Kasım

İhtiyarlar aramızdan çıkarılan kişilere karşı Yehova’nın şefkatini yansıtmaya çalışır. Yehova geçmişte, günah işleyen halkına yardım etmek için onların tövbe etmesini beklemedi. Tersine onlar daha tutumlarını değiştirmeden, peygamberlerini yollayarak hemen harekete geçti. Yehova Hoşea Peygamber’den karısını bağışlamasını ve günah işlemeye devam etse de onu geri almasını istedi. Böylece halkına ne kadar şefkatli olduğunu öğretti (Hoş. 3:1; Mal. 3:7). Bugün de ihtiyarlar aynı Yehova gibi, günah işleyen kişinin geri dönmesini içtenlikle ister ve bu süreci onlar için zorlaştırmaz. İsa’nın asi oğulla ilgili anlattığı hikâyede baba, oğluna ‘koşup boynuna sarıldı, onu şefkatle öptü‘ (Luka 15:20). Oğlunun gelip ondan af dilemesini beklemedi. Tam tersine sevgi dolu bir babanın yapacağı gibi ilk adımı o attı. w24.08 28 p. 7-8

Bugünün ayetindeki sözlerden gördüğümüz gibi Yehova hikmetini Kendisine saklamaz. Cömertçe bunu başkalarıyla paylaşır. Ayrıca O bize hikmetini “azarlamadan”, yani eleştirmeden verir. Hikmetimiz eksik olduğu için dua etmekten çekinmemize gerek yok. Çünkü Yehova bize asla kendimizi kötü hissettirmez. Aksine bizi O’nun rehberliğini istemeye teşvik eder (Özd. 2:1-6). Peki bizim için ne denebilir? Bildiklerimizi paylaşarak Yehova’yı örnek alabilir miyiz? (Mezm. 32:8). Yehova’nın toplumu olarak öğrendiklerimizi başkalarıyla paylaşmak için birçok fırsatımız var. Örneğin yeni müjdecilerle hizmete çıkarak onları eğitiyoruz. İhtiyarlar da hizmet görevlilerine ve vaftizli biraderlere sabırla yardımcı oluyor. Bu sayede onlar da cemaatteki sorumluluklarını nasıl yerine getirebileceklerini öğreniyorlar. Ayrıca inşaat ve bakım konusunda deneyimli kardeşler, daha az deneyimi olan kardeşlerle bildiklerini paylaşıyorlar. w24.09 28-29 p. 11-12

Biraderler, ihtiyar olarak hizmet etmek için “ayıpsız” olmalısınız. Yani davranışlarınızla cemaatte iyi bir isme sahip olmalısınız ve hiç kimsenin sizi suçlamak için geçerli bir sebebi olmamalı (1. Tim. 3:2). Ayrıca cemaat dışındaki insanların da hakkında olumlu konuştuğu biri olmalısınız. Elbette insanlar inançlarınızı eleştirebilirler, fakat dürüst ve iyi bir insan olduğunuzdan hiçbir şüpheleri olmamalı (Dan. 6:4, 5). Kendinize şöyle sorun: “Cemaatin içinde ve dışında iyi bir ismim var mı?” “İyiliksever” olarak çevrilen ifade “iyi olanı sevmek” anlamını taşır (Tit. 1:8). Böyle biri başkalarının iyi yönlerini görür ve güzel nitelikleri için onları över. Ayrıca seve seve başkalarına iyilik yapar, hatta kendisinden beklenenin de ötesine geçer. Bu nitelik ihtiyarlar için neden çok önemlidir? Çünkü onlar değerli vakitlerinin büyük bir kısmını cemaate çobanlık etmek ve görevlerini yerine getirmek için kullanırlar (1. Pet. 5:1-3). Yine de başkalarına hizmet etmekten duydukları sevinç, yaptıkları özverilerden kat kat ağır basar (Elçi. 20:35). w24.11 20-21 p. 3-5

Hizmet görevlileri bugün cemaatlerde birçok önemli iş yerine getiriyor. Elçi Pavlus bu sadık biraderlere değer veriyordu. Örneğin Filipi’deki cemaate yazdığı mektuba, ihtiyarlarla birlikte hizmet görevlilerini de selamlayarak başladı (Filip. 1:1). Vaftizli her birader hizmet görevlisi olmanın sevincini yaşayabilir. Örneğin Devan birader 18 yaşında hizmet görevlisi oldu. Diğer yandan Luis birader 50’li yaşlarının başında bu görevi aldı. O duygularını şöyle dile getiriyor: “Bir hizmet görevlisi olarak kardeşler için daha çok şey yapabildiğimden kendimi ayrıcalıklı hissediyorum. Özellikle de onların bana gösterdikleri sevgiyi düşününce çok mutlu oluyorum.” Vaftizli bir biraderseniz ve henüz hizmet görevlisi değilseniz kendinize böyle bir hedef koyabilir misiniz? w24.11 14 p. 1-3

