Δεύτερες Σκέψεις για μια Κολλεγιακή Εκπαίδευση

ΣΕ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ καιρούς οι περισσότεροι άνθρωποι ενόμιζαν ότι ο δρόμος προς την επιτυχία και την ευτυχία ήταν να λαμβάνη κανείς μια κολλεγιακή μόρφωσι. Πόσοι όμως κάνουν αυτή τη σκέψι σήμερα;

Τι είναι εκείνο που προκαλεί αυτή την αλλαγή της στάσεως; Ένας συνδυασμός παραγόντων που δεν ήσαν τόσο καταφανείς πριν από μια ή δυο δεκαετίες. Οι παράγοντες αυτοί έχουν τώρα φθάσει στο σημείο όπου η ‘ανωτέρα’ μόρφωσις βρίσκεται σε κρίσιμη κατάστασι σε πολλές χώρες.

Μια από τις πιο πλεονεκτικές μελέτες για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευσις έγινε τελευταίως από το σωματείο Καρνέγκι των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένας που πήρε μέρος στη μελέτη, ο Τσάρλς Σίλμπερμαν, εκδότης και πρώην διδάσκαλος κολλεγίου, είπε: « Όταν αρχίσαμε, ενόμισα ότι οι αυστηρότεροι κριτικοί των σχολείων έλεγαν υπερβολές. Αλλά τώρα νομίζω ότι υποτιμούσαν την κατάστασι.»

Ανεπάρκεια Μαθημάτων

Ένα μέρος της επικρίσεως ασχολείται με τα μαθήματα πολλών κολλεγίων. Μερικοί εκπαιδευταί έχουν τη γνώμη ότι συχνά τα μαθήματα δεν προετοιμάζουν τους νέους για τους τομείς στους οποίους θα εισέλθουν ή για τη ζωή γενικά.

Παραδείγματος χάριν, θεμελιώδης για ολόκληρο το οικοδόμημα της εκπαιδεύσεως είναι η μόρφωσις των διδασκάλων. Αλλά γι’ αυτή τη ζωτική περιοχή ο κ. Σίλμπερμαν ανέφερε: «Δεν έχω ακόμη συναντήσει έναν διδάσκαλο ενός σχολείου μέσης εκπαιδεύσεως των προαστίων ο οποίος θεωρεί την κατάρτισί του έστω και ελάχιστα επαρκή. Τουναντίον η μεγάλη πλειονότης συμφωνεί με την κρίσι του Σέυμουρ Σάρασον, του πανεπιστημίου Γέηλ ότι ‘το περιεχόμενο και οι μέθοδοι της εκπαιδεύσεως των διδασκάλων συχνά δεν έχουν καμμιά αποδεικτική σχέσι με το πραγματικό διδακτικό καθήκον.’»

Η ίδια αυτή κριτική εκτείνεται και σε άλλους τομείς της εκπαιδεύσεως όχι μόνο στη μόρφωσι των διδασκάλων. Πολύ συχνά διδάσκονται μαθήματα που έχουν λίγη ή και καμμιά σχέσι μ’ εκείνο που θα κάμη ο σπουδαστής μετά την αποφοίτησί του. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί εκπαιδευταί αντιλαμβάνονται ότι, ιδιαίτερα για το πτυχίο της Νομικής, πρέπει να δίδεται μεγαλύτερη έμφασις στο πώς να μαθαίνουν μάλλον παρά να μαθαίνουν πράγματα τα οποία δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ. Αλλ’ αυτό απαιτεί μεγάλη τέχνη από μέρους των διδασκάλων. Και όπως δείχνει η έκθεσις του Καρνέγκι, οι διδάσκαλοι αναγνωρίζουν οι ίδιοι ότι δεν είναι επαρκώς προπαρασκευασμένοι.

