Ποδηλασία—Βάδισμα σε Τροχούς
Από τον ανταποκριτή του «Ξύπνα!» στην Δομινικανή Δημοκρατία
ΕΧΕΤΕ ποτέ ακούσει για τον Μώρφυ του ενός μιλίου στο λεπτό; Στο 1899 εκέρδισε τον τίτλο του διανύοντας με ποδήλατο ένα μίλι σε 57 4/5 δευτερόλεπτα πίσω από ένα σιδηρόδρομο. Είχε πείσει την Εταιρία Σιδηροδρόμων της περιοχής να φτιάξη γι’ αυτόν ένα ξύλινο διάδρομο πενήντα ιντσών πλάτος και δυόμισυ μιλίων μήκος μεταξύ των γραμμών του τραίνου. Τον καιρό εκείνο η ποδηλασία ήταν το αγαπημένο σπορ εκατομμυρίων ανθρώπων σ’ όλο τον κόσμο και το ποδήλατο ήταν στο ζενίθ της δημοτικότητός του.
Το ποδήλατο είναι πράγματι το ταχύτερο μέσον ταξιδιού του ανθρώπου με δική του δύναμι, και σε πολλές χώρες οι άνθρωποι το βλέπουν ως ένα φθηνό και ασφαλές μέσον μεταφοράς. Οι νεαροί ζητούν ποδήλατο από τον καιρό που αρχίζουν μόνοι των. Θυμούμαι ότι οι γονείς μου δανείσθηκαν χρήματα για να εφοδιάσουν εμένα και τον αδελφό μου με ποδήλατα. Σύντομα αρχίσαμε να κάνωμε μεγάλες διαδρομές—κάτι που θα ήταν δύσκολο να το κάνωμε χωρίς αυτό το μέσον μεταφοράς. Με το ποδήλατο πηγαινοερχόμαστε στο σχολείο, κάναμε θελήματα και μ’ αυτόν τον τρόπο απολαμβάναμε άφθονη υγιεινή γυμναστική. Επί χρόνια ο μπαμπάς πήγαινε κι’ ερχόταν με το ποδήλατο στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν.
Σήμερα σε μερικές χώρες το ποδήλατο θεωρείται ως ένα παιχνίδι. Έχει παραμερισθή από το μοτοποδήλατο και το αυτοκίνητο. Έχει λησμονηθή το γεγονός ότι το ταπεινό ποδήλατο έχει παίξει ένα σπουδαίο ρόλο στο πέρασμα της ιστορίας—ιδιαιτέρως των χωρών της Αμερικής. Αυτό έκανε την αρχή και προετοίμασε το δρόμο για την έλευσι του αυτοκινήτου. Πράγματι, ένας συγγραφεύς ισχυρίσθηκε ότι «τόσο φυσικά όσο και ψυχολογικά υπήρξε ο πραγματικός πατέρας του αυτοκινήτου.»
Λίγα από την Ιστορία του Ποδηλάτου
Το 1860 το ποδήλατο ήταν γνωστό ως το «κοκκαλοσπάστης.» Μπορείτε να φαντασθήτε τι συνέβαινε με τους σιδερένιους τροχούς του και τους τραχείς στρωμένους με βότσαλα δρόμους εκείνης της εποχής. Λίγα χρόνια αργότερα εμφανίσθηκε στην Αγγλία ένα μοντέλο με υψηλό τροχό που το ωνόμαζαν πένυ-φάρδιγκ (ποδήλατο με μια μεγάλη και μια μικρή ρόδα.) Αυτό προοριζόταν για τον πιο τολμηρό ποδηλατιστή, για όποιον ενδιαφερόταν για ταχύτητα. Διέθετε μια μεγάλη ρόδα μπροστά, με διάμετρο περίπου πενήντα δύο ίντσες εφοδιασμένο με πεντάλ και μια μικροσκοπική ρόδα πίσω. Σε μια ομαλή επιφάνεια ο ποδηλάτης μ’ αυτό το μηχάνημα μπορούσε να τρέξη σχεδόν όσο και ένας ιππεύς. Το σταμάτημα ήταν εν τούτοις πρόβλημα. Και εφ’ όσον ο ποδηλάτης έπρεπε να πηδήση από ύψος πέντε ποδών στο έδαφος, έσπαζαν πολλά κόκκαλα στην προσπάθεια να κατεβή απ’ αυτά τα ποδήλατα.