Yahuda Kralı Hizkiya 39 yaşındayken amansız bir hastalığa yakalandı. İşaya ona Yehova’nın mesajını bildirdi ve bu hastalık yüzünden öleceğini söyledi (2. Kral. 20:1). Hizkiya’nın durumu ümitsiz görünüyordu. Aldığı bu haberle perişan olan Hizkiya hıçkıra hıçkıra ağladı. Yardım etmesi için Yehova’ya hararetle dua etti. Yehova, Hizkiya’nın gözyaşlarıyla ettiği duayı duydu ve ona acıdı. Şöyle dedi: “Duanı işittim. Gözyaşlarını gördüm. Seni iyileştireceğim.” Yehova İşaya aracılığıyla Hizkiya’nın ömrünü uzatacağını ve Yeruşalim’i Asurluların elinden kurtaracağını bildirdi (2. Kral. 20:4-6). Siz de ciddi bir sağlık sorunu mu yaşıyorsunuz? Durumunuz ümitsiz mi görünüyor? Yehova’ya dua edin. Gözlerinizden yaşlar boşalsa da O’na ne hissettiğinizi anlatın. Kutsal Kitap ‘merhamet dolu Baba, her tesellinin kaynağı olan Tanrı’nın’ tüm sıkıntılarımızda bizi teselli edeceğini söyler (2. Kor. 1:3, 4). w24.12 24 p. 15-17

Diriltilen kişileri karşılamak da büyük bir sevinç olacak. Ayrıca doğadaki sayısız eseri incelerken, Yehova hakkında daha fazla bilgi almak size çok zevk verecek (Mezm. 104:24; İşa. 11:9). En güzeli de, Yehova’ya en ufak bir suçluluk duygusu hissetmeden tapınacaksınız. Tüm bu güzel nimetler yerine ‘bir süre günahın sefasını sürmeyi’ tercih eder misiniz? (İbr. 11:25). Kesinlikle hayır. Tüm bu nimetler şu anda bulunacağınız her tür özveriye değer. Unutmayın, cennette yaşamak yakında bir vaat olmaktan çıkacak ve hayatın bir gerçeği olacak. Eğer Yehova bizi, Oğlunu verecek kadar sevmeseydi bu nimetlerin hiçbiri bizim için mümkün olmazdı. w25.01 29 p. 12

İbraniler kitabında sayılan imanlı kişilerin arasında en göze çarpanlardan biri Musa’dır (İbr. 3:2-5; 11:23-25). Musa’nın güveni hiçbir zaman boşa çıkmadı. Çünkü Yehova kurak çölde konaklayan halkına mucizevi şekilde su ve yiyecek sağladı (Çık. 15:22-25; Mezm. 78:23-25). İsrailoğullarının Mısır’dan mucizevi şekilde kurtulmasının üzerinden yaklaşık bir yıl geçmişti. Yehova halkına yemeleri için et vereceğini söyledi. Musa güçlü bir imana sahip olmasına rağmen Yehova’nın bunu yapabileceğine inanmakta zorlandı. Çölde hiçliğin ortasındaydılar ve Yehova milyonlarca kişinin yiyip doyacağı kadar et sağlayacağını söylüyordu. Musa bunun mümkün olamayacağını düşündü. Bunun üzerine Yehova ona şöyle sordu: “Yehova’nın eli yetmez mi diyorsun?” (Say. 11:21-23). Aslında Yehova Musa’ya bir anlamda şöyle söylüyordu: “Gerçekten de söylediğim şeyi yapamayacağımı mı düşünüyorsun?” w25.03 26 p. 1-2

