Σημείο Στροφής σε μια Ιερατική Σταδιοδρομία

Όπως το αφηγήθηκαν στον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στη Βενεζουέλα

ΑΦΟΥ πέρασα δυο χρόνια στη Λεγεώνα της Μαρίας και επτά χρόνια σ’ ένα σεμινάριο, προετοιμαζόμενος για το ιερατείο, αντιμετώπισα μια ζωτική απόφασι. Θα εξακολουθούσα να παραμένω ακόμη τρία έτη για να γίνω ένας κατάλληλος Ρωμαιοκαθολικός ιερεύς ή θα τα παρατούσα όλα; Οι περιστάσεις εξελίχθηκαν ώς το σημείο όπου έπρεπε να λάβω μια σαφή απόφασι. Ποια θα ήταν αυτή;

Δεν ήταν ότι είχα χάσει την αγάπη μου για τον Θεό. Διατηρούσα ακόμη ένα βαθύ ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά ζητήματα. Ούτε αυτό ωφείλετο σε κάποια αποτυχία στις μελέτες μου. Μάλλον είχα σημειώσει αξιόλογες προόδους. Μαζί με άλλους των ανωτέρων τάξεων του σεμιναρίου είχα τη σειρά μου αναγινώσκοντας τη λειτουργία και διευθύνοντας τη μουσική.

Όταν ήμουν στο σπίτι λόγω διακοπών με εξέλεγαν κατά καιρούς για ν’ αντικαταστήσω τον υποδιάκονο της ενορίας μας. Αυτό περιελάμβανε την ανάγνωσι ενός μέρους από μια Επιστολή, την παράδοση του άρτου και του οίνου από την τράπεζα στα χέρια του διακόνου και την αλλαγή του προσευχηταρίου της Λειτουργίας για κάθε ημέρα του έτους. Οι γνώριμοί μου ήσαν υπερήφανοι να βλέπουν ένα νεαρό από τον κύκλο τους να πλησιάζει στο βωμό και να υπηρετή ως υποδιάκονος. Κάποτε, όταν υπηρετούσα έτσι, συνέβη να γίνωνται τα εγκαίνια ενός παρεκκλησίου που είχε μόλις οικοδομηθή. Πραγματικά προώδευσα προς τον σκοπό μου να γίνω ιερεύς.

Πρώιμο Ενδιαφέρον για τη Θρησκεία

Όπως θυμούμαι, είχα πάντοτε κλίσι προς τη θρησκεία. Η οικογένειά μου ήταν κατ’ όνομα Ρωμαιοκαθολική αλλά δεν ήταν πολύ θρησκευόμενη. Ωστόσο, πήγαινα καθημερινά στην εκκλησία, όπου είχα το προνόμιο να μελετώ την κατήχησι με ένα όμιλο νέων. Με την πάροδο του χρόνου απεφάσισα να εγγραφώ στη Λεγεώνα της Μαρίας, μια οργάνωσι που δρα εντός της εκκλησίας. Με αυτή την οργάνωσι ασχολήθηκα να διδάσκω άλλους νέους για την Παρθένο Μαρία, με σκοπό την εξάπλωσι της λατρείας της Μαρίας.

Πέρασαν έτσι δύο χρόνια στη διάρκεια των οποίων εξοικειώθηκα τελείως με τις διδασκαλίες της Λεγεώνος. Κατόπιν ο επιτόπιος ιερεύς με πλησίασε προτείνοντας να μπω στο σεμινάριο. «Δεν θα ήθελες να γίνης ιερεύς;» με ρώτησε. «Έχεις σκεφθή να μπης στο σεμινάριο; Δεν θα ήθελες να γίνης ένας ακόλουθος του Χριστού;»

Βεβαίως, μου άρεσε η σκέψις να γίνω μια μέρα ιερεύς, αλλά δεν μπορούσα να δώσω μια άμεση απάντησι. Υπήρχαν ζητήματα που έπρεπε να τα σκεφθώ. Παραδείγματος χάριν, υπήρχε η πληρωμή $550 το έτος για δωμάτιο και τροφή καθώς και για βιβλία για το πρώτο έτος, πράγμα που εσήμαινε επιπρόσθετη δαπάνη από $155 περίπου. Από που θα ήρχοντο αυτά τα χρήματα; Εκτός αυτού, οι γονείς μου δεν ευνοούσαν την είσοδό μου στο ιερατικό στάδιο.