Επίσης, εκείνο που κάνει το ζήτημα πιο περίπλοκο είναι το γεγονός ότι ο μέσος διδάσκαλος γίνεται ολοένα πιο ανίκανος να δίνη στους σπουδαστάς την προσωπική προσοχή που χρειάζονται. Γιατί; Στα πελώρια σημερινά κολλέγια ο σπουδαστής χάνεται μέσα σ’ ένα λαβύρινθο συμφοιτητών. Οι ημέρες οπότε οι διδάσκαλοι είχαν μικρές σχολικές τάξεις και διεξήγαν μαθήματα με ερωτήσεις και απαντήσεις με μια δωδεκάδα περίπου σπουδαστών έχουν τώρα υποκατασταθή με καταστάσεις συνωστισμού. Οι τάξεις είναι πολυπληθείς, οι περίβολοι έχουν υπερβολική κίνησι σαν τους δρόμους των μεγαλουπόλεων, οι κοιτώνες είναι υπερπλήρεις και μερικοί δεν είναι καθόλου ήσυχοι για μελέτη.»—Γιουνάιτεντ Νιους Εντ Ουώρλντ Ρηπόρτ.

Έτσι, τα κολλέγια συνεχώς περισσότερο ομοιάζουν με τεράστια εργοστάσια που προμηθεύουν ακαταρτίστους ή αμφιβόλους διπλωματούχους για την εργασία της ζωής των.

Οικονομικές Στενοχώριες

Αντί να είναι διαθέσιμοι περισσότεροι διδάσκαλοι και μεγαλύτερες ευκολίες, η κατάστασις μάλλον χειροτερεύει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ο πρόεδρος του κολλεγίου του Ντάρμουθ, Τζων Κέμενυ, απαντά: «Η Ανωτέρα Εκπαίδευσις, δημοσία και ιδιωτική, αντιμετωπίζει τη σοβαρώτερη οικονομική κρίσι της ιστορίας.»

Τα έξοδα της λειτουργίας των κολλεγίων ανέρχονται ταχέως, όχι όμως και τα έσοδα. Έτσι, πολλά κολλέγια υποχρεώθηκαν να περικόψουν το προσωπικόν και τις ευκολίες των σε μια εποχή οπότε χρειάζεται μάλλον επέκτασις και του προσωπικού και των ευκολιών. Ήδη 500 Αμερικανικά κολλέγια διέρχονται σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Ένας διπλάσιος αριθμός κολλεγίων προχωρούν προς την ίδια κατεύθυνσι. «Μερικά μικρά ιδιωτικά κολλέγια έχουν κλείσει λόγω ελλείψεως κεφαλαίων, ενώ άλλα διατρέχουν τον κίνδυνο διαλύσεως. Σχεδόν όλα τα δημόσια πανεπιστήμια με πολύ κόπο συντηρούνται. Και τα μεγαλύτερα και πλουσιώτερα και πιο φημισμένα ιδρύματα λειτουργούν σε μεγάλο παθητικό,» λέγει η Γωλ Στρητ Τζόρναλ.

Το πανεπιστήμιο του Πρίνστον προβλέπει ένα έλλειμμα άνω των $2.000.000 το έτος αυτό, ενώ το έλλειμμα του πανεπιστημίου Κολόμπια για το σχολικό έτος που άρχισε το φθινόπωρο του 1969 ήταν $11.000.000 με προβλεπόμενο ακόμη μεγαλύτερο έλλειμμα για τη δεκαετία του 1970. Τα ελλείμματα του Πανεπιστημίου Γέηλ για τα πρόσφατα σχολικά έτη ήσαν τα εξής: 1967—$300.000· 1968—$900.000· 1969 $1.250.000· και για το 1970 ο υπολογισμός ανήλθε σε $1.750.000. Ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Γέηλ, Κίγκμαν Μπρούστερ, προειδοποιεί: «Αν η παρούσα περικοπή των κεφαλαίων πρόκειται να εξακολουθήση . . .θα υποχρεωθούμε ή να εγκαταλείψωμε την ποιότητα του έργου μας, ή να εγκαταλείψωμε αισθητές περιοχές δράσεως, ή να εγκαταλείψωμε την προσπάθεια του να είμεθα προσιτοί στις αξίες των ταλέντων, όχι του πλούτου ή της φυλής ή της κληρονομικότητος.»