Tufanla ilgili her bir detayın günümüz için bir gerçekleşmesi var mı? Hayır yok. Çünkü Kutsal Kitapta bu düşünceyi destekleyen bir kanıt yok. Evet, İsa hazır bulunduğu dönem ile Nuh’un zamanı arasında benzerlik kurmuştu. Fakat o, tufanla ilgili kayıttaki her bir insanın ya da olayın gelecekteki şeylerin bir temsili olduğunu söylemedi. Örneğin geminin kapısının kapanmasıyla günümüzdeki bir olay arasında paralellik kurmadı (Mat. 24:37-39). Nuh Yehova’dan bir uyarı aldıktan sonra ne yaptı? Gemiyi inşa ederek imanını gösterdi (İbr. 11:7; 1. Pet. 3:20). Benzer şekilde, Tanrı’nın Krallığı hakkındaki iyi haberi duyan kişiler de iman ettiklerini davranışlarıyla göstermelidir (Elçi. 3:17-20). Petrus Nuh’tan “doğruluk habercisi” olarak söz etti. Bugün bizler küresel bir duyuru faaliyeti yerine getiriyoruz. İyi haberi insanlara gayretle bildiriyoruz. Yine de ne kadar çabalarsak çabalayalım, Armagedon gelmeden önce iyi haberi herkese duyurmamız mümkün olmayacak. w24.05 9-10 p. 3-5

Yehova’nın dostlarına iyilikler yapmalı ve onlara saygıda kusur etmemeliyiz (Rom. 12:10). Peki bunu nasıl yapabiliriz? Bunun bir yolunu günün ayetinin devamında görüyoruz. Orada “Kendi zararına da olsa yemininden dönmez” diyor. Birine verdiğimiz sözü tutmazsak o kişiyi üzeriz (Mat. 5:37). Örneğin Yehova çadırında konuk olan kişilerden evlilik andına sadık kalmalarını bekler. Ayrıca anne babaların çocuklarına verdiği sözleri tutmalarını ister. Evet, Tanrı’yı ve insanları seviyoruz. Bu yüzden verdiğimiz sözleri tutmak için elimizden geleni yaparız. Yehova’dan korkanlara saygı duymanın diğer bir yolu misafirperver ve cömert olmaktır (Rom. 12:13). Kardeşlerle ruhi faaliyetler dışında da zaman geçirdiğimizde hem Yehova’yla ilişkimiz güçlenir hem de güçlü dostluklar kurarız. Daha da önemlisi, misafirperverlik gösterdiğimizde ev sahibimiz Yehova’yı örnek almış oluruz. w24.06 12 p. 15-16

Yehova hakikati alçakgönüllü kişilere açıklar (Mat. 11:25). Kutsal Kitabı incelerken yardım almayı alçakgönüllülükle kabul ettik (Elçi. 8:30, 31). Yine de gurura kapılmamak için çok dikkatli olmalıyız. Gururlu biri kendi fikirlerine öyle değer verir ki bunları Kutsal Kitaptaki ilkeler ve teşkilattan gelen yönlendirmeler kadar doğru görür. Alçakgönüllü tutumumuzu korumak için Yehova’nın yüceliğinin karşısında ne kadar küçük olduğumuzu hatırlamalıyız (Mezm. 8:3, 4). Alçakgönüllü ve öğrenmeye istekli olmak için dua edebiliriz. O’nun yardımıyla kendi görüşlerimize çok önem vermeyeceğiz. Sözü ve teşkilatı aracılığıyla sağladığı rehberliğe ilk yeri vereceğiz. Kutsal Kitabı okurken Yehova’nın alçakgönüllü bir tutumu sevdiğini, fakat gurur, kibir ve küstahlıktan nefret ettiğini gösteren kayıtlara dikkat edin. Ayrıca göz önünde olmanızı gerektiren bir hizmet ayrıcalığı alırsanız alçakgönüllü kalmak için ekstra bir çaba harcayın. w24.07 10 p. 8-9

1919’dan beri İsa ruhla meshedilmiş biraderlerden oluşan küçük bir grubu kullanıyor. Onlar duyuru işini organize ediyor ve İsa’nın takipçilerine ruhi gıda sağlıyor (Luka 12:42). Yehova’nın onları desteklediği çok açık (İşa. 65:13, 14). Teşkilatlanmış olmasaydık İsa’nın bize emanet ettiği işi başaramazdık (Mat. 28:19, 20). Şunu düşünün: Saha düzenlemesi yapılmasaydı, herkes kafasına göre istediği yere giderdi. Ama o zaman bazı sahalar tekrar tekrar taranmış olurdu. Bazı sahalara ise hiç gidilmemiş olurdu. Bu, teşkilatlanmış olmanın yararlarına sadece bir örnek. Sizin aklınıza başka örnekler geliyor mu? İsa yeryüzündeyken takipçilerini teşkilatlandırmıştı. Bugün de aynısını yapıyor. w24.04 8-9 p. 2-4

