การประกาศในดินแดนที่มีความหลากหลาย
จิงโจ้, โคอาลา, วอมแบต, และตุ่นปากเป็ด, เอเยอร์ส ร็อก, และเกรต บาร์เรียรีฟ—ชื่อเหล่านี้ผุดขึ้นมาในความคิดเมื่อผู้คนคิดถึงออสเตรเลีย. แต่อาจจะเป็นที่ประหลาดใจ ชาวออสเตรเลียส่วนใหญ่ไม่เคยไปเอเยอร์ส ร็อกหรือเกรต บาร์เรียรีฟหรือเห็นโคอาลา, วอมแบต, หรือตุ่นปากเป็ดนอกสวนสัตว์. เหตุผลก็คือ 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากร 17.3 ล้านคนของประเทศอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ๆ ห้าเมืองตามชายฝั่ง.
เมื่อออกจากทางด้านชายฝั่งและเดินทาง 200 กิโลเมตรหรือราว ๆ นั้นเข้าไปทางใจกลางประเทศ ก็จะมาถึงจุดเริ่มต้นของเขตทุรกันดารอันเลื่องชื่อของทวีปนี้. ภูมิประเทศเปลี่ยนจากป่าดิบชื้นที่เขียวชอุ่มและที่ดินอันอุดมสมบูรณ์สำหรับทำการเกษตร เป็นพื้นที่โล่งที่ร้อนและแห้งแล้ง ซึ่งมีเพียงไม้พุ่มและหญ้าที่แข็งแรงเท่านั้นที่มีชีวิตอยู่ได้. อย่างไรก็ตาม มีสิ่งมีชีวิตในเขตทุรกันดารเช่นนั้น. ไร่ปศุสัตว์ขนาดใหญ่ซึ่งเลี้ยงแกะและวัวควายนั้นครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยตารางกิโลเมตร. ที่ลึกเข้าไปในใจกลางประเทศเป็นทะเลทรายที่ร้อนระอุ ที่ซึ่งมนุษย์อาจเสียชีวิตในบางครั้งหากไม่มีการเตรียมการให้รอบคอบไว้ก่อน.
ข่าวดีเฟื่องฟู
ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้แหละที่ข่าวดีเรื่องราชอาณาจักรของพระเจ้าได้รับการประกาศในดินแดนที่อยู่ซีกโลกใต้นี้. ในแต่ละปีผู้คนหลายพันคนตอบรับต่อคำสัญญาของพระยะโฮวาในเรื่องโลกใหม่ที่ชอบธรรม. ปีรับใช้ที่แล้ว จำนวนผู้ประกาศราชอาณาจักรบรรลุยอดกว่า 57,000 คน เกือบสองเท่าของเมื่อสิบปีที่แล้ว. แม้ผู้ประกาศส่วนมาก เช่นเดียวกับประชากรส่วนใหญ่ อยู่กันตามเมืองชายฝั่ง แต่ข่าวดีก็เฟื่องฟูในดินแดนที่อยู่ใจกลางประเทศเช่นกัน.
เพื่อให้เห็นภาพว่าการประกาศเป็นเช่นไรในดินแดนกว้างใหญ่ที่มีความหลากหลาย ให้เราไปกับผู้ดูแลภาคคนหนึ่งจากทั้งหมดห้าคนพร้อมด้วยภรรยาของเขาขณะที่เขาทั้งสองคนเยี่ยมเยียนบางประชาคมในเขตทุรกันดารอันห่างไกล. การเดินทางของเขาครอบคลุมรัฐออสเตรเลียตะวันตก, ครึ่งหนึ่งของรัฐควีนสแลนด์, และนอทเทิร์นแทร์ริทอรี คิดเป็นพื้นที่มากกว่า 4.7 ล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งมีขนาดเกือบครึ่งหนึ่งของทวีปยุโรป โดยไม่รวมอดีตสหภาพโซเวียต.