Το έτος 1880 εσημείωσε ένα μεγάλο βήμα προόδου: για την κίνησι του πίσω τροχού έβαλαν αλυσίδες, που μπορούσαν να ρυθμισθούν για την επίτευξι είτε ταχύτητας είτε αντοχής. Πριν απ’ αυτό για την κίνησι των μεγάλων τροχών χρησιμοποιούσαν όχι εύχρηστους μοχλούς. Στα επόμενα δέκα χρόνια έγιναν και άλλες υποβοηθητικές πρόοδοι: λαστιχένιες ρόδες, άξονες με ρουλεμάν, μαλακά φρένα και χειρομοχλοί έκαναν την εμφάνισί τους. Το κάθε ένα εβοήθησε για την αύξησι της δημοτικότητος του ποδηλάτου.
Το ποδήλατο «ασφαλείας» έκαμε την εμφάνισί του το 1890. Με τους δύο τροχούς του στο ίδιο μέγεθος ήταν ουσιαστικά το ποδήλατο που είναι κοινό σήμερα. Οι αμερικανοί αποδίδουν τιμή για τον σχεδιασμό του στην Ποπ Μανιφάκτσουριγκ Κόμπανυ του Χάρτφορντ της Πολιτείας Κοννέκτικατ. Εν τούτοις, κάτι πολύ παρόμοιο εμφανίσθηκε ταυτοχρόνως στην Αγγλία και τη Γαλλία. Πάντως ο εμπορικός οίκος του Κοννέκτικατ εφαρμόζοντας το σύστημα των ανταλλακτικών, σύντομα πήρε την πρώτη θέσι στην παραγωγή και σύντομα τα Αμερικανικά ποδήλατα εξήχθησαν σε όλα τα μέρη του κόσμου.
Το έτος 1896 περίπου 4.000.000 άτομα στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφορούσαν με ποδήλατα. Πάνω από ένα εκατομμύριο ποδήλατα παρήχθησαν σε 312 εργοστάσια μόνο σ’ ένα χρόνο. Η Αμερικανική βιομηχανία ποδηλάτων απέκτησε ένα γερό στήριγμα στην Αγγλία για ένα διάστημα λόγω του ότι οι Άγγλοι βιομήχανοι δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν την τεραστία ζήτησι. Η έλευσις του αυτοκινήτου, εν τούτοις, είχε πιο άμεση επίδρασι στην κίνησι με ποδήλατο στις Ηνωμένες Πολιτείες παρά στην Αγγλία ή την Ευρώπη γενικά. Τα αυτοκίνητα έγιναν δημοφιλή και η τιμή τους ήταν αρκετά χαμηλή ώστε να είναι προσιτά στη μέση οικογένεια, και μ’ αυτόν τον τρόπο τα ποδήλατα έμειναν πιο πολύ για τα παιδιά.
Εν τούτοις σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το ποδήλατό τους περισσότερα από 24.000.000 άτομα. Στη Δανία περίπου το ένα στα δυο άτομα είναι κάτοχος ποδηλάτου και είναι ακόμα το κοινό μέσο μεταφορών σε πολυάριθμες άλλες χώρες, όπου το αυτοκίνητο θεωρείται ως πολυτέλεια και δεν είναι εύκολο να το αποκτήση ο εργάτης. Σ’ όλη την Ευρώπη, την Κεντρική Αμερική, την Ινδονησία, την Ιαπωνία και την Βόρειο Αφρική μπορεί να δη κανείς ποδηλατιστές σε μεγάλες ομάδες.
