Kutsal Hizmet Sayesinde Çok Değerli Ödüller

Harry Bloor tarafından anlatılmıştır

Yaklaşık yüz yıl kadar önce, dedem Metodist Kilisesinin sadık bir üyesiydi. Ayrıca, İngiltere’nin çömlekçilik kenti Stoke-on-Trent’teki birçok küçük kiliseyi desteklemek için cömertçe bağışlarda bulunan ve ruhban sınıfına dahil olmayan saygın bir vaizdi. Daha sonraları, ekonomik bakımdan sıkıntılı zamanlar geçirdi. Dedeme yardım etmek amacıyla, babam onun adına küçük bir köy bakkalı açtı. Bakkalda bira satma izni vardı ve Metodistler bunu öğrenince dedemi hemen aforoz ettiler.

BABAM buna çok kızdı ve bir daha asla dinle hiçbir ilişkisinin olmayacağına yemin etti—sözünü tuttu da. Babam polisti, fakat daha sonra bir meyhane açtı. Bu nedenle, buranın kokuları ve sigara dumanları içinde yetiştim. Din yaşamımda hiçbir rol oynamıyordu; fakat, dama, satranç, tavla gibi çoğu oyunu usta bir şekilde oynamayı öğrenmiştim! Bununla birlikte, dedemin ilk zamanlardaki olumlu etkisi sayesinde, hakkında çok az şey bildiğim halde, Mukaddes Kitaba büyük saygım vardı.

Mukaddes Kitap Hakikatini Öğreniyorum

Yirmi dört yaşındayken, 1923’te, doğuya Nottingham’a taşındım ve yaklaşık 40 kilometre uzaklıktaki (Leicester’ın güney batısında) Whetstone köyünde oturan Mary ile çıkmaya başladım. Babası Arthur Rest bir zamanlar yöredeki küçük bir kilisenin orgçusuydu, fakat şimdi şevkli bir Mukaddes Kitap Tetkikçisiydi; Yehova’nın Şahitleri o zaman böyle tanınıyordu. Arthur benimle her zaman yeni inancı hakkında konuşuyordu, fakat bu konuşmalar pek ilgimi çekmiyordu. Bununla birlikte, 13 Temmuz 1924 pazar günü öğleden sonra, seçkin bir Baptist olan bir parlamento üyesinin konuşmasını dinlemek üzere onunla yöredeki Baptist kilisesine gittiğimde ilgim alevlendi. “Kutsal Yazıların Işığı Altında Pastor Russell’ın Öğretilerinin İncelenmesi” konulu konuşma ilgimi çekti. O zaman aldığım notlar hâlâ duruyor.

Baptistler, Mukaddes Kitap Tetkikçilerinin inançlarına yapılan saldırılara yanıt verme yönündeki isteklerini reddettiler. Buna çok kızdım ve böyle bir toplantı düzenlemek üzere başka bir yer bulmaya karar verdim. Yakınlarda bulunan bir samanlığın ideal olduğu anlaşıldı. Samanlığı süpürüp örümcek ağlarını temizledik; harman dövme makinelerini bir kenara çektik ve sonra hepimiz hazırlandık. Yetmiş sandalye topladık ve el ilanları bastık.

Frank Freer konuşma vermek üzere Leicester’dan geldiğinde, bütün yerler dolmuştu ve 70 kişi de ayakta duruyordu! Frank’in Kutsal Yazılarla ilgili yürüttüğü net mantık, hazır bulunan birçoklarına olduğu gibi bana da çekici geldi. O zamandan sonra, Mukaddes Kitap Tetkikçilerinin Blaby’deki (Leicester’a yakın) küçük cemaati hızla büyüdü. Ayrıca bu, Mary için olduğu kadar benim için de bir dönüm noktası oldu. 1925’te ikimiz de Yehova’ya vakfımızı yapıp vaftiz edildik ve evlendik.

Ruhi Bereketler

Ertesi yıl, Blaby cemaatine hizmet yöneticisi olarak tayin edildim. Karım ve ben kolportörlerin izinden gidip dolgun vakitli vaizler olmak istedik, fakat çok geçmeden Mary’nin sağlığının böyle yoğun bir programı sürdürmeye izin vermeyeceği anlaşıldı. 1987’de ölümüne değin sağlık sorunlarıyla uğraşmasına rağmen, rastlantılarda şahitlik etmekte ve Mukaddes Kitap tetkikleri başlatmakta mükemmel bir vaiz ve iyi bir arkadaştı. Akşamlarımızın çoğu ibadetlerde hazır bulunmakla ya da Mukaddes Kitap hakikatini komşularımızla paylaşmakla geçiyordu.

Mühendistim ve bıçkı makineleri üreten bir firmada çalışıyordum. İşim, Fransa’yı ve tüm Britanya’yı kapsayan uzun seyahatleri içeriyordu ve genellikle Mary de bana eşlik ediyordu. Bu yolculuklar bize geniş bir alanda şahitlik etme fırsatı verdi.

