งานสมรสที่พิเศษยิ่ง
ในภาคเหนือของโมซัมบิกมีหุบเขาเขียวชอุ่มล้อมรอบด้วยภูเขาที่สวยงาม—บางส่วนเต็มไปด้วยหิน ส่วนอื่น ๆ ปกคลุมด้วยพืชที่เจริญงอกงาม. นี่เป็นบริเวณที่หมู่บ้านฟิงกออีตั้งอยู่. ยามราตรีในฤดูหนาวที่อากาศปลอดโปร่ง ท้องฟ้าเป็นประกายระยิบระยับด้วยดวงดาวและดวงจันทร์จรัสแสงจนบ้านหลังคามุงฟางในหมู่บ้านนั้นสว่างไสว. ในสภาพแวดล้อมที่งดงามเช่นนี้แหละได้มีการจัดงานสมรสซึ่งมีลักษณะพิเศษขึ้น.
ผู้คนนับร้อยเดินหลายชั่วโมง กระทั่งหลายวันด้วยซ้ำเพื่อเข้าร่วมโอกาสพิเศษนี้. บางคนผ่านเขตกันดารและมีอันตรายซึ่งเป็นที่อาศัยของหมาป่า, สิงโต, และช้าง. นอกจากกระเป๋าเดินทางส่วนตัวแล้ว ผู้มาเยือนหลายคนเอาไก่, แพะ, และพืชผักมาด้วย. หลังจากมาถึงหมู่บ้านแล้ว พวกเขาไปยังบริเวณที่โล่งซึ่งปกติใช้สำหรับการประชุมใหญ่ของคริสเตียน. แม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง พวกเขาก็มีความสุข ใบหน้าที่ยิ้มแย้มสะท้อนความคาดหมายด้วยใจจดจ่อถึงสิ่งที่จะติดตามมา.
ใครคือคนที่จะแต่งงาน? พวกเขามีหลายคน! ถูกแล้ว คู่สมรสกลุ่มใหญ่. คนเหล่านี้มิได้เข้าร่วมในการสมรสหมู่ที่เป็นพาดหัวข่าวครึกโครม. ตรงกันข้าม พวกเขาเป็นคู่สมรสที่จริงใจและมีแรงจูงใจที่เหมาะสมผู้ซึ่งแต่ก่อนไม่สามารถจดทะเบียนสมรสได้เนื่องจากอยู่ในเขตที่ห่างไกลจากสำนักจดทะเบียน. คู่สมรสทั้งหมดนี้ได้มารู้ถึงมาตรฐานของพระเจ้าเกี่ยวกับการสมรสเมื่อเขาศึกษาคัมภีร์ไบเบิลกับพยานพระยะโฮวา. พวกเขาเรียนรู้ว่าต้องสมรสตามกฎหมายของประเทศเพื่อทำให้พระผู้สร้าง ผู้ริเริ่มการสมรสพอพระทัย ดังที่โยเซฟกับมาเรียทำตามข้อเรียกร้องเกี่ยวกับการจดทะเบียนระหว่างช่วงการประสูติของพระเยซูนั้น.—ลูกา 2:1-5.
การตระเตรียมสำหรับเหตุการณ์สำคัญนั้น
สำนักงานสาขาของพยานพระยะโฮวาในโมซัมบิกตัดสินใจให้ความช่วยเหลือ. ทีแรก มีการติดต่อกับกระทรวงยุติธรรมและกระทรวงมหาดไทยในมาปูโต เมืองหลวงของประเทศนั้นเพื่อเรียนรู้ถึงขั้นตอนต่าง ๆ ที่กฎหมายเรียกร้อง. ต่อจากนั้น พวกมิชชันนารีในเมืองหลวงของมณฑลเตเตได้ติดต่อกับเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นเพื่อประสานงานในการจัดเตรียมอื่น ๆ อีก. มีการกำหนดวันที่ซึ่งพวกมิชชันนารีและเจ้าหน้าที่จากสำนักจดทะเบียนและจากกองบัตรประจำตัวประชาชนจะเดินทางไปหมู่บ้านฟิงกออี. ในระหว่างนั้น สำนักงานสาขาได้ส่งจดหมายอธิบายซึ่งมีคำแนะนำถึงทุกประชาคมที่มีส่วนเกี่ยวข้อง. ทั้งพยานฯ และเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นตั้งตาคอยเหตุการณ์ที่ไม่มีใดเหมือนนี้ด้วยใจจดจ่อ.
