“A hiˈo na i te mau hohoˈa!”

Ehia taime oe i te manaˈoraa aore ra i te parauraa ia vetahi ê i te reira a rave ai i te hoê vea apî? Ua feruri-maitai-hia teie mau hohoˈa nehenehe mau no te haapii e te haaferuri ia tatou. Mea faufaa iho â râ te reira a faaineine e a apiti ai tatou i te Haapiiraa o Te Pare Tiairaa.

Ei hiˈoraa, a feruri no te aha te hohoˈa matamua o te tumu parau taitahi i maitihia ˈi no tera e tera tumu parau. Eaha ta te reira e faahohoˈa ra? Eaha to ˈna taairaa e te upoo parau aore ra te irava tumu? No te mau hohoˈa atoa, a feruri eaha to ratou taairaa e te tumu parau. Oia atoa e to outou oraraa.

E ani te taeae e faatere ra i te Haapiiraa o Te Pare Tiairaa i te amuiraa ia faataa i te hohoˈa taitahi, ia faaite i te tuatiraa e te tumu parau aore ra ia faataa e nafea ratou taitahi e faufaahia ˈi i te reira. I te tahi taime, e faaite mai te pereota i pihaiiho i te hohoˈa i to ˈna taairaa e te hoê paratarafa taa maitai. Aita anaˈe râ, na te taeae e faatere i te haapiiraa e faaoti i teihea paratarafa mea au aˈe ai ia aparau no nia i te hohoˈa taitahi. E faufaahia ïa te taatoaraa i tei ravehia no te tauturu i te taata taio ia huti i te haapiiraa itehia i roto i te Bibilia maoti te hohoˈa.

Teie ta te hoê taeae i parau, “I muri aˈe i te taioraa i te hoê tumu parau au mau, na te mau hohoˈa e faanehenehe roa ˈtu â i te reira.”