การเดินทางของเราเริ่มที่เพิร์ท เมืองหลวงของรัฐออสเตรเลียตะวันตก. ในเมืองที่ทันสมัยทุกอย่างซึ่งมีประชากร 1.2 ล้านคน เวลานี้มีประชาคมของพยานพระยะโฮวา 49 ประชาคม. นอกเหนือจากประชาคมภาษาอังกฤษแล้ว ยังมีประชาคมภาษากรีก, อิตาลี, โปรตุเกส, และสเปน ทั้งยังมีกลุ่มเล็ก ๆ ที่เป็นภาษาอื่น ๆ อีก. นอกจากนี้ ยังมีประชาคมหนึ่งซึ่งประกอบด้วยพี่น้องชายหญิงที่เป็นชนพื้นเมืองล้วน ๆ ซึ่งมุ่งงานประกาศไปที่ชนพื้นเมืองของทวีปนี้. ปัจจุบัน ชนที่มีความถ่อมเหล่านี้เป็นจำนวนมากกำลังตอบรับข่าวสารราชอาณาจักร. แต่ถ้าห่างไกลจากเมืองใหญ่ ๆ สภาพการณ์จะเป็นอย่างไร?
จากเพิร์ทเราเดินทาง 1,800 กิโลเมตรขึ้นเหนือสู่พอร์ตเฮดแลนด์ซึ่งจะมีการประชุมหมวดที่นั่น. ส่วนใหญ่ของผู้เข้าร่วมประชุม 289 คนต้องเดินทาง 200 ถึง 700 กิโลเมตรเพื่อมาที่นี่. พวกเขามาจากเขตโดดเดี่ยวซึ่งประชาคมที่ใกล้ที่สุดอาจจะไกลถึง 250 กิโลเมตรและต้องเดินทางบนถนนที่ไม่ได้ราดยางแต่มีหินที่แหลมคมซึ่งบ่อยครั้งแทงทะลุยางรถยนต์. สามประชาคมในบริเวณนี้ได้สร้างหอประชุมราชอาณาจักรเมื่อเร็ว ๆ นี้โดยใช้วิธีการสร้างแบบเสร็จเร็ว.
หอประชุมที่สร้างเสร็จเร็วในเขตโดดเดี่ยว
ช่างมีความแตกต่างระหว่างการสร้างหอประชุมราชอาณาจักรในบริเวณนี้กับการสร้างในเมืองใหญ่ ๆ! วัสดุก่อสร้างส่วนใหญ่ต้องขนมาจากเพิร์ท ซึ่งอยู่ห่างลงไปทางใต้ถึง 1,600 กิโลเมตร. พี่น้องชายหญิงหลายร้อยคนเดินทางเป็นระยะทางเท่านี้และมากกว่านี้ในสุดสัปดาห์ที่มีการกำหนดไว้ เพื่อมาสร้างหอประชุมราชอาณาจักรขณะที่ร้อน 40 ถึง 45 องศาเซลเซียส. การที่มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในชุมชนโดดเดี่ยวเล็ก ๆ เช่นนี้เป็นการให้คำพยานที่โดดเด่นอยู่ในตัว. เมื่อมีการสร้างหอประชุมราชอาณาจักรในทอมไพรซ์ เมืองเล็ก ๆ ที่มีการทำเหมืองแร่เหล็ก หน้าแรกของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นลงข่าวว่า “ขอต้อนรับอย่างอบอุ่นต่อบรรดาอาสาสมัครที่เป็นช่างฝีมือและลูกมือที่มาช่วยสร้างหอประชุมราชอาณาจักรแบบ ‘เสร็จเร็ว’ สามวันของพยานพระยะโฮวาในทอมไพรซ์.”
ดูเหมือนว่าเกือบทุกคนในเมืองใจจดใจจ่อที่จะให้ความร่วมมือ. แทนที่จะต้องเสียเงิน 11,000 เหรียญตามปกติเพื่อนำวัสดุ 50 ตันมา เจ้าของรถบรรทุกที่มีใจอารีรายหนึ่งขอให้พี่น้องช่วยเหลือแค่ค่าน้ำมันรถก็พอ. ผู้รับเหมาทาสีของท้องถิ่นบริจาคสี 100 ลิตร. ผู้รับเหมารายหนึ่งจัดเครื่องขุดเจาะดินไว้ให้พร้อมที่จะใช้ และบริษัทเหมืองแร่ให้ใช้รถปั้นจั่นโดยไม่ต้องเสียค่าบริการ. การหาที่พักสำหรับผู้มาเยือน 300 คนดูเหมือนเป็นปัญหา แต่ความร่วมมือจากชาวบ้านเป็นสิ่งที่โดดเด่น. บางคนโทรศัพท์มาเสนอให้ที่พัก. ชายคนหนึ่งโทรศัพท์มาบอกว่าเขาจะไม่อยู่บ้านตอนสุดสัปดาห์ แต่จะเปิดประตูหลังทิ้งไว้. เขาบอกว่า “บ้านหลังนี้พร้อมที่จะให้พวกคุณใช้ในช่วงโครงการก่อสร้าง.”
