Η Ρωμαλαιότης της Ζωής Πιστοποιεί τη Σοφία του Θεού
Η ΖΩΙΚΗ ζωή υπήρξεν στη γη πολλές χιλιάδες χρόνια πριν από την εμφάνισι του ανθρώπου. Στη διάρκεια του καιρού αυτού αναρίθμητες γενεές έχουν ζήσει και αποθάνει. Μερικά είδη ή ποικιλίες έχουν εξαλειφθή. Αλλ’ ένας μεγάλος αριθμός απ’ αυτά ζουν μέχρι σήμερα, σχεδόν όλα εκείνα τα είδη που έχουν ζήσει από τον καιρό του μεγάλου Κατακλυσμού.
Στο μακρό αυτό χρονικό διάστημα, οι κατακλυσμοί έχουν προσβάλει μεγάλες εκτάσεις και οι ασθένειες έχουν σαρώσει τη φυτική και ζωική ζωή καθώς και ανθρώπινους πληθυσμούς. Εν τούτοις η ζωή συνεχίζεται. Επίσης, απολιθώματα που έχουν ανακαλυφθή είναι πανομοιότυπα με τα είδη που ζουν σήμερα. Μόνο κάποια μικρή ποικιλία παρατηρείται εδώ κι εκεί, όπως ακριβώς υπάρχουν ελαφρές ποικιλίες σε συγκεκριμένα είδη ζώων και φυτών που υπάρχουν τώρα συγχρόνως.
Πώς είναι δυνατή αυτή η εκπληκτική ικανότης της επιβιώσεως, εφόσον η ζωή φαίνεται τόσο εύθραυστη και εφόσον ο μηχανισμός της αναπαραγωγής εξαρτάται από μικροσκοπικά κύτταρα και είναι τόσο υπερβολικά περίπλοκος; Μολονότι τόσο απίστευτα περίπλοκος τυγχάνει ο μηχανισμός της αναπαραγωγής, είναι όμως τόσο σταθερός ώστε η πλειονότης των ζώντων πλασμάτων κατέχουν όλες τις ικανότητες και τις λειτουργίες του οργανισμού των. Παραδείγματος χάριν, πολλά ζώα είναι ικανά να ζουν μόλις γεννηθούν και σχεδόν όλα έχουν κανονικούς οφθαλμούς, βραχίονες, μηρούς, εσωτερικά όργανα, διάνοια και καλή χρησιμοποίησι όλων αυτών των προικισμάτων.
Όλο αυτό μαρτυρεί τη σοφία και τη δόξα του Δημιουργού. Η ρωμαλεότης και η συνέχισις της ζωής διά μέσου όλων των αιώνων και των περιστάσεων δείχνουν επίσης το σκοπό του να έχη τη γη συνεχώς γεμάτη από ζωή σε απεριόριστο χρόνο.
Η Αντίστασις Κατά των Δηλητηρίων Έχει Αναπτυχθή;
Είναι γνωστόν μεταξύ των καλώς πληροφορημένων ατόμων ότι τα έντομα και οι μικροοργανισμοί φαίνεται να αναπτύσσουν με τον καιρό μια αντίστασι κατά των δηλητηρίων τα οποία χρησιμοποιούνται για την καταπολέμησί των. Έντομα κατά των οποίων το Ντι-Ντι-Τι στην αρχή ήταν πολύ αποτελεσματικό, όπως φαίνεται γίνονται ανθεκτικά σ’ αυτό, μερικά μάλιστα αντέχουν σε θανατηφόρα χημικά όπως είναι το υδροκυάνιον. Ομοίως, ακόμη και τα λεγόμενα «θαυματουργικά φάρμακα» χάνουν την αποτελεσματικότητά των εναντίον των νοσογόνων μικροβίων που προσβάλλουν τον άνθρωπο. Μερικές μολύνσεις, όπως είναι η σύφιλις και άλλες ασθένειες, απαιτούν ακόμη μεγαλύτερες δόσεις και εντούτοις ανθίστανται. Λέγουν ότι μερικά βακτηρίδια έχουν αυξήσει 16.000 φορές την ικανότητά των να ανθίστανται στην πενικιλλίνη.