Βεβαίως, όλα τα κολλέγια δεν έχουν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Αλλ’ ένας μεγάλος αριθμός απ’ αυτά έχουν. Επίσης, τα έξοδα για κάθε σπουδαστή είναι τεράστια. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί γονείς διερωτώνται αν είναι φρόνιμο να στέλνουν τα παιδιά τους σε δαπανηρά ιδρύματα τα οποία παρουσιάζουν ένα τόσο σκοτεινό μέλλον χωρίς να διαβλέπουν ελπίδα βελτιώσεως.

Βία και Κυνισμός

Η αναταραχή στους περιβόλους των κολλεγίων αποτελεί έναν άλλο παράγοντα ο οποίος βλάπτει την «ανωτέραν» εκπαίδευσιν. Τα κολλέγια σ’ όλο τον κόσμο έχουν εκσπάσει σε βία για διάφορα ζητήματα, όπως είναι ο πόλεμος του Βιετνάμ, ο εθνικισμός, η φυλετική αδικία και ο ρόλος του κολλεγίου.

Οι νεαροί του κολλεγίου έχουν σοβαρές γνώμες. Μερικοί δεν διστάζουν να καταστήσουν γνωστές τις γνώμες των έστω και αν αυτό σημαίνη βία και ανταρσία. Το γεγονός αυτό έγινε συχνά αιτία διακοπής των σχολικών μαθημάτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, «στο σχολικό έτος 1969-1970 έκλεισε την παρελθούσα άνοιξι με έξη φοιτητάς νεκρούς, δωδεκάδες τραυματισθέντων στους περιβόλους των κολλεγίων, με 125 σχολεία που έκλεισαν κατά διαφόρους περιόδους λόγω απεργιών των φοιτητών, με την ανωτέρα εκπαίδευσι αντιμετωπίζουσαν την πιο σοβαρή πρόκλησι, που ήταν ο αγών της υπάρξεώς της,» όπως ανέφερε η εφημερίς Σάνταιη Νιους της Νέας Υόρκης. Μερικοί γονείς και φοιτηταί απήτησαν την επιστροφή των διδάκτρων των λόγω του ότι τα μαθήματα είχαν διακοπή.

Σε μια έρευνα για τις αναταραχές που έγιναν στους περιβόλους των κολλεγίων, μια κυβερνητική επιτροπή είπε τα εξής: «Βρίσκομε δυσοίωνες και συνταρακτικές εκθέσεις ότι οι σπουδασταί συσσωρεύουν όπλα, και ότι άλλοι προετοιμάζονται να πάρουν τον νόμο στα χέρια των εναντίον εκείνων που διαμαρτύρονται.»

Έτσι, στην περίπτωσι πολλών νεαρών το κολλέγιο παρέχει μια άλλου είδους εκπαίδευσι, εκπαίδευσι σε επανάστασι και βία. Υπήρξαν πολλοί γονείς που έστειλαν τα παιδιά των στα κολλέγια με υψηλές ελπίδες, αλλά συγκλονίσθηκαν όταν είδαν πώς εξελίχθηκαν.

Όταν άνοιξαν τα κολλέγια το φθινόπωρο του 1970, οι επίσημοι κράτησαν την αναπνοή των. Εν τούτοις, δεν παρουσιάσθηκε τότε πολλή βία όση το προηγούμενο έτος. Γιατί όχι; Εκείνοι που πρόσκεινται προς τους σπουδαστάς φρονούν ότι πολλοί απ’ αυτούς έχουν βυθισθή σε μια κατάστασι βαθέος κυνισμού, με το να χάσουν κάθε πίστι στην κυβέρνησί των, στους πρεσβυτέρους των και στους αρμοδίους της σχολής των όπως επιφέρουν μια ουσιαστική αλλαγή.

