იესო ჟი წყარს კუჩხით გილურს

იესოს ხვალე ლეხეფიშ სქილიდაფა დო ღურელეფიშ გათელება ვარინ, ბორიაშ დო ჭვემაშ გაკონტროლება ხოლო შეულებუდ. გვალას ლოცვა გათუნ, იესოქ გალილეაშ ზღვას ქიგნაჯინ დო ქოძირ, ნამდა თექ ქარბორია ირქენდჷ დო ზღვა პოპორანდჷ. მოციქულეფ ნავს ინოხედეს დო ქარბორიაშ გურშენ ულა უჭირდეს. ათეშენ იესოქ გვალაშე გიმილ დო ნავჸურე წყარს კუჩხით მიდართჷ. მუჟამსით მოციქულეფქ ქოძირეს, ნამდა წყარს მიდგარენ მიშჷ, აშქურინეს, მარა იესოქ დამშვიდ თინეფ: „მა ვორექ, ვა გაშქურინან!“.

პეტრექ უწუ: „უფალ, თენა მართალო სი ქორექ-და, უფლება ქომუჩ, სქანდა კუჩხით ქიმებრთე!“. იესოქ უპასუხ: „ქუმორთ!“. თაშ ნამდა, შქა ქარბორიაშ დროს, პეტრექ ნავშე გეგნორთჷ დო წყარს კუჩხით იესოჸურე მიდართჷ. მარა ხოლოშა ქიმერთუნ, ქარბორიაშა გეგნიღ ყურადღება, აშქურინ დო ნწყუალა ქიდიჭყჷ. პეტრექ ქიმიოძახ: „უფალ, ქიმმეხვარ!“. იესოქ ხე ქიმეთხჷ თის დო უწუ: სო რე სქან რწმენა? ეჭვიქ მუშენ გოირჩქინდჷ?

იესოქ დო პეტრექ ნავშა გეშართეს დო უცფას ქარბორიაქ მეჭყორდჷ. წარმოდგენილ ქუგაფუნო, მუს იგინანდეს მოციქულეფ?! თინეფქ იესოს უწუეს: „სი მართალო ღორონთიშ სქუა რექჷ!“.

თენა ვა რდჷ ხვალე ართ შემთხვევა, მუჟამსით იესოქ ამინდ გაკონტროლ. ართშა თინა მოციქულეფწკუმა ართო ზღვაშ მაჟია მხარეშა მენჩურუნდჷ. იესო ნავიშ უკახალენ მხარეს გეჯანუდ დო ლურდჷ. თე დროს მანგარ ქარბორიაქ გელჷ. ტალღეფ ნავს მიკახორცქუდ დო წყარით იფშაფუდ. მოციქულეფქ გაკურცხინუეს თინა დო უწუეს: მოძღვარ, ბღურუთ! ქიმმეხვარით! იესოქ გედირთჷ დო ზღვას უწუ: „დეწყნარ!“. ზღვაქ დო ქარბორიაქ თიმწუთის დეწყნარ. იესოქ მოციქულეფს კითხჷ: „სო რე თქვან რწმენა?“. თინეფ ართიანს ურაგადუდეს, ბორია დო წყარ ხოლო თეს ურჩქილენია. მოციქულეფქ ქიმეხვადეს, ნამდა იესოს ბოლოშა ქიმიენდებუდეს-და, შიშიშ მუთუნნერ მიზეზ ვაღვენუდეს.