Kain, Âdem ve Havva’nın ilk oğluydu. Anne babasından günahkâr eğilimler miras aldı. Ayrıca Kutsal Kitap onun ‘işlerinin kötü’ olduğunu da söyler (1. Yuhn. 3:12). Muhtemelen bu yüzden sunusunu getirdiğinde Yehova “Kain’e ve sunusuna hoşnutlukla bakmadı.” Kain davranışlarını düzeltmek yerine “çok öfkelendi ve suratını astı.” Peki Yehova daha sonra ne yaptı? Kain’le nazikçe konuştu (Başl. 4:3-7). İyi olanı yaparsa onu onaylayacağını söyledi. Ayrıca dikkat etmezse öfkesinin günahla sonuçlanabileceğini söyleyerek onu uyardı. Fakat ne yazık ki Kain bu uyarıya kulak asmadı. Yehova’nın ona tövbe etmesi için uzattığı eli geri çevirdi. Peki Kain böyle davrandığı için Yehova diğer günahkârlara yardım etmeyi bıraktı mı? Elbette hayır. w24.08 10 p. 8

İsrail halkını harika bir gelecek bekliyordu. Yehova’nın desteğiyle O’nun vaat ettiği diyarda uzun bir ömür sürebilirlerdi. Bu diyar verimli ve çok güzel bir yerdi. Musa orayı şöyle tarif etti: “Kendi inşa etmediğin büyük ve güzel şehirleri, dayayıp döşemediğin değerli şeylerle dolu evleri, kendi kazmadığın sarnıçları, kendi dikmediğin zeytinlikleri ve bağları olan o diyar” (Tekr. 6:10, 11). Musa aynı zamanda İsrailoğullarını uyardı. Bu verimli topraklarda yaşamaya devam etmek istiyorlarsa Yehova’nın emirlerine itaat etmeliydiler. Musa onlara “Hayatı seçin” dedi. Yani Yehova’yı dinlemeli ve ‘O’na sıkıca bağlanmalıydılar’ (Tekr. 30:20). Fakat İsrailoğulları Yehova’ya itaatsizlik etmeyi seçti. Bu yüzden Yehova, en sonunda Asurluların ve daha sonra da Babillilerin, İsrail’i ele geçirmesine ve halkı sürgüne götürmesine izin verdi (2. Kral. 17:6-8, 13, 14; 2. Tar. 36:15-17, 20). w24.11 9 p. 5-6

Hıristiyan olduğunu iddia eden birçok kişi, sadece İsa’ya inanmanın ve onu kurtarıcıları olarak kabul etmenin yeterli olduğunu düşünüyor (Yuhn. 6:29). Fakat Celile’deki kalabalığın arasındaki birçok kişi başta İsa’ya inansa da sonradan onu terk etti. Neden? İsa’nın doyurduğu kalabalıktaki çoğu kişi beklentileri karşılandığı sürece mutluydu ve İsa’yı takip ediyordu. İsa’nın onları iyileştirmesini, doyurmasını ve kulaklarına hoş gelen şeyler söylemesini istiyorlardı. Fakat İsa’nın gerçek bir öğrencisi olmak daha fazlasını gerektiriyordu. Onun yeryüzüne gelmesinin başlıca amacı, insanların fiziksel ihtiyaçlarını karşılamak değildi. Onun takipçisi olmak isteyenler öğrettiği her şeyi kabul etmeli ve hayatında uygulamalıydı (Yuhn. 5:40). w24.12 11-12 p. 12-13

Bir kocanın aşağılayıcı ve şiddet içeren davranışları bırakmasına ne yardım edebilir? İsa’yı örnek almak. Onun öğrencilerine davranış şekli kocalar için iyi bir örnektir. İsa’nın elçilerine davranış tarzından ve konuşma şeklinden kocalar neler öğrenebilir? İsa elçilerine karşı her zaman nazikti ve onlara saygı gösterdi. Hiçbir zaman patronluk taslamadı ve onlara kaba davranmadı. Öğrencileri üzerindeki otoritesini hiçbir zaman güç kullanarak kanıtlamaya çalışmadı. Bunun yerine, onlara alçakgönüllü şekilde hizmet etti (Yuhn. 13:12-17). Öğrencilerine şöyle dedi: “Benden öğrenin; ben yumuşak başlı ve alçakgönüllüyüm. Böylece rahata kavuşursunuz” (Mat. 11:28-30). İsa yumuşak başlıydı. Bu nitelik bir zayıflık değildir. Çünkü kişinin kendini kontrol etmesi güç ister. Böyle biri kışkırtıldığında bile sakinliğini korur ve duygularını kontrol eder. w25.01 10 p. 10-11