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ένας τέτοιος βαθύς κυνισμός, μολονότι καταλήγει σε ησυχία στον κολλεγιακό περίβολο για λίγο διάστημα, μπορεί ν’ αποδειχθή πολύ πιο επικίνδυνος με την πάροδο του χρόνου. Σε μια άλλη κρίσι, ο κυνισμός αυτός μπορεί να μεταβληθή σε δράσι πολύ πιο σοβαρή απ’ ότι έχει αντιμετωπισθή έως τώρα.

Ποιο Ηθικό Κλίμα

Η βία και η ανταρσία δεν είναι το μόνο είδος της επαναστατικής δραστηριότητος που υπάρχει στα κολλέγια. Υπάρχει ένα άλλο είδος ανταρσίας που ξαπλώνεται. Αυτό έχει σχέσι με τις διευθετήσεις της ζωής. Με αύξοντα ρυθμό επιτρέπεται σε άνδρες και γυναίκες να μένουν στον ίδιο κοιτώνα χωρίς επίβλεψη. Σε άλλα μέρη είναι ελεύθεροι να επισκέπτωνται τα δωμάτια του ενός και του άλλου σε οποιαδήποτε ώρα της ημέρας και της νυκτός.

Ολίγοι εκπαιδευταί συνεπέραναν ότι αυτό δεν οδηγεί στην κατάπτωσι της σεξουαλικής ηθικής. Παραδείγματος χάριν, όταν κατάπληκτοι γονείς ρώτησαν αν ήταν ορθό να υπάρχουν μικτοί κοιτώνες στο κολλέγιο όπου φοιτούσε η κόρη των, ένας αρμόδιος απήντησε: «Σας συνέβη ποτέ ώστε αγόρια στο υπνοδωμάτιο της κόρης σας μπορούν να την κοιτάζουν σαν αδελφή μάλλον παρά απλώς σαν ένα αντικείμενο του φύλου;»

Μια τέτοια άποψις είναι καθ’ υπερβολήν αφελής. Το να σκεφθή κανείς ότι οι σημερινοί άντρες και γυναίκες, που έχουν ανατραφή χωρίς διόλου περιορισμούς, μπορούν να μένουν στο ίδιο σπίτι χωρίς επίβλεψι κι εν τούτοις να βλέπουν ο ένας τον άλλον μόνον σαν αδελφό σαν αδελφή είναι απίστευτο, είναι καθαρή φαντασία.

Μερικοί ενήλικοι αισθάνονται ότι αν οι φοιτηταί δεν έχουν μάθει να διαχωρίζουν το ορθό από το εσφαλμένο πριν πάνε στο κολλέγιο, τότε είναι πολύ αργά να το μάθουν όταν πάνε εκεί. Αλλ’ ακόμη και αν έχουν μάθει ποιο είναι το ορθόν, η σταθερά Βιβλική αρχή παραμένει αληθής ότι «φθείρουσι τα καλά ήθη αι κακαί συναναστροφαί.» (1 Κορ. 15:33) Κάτω από την πίεσι των περιστάσεων, το να συναναστρέφεσθε με νέους και νέες που δεν βλέπουν τίποτε το εσφαλμένο στη χαλαρή σεξουαλική διαγωγή, οι νεαροί που ζούσαν προηγουμένως με υψηλούς κανόνας ηθικής, μπορούν να διαφθαρούν.

Φυσικά, μερικοί σχολικοί αρμόδιοι, καθώς και γονείς και σπουδασταί δεν ενδιαφέρονται για υψηλή σεξουαλική ηθική. Αλλ’ αν είσθε γονεύς και έχετε ένα παιδί στο γυμνάσιο, και σκέπτεσθε να το στείλετε στο κολλέγιο, δεν θα ενδιαφερθήτε για την ηθική του παιδιού σας; Αν ενδιαφερθήτε, πρέπει ν’ αντιμετωπίσετε το σκληρό αυτό γεγονός: Χωρίς αμφιβολία, το κολλέγιο τείνει να διαφθείρη τη σεξουαλική ηθική. Ρωτήστε εκείνους που έχουν φοιτήσει εκεί. Αν είναι φιλαλήθεις, σπανίως θα βρήτε κάποιον ο οποίος να σας πη ότι η ηθική του κατάστασις βελτιώθηκε εκεί.