มีเหตุการณ์ที่น่าขันเกิดขึ้นเมื่อพี่น้องบางคนได้ที่อยู่ซึ่งเป็นที่ ๆ เขาต้องไปรับรถพ่วงซึ่งเป็นของหมวดท้องถิ่น. เขารู้สึกงงที่เห็นป้ายที่ประตูรั้วบอกว่า “ไม่ต้อนรับผู้เผยแพร่ศาสนา.” แต่รถพ่วงก็จอดอยู่ในนั้น. เขาจึงแจ้งแก่สตรีที่อยู่ในบ้านว่าจะมาเอารถพ่วงซึ่งปรากฏว่ามีเศษขยะเกลื่อนกลาด. ขณะที่เขากำลังทำความสะอาดอยู่ พลันพวกเขาก็รู้ว่านั่นไม่ใช่รถพ่วงของหมวด! เมื่อเจ้าของรถพ่วงกลับมาบ้าน ภรรยาของเขาก็บอกว่าพยานพระยะโฮวาเอารถพ่วงของเขาไปแล้ว. ไม่ช้า พี่น้องก็กลับมาพร้อมด้วยรถพ่วงที่ไม่มีเศษขยะแล้วในตอนนี้ พร้อมกับอธิบายถึงความเข้าใจผิด. แล้วเขาก็ได้สนทนากันเป็นอย่างดี และผู้ที่เคยต่อต้านคู่นี้มีคำถามมากมายเกี่ยวกับพวกเราและงานที่เราทำอยู่. เวลานี้ เขาทั้งสองจดจ่อที่จะมาดูหอประชุมใหม่.
การประกาศข่าวดีในแถบนี้ต้องมีความทรหดอดทน. ประการแรก ต้องเดินทางระยะไกลมาก. ไพโอเนียร์หญิงคนหนึ่งพร้อมด้วยสามีขับรถไปกลับกว่า 350 กิโลเมตรเป็นประจำบนทางที่ไม่ได้ราดยางซึ่งมีฝุ่นคลุ้งจากพอร์ตเฮดแลนด์ไปมาร์เบิลบาร์ เพื่อกลับเยี่ยมและนำการศึกษาพระคัมภีร์. มาร์เบิลบาร์เป็นเมืองที่ร้อนที่สุดแห่งหนึ่งในออสเตรเลีย อุณหภูมิมักสูงกว่า 50 องศาเซลเซียสจากเดือนตุลาคมไปจนถึงเดือนมีนาคม.
ขึ้นไปถึง “ยอดสุด”
ดาร์วินซึ่งอยู่เหนือขึ้นไป 2,500 กิโลเมตรเป็นเมืองถัดไปที่จะมีการประชุมหมวด. ผู้ดูแลภาคและภรรยาใช้เวลาที่ต้องขับรถไกลให้เป็นประโยชน์ในการศึกษาส่วนตัวให้ทัน. เริ่มแรก เขาทั้งสองอ่านและพิจารณาข้อพระคัมภีร์ประจำวัน. จากนั้นก็ฟังการอ่านพระคัมภีร์จากเทป. ขณะที่เขาทั้งสองผลัดกันขับรถ เขาก็ผลัดกันอ่านบทความจากวารสารหอสังเกตการณ์ และตื่นเถิด! ด้วย.
มีป้ายหนึ่งบนถนนเตือนพวกเขาให้ระวัง “ขบวนรถพ่วง.” เป็นรถบรรทุกที่มีพลังขับเคลื่อนทุกล้อที่ลากรถพ่วงสามหรือสี่คันและมีความยาวทั้งหมดถึง 55 เมตร. ดังนั้น จึงต้องใช้ระยะทางมากเวลาแซง. รถเหล่านี้ใช้ขนวัวควายและสินค้าอื่น ๆ ไปยังเมืองที่อยู่โดดเดี่ยว.