Οπαδοί της εξελίξεως συμπεραίνουν ότι αυτό είναι απόδειξις της εξελίξεως. Είναι όμως; Σημαίνει αυτή η παρατηρούμενη ανοσία των εντόμων και των μικροοργανισμών ότι αυτά έχουν αναπτύξει μια ανοσία κατά των δηλητηρίων; Όχι. Διότι το δηλητήριο είτε εφόνευσε τα μικρόβια και τους μικροοργανισμούς κατά των οποίων χρησιμοποιήθηκε, είτε υπήρξε χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνα που εφόνευσε δεν μπορούσαν ν’ αναπτύξουν αντίστασι ή να παράγουν γόνο που είναι απρόσβλητος, διότι αυτά ήσαν νεκρά. Η επιβίωσις μερικών από τον πληθυσμό των σημαίνει ότι υπήρξαν μερικά που ήσαν απρόσβλητα από την αρχή. Αυτή η ανοσία ήταν ένας γενετικός παράγων τοποθετημένος στο είδος κατά τη δημιουργία, ένας γενετικός παράγων που μπορούσε να εμφανισθή σε μερικά από τους απογόνους και όχι σε άλλα. Αυτό αληθεύει επίσης και στη γενετική των ανθρώπων.
Μια σύγκρισις μπορεί να γίνη όσον αφορά τα ταλέντα σε μια οικογενειακή γραμμή. Ο πατέρας και η μητέρα δυνατόν να μη δείχνουν κανένα μουσικό ταλέντο, αλλά το παιδί των μπορεί να είναι μια ιδιοφυία στο ζήτημα αυτό. Ερευνώντας προς τα πίσω στους προγόνους του παιδιού, οι γονείς δυνατόν ν’ ανακαλύψουν ότι ο προ-προπάππος του ήταν κάτοχος ασυνήθους μουσικού ταλέντου, το οποίο δεν είχε εμφανισθή πάλι στην οικογενειακή γραμμή μέχρις ότου ανεκαλύφθη στον τρισέγγονο αυτού του ανθρώπου. Μερικοί δυνατόν να προτιμούν να ονομάζουν το φαινόμενο αυτό «μεταλλαγή,» αλλά στην πραγματικότητα το χαρακτηριστικό υπήρχε ήδη στους κληρονομικούς παράγοντες.
Η αρχή αυτή απεδείχθη πριν από λίγα χρόνια με πειράματα που έγιναν από τον γενετικιστή Μίλλισλαβ Ντεμέρεκ, στο Ινστιτούτο Καρνέγκι, του Κόλντ Σπριγκ Χάρμπορ της Νέας Υόρκης. Για τα πειράματά του χρησιμοποίησε κωλοβακτηρίδια τα οποία μπορούν να καλλιεργηθούν σε θρεπτικό ζωμό κρέατος ή σε θρεπτικό μύκητα. Με μια θερμοκρασία περίπου 98 βαθμών Φάρεναϊτ τα κύτταρα των βακτηριδίων αυτών διαιρούνται κάθε είκοσι λεπτά περίπου. Ένα κύτταρο μπορεί να παραγάγη χιλιάδες εκατομμύρια απογόνους σε μια μέρα.
Η στρεπτομυκίνη, που είναι αντιβιοτικό φάρμακο, χρησιμοποιήθηκε για να σταματήση την αύξησι αυτών των βακτηριδίων. Εν τούτοις παρετηρήθη ότι από τις πολλές χιλιάδες εκατομμύρια ολίγα κύτταρα επέζησαν. Οπαδοί της εξελίξεως ισχυρίζονται ότι κάποια μεταλλαγή (αιφνίδιος αποχωρισμός από τον πατρικό τύπο) έλαβε χώραν, και ότι αυτό αποτελεί ένα εξελικτικό βήμα. Αλλ’ η γνώμη αυτή αποκρούεται από πραγματικές διαπιστώσεις σ’ αυτά τα πειράματα τα οποία κατέδειξαν ότι καμμιά αλλαγή δεν συνέβη με τη χρησιμοποίησι της στρεπτομυκίνης. Απλώς εφόνευσε τα μη απρόσβλητα βακτηρίδια και άφηκε εκείνα που ήσαν απρόσβλητα.