Bu ortamın sonu yaklaşırken, ekonomik koşulların daha da kötüleşmesi beklediğimiz bir şey. Siyasi kargaşalar, silahlı çatışmalar, doğal afetler ya da yeni pandemiler beklenmedik masraflara veya işimizi, mal varlığımızı, hatta evimizi kaybetmemize yol açabilir. Peki Yehova’nın eline güvendiğimizi gösteren kararlar vermemize neler yardım edebilir? Yapmanız gereken ilk ve en önemli şey, kaygılarınızı Yehova’ya anlatmaktır. Doğru kararlar vermek için O’ndan hikmet isteyin ve aşırı kaygılanmamak için sakinlik dileyin (Luka 12:29-31). Temel ihtiyaçlarınızı karşılaması ve bunlarla geçinebilmeniz için Yehova’ya yakarın (1. Tim. 6:7, 8). Ekonomik sorunlarla nasıl mücadele edebileceğiniz konusunda yayınlarımızdan araştırma yapın. Birçok kişi jw.org’da bulunan makalelerden ve videolardan çok yarar görüyor. w25.03 28-29 p. 10-11

Diğer milletlerden olan sünnetsiz kişilerin Yehova’nın toplumuna katılma zamanı gelmişti. Yehova Elçi Petrus’a, Yahudi olmayan Kornelius’a iyi haberi duyurmasını söyledi. O diğer milletlerden olup Hıristiyanlığı kabul eden ilk kişilerden biri olacaktı. Normalde Yahudiler başka milletlerden olanlarla görüşmezdi. Bu yüzden Petrus’un bu göreve zihnen hazırlanabilmek için yardıma ihtiyacı vardı. Petrus Tanrı’nın bu konuyla ilgili görüşünü anladıktan sonra düşünce tarzını değiştirdi. Bunun sonucunda Kornelius onu çağırdığında “itiraz etmeden” gitti (Elçi. 10:28, 29). Kornelius’a ve ev halkına iyi haberi duyurdu. Böylece onlar vaftiz edildiler (Elçi. 10:21-23, 34, 35, 44-48). Yıllar sonra Petrus Hıristiyanları “aynı düşünüşte” olmaya teşvik etti (1. Pet. 3:8). Biz bunu nasıl yapabiliriz? Kutsal Kitap Yehova’nın düşünüşünü anlamamıza yardım eder. Her birimiz O’nun düşünce tarzını benimsemeye çalışırsak, Yehova’nın toplumu olarak aynı düşünüşte oluruz. w25.03 9-10 p. 7-8

Dünyadaki insanların tutum ve düşünceleriyle Yehova’nın düşünce tarzı arasındaki uçurum her geçen gün daha da açılıyor (Özd. 17:15). Bu nedenle yanlış fikirleri fark edip reddetmemiz çok önemli. Çünkü düşmanlarımızın cesaretimizi kırmasına ve bizi hakikatten uzaklara sürüklemesine izin vermek istemiyoruz. Elçi Pavlus’un olgunluğa doğru ilerlemekle ilgili İbrani Hıristiyanlara verdiği öğüt bizim için de çok önemli. Bunun için Kutsal Kitabı derinlemesine incelemeli ve Yehova’nın düşünce tarzını benimsemeye çalışmalıyız. Kendimizi Yehova’ya adadıktan ve vaftiz olduktan sonra da buna devam etmeliyiz. Kaç yıldır hakikatte olursak olalım, hepimiz Tanrı’nın Sözünü düzenli olarak okumalı ve incelemeliyiz (Mezm. 1:2). İyi bir inceleme programı imanımızı güçlendirmemize yardım eder. Pavlus bu niteliğe İbraniler mektubunda özel olarak dikkat çekti (İbr. 11:1, 6). w24.09 10 p. 7-8

Yehova bizim için ne kadar gerçek olursa, O’na sadık kalmamız o kadar kolay olur. Yusuf bu konuda harika bir örnek. O, Yehova’ya yakın olduğu için ve O’nu üzecek bir şey yapmaktan korktuğu için ahlaksızlık tuzağına düşmedi (Başl. 39:9). Biz de Yehova’yla böyle yakın bir ilişkiye sahip olabilmek için O’na dua etmeli ve Sözünü incelemeliyiz. Bu sayede aramızdaki dostluk güçlenir. Yusuf gibi Yehova’ya yakın kalırsak O’nu üzecek bir şey yapmaktan kaçınırız. Yehova’nın yaşayan Tanrı olduğunu unutanlar, O’ndan kolayca uzaklaşabilir. İsrailoğullarının çölde yaşadıklarını hatırlayalım. Onlar Yehova’nın var olduğundan emindi, fakat Tanrı’nın onların ihtiyaçlarını karşılayıp karşılamayacağı konusunda kuşku duyuyorlardı (Çık. 17:2, 7). Böyle bir düşünce tarzı, onların Tanrı’ya isyan etmesine sebep oldu. Bizler onlardan ibret alalım ve onlar gibi itaatsizlik etmeyelim (İbr. 3:12). w24.06 24 p. 14-15