Ο Δρ. Λ. Τ. Γούντγουωρντ, συγγραφεύς και διπλωματούχος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης, λέγει ότι ενώ η σεξουαλική ανηθικότης έχει αυξηθή ταχύτατα στο γυμνάσιο, «το ζήτημα του σεξ στο κολλέγιο είναι ακόμη, περισσότερο διαδεδομένο. Είναι δυνατόν να συζητήσετε με ολόκληρες ομάδες τελειοφοίτων φοιτητών αρρένων και θηλέων και θα βρήτε ένα μικρό μόνο ποσοστό φοιτητών που δεν έχουν ποτέ δοκιμάσει σεξουαλική πράξι.» Ανέφερεν ότι ενώ πολλοί και πολλές εισέρχονται στο κολλέγιο ως παρθένοι, «κατά τον χρόνο της απονομής των πτυχίων, μετά τετραετίαν, ένα μεγάλο ποσοστό των σπουδαστών του κολλεγίου δεν θα είναι πλέον παρθένοι.»

Η αλήθεια του ζητήματος αυτού είναι αναπόφευκτη: Οι νεαροί και ευαίσθητοι φοιτηταί, που ίσως για πρώτη φορά απομακρύνονται από το σπίτι τους, στο κολλέγιο συνήθως καταστρέφουν τα σεξουαλικά των ήθη. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να πιστεύετε ότι το δικό σας παιδί θ’ αποτελέση εξαίρεσι.

Η Σκηνή Των Ναρκωτικών

Η αποσύνθεσις της σεξουαλικής ηθικής γίνεται χειρότερη με τη διαδεδομένη μανία των ναρκωτικών. Οι περισσότεραι των σπουδαστών του κολλεγίου έχουν τουλάχιστον δοκιμάσει μερικά είδη ναρκωτικών. Όλο και περισσότεροι σπουδασταί στρέφονται προς την θανατηφόρο χρήσι της ηρωίνης.

Στον περίβολο ενός κολλεγίου της Νέας Υόρκης, ο Μάρσαλ Μπέρμαν, υφηγητής των πολιτικών επιστημών, ανέφερε: «Εκείνο που νομίζω ότι συμβαίνει είναι ότι πάρα πολλοί νεαροί αποκαρδιώνονται παρατηρώντας τη ζωή των να καταστρέφεται, και γι’ αυτό παίρνουν ηρωίνη για να μπορούν να παρατηρούν τη χειροτέρευσι και να διασκεδάζουν.»

Τόσο συνήθης έχει καταντήσει στα κολλέγια η χρήσις των ναρκωτικών, ώστε οι Νιου Γιορκ Τάιμς ανέγραψαν: «Με την ίδια ελευθερία που μερικοί σπουδασταί. . . κάνουν τα καθήκοντά των στη μεγάλη πρασιά του περιβόλου του κολλεγίου, άλλοι συγκεντρώνονται εκεί για ν’ αγοράσουν και να χρησιμοποιήσουν ηρωίνη. . .ενώ η παρουσία των ατόμων αυτών σε μερικές περιοχές, όπως η πρασιά και η καφετήρια, είναι θλιβερώς καταφανής. Στη διάρκεια μιας 15λέπτου περιόδου μετά την αλλαγή των μεσημβρινών μαθημάτων, δώδεκα άτομα παρετηρήθησαν να κάνουν αγορές ναρκωτικών.»

Έπρεπε να Αναμένεται

Είναι αλήθεια ότι παρομοία στάσις έναντι της βίας, το σεξ και τα ναρκωτικά υπάρχουν στις πόλεις και στα έθνη σε μεγάλο βαθμό. Αλλά στα κολλέγια η κατάστασις αυτή παρουσιάζεται περισσότερο συγκεντρωμένη και έρχεται σε μια ηλικία που οι νέοι έχουν την τάσι να δοκιμάζουν άγνωστα πράγματα και που βρίσκονται μακρυά από τους οικογενειακούς περιορισμούς.