Ο ιερεύς εν τούτοις επέμενε. Προσέφερε βοήθεια υπό μορφήν υποτροφίας, ώστε το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων θα επληρώνετο για μένα. Επίσης η αντίθεσις των γονέων μου κατεβλήθη από ένα εδάφιο της Γραφής που επαναλαμβάνεται συχνά από τους ιερείς: «Δεν είναι ουδείς όστις, αφήσας οικίαν, ή αδελφούς, ή αδελφάς, ή πατέρα, ή μητέρα, ή γυναίκα, ή τέκνα, ή αγρούς, ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, δεν θέλει λάβει εκατονταπλασίονα τώρα εν τω καιρώ τούτω.» (Μάρκ. 10:29, 30, Καθολική Μετάφρασις Ντουαί) Αφού σκέφθηκα το ζήτημα επί ένα έτος, απεφάσισα να δεχθώ, και έγιναν οι αναγκαίες τακτοποιήσεις να μπω στο σεμινάριο.

Εκπαίδευσις στο Σεμινάριο

Φάνηκε ότι τώρα οι πιο προσφιλείς ελπίδες μου θα επραγματοποιούντο. Μήπως δεν έπρεπε να αναμένω ότι η ζωή του σεμιναρίου θα με έφερνε πλησιέστερα προς τον Θεό, και θ’ απαντούσε σ’ όλες τις ερωτήσεις μου για τη ζωή και το μέλλον; Αλλά με την πάροδο του χρόνου ήλθε η απογοήτευσις. Δεν απελάμβανα εκείνα που ήλπιζα. Εκτός τούτου, μερικά παιδιά είχαν ανυπόφορες συνήθειες, συνήθειες που ήσαν πηγή ανησυχίας για μένα.

Κάθε μέρα ακολουθούσε ένα πρόγραμμα. Μόλις σηκωνόμαστε στις 6 π.μ. το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν το σημείο του σταυρού, η επανάληψις του ύμνου «Αγία Μαρία» και κατόπιν έξω για τη Λειτουργία. Ακολουθούσε η περίοδος σκέψεως και συλλογισμού που περιελάμβανε συνήθως μελέτη της 2 Συνόδου του Βατικανού. Κατόπιν κάναμε ανασκόπησι των μελετών της τάξεώς μας. Μετά το πρόγευμα, επί μιάμισυ ώρα καθαρίζαμε την αίθουσα και ποτίζαμε τον κήπο. Τρώγαμε τα γεύματά μας με σιωπή, εφόσον έπρεπε να παρακολουθούμε εκλεκτά αναγνώσματα.

Αλλ’ η καθημερινή πεντάωρος μελέτη των μαθημάτων της τάξεως δεν με ικανοποιούσε. Πολύ μικρή βοήθεια παρείχετο για την κατανόησι του θελήματος του Θεού. Τα περισσότερα μαθήματα θα μπορούσε να τα παρακολουθήση κανείς σε οποιοδήποτε άλλο σχολείο—Λατινικά, Ισπανικά, τέχνη, μουσική, φιλοσοφία, βιολογία, ιστορία. Μόνο τέσσερες ώρες την εβδομάδα ήσαν αφιερωμένες στη διδασκαλία των εκκλησιαστικών δογμάτων.

Είναι αλήθεια ότι η Γραφή εχρησιμοποιείτο για την ανάγνωσι των Ευαγγελίων και των Επιστολών στη διάρκεια της Λειτουργίας, αλλά δεν γινόταν εξήγησις, ούτε εφαρμογή των μαθημάτων επί της ηθικής ώστε ν’ αναχαιτίζωνται οι κακές συνήθειες μερικών παιδιών.

