ᲙᲘᲗᲮᲕᲐ ᲓᲝ ᲞᲐᲡᲣᲮ

ნამ ჟირ შეთანხმებას გულისხმენდჷ პავლე გალატელეფიშ 4:24-ის?

მოციქულ პავლექ დიო თიშ გურშენ იჩუ, მუნერ ურთიერთობა უღუდ აბრაამს სარაწკუმა დო აგარწკუმა დო უკულ თქუ: „თე ირფელ თის ოძირანდჷ, მუდგაქ მომავალს ოკო მოხვადუკო: თე ჟირ ოსურ ნიშნენდჷ ჟირ შეთანხმებას“ (გალ. 4:22–24). აიშახ მიმორჩქუდეს, ნამდა თე ჟირ შეთანხმება რდჷ „კანონიშ შეთანხმება“ დო „ახალ შეთანხმება“. მარა თე მუხლეფიშ ხოლო ართშა გინოჯინაშ დო უმოს ტომბას გიმორკვიებაშ უკულ შხვა დასკვნაშა ქიმებრთით. მუჭოთ იძირენ, პავლე „ახალ შეთანხმებას“ ვარინ, „აბრაამწკუმა დოდვალირ შეთანხმებას“ გულისხმენდჷ. სოვრეშე მიჩქუნა თენა? მორთ გუვარჩუათ თეშ მუსხირენ მიზეზ.a

პავლექ მოინალე აგარ სინაიშ გვალას დუკავშირ (გალ. 4:25). აგარ ასიმბოლოენდჷ კანონიშ შეთანხმებას, ნამდგაქ ძვ. წ. 1513 წანას სინაიშ გვალას ისრაელ დო იეჰოვა შქას იჸუ დოდვალირქ (გიშ. 19:5, 6). არასრულყოფილებაშ გურშენ მუთუნ კოჩის ვეშულებუდ თე კანონიშ კილ-კილშა მეჸუნა. თაშ ნამდა, თე შეთანხმება გაშინანდჷ იუდეველეფს, ნამდა თინეფ ცოდაშ მონეფ რდესჷ. თე კანონ მეხვარებუდ ისრაელ ერს, გეგშეჩინუკო მესია, მუშენდა ხვალე თინა იჸუაფუდ თიცალ ადამიან, მიდგას კილ-კილშა შეიალებედ კანონიშ მეჸუნა. მესიაქ მუშ სრულყოფილ სიცოცხლეშ მსხვერპლო შეწირუათ არასრულყოფილ ადამიანეფს ქიმეჩ საშვალება, გეთავისფალესკო ცოდაშ დო ღურაშ მონობაშე (გალ. 3:19, 24, 25). თიშ უკულ, მუთ იესოქ შეასრულ თე კანონიშ მიზან, თინა მეტო ვა რდჷ საჭირო (რომ. 10:4).

პავლექ ქაძირუ განსხვავება აგარ დო „თავისფალ ოსურ“ შქას, ნამუთ „დუნაპირებუშ ჭყოლოფათ“ ქომოლსქუას გეიორჩქინანდ (გალ. 4:23). თე დუნაპირებ რდჷ აბრაამწკუმა დოდვალირ შეთანხმება (გალ. 3:29; 4:28, 30). თინა დაბადებაშ 22:18-ს რე მოჩამილ: „სქან [აბრაამიშ] გამნარყიშ საშვალებათ დიხვამუ დედამიწაშ არძა ერ, მუშენდა სი ქუდაჸუნ ჩქიმ ნარაგადის“.

აბრაამწკუმა დოდვალირ შეთანხმებათ უჯგუშო ქიძირ, მუ მიშეშ ედემიშ ბაღის დოდვალირ იეჰოვაშ დუნაპირებშა (დაბ. 3:15). თევრეშე ბგებულენთ, ნამდა ნაწინასწარმეტყველებ „გამნარყ“ აბრაამიშ გამნარყშე ქიმიშ. პავლექ ენწყჷ, ნამდა თე „გამნარყ“ პირველ რიგის იესო ქრისტე რე, მარა თე „გამნარყშა“ მიშურს 144 000 წმინდა შურით გიშაგორილ ქრისტიან ხოლო, მით „ქრისტეს ოკუთვნუნა“ დო თიწკუმა ართო იმმართველენა ზეციერ სამეფოს (გალ. 3:16, 29; გიმოცხ. 14:1–3). არძა, მით ღებულენს დო ომორჩილ იესოს, გეხარენს თი კურთხევეფით, ნამუთ აბრაამშა მეჩამილ დუნაპირებუშ შესრულებას მაჸუნუ.

მუშენ გიმირინუ პავლექ თე სიმბოლურ შედარებეფ? თეთ პავლექ ოძირუ, ნამდა მუშ დროს მახორუ იუდეველეფ კინ მოსეშ კანონიშ მეჸუნას გაგრძელენდეს-და, აგარცალო, თაშ ქოფთქუათინ, მონობას ქუდოსქიდუდეს. მარა აბრაამიშ მთავარ „გამნარყის“, იესო ქრისტეს, მიღენდეს დო დემორჩილებუდეს-და, სარაცალო, თაშ ქოფთქუათინ, თავისფალეფ იჸუაფუდეს – თინეფ გეთავისფალებუდეს ცოდაშ დო ღურაშ მონობაშე (იოან. 8:32–34). მარა, იესოს ვემიღენდეს-და, გეგშასქიდუდეს კანონიშ შეთანხმებაშ მთავარ მიზან, მუთ თინეფიშ ქრისტეშა მეჸუნაფა რდჷ.

ბრელ გალატელ ქრისტიან, მიდგას პავლე მუშ წერილს ჭარუნდჷ, შურო ვა რდჷ იუდეველ დო ვართ დღას ოვალუდ მოსეშ კანონიშ მეჸუნა. მარა იუდაიზმიშ ნამთინე მიმაჸუნალ იჩემენდჷ, ნამდა შხვა ერიშ ხალხიქ ხოლო, მიდგაქ ქრისტიანო გინირთეს, ოკო მიაჸუნესკო მოსეშ კანონს, თინეფ შქას წინადაცვეთაშ კანონს. პავლექ ენწყჷ, ნამდა ჭკვერულ ვა რდჷ, თე კანონს ეკათხოზესკო დო თიშ „მონეფო“ დოსქიდესკო, მუშენდა ქრისტეს უკვე გათავისფალებურ აფუდ თინეფ თე კანონიშ „მონობაშე“ (გალ. 5:1, 10–14).