Büyümeye Yönelik Temeller

Blaby’deki ibadetlerimiz için 1925’te güzel bir bina inşa ettik ve oradan etkili bir şahitlik programı yürüttük. Her pazar sabahı, birbirinden uzak köy ve küçük kasabalara gitmek üzere bir otobüs kiralıyorduk. Yol boyunca müjdeciler vaaz etmek üzere çeşitli yerlerde bırakılıyor ve sonra otobüs dönerken toplanıyordu. Sıcak yaz aylarında, pazar günü akşam üzeri The Watchtower’ın son sayısını kullanarak Mukaddes Kitap tetkiki yapardık. Daha sonra, açık havada bir umumi konuşma dinlemek üzere saat sekizde Leicester çarşısında toplanırdık. Bir gece 200 kişi böyle bir konuşmayı dinledi. Bu faaliyet, şimdi Leicester çevresindeki birçok cemaatin temeli oldu.

1926’da Londra’da Alexandra Palace ve Royal Albert Hall’ın birlikte kullanıldığı bir kongre yapıldı; bu kongre yeni bir dönüm noktası oldu. Bu kongrede Teşkilatın o zamanki başkanı Joseph F. Rutherford Deliverance (Kurtuluş) adlı kitabın çıktığını duyurdu. “Dünya Yöneticilerine Bir Tanıklık” başlıklı karar ve birader Rutherford’un “Dünya Kudretlerinin Sendelemelerinin Nedeni—Çaresi” başlıklı güçlü konuşması, ertesi gün önde gelen bir gazetede tümüyle yayımlandı. 10.000’den fazla kişi umumi konuşmayı dinledi ve sonra karardan dünya çapında 50.000.000 adet dağıtıldı. Bu kongre Britanya’da vaaz etme işinin hızlanmasına yardım etti.

Savaş Zamanında Büyük Bir Kongre

İkinci Dünya Savaşı Eylül 1939’da patlak verdi ve 1941 yılına gelindiğinde savaş doruğundaydı. Alman bombardıman uçakları gece gündüz saldırıyordu ve ülke çapında karartma yapılıyordu. Yiyecek kıttı ve mevcut olan da sıkı bir şekilde karneye bağlanmıştı. Ulaşım, trenle bile, çok sınırlıydı. Başa çıkılmaz gibi görünen bu engellere rağmen, 3-7 Eylül 1941 tarihlerinde beş günlük ulusal bir kongre düzenledik.

Kongre alanı olarak Leicester’daki De Montfort Hall seçildi, çünkü Leicester İngiltere’nin orta kesiminde bulunuyordu. Kereste işiyle uğraştığımdan, ilan panolarının yapımına yardım edebildim. Ayrıca kongreye katılacak kişilerin ulaşım işini düzenledim. Biletleri önceden alarak ve normal ücretin üzerinde ödeyerek, Leicester’da tramvayların pazar günü bile çalışmasını sağladık.

Seyahat konusunda kısıtlamalar olduğundan, ancak 3.000 kişinin gelebileceğini düşünüyorduk. 10.000’den fazla kişi orada olacağını bildirdiğinde duyulan heyecanı bir düşünün! Fakat nerede kalacaklardı? Leicester’lı vatandaşlar birçoklarını evlerinde kalmaları için nezaketle davet etti. Ayrıca, yaklaşık bin kişi kongre alanından 3 kilometre uzaklıktaki bir tarlada kurulan çadırlarda barındı. Gideon kampı—onu böyle adlandırmıştık—yörede oldukça heyecan yarattı.

Kongre departmanları için ve beklenenin üzerinde gelen büyük kalabalıkları barındırmak üzere büyük beyaz çadırlar kiralandı. Çadırların, parlak ay ışığında Nazi bombardıman uçakları için bir hedef olabileceği belirlenince, çabucak kamufle edildiler. Savaş ve özellikle Şahitlerin savaşa katılmayışı kamuoyunu kaygılandıran bir meseleydi. Bu dönemde, tarafsızlık konusundaki Mukaddes kitaba dayalı tavırlarından dolayı yüzlerce Şahit hapisteydi.—İşaya 2:4; Yuhanna 17:16.

The Leicester Mercury, 7 Eylül 1941’de şunu yazdı: “Çoğu genç 10.000 kişinin, konu gerektirdiğinde değinmenin dışında, bir haftayı savaştan söz etmeden din hakkında konuşarak geçirmesini görmek şaşırtıcı bir şey.

Şahitlerin Almanya’da mensupları olup olmadığını sordum. Evet yanıtını aldım; hemen hemen hepsi, yani 6.000’i toplama kamplarındaydı.”

Gazeteci şunu ekledi: “Ah, evet, Nazilerin düşman olduğu doğru, fakat Şahitler broşür dağıtmanın ve konuşma dinlemenin dışında onlar hakkında pek bir şey yapmıyorlar.”