Η αδελφή μου, μάρτυς του Ιεχωβά, συνήθιζε να μου γράφη συχνά και να μου εξηγή πράγματα της Γραφής, αλλά σπανίως ελάμβανα τις επιστολές της. Τις κατακρατούσε ο επικεφαλής κληρικός. Κατά τις διακοπές η αδελφή μου προσπαθούσε να μου εξηγήση Γραφικά ζητήματα, αλλ’ εγώ δεν έπαιρνα στα σοβαρά τις προσπάθειές της. Εξάλλου οι εξηγήσεις της διέφεραν από τις εκκλησιαστικές διδασκαλίες.

Η Γραφή Ομιλεί

Στα ιδρύματα των σεμιναρίων είναι σύνηθες να παραχωρήται μια ώρα την ημέρα για «πνευματική» ανάγνωσι, από οποιοδήποτε βιβλίο που αφηγείται τη ζωή ενός «αγίου.» Μια βραδυά δεν είχα κανένα τέτοιο βιβλίο πρόχειρο, και συνεπώς πήρα πάλι την έκδοσι τσέπης της Μεταφράσεως Νάκαρ-Κολούγκα. Μη ξέροντας από πού ν’ αρχίσω άνοιξα τη Γραφή στην τύχη και άρχισα να διαβάζω από την Έξοδο κεφάλαιο 19. Όλα πήγαιναν καλά ώς που έφθασα στο κεφάλαιο 20, εδάφια τέσσαρα και πέντε.

Ποια έκπληξι αισθάνθηκα βρίσκοντας στο Λόγο του Θεού μια περικοπή που κατεδίκαζε την κατασκευή και λατρεία εικόνων! Δεν πίστευα στα μάτια μου! Πάντοτε θεωρούσα τη Βίβλο σαν ιερό βιβλίο. Έκλεισα τη Βίβλο και συλλογιζόμουν. «Πώς είναι δυνατόν;» Σκέφθηκα μέσα μου: «Μήπως με εξαπατούσαν όλον αυτό τον καιρό;» Η επομένη σκέψις μου ήταν—«Δεν πρέπει να σκέπτωμαι έτσι για τις διδασκαλίες της εκκλησίας μου, διότι θα μπορούσα να παραδοθώ στο πυρ του άδου.»

Άνοιξα πάλι τη Γραφή για να συμπληρώσω τη μισή μου ώρα για ανάγνωσι, και τη φορά αυτή έπεσα στον Ησαΐα, κεφάλαιο 40. Τελικά έφθασα στο κεφ. 42:8, όπου αναφέρει: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά, τούτο είναι το όνομά μου· και δεν θέλω δώσει την δόξαν μου εις άλλον, ουδέ την αίνεσίν μου εις τα γλυπτά.» Άλλη μια φορά κατενόησα με έκπληξι ότι η Γραφή μιλούσε κατ’ ευθείαν σε εμένα υπογραμμίζουσα ότι ο Θεός δεν ευαρεστείται με τη λατρεία εικόνων. Πόση σύγχυσι αισθάνθηκα! Είναι δυνατόν η θρησκεία μου να βρίσκεται στον εσφαλμένο δρόμο; Τη στιγμή εκείνη ο κώδων χτύπησε ότι είναι ώρα για ύπνο.

Ερευνώντας για Βοήθεια

Ακολούθησε μια νύχτα χωρίς ύπνο. Το άλλο πρωί πήγα κατ’ ευθείαν στον επίσκοπο. Τον παρεκάλεσα να μου εξηγήση το Έξοδος 20:4. Η απάντησίς του ήταν ότι αποτελεί μέρος του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος κατηργήθηκε από τον Χριστό. Τότε του υπέδειξα ότι οι Δέκα Εντολές, οι οποίες αποτελούν μέρος του νόμου εκείνου, διδάσκονται στους Χριστιανούς στις κατηχήσεις των. «Πώς μπορείτε να εξηγήσετε γιατί ένα μέρος του νόμου κατηργήθη και όχι τα άλλα;» ρώτησα. Η απάντησίς του ήταν ότι ένα μέρος του νόμου αφέθηκε προς όφελος των Χριστιανών. «Δεν είναι δυνατόν,» επέμεινα, «διότι αν ο Χριστός ήλθε για να καταργήση τον νόμο, πρέπει όλος ο νόμος να καταργηθή.» Με έστειλε στον πνευματικό διευθυντή, καθήκον του οποίου είναι να βοηθή τα παιδιά στα πνευματικά των προβλήματα.