Son günlerin sonunda yaşadığımızdan, ağlamamıza neden olan şeylerin artabileceğini biliyoruz. Yehova gözyaşlarımızın farkındadır ve çok üzülür. Gözümüzden akan her bir yaş O’nun için çok değerlidir. Bu yüzden sıkıntılarla mücadele ederken, dua ederek Yehova’ya içimizi dökmekten çekinmeyelim. Kendimizi sevgi dolu kardeşlerimizden soyutlamayalım. Ayrıca Kutsal Kitaptaki rahatlatıcı sözlerden teselli bulmaya devam edelim. Eğer sıkıntılara tahammül ederken sadakatimizi korursak, Yehova’nın bizi ödüllendireceğine emin olabiliriz. Yehova bize harika vaatlerde bulunuyor. Çok yakında keder, ihanet ve çaresizlik yüzünden gözümüzden akan yaşları silecek (Vah. 21:4). O zaman geldiğinde yalnızca sevinç gözyaşları dökeceğiz. w24.12 20 p. 3; 25 p. 19

Yehova bizleri Şahitleri olarak seçti ve bize cesaret vereceğine söz veriyor (İşa. 43:10, 11). Şimdi bunu hangi yollarla yaptığına bakalım. İlk olarak, hizmete çıktığımızda biliyoruz ki İsa bizim yanımızda (Mat. 28:18-20). İkinci olarak, Yehova bize yardım etmeleri için melekleri görevlendiriyor (Vah. 14:6). Üçüncü olarak, Yehova bize kutsal ruhunu veriyor. Bu ruh daha önce öğrendiğimiz şeyleri hatırlamamıza yardım ediyor (Yuhn. 14:25, 26). Dördüncü olarak, Yehova hizmette bize eşlik etmeleri için kardeşler sağlıyor. Evet, ihtiyacımız olan her şeye sahibiz. Yehova’nın yardımıyla ve sevgi dolu kardeşlerin desteğiyle iyi haberi cesurca duyurabiliriz. Hizmetteyken evde kimseyi bulamadığınızda moraliniz bozuluyorsa kendinize şunu sorun: “Sahamdaki insanlar şu anda nerede olabilir? (Elçi. 16:13). İşte ya da alışverişteler mi?” Bu durumda sokakta şahitlik etmeye ne dersiniz? w24.04 17 p. 10-11

Eğer evliyseniz ve ihtiyar olarak hizmet etmek istiyorsanız ailenizin de iyi bir isme sahip olması gerekir. Dolayısıyla ‘kendi ev halkını iyi yöneten’ biri olmalısınız. Sevgi dolu ve sorumluluk sahibi bir aile reisi olarak tanınmalısınız. Bunun kapsamına ibadetimizin her alanında ailenize önderlik etmek de girer. Eğer bir babaysanız, reşit olmayan ‘çocuklarınız [size] tam bir ciddiyetle itaat ediyor’ olmalı (1. Tim. 3:4). Onlara sevgiyle eğitim vermelisiniz. Elbette bütün çocuklar gibi onlar da gülüp oynayacak. Fakat verdiğiniz iyi eğitim sayesinde itaatli, saygılı ve terbiyeli çocuklar olacaklar. Ayrıca onların Yehova’yla iyi bir ilişki geliştirmesine, Kutsal Kitap ilkelerine göre yaşamasına ve vaftize doğru ilerlemesine yardım etmek için elinizden geleni yapmalısınız. w24.11 22 p. 10-11

Yehova’nın hizmetinde ne kadar meşgul olursak, O’nun elini o kadar çok görürüz. Bunun sonucunda da O’na olan güvenimiz güçlenir (1. Kor. 3:9). Fakat unutmayın, Yehova sizin yapabildiklerinizle başkalarının yapabildiklerini karşılaştırmaz. O yüreğinize odaklanır. Yüreğinizde, değerli fidye hediyesine duyduğunuz minnettarlığı gördüğünde çok mutlu olur (1. Sam. 16:7; Mar. 12:41-44). Günahlarımızın bağışlanması, Yehova’yla dost olmamız ve sonsuz yaşam ümidine sahip olmamız yalnızca fidye sayesinde mümkün oldu. Yehova bizi çok sevdiği için tüm bu nimetleri tatma fırsatı verdi. O’nun sevgisine duyduğumuz minnettarlığı daima gösterelim (1. Yuhn. 4:19). İsa’ya olan minnettarlığımızı da göstermeyi unutmayalım. Çünkü İsa bizi o kadar sevdi ki, bizim için kendi canını verdi. w25.01 31 p. 16-18