ในวันอาทิตย์ที่ 18 พฤษภาคม 1997 มิชชันนารีสามคนพร้อมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลมาถึงหมู่บ้านฟิงกออี. เจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นได้จัดเตรียมที่พักแบบสะดวกสบายซึ่งอยู่ติดกับอาคารส่วนราชการสำหรับเจ้าหน้าที่ที่มาจากเมืองหลวง. อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ผู้มาเยือนประทับใจในการต้อนรับขับสู้ของพยานพระยะโฮวาจนพวกเขาสมัครใจที่จะพักกับพวกมิชชันนารีในกระท่อมที่สร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ นั้นมากกว่า. พวกเขาประหลาดใจที่ทราบว่าพ่อครัวคนหนึ่งเป็นผู้ปกครองในประชาคมท้องถิ่นและผู้ดูแลเดินทางก็อยู่ในท่ามกลางผู้อาสาสมัครทำงานปลีกย่อยที่ต่ำต้อยมากกว่าเพื่อตระเตรียมงานสมรสนี้. พวกเขาได้สังเกตเห็นอารมณ์ดีของมิชชันนารีเช่นกัน ซึ่งไม่ได้บ่นเมื่อพักอยู่ในกระท่อมเรียบ ๆ และอาบน้ำโดยใช้กระป๋องเล็ก ๆ. พวกเขาไม่เคยเห็นความผูกพันที่แน่นแฟ้นเช่นนั้นมาก่อนระหว่างผู้คนที่มีภูมิหลังต่างกันลิบลับขนาดนั้น. อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้พวกเขาประทับใจมากที่สุดคือ ความเชื่อที่แสดงออกโดยทำการเสียสละอย่างมากมายเพื่อเข้าประสานกับกฎหมายบ้านเมืองและกับการจัดเตรียมของพระเจ้า.
วาระที่เต็มด้วยความปีติยินดี
ขณะที่คู่สมรสมาถึง พวกเขาเตรียมพร้อมทันทีสำหรับขั้นตอนแรกของการสมรสนั่นคือ การรับสูติบัตร. ทุกคนเข้าแถวคอยด้วยความอดทนข้างหน้าเจ้าหน้าที่ทะเบียนเพื่อให้ข้อมูลส่วนตัวของเขา. แล้วเขาก็เดินต่อไปอีกแถวหนึ่งเพื่อถ่ายรูป หลังจากนั้นเขาก็ไปหาเจ้าหน้าที่จากกองออกบัตรประจำตัวประชาชนเพื่อรับบัตรประจำตัวของเขา. ต่อจากนั้น พวกเขากลับไปหาเจ้าหน้าที่ทะเบียนเพื่อการเตรียมใบทะเบียนสมรสที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง. หลังจากนี้ เขายืนคอยการเรียกชื่อทางโทรโข่งด้วยความอดทน. การแจกทะเบียนสมรสเป็นภาพที่เร้าความรู้สึก. มีความยินดีอย่างมากมายขณะคู่สมรสแต่ละคู่ชูทะเบียนสมรสขึ้นเหมือนรางวัลที่ระลึกอันล้ำค่า.
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นภายใต้แสงแดดที่ร้อนระอุ. กระนั้น ความยินดีในโอกาสนั้นมิได้ถูกรบกวนด้วยความร้อนและฝุ่น.
พวกผู้ชายแต่งกายเรียบร้อย หลายคนสวมเสื้อนอกและผูกเนกไท. พวกผู้หญิงแต่งกายตามประเพณีนิยม ซึ่งประกอบด้วยผ้ายาวสีสดใสที่เรียกว่าคาพูลานา พันรอบเอว. บางคนห่อลูกน้อยอุ้มไว้ในผ้าผืนคล้ายกัน.
เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่มีคู่สมรสมากเกินกว่าจะดำเนินการได้ในวันเดียว. พอถึงตอนเย็น เจ้าหน้าที่ของรัฐตัดสินใจด้วยความกรุณาจะให้บริการแก่คู่สมรสต่อไป. พวกเขาออกความเห็นว่าไม่อาจละทิ้ง “พี่น้องของเรา” ให้รอหลังจากได้ทำการเสียสละอย่างมากมายเพื่อจะมาอยู่ที่นั่น. น้ำใจแห่งความร่วมมือและการเสียสละตัวเองเช่นนี้จะจารึกอยู่ในความทรงจำตลอดไป.
พอถึงกลางคืนอากาศเย็นจัด. ขณะที่ไม่กี่คนพักอยู่ในกระท่อม คู่สมรสส่วนใหญ่อยู่ข้างนอก เบียดกันอยู่รอบกองไฟ. นี่มิได้ทำให้ความสุขในโอกาสนั้นลดน้อยลง. เสียงหัวเราะและเพลงที่ร้องประสานเสียงกันสี่เสียงนั้นดังกลบเสียงแตกเปรี๊ยะของกองไฟ. หลายคนเล่าสู่กันฟังถึงการเดินทางของเขา โดยถือเอกสารที่ตนเพิ่งได้รับไว้ไม่ยอมปล่อย.