Ο Ντεμέρεκ παρετήρησεν ότι σε κάθε μεγάλη καλλιέργεια ενεφανίζοντο λίγα ανθεκτικά βακτηρίδια, ακόμη και όταν η καλλιέργεια δεν είχε προηγουμένως εκτεθή στη στρεπτομυκίνη. Περίπου ένα κύτταρο σε κάθε δισεκατομμύριο ήταν εκ φύσεως ανθεκτικό σε κάθε γενεά. Συνεπώς, η στρεπτομυκίνη δεν είχε παραγάγει τις λεγόμενες «μεταλλαγές.»
Κατόπιν ερευνήθηκε η αντίθετη πλευρά του ζητήματος. Στη διάλυσι της στρεπτομυκίνης το μη ανθεκτικό γένος είχε φονευθή, αλλά τα ανθεκτικά κύτταρα επέζησαν και παρήγαγαν απογόνους οι οποίοι και «ανέλαβαν» την αύξησι του πληθυσμού. Εν τούτοις, μεταξύ αυτών των απογόνων περίπου τριάντα επτά κύτταρα σε κάθε δισεκατομμύριο που παρήχθησαν ήσαν του βασικού τύπου, ευπαθή στη στρεπτομυκίνη. Κατόπιν η επιβιώσασα γενεά απεσύρθη από τον θρεπτικόν παράγοντα που περιείχε στρεπτομυκίνη και τοποθετήθηκε σε ζωμό κρέατος χωρίς στρεπτομυκίνη. Τι συνέβη; Τώρα το μη ανθεκτικό γένος άρχισε να ακμάζη και ανέλαβε την αύξησι του πληθυσμού των. Το ανθεκτικό γένος δεν πήγε πολύ καλά, αλλ’ εξακολούθησε να εμφανίζεται όπως στην αρχή, περίπου ένα στο δισεκατομμύριο.
Η Γη Πάντοτε Γεμάτη από Ζώντα Πράγματα
Όλα αυτά αποδεικνύουν τη ρωμαλεότητα και αντοχή της ζωής. Εξηγούν γιατί η επιδημία μπορεί να σαρώση το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, και όμως ν’ αφήση μερικούς άθικτους λόγω του ότι έχουν μια φυσική αντοχή κατά των μικροβίων της ειδικής εκείνης ασθενείας. Επί πλέον, όσον αφορά το ανθρώπινο γένος, βλέπομε ότι, παρά τις φθορές επί 6.000 περίπου έτη αμαρτίας, εξακολουθούν να παράγωνται άνδρες και γυναίκες με ωραία εμφάνισι και με λαμπρές διάνοιες.
Τώρα όμως παρατηρούμε τον άνθρωπο να καταστρέφη το περιβάλλον του. Παντός είδους κίνδυνοι της υγείας προκαλούνται με τα χημικά πρόσθετα στις τροφές, με τη μόλυνσι των τροφών, του νερού και του αέρος, ενώ η απειλή του θανάτου από το έγκλημα ή τον πόλεμο αυξάνει καθημερινώς. Ο άνθρωπος καταστρέφει κατά γράμμα τη γη, και αν του παρεχωρείτο αρκετός χρόνος θα καθιστούσε τη γη ακατοίκητη.
Αλλ’ ο σκοπός του Θεού ήταν να είναι η γη ένας τόπος που να κατοικήται διαρκώς από άνδρες, γυναίκες και ζώα. Ο Θεός λέγει ότι θα επέμβη αυτόν τον καιρόν που μια παγγήινη ερήμωσις απειλείται και θα ‘διαφθείρη τους διαφθείροντας την γην.’—Αποκ. 11:18.
Όπως, λοιπόν, η ζωή πάντοτε υπήρχε, καθόσον ο Ιεχωβά, η πηγή της ζωής ζούσε πάντοτε, έτσι σκοπός του είναι η ζωή να υπάρχη πάντοτε σ’ αυτόν τον πλανήτη.—Ψαλμ. 90:2· 36:9.