Suçların Olmadığı Bir Zaman
SUÇLARIN olmadığı bir dünya düşünebilir misiniz? Eğer Almanya’da yayımlanan Süddeutsche Zeitung gazetesindeki şu habere benzer haberler okuduysanız, cevabınız muhtemelen hayır olacak: “Kriminoloji uzmanları suçların aldığı yeni bir boyuttan bahsediyor. Kullandıkları ifadeler felaket habercisi ve çizdikleri tablo mahşer gününü andırıyor.”
Binlerce Avrupalı arasında 1995 yılında yapılan bir araştırmaya göre, hemen herkes, işlenen bir suçun mağduru olma endişesi taşıyor. Almanya, Britanya, Hollanda, Polonya ve Rusya’da insanların en çok korktuğu şeyler listesinin başında suçlar geliyor. Suç olaylarından duyulan korku Danimarka, Finlandiya ve İsviçre’de ikinci, Fransa, İtalya ve Yunanistan’da ise üçüncü sırada yer aldı. Araştırma yapılan on iki ülke arasında, suçların korku nedeni olarak ilk üç sırada yer almadığı tek ülke İspanya’ydı.
Suç işleme oranları Doğu Avrupa’da son yedi yılda çarpıcı bir biçimde artmıştır. Bu ülkelerin birkaçında bu artış yüzde 50 ile yüzde 100 arasındayken, bazılarında yüzde 193 ile yüzde 403 arasında değişmektedir!
Bununla birlikte, bir zamanlar, hiçbir suç olayının görülmediği bir dünya vardı. Bu ne zamandı ve o dünya nasıl yok oldu?
Suç Nerede Ortaya Çıktı?
“Yasaların ciddi bir ihlali” olarak tanımlanan suç, ruhlar âleminden kaynaklandı. İlk insanlar olan Âdem ve Havva, suç işleme eğilimiyle yaratılmamışlardı ve suçun insan toplumuna girişinin tek sorumlusu onlar değildi. Tanrı’nın kusursuz bir ruhi oğlu, yanlış düşüncelerin yüreğinde kök salmasına izin verdi ve bunları beslemesi suç işlemesine yol açtı. Hiçbir suç olayının görülmediği başlangıçtaki dünyanın bozulmasından bu kişi sorumluydu. Tanrı’nın kanununu ihlal ederek kendini suçlu durumuna getirdi ve Mukaddes Kitapta İblis Şeytan olarak tanıtıldı.—Yakub 1:13-15; Vahiy 12:9.
Görünmez göklerde Tanrı’ya karşı bir yol tutan Şeytan, suç niteliğindeki yöntemlerini dünyadaki insanlar arasında da yaymaya kararlıydı. İblis’in bunu nasıl yaptığıyla ilgili Mukaddes Kitap kaydı kısa ve basit olmakla birlikte gerçeklere dayanır. (Tekvin, 2-4. baplar) Bu kurnaz ve insanüstü suçlunun yanlış yola sürüklediği Âdem ve Havva, Tanrı’nın standartlarına uymayı reddettiler. Tanrı’ya itaatsizlik ederek suçlular haline geldiler. Daha sonra, ilk doğan oğulları Kain, kardeşi Habil’in en değerli şeyini, bizzat hayatını alma noktasına kadar gidince şüphesiz dehşetle irkilmişlerdir!
Böylece, dünyada yaşayan ilk dört kişinin üçü sonunda suçlu oldular. Âdem, Havva ve Kain suçların olmadığı bir dünyada yaşama fırsatını bu şekilde kaybetmiş oldu. Bu kadar zaman geçtikten sonra, şimdi böyle bir dünyanın yakın olduğundan neden emin olabiliriz?