ครั้นรุ่งอรุณบางคนได้ลองเข้าไปที่ใจกลางหมู่บ้านเพื่อขายไก่, แพะ, และพืชผักของตนเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายในการจดทะเบียนสมรสของพวกเขา. หลายคนทำ “การเสียสละ” สัตว์เหล่านั้นอย่างแท้จริง โดยขายต่ำกว่าราคาจริง. สำหรับคนจนแล้ว แพะเป็นของมีค่าและราคาแพง กระนั้น พวกเขาก็เต็มใจเสียสละเช่นนี้เพื่อจดทะเบียนสมรสและทำให้พระผู้สร้างพอพระทัย.
ความลำบากในการเดินทาง
คู่สมรสบางคู่เดินเป็นระยะทางไกลเพื่อไปถึงที่นั่น. นี่เป็นกรณีของชามโบโคกับฮาคูลีราภรรยาของเขา. เขาทั้งสองได้เล่าเรื่องในคืนที่สองของวาระอันสำคัญพร้อมกับเอาเท้าผิงไฟไปด้วย. ถึงแม้อายุ 77 ปีแล้ว, ตาบอดข้างหนึ่งและสายตาไม่ดีอีกข้างหนึ่งก็ตาม ชามโบโคเดินเท้าเปล่าเป็นเวลาสามวันพร้อมกับคนอื่น ๆ ในประชาคม เพราะเขาตั้งใจที่จะทำให้ชีวิตแต่งงาน 52 ปีของเขาถูกต้องตามกฎหมาย.
อานเซลมู เคมโบ วัย 72 ปี ได้อยู่กินกับเนรีมาแล้วเป็นเวลาราว ๆ 50 ปี. ไม่กี่วันก่อนการเดินทาง เขาถูกหนามใหญ่ตำขาอาการสาหัสขณะเพาะปลูกในสวน. เขารีบไปโรงพยาบาลใกล้ที่สุดเพื่อรักษา. ถึงอย่างไรก็ตาม เขาตัดสินใจเดินทางด้วยเท้า เดินกะโผลกกะเผลกด้วยความเจ็บปวดไปถึงฟิงกออีโดยใช้เวลาสามวัน. อานเซลมูไม่อาจหักห้ามความยินดีไว้ได้ขณะถือทะเบียนสมรสอยู่ในมือ.
ผู้แต่งงานใหม่ที่เด่นอีกคนหนึ่งคือเอฟวานซ์ ซินอยอา อดีตผู้ที่มีภรรยาหลายคน. เมื่อเขาเรียนรู้ความจริงจากพระคำของพระเจ้า เขาตัดสินใจทำให้ชีวิตสมรสกับภรรยาคนแรกถูกต้องตามกฎหมาย ทว่าเธอปฏิเสธ ทิ้งเขาไปหาผู้ชายอีกคนหนึ่ง. ภรรยาคนที่สองซึ่งได้ศึกษาคัมภีร์ไบเบิลด้วย ยินยอมแต่งงานกับเขา. ทั้งคู่เดินผ่านเขตที่เต็มด้วยอันตรายซึ่งมีสิงโตและสัตว์ป่าอื่น ๆ อาศัยอยู่. หลังจากการเดินทางสามวัน ทั้งสองก็ประสบผลสำเร็จในการเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วยเช่นกัน.
ในวันศุกร์ ห้าวันหลังจากมิชชันนารีกับพวกเจ้าหน้าที่มาถึงเป็นครั้งแรก งานก็สำเร็จลุล่วง. ผลก็คือมีการออกบัตรประจำตัวประชาชน 468 ใบ และสูติบัตร 374 ใบ. มีการจดทะเบียนสมรสเป็นจำนวนถึง 233 ใบ! เป็นบรรยากาศหนึ่งที่เต็มไปด้วยความปลาบปลื้มล้นพ้น. แม้จะเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ทุกคนล้วนเห็นพ้องกันว่าเป็นสิ่งที่คุ้มค่ามากจริง ๆ. ไม่ต้องสงสัยว่า โอกาสนั้นจะคงตราตรึงอย่างไม่ลบเลือนอยู่ในจิตใจและหัวใจของทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง. นั่นเป็นงานสมรสที่พิเศษยิ่งอย่างแท้จริง!