Το αποτέλεσμα; Ένα παλιρροιακό κύμα συμπεριφοράς που λίγοι γονείς το θέλουν. Παρουσιάζεται μια αλλαγή της προσωπικότητος η οποία προκαλεί δάκρυα στους γονείς. Οι νέοι εκτίθενται σ’ ένα κλίμα βίας, κυνισμού, σεξουαλικής ανηθικότητος με τα επακόλουθά της των αφροδισίων νοσημάτων και των ανεπιθυμήτων εγκυμοσυνών, των απογοητεύσεων και της στροφής προς τα ναρκωτικά. Είναι μήπως αυτό το κλίμα που θα επιθυμούσατε για τα παιδιά σας;

Τι άλλο όμως θα μπορούσατε να περιμένετε; Μια αθεϊστική φιλοσοφία επικρατεί σε όλα σχεδόν τα κολλέγια. Κυριαρχούνται από σκέψεις της εξελίξεως, που καθιστούν τους ανθρώπους περισσότερο κτηνώδεις στις απόψεις των. Έχουν μικρή μόνο ή καθόλου περιοριστική δύναμι ή καθοδήγησι στη ζωή των. Η οδός αυτή οδηγεί στην εγκατάλειψι των υψηλών αρχών της Γραφής που απεδείχθησαν τόσο πολύ ωφέλιμες στη ζωή των θεοφοβούμενων ατόμων, όπως μπορεί να διαπιστωθή από τους μάρτυρας του Ιεχωβά οι οποίοι πιστεύουν και εφαρμόζουν αυτές τις υψηλές αρχές.

Ευκαιρίες Εργασίας

Έπειτα, επίσης, τι μπορεί να λεχθή για τον κυριώτερο λόγο που οι άνθρωποι προτιμούν το κολλέγιο—τον λόγο ότι θα προετοιμάση τον φοιτητή για καλύτερη εργασία; Τώρα και αυτός ο λόγος είναι αμφισβητήσιμος. Η επιτυχία μιας καλύτερης εργασίας για τους αποφοίτους των κολλεγίων ποτέ δεν ήταν περισσότερο αμφίβολη σε πολλές χώρες. Τα γραφεία εξευρέσεως εργασίας για αποφοίτους των κολλεγίων αναφέρουν απότομη πτώσι στη ζήτησι αποφοίτων κολλεγίων εκ μέρους εταιριών. Ο διευθυντής Γραφείου εξευρέσεως εργασίας στην Πολιτεία Μίσιγκαν αναφέρει ότι «δεν υπήρξε στην ιστορία των παρελθόντων 26 ετών τόση δυσκολία στο γραφείο εξευρέσεως εργασίας εδώ.» Και τα κολλέγια δίνουν διπλώματα σε μεγάλο αριθμό φοιτητών οι οποίοι συναγωνίζονται για λιγώτερες ευκαιρίες.

Ακόμη και οι κάτοχοι μεγαλυτέρων βαθμών έχουν δυσκολίες. Ο Ρόμπερτ Μπρόξμπανκ, διευθυντής της προσλήψεως προσωπικού της Μόμπιλ Όιλ Κορπορέσιον, είπε: «Ένα σωρό παιδιά που πήγαν σε εμπορικές σχολές για να βρουν εύκολα δουλειά πρόκειται να απογοητευθούν αυτό το έτος. Πολλές Εταιρίες ελαττώνουν την πρόσληψι πτυχιούχων ανωτάτων σχολών στην επιχείρησί των για πρώτη φορά επί σειράν ετών.»