73. Mezmur’un yazarının hissettiklerini düşünün. Onun etrafındaki insanlar sağlıklı, zengin ve kaygısız bir hayat sürüyor gibi gözüküyordu (Mezm. 73:3-5, 12). Onlara ve sözde başarılarına odaklandığında, Yehova’ya hizmet etmek için gösterdiği çabaların boş olduğunu düşündü. Bu düşünceler ona bütün gün “dert” oldu (Mezm. 73:13, 14). Peki o bu olumsuz düşüncelerin üstesinden nasıl geldi? Mezmur yazarı Yehova’nın mabedine gitti. Oradaki huzurlu ortamda daha net şekilde düşünebildi (Mezm. 73:16-18). Bazılarının rahat bir hayatı olsa da geleceğe dair bir ümitlerinin olmadığını fark etti. Bunu anlayınca rahatladı ve Yehova’yı hayatında ilk plana koyarak en doğru kararı verdiğine ikna oldu. Bunun sonucunda, O’na hizmet etme kararlılığı güçlendi (Mezm. 73:23-28). w24.10 27 p. 11-12

Yehova bizi ‘şahitleri’ olarak seçti (İşa. 43:10-12). Birkaç yıl önce Yönetim Kurulundan gelen bir mektupta şu sözler geçiyordu: “Yehova’nın Şahitlerinden biri olarak adlandırılmak her birimizin tadabileceği en büyük onurdur.” Neden böyle söylüyoruz? Şunu düşünün: Diyelim ki bir mahkemedesiniz ve yanlış bir şey yapmakla suçlanıyorsunuz. Bunun yalan olduğunu, sizin iyi bir insan olduğunuzu ve asla böyle bir şey yapmayacağınızı kanıtlayabilecek birine ihtiyacınız var. Kimi seçerdiniz? Elbette sizi tanıyan ve güvenilir olarak bilinen birini. Böylece insanlar onun sözlerine inanabilir. Yehova da bizi Şahitleri olarak seçerek bizi ne kadar iyi tanıdığını ve bize ne kadar güvendiğini gösterdi. O’nun bir Şahidi olmaktan onur duyuyoruz. Bu nedenle O’nun ismini bildirmek ve hakkında söylenen yalanları çürütmek için her fırsatı değerlendiriyoruz. Evet, biz Yehova’nın Şahitleriyiz. İsmimizle gurur duyuyoruz ve bu isme layık olmak için elimizden geleni yapıyoruz (Rom. 10:13-15). w24.05 18 p. 13

Başkalarına hizmet emek İsa’ya büyük sevinç verdi. Bir keresinde İsa kalabalığa öğretim vermekle kalmadı, onların fiziksel ihtiyaçlarıyla da ilgilendi. Mucizevi şekilde yiyecek sağladı ve öğrencilerinden yiyecekleri kalabalığa dağıtmasını istedi (Mar. 6:41). Bunu yaparak, başkalarına nasıl hizmet edebileceklerini öğretti. İsa’nın bu davranışı, pratik yardımların ne kadar önemli olduğunu da gösterdi. Öğrenciler, ‘herkes yiyip doyana’ kadar yiyecek dağıtmaya devam etti (Mar. 6:42). Bu mucizevi olayda İsa’yla birlikte çalışmak, öğrencilerine büyük sevinç vermiş olmalı. İsa’nın kendisinden önce başkalarının ihtiyaçlarıyla ilgilendiği tek olay bu değildi. O, yeryüzündeki tüm hayatı boyunca bunu yaptı (Mat. 4:23). Alçakgönüllü şekilde onların ihtiyaçlarıyla ilgilenmekten ve onlara öğretim vermekten büyük zevk duydu. w24.11 16 p. 10-11

