Инсанниң һаятидики әң муһим қарар — Йәһваға беғишлиниш вә қериндашлиримиз билән бирликтә Униңға ибадәт қилиш. Йәһва Худа һәрбир адәмниң шундақ қилишини халайду. Немә үчүн? Йәһва инсанларниң Униң билән дост болушини вә мәңгү яшишини халайду (Қ. шәр. 30:19, 20; Гал. 6:7, 8). Лекин Йәһва һечкимни Униңға хизмәт қилишқа мәҗбурлимайду. У һәрбир адәмниң өз алдиға қарар чиқиришиға йол қойиду. Әгәр Худаниң чөмдүрүлгән хизмәтчиси еғир гуна қилса, ақсақаллар немә қилиши керәк? Әгәр гунасиға товва қилмиса, у җамаәттин чиқирилиду (Кор. 1-х. 5:13). Бирси җамаәттин чиқирилсиму, Йәһва униң қайтип келип, қайтидин Униң билән йеқин мунасивәттә болушини үмүт қилиду. Һәқиқәтән, Йәһва Худа төләм бәргәнлигиниң муһим бир сәвәви — товва қилған кишиләрни кәчүрүш. Йәһва меһир-муһәббәтлик Худа вә У гунакарларни товва қилишқа үндәйду (Зәк. 1:3; Рим. 2:4; Яқуп 4:8). w24.08 14-б., 1, 2-абз.

Әлчи Йоһан үчинчи хетини язған вақитта бәзи бир адәмләр сахта тәлиматларни тарқитип, җамаәтниң бөлгүнчилигигә сәвәпчи болған. Шундақ болсиму, башқилар һәқиқәт йолида меңишни давамлаштурған еди. Улар Йәһва Худаға бойсунуп, «шу әмирләргә әмәл қилишни» тохтатмиди (Йоһ. 2-х. 4, 6). Бу садиқ мәсиһийләр пәқәт әлчи Йоһанни хурсән қилмай, Йәһва Худаниму хошал қилди (Пәнд н. 27:11). Биз өзүмизгә қандақ савақ алимиз? Әгәр Йәһва Худаға садиқ болуп қалсақ, өзүмизму бәхитлик болуп, башқиларниму бәхитлик қилалаймиз (Йоһ. 1-х. 5:3). Мәсилән, Йәһва Худани хошал қилғанлиғимиздин, биз бәхитлик болумиз. У бизниң аздурулушларға қарши туруп, һәқиқәт йолида меңиватқанлиғимизни көрүп хурсән болиду. Асмандики пәриштиләрму бизгә қарап шат-хорам болиду (Луқа 15:10). Шундақла, биз бир-биримизниң садақәтмәнлигимизни көрүп хошал болумиз (Сал. 2-х. 1:4). Келәчәктә йоқ болидиған Шәйтанниң дуниясида Йәһва Худаға садиқ болуп қалғанлиғимизға шатлинимиз. w24.11 12-б., 17, 18-абз.

Сизгә лайиқ болған кишигә һис-туйғулириңизни ейтиштин авал, уни қанчә узун вақит биливелишиңиз керәк? Әгәр наһайити тезла һис-туйғулириңиз тоғрисида ейтип бәрсиңиз, киши сизни алдирақсан адәм дәп ойлиши мүмкин (Пәнд н. 29:20). Униңдин башқа, бир киши уни яқтуруп қалғанлиғиңизни байқиса, лекин өз һис-туйғулириңизни униңға ейтмай жүрсиңиз, у киши сизни җүръәтсиз дәп ойлиши мүмкин (Вәз 11:4). Есиңиздә болсунки, һис-туйғулириңизни ейтиштин авал нәқ шу адәм билән той қилимән дәп ойлимаң. Лекин сиз өзүңиз аилә қурушқа тәйяр болғанлиғиңизға вә шу кишиниң лайиғиңиз болушқа мас келидиғанлиғиға көз йәткүзүң. Әгәр бириниң сизни яқтуруп қалғанлиғини байқисиңиз, немә қилсиңиз болиду? Әгәр у киши билән учришип муһәббәтлишишни халимисиңиз, иш-һәрикәтлириңиз арқилиқ буни униңға очуқ билдүрүшкә тиришиң. Ундақ болмиса, шу кишигә йәнила үмүт бардәк хата тәсират берип қоюп, униңда кейин көңүл ағриғи пәйда болуп қелиши мүмкин (Кор. 1-х. 10:24; Әфәс. 4:25). w24.05 22, 23-б., 9, 10-абз.