Hakkımızdaki gazete yorumları genellikle olumsuzdu ve karşı çıkanlar kongremizi bölmek amacıyla başarısız şiddet girişimlerinde bile bulundular. Fakat Londra’da çıkan The Daily Mail gazetesi bir bakıma istemeyerek de olsa şunu kabul etti: “Organizasyon pürüzsüz, kendi halinde ve verimliydi.”

Kentteki sigara kıtlığından dolayı suçlandık. Fakat The Daily Mail, “Ne Leicester ne de Tütün Kontrolörü, Şahitlerin Leicester’ın sigaralarını tükettiğinden şikâyet edemez. Onlar sigara içmezler.” Ayrıca, yiyeceklerinin çoğunu yanlarında getirdikleri açıklanınca yöre sakinlerinin Şahitler yüzünden yiyecek kıtlığı çektikleri yönündeki şikâyetler de giderildi. Gerçekte, kongre sonunda 1,8’er kilogramlık 150 ekmek Leicester Kraliyet Hastanesine bağışlandı; bu, yiyecek kıtlığının olduğu o günlerde büyük bir bağıştı.

Bu kongre, Britanya’daki yaklaşık 11.000 Şahidi ruhi yönden çok yüreklendirdi. Yaklaşık 12.000 kişinin hazır bulunması onlar için çok heyecan vericiydi! Kongrede hazır bulunanlar Leicester’da yapılan eşsiz bir sokak şahitliğine sevinçle katıldılar ve uzaktaki köylere gidip gramofondan konuşmalar dinlettiler.

Kongrenin başlıca konuşmaları, St. Louis’deki (Missouri, ABD) Yehova’nın Şahitlerinin önceki ay yaptıkları beş günlük kongrede verilen konuşmaların kayıtlarıydı. Birader Rutherford’un “Krallığın Çocukları” adlı konuşmasının kaydı kongrenin zirvelerinden biriydi. St. Louis’de çıkan Children kitabını ithal etmek mümkün olmadığından, Britanya’da daha sonra ince karton kapaklı bir baskısı çıkarıldı. Kongrede hazır bulunan çocukların hepsine kitaptan birer adet gönderildi.

Leicester’ın Eşsiz Yıllık Toplantısı

Savaştan sonra, Britanya’da Gökteki Krallık müjdecilerinin artışı harikaydı! 1980’lerin ilk yıllarına gelindiğinde, Leicester’daki cemaatlerin sayısı 10’a çıkmıştı. Sonra Yehova’nın Şahitlerinin Yönetim Kurulunun, Teşkilatın yasal kurumunun yıllık toplantısını 1983’te Leicester’da yapma kararı aldığını öğrendik. Leicester’ın şehir nazırı olarak, çok geçmeden hazırlıklara başladım ve De Montfort Hall’u tekrar kiraladık.

Toplantı için, teşkilatın Brooklyn’deki merkez bürolarından Yönetim Kurulunun 13 üyesi geldi. Bu kez tüm dünyadan gelen ve çoğunluğu Yehova’ya yıllardan beri hizmet edenler olmak üzere toplam 3.671 kişi oditoryumu doldurdu. Yakındaki bir Kongre Salonunda 1.500 kişi daha programı dinledi.

Savaş zamanında Leicester’da yaptığımız kongre sırasında teşkilatın Londra’daki bürosuna nezaret etmiş olan Albert D. Schroeder bu yıllık toplantıya başkanlık etti. 1941’deki toplantıya dönüp bakarak birader Schroeder şunu sordu: “Bugün burada bizimle birlikte olanların kaçı oradaydı?” Dinleyicilerin yarısından çoğu ellerini kaldırdı. Birader Schroeder, “Şahane! Siz sadık ve vefalı olanlar için ne şahane bir kavuşma!” diye haykırdı. Gerçekten de bu unutulmaz bir deneyimdi.

Yaşım şimdi 98, cemaatimizde yazman olarak hâlâ hizmet ediyorum ve oturarak da olsa umumi konuşmalar vermeye devam ediyorum. 1987’de Mary’nin ölümünden sonra, Mary’nin ve benim uzun yıllardan beri tanıdığımız dul bir hemşire olan Bettina ile evlendim. Hem fiziksel hem de ruhi gereksinimlerimin karşılanmasına böylesine özen gösterildiği için minnettarım. Mary’nin sağlık sorunları ve şimdi benim ileri yaşım bazı kısıtlamalar getirmiş olsa da, kutsal hizmette yapacak çok işi olmanın her zaman çok değerli ödüller getirdiğini gördüm.—I. Korintoslular 15:58.

[Sayfa 26’daki resim]

1920’lerde hizmete katılmaya hazırken

[Sayfa 26’daki resim]

Leicester’daki kongreden görüntüler