“Son günlerde” koşullar daha da kötüleşeceğinden birbirimize daha çok yardım etmemiz gerekebilir. Birbirimize duygusal ve ruhi açıdan destek olabiliriz. Bunu yapmanın bir yolu, İbadet Salonunda kardeşlerimize kendilerini iyi hissettirmektir. O yüzden kardeşler ibadete katıldığında onlara sevildiklerini ve güvende olduklarını hissettirelim. İhtiyarlar gerçek ya da mecazi fırtınalar yaşayan kardeşlere sığınak olabilirler. Kardeşler afet ya da tıbbi acil durumlar yaşadığında ihtiyaçlarını karşılamak için hemen harekete geçerler. Ayrıca ruhen güçlü kalmalarına da yardım ederler. İhtiyarlar nazik, dinlemeye hazır ve duygudaş olurlarsa kardeşler onlardan çekinmeden yardım isteyebilirler. Bu nitelikler kardeşlere sevildiklerini hissettirir. Böylece ihtiyarlardan Kutsal Kitaba dayalı bir talimat aldıklarında buna daha kolay itaat ederler (1. Sel. 2:7, 8, 11). w24.06 29 p. 12-13

Yehova’nın Yüceler Yücesi Tanrı olması, duygularının olmadığı anlamına gelmez. Bizler O’nun benzeri olarak yaratıldığımızdan duygulara sahibiz. Dolayısıyla Yehova’nın da duyguları var. Kutsal Kitap O’nun ‘incindiğini’ ve “acı” duyduğunu söyler (Mezm. 78:40, 41). Hiç şüphesiz Yehova, oğlu İsa’nın işkence çektiğini ve öldürüldüğünü izlerken çok büyük bir acı duymuş olmalı. Fidye bizi en çok seven kişinin Yehova olduğunu gösterir. En yakın aile üyemiz ya da en iyi dostumuz bile bizi Yehova kadar sevemez (Rom. 8:32, 38, 39). Hatta Yehova bizi, bizim kendimizi sevdiğimizden daha çok sever. Sonsuza dek yaşamak istiyor musunuz? Emin olun bunu Yehova kadar istiyor olamazsınız. Günahlarınızın bağışlanmasını istiyor musunuz? Yehova bunu yapmayı sizden daha çok istiyor. O sizden sadece verdiği paha biçilmez hediyeyi kabul etmenizi, iman etmenizi ve O’na itaat etmenizi istiyor. Fidye gerçekten de Yehova’nın sevgisinin güçlü bir kanıtıdır (Vaiz 3:11). w25.01 22 p. 8-9

Hepimizin duyularımızı esas alarak karar verdiği zamanlar oluyordur. Fakat gördüklerimiz ve duyduklarımız bazen bizi yanıltabilir. Öyle olmasa bile, sadece gözle görülene dayanan bir yaşam sürmek, Tanrı’nın isteklerini ve öğütlerini göz ardı etmemize yol açabilir (Vaiz 11:9; Mat. 24:37-39). Öte yandan imana dayanan bir yaşam sürdüğümüzde ‘Rabbi hoşnut eden’ kararlar vermemiz daha kolay olur. Tanrı’nın öğütlerini dinlemek bize iç huzuru verir ve gerçekten mutlu olmamızı sağlar (Mezm. 16:8, 9; İşa. 48:17, 18). Ayrıca imana dayanan bir yaşam sürmeye devam edersek sonsuza dek yaşayabiliriz (2. Kor. 4:18). Gözle görülene mi yoksa imana dayanan mı bir yaşam sürüyoruz? Bunu nasıl anlayabiliriz? Kendimize şunları sorabiliriz: “Neye göre kararlar veriyorum? Sadece gördüklerime göre mi, yoksa Yehova’ya duyduğum güvene ve O’ndan aldığım öğütlere göre mi?” w25.03 20-21 p. 3-4

Her birimiz ruhi cenneti daha da çekici hale getirebiliriz. Bunun için yapmamız gereken en önemli şey sevgi dolu babamız Yehova’yı örnek almaktır. O insanları zorla hakikate getirmez. Tersine onları nazikçe ‘Kendine çeker’ (Yuhn. 6:44; Yer. 31:3). Samimi yürekli insanlar, Yehova’nın güzel nitelikleri ve sıcak kişiliği hakkında bilgi aldığında doğal olarak O’na yaklaşmak isterler. Peki biz güzel niteliklerimizle ve iyi davranışlarımızla ruhi cennetimizi nasıl daha çekici hale getirebiliriz? Bunun bir yolu, iman kardeşlerimize karşı sevgi dolu ve nazik olmaktır. Eski Korintos şehrinde ilk kez ibadete katılan kişiler gördükleri karşısında şöyle demişti: “Tanrı gerçekten sizinle” (1. Kor. 14:24, 25; Zek. 8:23). Biz de yeni gelenlerin böyle söylemesini istiyorsak bugünün ayetindeki öğüdü uygulamalıyız. w24.04 23-24 p. 16-17