Εδώ στη Δομινικανή Δημοκρατία το ποδήλατο είναι ένας κινούμενος τόπος εμπορίου για όλων των ειδών τους πωλητάς. Μερικοί είναι εφωδιασμένοι με μια ποσότητα παγωτού και μπουκάλια με διάφορα χρωματιστά σιρόπια. Τον πωλητή αυτόν μπορεί να τον δη κανείς οπουδήποτε υπάρχουν πλήθη, να προσφέρη χωνάκια με παγωτό και με σιρόπι της αρεσκείας, επάνω του. Άλλοι πωλούν φρούτα, λαχανικά, και άλλα φαγώσιμα από τα ποδήλατά των. Ψαλίδια και μαχαίρια ακονίζονται σε άλλα διασκευασμένα ποδήλατα. Πολύ συχνά μπορεί κανείς να δη ποδήλατα με μια ειδική θέσι στο πίσω μέρος για τη μεταφορά καθαρών ρούχων σ’ εκείνους που τα έστειλαν στα καθαρτήρια.
Υγιεινή Μεταφορά
Το ποδήλατο βέβαια ελκύει εκείνους που αγαπούν το φυσικό περιβάλλον και ενδιαφέρονται για την υγεία. Είναι ένα μέσον ατομικής εξόδου στην ελευθερία της εξοχής. Έχει τα πλεονεκτήματα των ασκήσεων που γίνονται με το βάδισμα και ακόμη σας πηγαίνει σε μεγάλες αποστάσεις πολύ γρηγορώτερα. Παρέχει ένα θαυμάσιο τρόπο εξουδετερώσεως των επιβλαβών συνεπειών μιας καθιστικής ζωής. Τουριστικές επιχειρήσεις που προσφέρουν αυτό το είδος ταξιδιού έχουν κάμει διευθετήσεις για εξυπηρέτησι διαμονής σε όλους τους κύριους δρόμους δέκα ή δεκαπέντε μίλια.
Το ποδήλατο είναι επίσης ένα χρήσιμο όργανο ως ένα βοήθημα για τη διάδοσι των αγαθών νέων της Βασιλείας του Θεού σε ανθρώπους που βρίσκονται σ’ απομεμακρυσμένες περιοχές ακόμα και όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι καλοί δρόμοι. Όλο εκείνο που χρειάζεται ο ποδηλάτης είναι να υπάρχη ένα μονοπάτι. Και όσον αφορά για την συντήρησι και τη φύλαξι είναι αρκετός ο διάδρομος ενός σπιτιού ή ένας τόπος κάτω από τη σκάλα και ένα κουρέλι με λίγο καλό λάδι. Έτσι δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να περιμένη έως ότου αποκτήση ένα αυτοκίνητο για να βγη σε μακρυνές περιοχές με το άγγελμα που μπορεί να φέρη στους ανθρώπους ανακούφισι και ελπίδα από τις υποσχέσεις του Θεού.
Η ποδηλασία δεν είναι μόνο ένας ωραίος τρόπος περιηγήσεως αλλ’ επίσης απηλλαγμένη από τις φροντίδες των μηχανικών βλαβών. Το τρέξιμό του είναι αρκετά αργό ώστε ν’ απολαμβάνη κανείς τα τοπία που περνούν μπροστά του καθώς κινείται και χαίρεται τα θαύματα της δημιουργίας του Θεού γύρω του. Το φύσημα του αέρα στο πρόσωπο, η συγκίνησις από την προσπάθεια αναβάσεως ενός λόφου, η ησυχία και το αίσθημα της ελευθερίας όλα αυτά προσθέτουν αξία στα υγιεινά αποτελέσματα που απολαμβάνει κανείς από το «βάδισμα σε τροχούς.»