Χιλιάδες άνθρωποι με πτυχία καθηγητών και διδακτόρων, όπως επιστήμονες, εκπαιδευτικοί, μηχανικοί και διευθυνταί Εταιριών, έχασαν τις εργασίες των σ’ αυτούς τους καιρούς της οικονομικής κρίσεως. «Η ανεργία μεταξύ επαγγελματιών και τεχνιτών εργατών έχει ανέλθει σε 67% το περασμένο έτος,» αναφέρει η Γωλ Στρητ Τζόρναλ. Ένας χημικός ο οποίος εκέρδιζε $40.000 το έτος απελύθη της θέσεώς του λόγω περικοπής των εξόδων. Ο ίδιος ανέφερε: «Έχω γράψει άνω των 600 επιστολών και δεν έλαβα καμμιά θετική προσφορά εργασίας.»

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι μια Εταιρία διστάζει να προσλάβη ένα άτομο για το οποίο αισθάνεται ότι είναι πολύ μεγαλυτέρας ικανότητος για την εργασία για την οποία τον προορίζουν. Ένα άτομο με πτυχίο διδάκτορος μπορεί, στην απελπισία του, να ζητήση μια εργασία που του αποφέρει λιγώτερα. Αλλά και οι Εταιρίες γενικώς αποφεύγουν να προσλάβουν ένα τέτοιο άτομο. Αισθάνονται ότι μπορεί αυτό το άτομο να δυσαρεστήται εύκολα, και ότι μόλις βρη την ευκαιρία για μια μεγαλύτερη θέσι θα τους εγκαταλείψη.

Μερικοί δεν απελύθησαν από τις εργασίες που επλήρωναν μεγάλους μισθούς. Εγκατέλειψαν τις θέσεις των μόνοι των. Γιατί; Η Γωλ Στρητ Τζόρναλ λέγει: «Οι περισσότεροι άνθρωποι που εγκατέλειψαν τις θέσεις των λέγουν ότι οποιεσδήποτε λύπες και αν αισθάνθηκαν γι’ αυτό είναι σπάνιες και παροδικές. Η απογοήτευσίς των με τον παλαιό τρόπο ζωής και εργασίας είναι τόσο μεγάλη ώστε υπερβαίνει κάθε σκέψι επιστροφής των. Αυτό αληθεύει ακόμη και για εκείνους που δεν είναι βέβαιοι που πηγαίνουν καθώς και για εκείνους που αγωνίζονται να είναι αξιόπιστοι.»

Ναι, όσο περισσότεροι φοιτηταί αποσύρονται από τα συνωστισμένα κολλέγια, άλλοι τόσοι διευθυνταί επιχειρήσεων βγαίνουν από τις επαγγελματικές θέσεις των τις οποίες είχαν καταλάβει με πολύ μεγάλες ελπίδες μετά το κολλέγιο. Απεδείχθη ότι είναι μια κακή περιγραφή για τον τρόπο ζωής που υπέσχετο η κολλεγιακή μόρφωσις.

Πραγματικά, η απογοήτευσις από τον σκοπό και τα αποτελέσματα του κολλεγίου είναι σήμερα τόσο μεγάλη ώστε περίπου μόνον το ένα τρίτο από τους εισερχομένους στο κολλέγιο κατορθώνουν να συμπληρώσουν μια τετραετή σπουδή. Σε μια «Έκθεσι της Ανωτέρας Εκπαιδεύσεως» που εξεδόθη από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ τον Μάρτιο του 1971 ανεγράφοντο τα κατωτέρω: «Η πλειονότης εκείνων που αποσύρονται αναφέρουν τη δυσαρέσκεια με το κολλέγιο και την επιθυμία να επανεξετάσουν τους ατομικούς σκοπούς και το ενδιαφέρον ως τους κυριωτέρους λόγους της εγκαταλείψεως του σχολείου. . .. Το κολλέγιο αποτυγχάνει να αιχμαλωτίση την προσοχή και ν’ αποσπάση τον ενθουσιασμό πολλών σπουδαστών. Για μερικούς αυτό αποτελεί μια ασφαλώς αρνητική πείρα.»

Άλλες Εργασίες

Σε περασμένους καιρούς το κολλέγιο βοήθησε πολλούς να βρουν καλύτερες θέσεις. Αλλ’ οι καιροί αλλάζουν. Σήμερα πολλές δουλειές που δεν απαιτούν κολλεγιακή μόρφωσι πληρώνουν καλά. Καθιστούν ικανό ένα άτομο να επιτύχη ένα επάγγελμα που μπορεί να χρησιμοποιηθή σε πολλές θέσεις.