อากาศจะร้อนตลอดและชนบทจะแห้งแล้งเป็นประจำ. บางที อาจเกิดการเข้าใจผิดว่าภูมิประเทศที่แห้งแล้งนี้เป็นสุสานอันกว้างใหญ่เพราะที่พื้นดินมีจอมปลวกอยู่ห่างกันเป็นระยะเท่า ๆ กันเต็มไปหมด. จอมปลวกเหล่านี้มีสีแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับดินที่ปลวกใช้ และจอมปลวกอาจสูงตั้งแต่หนึ่งถึงสองเมตรครึ่ง. จากนั้น ขณะที่ผู้เดินทางของเราจะข้ามแม่น้ำวิกตอเรีย มีป้ายมากมายที่ชาวบ้านทำเองสะดุดตาเรา. ป้ายหนึ่งบอกว่า “อันตราย: ห้ามว่ายน้ำ. มีจระเข้กินคนในแม่น้ำ!” ด้วยความสุขุม เขาตกลงใจหาวิธีอื่นที่จะอาบน้ำและทำตัวให้เย็นสบาย!
ในที่สุด เขาก็มาถึงจุดเหนือสุดของออสเตรเลีย ซึ่งเป็นที่รู้จักกันทั่วไปว่า “ยอดสุด.” ดาร์วิน เมืองหลวงของนอทเทิร์นแทร์ริทอรี เป็นที่ตั้งของสองประชาคมใหญ่ของพยานพระยะโฮวา. ลักษณะที่มีหลายวัฒนธรรมของเมืองดาร์วินเห็นได้ง่ายเมื่อเข้าร่วมการประชุมหมวด. เชิญรู้จักกับชาร์ลส์อายุ 30 ปีซึ่งแรกเริ่มเดิมทีมาจากเกาะที่ได้รับความเสียหายเนื่องจากสงครามคือเกาะติมอร์ตะวันออกของอินโดนีเซีย. บิดามารดาเชื้อสายจีนเลี้ยงดูเขาให้กราบไหว้บรรพบุรุษ. เขายังหมกมุ่นอยู่กับศิลปะป้องกันตัว. การเลิกไม่ใช่ง่ายเนื่องจากมีความผูกพันอย่างเหนียวแน่นกับลัทธิภูตผีปิศาจ. อย่างไรก็ตาม โดยระลึกถึงคำสัญญาของพระเยซูที่ว่า “ความจริงนั้นจะทำให้เจ้าเป็นอิสระ” เขาหลุดพ้นจากวิถีชีวิตแบบนี้. (โยฮัน 8:32, ล.ม.) เขาบอกว่า “ทุกวันนี้ ผมมีสติรู้สึกผิดชอบที่สะอาดเฉพาะพระยะโฮวา และขณะนี้ผมกำลังรับใช้ในฐานะผู้รับใช้ที่รับการแต่งตั้ง. เป้าประสงค์ของผมก็คือเข้าโรงเรียนฝึกอบรมเพื่อการรับใช้.”
คนต่อมา เชิญรู้จักกับเบเวอร์ลีจากปาปัวนิวกินี. เบเวอร์ลีรับสารภาพว่า “ตอนแรก ดิฉันไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนักในการให้คำพยานกับคนผิวขาวเพราะภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง ไม่ใช่ภาษาแม่ และสำนวนบางอย่างประกอบกับสำเนียงของชาวออสเตรเลียทำให้เป็นการยากสำหรับดิฉันที่จะเข้าใจ. แต่ด้วยการจดจำไว้เสมอว่าพระคัมภีร์บอกเราให้วางใจพระยะโฮวาและลองชิมดูจึงจะรู้ว่าพระองค์ประเสริฐ ดิฉันเริ่มงานรับใช้เต็มเวลาประเภทไพโอเนียร์ในเดือนมกราคม 1991. นักศึกษาพระคัมภีร์คนแรกของดิฉันเวลานี้เป็นไพโอเนียร์. ลูกสาวของเธอสองคนก็ยอมรับความจริงด้วย และคนหนึ่งกำลังเป็นไพโอเนียร์พร้อมกับสามีของเธอ.”