Οι προσπάθειές του να ικανοποιήση τις ερωτήσεις μου βασίζονταν στα μυστήρια και στη φιλοσοφία. Όταν κατενόησα πολύ γρήγορα ότι δεν μπορούσα να γνωρίσω την αλήθεια εδώ μέσα, απεφάσισα να εγκαταλείψω το σεμινάριο. Πολλά επιχειρήματα χρησιμοποιήθηκαν για να πεισθώ να παραμείνω: «Πρέπει να παραμείνης για να μη βλάψης τους συντρόφους σου. Γνωρίζεις ότι ανήκεις σε μια μεγάλη τάξι και οι μαθηταί το προσέχουν αυτό.» Αυτά και πολλά άλλα. Αλλ’ ήμουν σταθερός στην απόφασή μου. «Μπορείτε να φύγετε,» μου είπε τελικά, «αλλά δεν μπορείτε να πάρετε τίποτε από δω και πρέπει να περιμένετε τρεις μέρες.» Αργότερα ανεκάλυψα ότι ο χρόνος αυτός είχε χρησιμοποιηθή για να κανονισθή να έχουν έξοδο τα παιδιά, ώστε να μη βρίσκονται εκεί την ώρα της αναχωρήσεώς μου.

Ανεύρεσις της Αληθείας

Έφυγα χωρίς να πάρω τίποτε μαζί μου, ούτε ακόμη και πράγματα που μου ανήκαν, αναστατωμένος και ζαλισμένος. Όταν η αδελφή μου έμαθε τι είχε συμβή, μου έδωσε ένα βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή και με συνεβούλευσε να το διαβάσω προσεκτικά συγκρίνοντας τα γραφόμενά του με τη Βίβλο. Σε λίγο άρχισα μια Γραφική μελέτη τακτικά, επιμένοντας όπως η μελέτη γίνεται τρεις ή και τέσσαρες φορές την εβδομάδα. Ύστερ’ από δύο μήνες εσυμβόλισα την αφιέρωσί μου στον Ιεχωβά Θεό και αυτό έγινε με το βάπτισμα στο νερό.

Αμέσως πήγα πίσω στο σεμινάριο, με την τσάντα μου γεμάτη από ένα ειδικό τεύχος του περιοδικού Ξύπνα! που περιείχε «Μια Ανοικτή Επιστολή προς Ειλικρινείς Καθολικούς.» Ο ιερεύς προσπάθησε να εμποδίση την είσοδό μου, αλλ’ ο σκοπός του απέτυχε, διότι τα παιδιά εξακολουθούσαν να βγαίνουν για να με χαιρετίσουν. Έδωσα την κατάλληλη μαρτυρία στα παιδιά και τα εφωδίασα με πολλά τεύχη του περιοδικού. Τα αποτελέσματα; Είκοσι δύο από τα παιδιά απεφάσισαν ν’ αφήσουν το σεμινάριο. Έξη από αυτά συνεφώνησαν να έχουν μια σειρά μελέτης από το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Πραγματικά, ένα από τα παιδιά παρηκολούθησε την τελευταία συνέλευσι περιοχής των μαρτύρων του Ιεχωβά στην πόλι Καράκας.

Τώρα οι άνθρωποι εκπλήσσονται όταν τους επισκέπτωμαι στα σπίτια τους όχι σαν φοιτητής της ιερατικής Σχολής της Καθολικής Εκκλησίας, αλλ’ ως ένας Μάρτυς του Ιεχωβά. Πόσο ευτυχής είμαι που ο Ιεχωβά μίλησε σε μένα μέσω του Λόγου του και με ωδήγησε στην οργάνωσί του!