Μέχρι τελευταίως υπήρχε η γνώμη ότι ένα άτομο που εργαζόταν σε χειρονακτική εργασία δεν ησχολείτο σε αξιοπρεπές επάγγελμα. Αυτός δεν εθεωρείτο πραγματικά επιτυχής στη σταδιοδρομία του. Αλλά πολλοί αυτοκαλούμενοι «αξιοπρεπείς» διπλωματούχοι του κολλεγίου και επαγγελματίαι διερωτώνται σήμερα πώς θα βγάζουν αργότερα το ψωμί των, ενώ οι ξυλουργοί, οι υδραυλικοί, οι υπάλληλοι, οι ηλεκτρολόγοι ή άλλοι που εργάζονται με τα χέρια των έχουν δουλειές. Μερικοί συλλέκται απορριμμάτων κερδίζουν τώρα περίπου $10.000 το έτος.

Δεν είναι εντροπή για ένα άτομο να μάθη ένα επάγγελμα και να εργάζεται με τα χέρια του. Πραγματικά τις ημέρες αυτές αυτό θα είναι το πρακτικό πράγμα που θα κάμη κανείς. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος που μερικοί γονείς σκέπτονται τώρα διαφορετικά για το ζήτημα της κολλεγιακής εκπαιδεύσεως. Προτιμούν να καθοδηγήσουν τα αγόρια και τα κορίτσια των σε πιο χρήσιμα επαγγέλματα όταν φοιτούν στα γυμνάσια, όπου μπορούν να μάθουν τέτοια πράγματα, τουλάχιστον κατά μέρος. Μετά την αποφοίτησί των από το γυμνάσιο, μπορούν να συνεχίσουν για λίγον καιρό σε μια επαγγελματική σχολή ή να λάβουν μια πολύτιμη εκπαίδευσι με την πρακτική εξάσκησι στη δουλειά. Έτσι γίνονται ικανοί για ένα επάγγελμα και αποφεύγουν την αγωνία που συναντάται συχνά στην απόκτησι θέσεων προϊσταμένων.

Γονείς που είναι μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν ένα άλλον πολύ ισχυρό λόγο να οδηγούν τη ζωή των παιδιών των σε χρήσιμα επαγγέλματα. Γνωρίζουν από εκπληρωμένες Γραφικές προφητείες ότι η σημερινή βιομηχανική κοινωνία βαδίζει προς το τέλος της. Γρήγορα θα λάβη το θανατηφόρο κτύπημά της από τον Ιεχωβά Θεό. (Παροιμ. 2:20, 21· 1 Ιωάν. 2:17) Ύστερα απ’ αυτό, στη νέα τάξι πραγμάτων του Θεού πρόκειται να εκτελεσθή ένα έργο ανοικοδομήσεως που θα μεταβάλη ολόκληρη αυτή τη γη σε παράδεισο. (Λουκ. 23:43) Επαγγέλματα διαφόρων τύπων θα είναι πολύ ωφέλιμα τότε, όπως επίσης επιδεξιότητες στη γεωργία και την οικοδομή οικιών. Έτσι, καθοδηγώντας τα παιδιά των μακριά από τη σημερινή λεγόμενη ‘ανώτερη’ εκπαίδευσι οι γονείς αυτοί προφυλάττουν τα παιδιά των από την αυξανομένη ανηθικότητα των ημερών μας και συγχρόνως τα προετοιμάζουν επίσης για το νέο σύστημα πραγμάτων.

[Εικόνα στη σελίδα 5]

Πόσο ωφέλιμη είναι η κολλεγιακή εκπαίδευσις;

ΘΑ ΔΩΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ;

ΘΑ ΣΑΣ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΑ ΟΙ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΒΟΛΟ ΤΩΝ ΚΟΛΛΕΓΙΩΝ;