ก่อนออกจากเมืองดาร์วิน ให้เราใช้เวลาสั้น ๆ เดินทาง 250 กิโลเมตรไปยังวนอุทยานแห่งชาติแคแคดูทางตะวันออก ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีว่ามีนกอยู่ดกดื่น. ที่นี่ เราได้พบกับเด็บบี ผู้ประกาศข่าวดีคนเดียวในเขตโดดเดี่ยวในแถบนี้ทั้งหมด. เราถามเธอว่าเธอทำอย่างไรจึงสามารถรักษาความเข้มแข็งฝ่ายวิญญาณในเขตโดดเดี่ยวเช่นนี้ไว้ได้. เธอตอบว่า “ประการแรก โดยการอธิษฐาน . . . . และดิฉันได้รับคำปลอบประโลมจากข้อพระคัมภีร์ต่าง ๆ เป็นต้นว่า ยะซายา 41:10 ซึ่งกล่าวว่า ‘อย่ากลัวเลย, ด้วยว่าเราอยู่กับเจ้า, อย่าท้อใจ, เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า, เราจะหนุนกำลังเจ้า, เออ, เราจะช่วยเจ้า, เออ, เราจะยกชูเจ้าไว้ด้วยมือขวาอันชอบธรรมของเรา.’”
ที่จิลก์มิงแกนซึ่งห่างจากดาร์วินลงไปทางใต้ 450 กิโลเมตร เราพบกลุ่มชนพื้นเมืองเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง. เป็นเวลาหลายปีที่มีการมองดูชุมชนพื้นเมืองนี้ว่าเป็นชุมชนของพยานพระยะโฮวาเพราะมีชนพื้นเมืองเป็นจำนวนมากเข้าร่วมการประชุมภาคและการประชุมหมวดต่าง ๆ แม้ว่ายังไม่มีใครรับบัพติสมาก็ตาม. ชุมชนนั้นมีชื่อเสียงในด้านการรักษาความสะอาด. น่าดีใจ เวลานี้มีอยู่จำนวนหนึ่งที่ยืนหยัดอยู่ฝ่ายความจริงและรับบัพติสมา. พวกเขาอยู่ในจำพวกชนพื้นเมืองพวกแรกที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองที่รับบัพติสมา. ต้องอาศัยความกล้าและความวางใจอย่างแท้จริงในพระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระยะโฮวาสำหรับชนที่มีใจถ่อมเหล่านี้ในการหลุดพ้นจากประเพณีและการเล่นผีของเผ่าซึ่งมีมานานหลายศตวรรษ.
ไปอะลิซสปริงส์และออกจากเขตทุรกันดาร
ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่จะออกจาก “ยอดสุด” และเดินทาง 1,600 กิโลเมตรลงใต้ไปยังอะลิซสปริงส์ใน “ใจกลางสีแดง” ของทวีปใกล้กับเอเยอร์ส ร็อกอันเลื่องชื่อ. ที่นี่ในหอประชุมราชอาณาจักรที่มีเครื่องปรับอากาศ มีที่นั่งที่สะดวกสบายซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับการประชุมใหญ่ โดยมีผู้เข้าร่วม 130 คนหรือกว่านั้นจากสองประชาคมในบริเวณนี้. อีกครั้งหนึ่ง เราเห็นภาพที่น่าชื่นชมของชาวโพลีเนเซีย, ชาวยุโรป, และชนพื้นเมืองปะปนกันในการสมาคมคบหาแบบคริสเตียน.
ในที่สุด เราก็ออกจากอะลิซสปริงส์และเริ่มส่วนสุดท้ายของการเดินทางกับผู้ดูแลภาคที่ไปตามที่ต่าง ๆ พร้อมกับภรรยาของเขา. การเดินทางส่วนนี้พาเราข้ามทวีปเป็นระยะทางราว 2,000 กิโลเมตรมุ่งขึ้นเหนือและตะวันออก. ขณะที่เราเดินทาง เราอำลาเขตทุรกันดารเพราะท้ายที่สุดเราก็มาถึงป่าดิบชื้นที่เขียวชอุ่มของรัฐควีนสแลนด์. ที่ชายฝั่งทางตอนเหนือของรัฐควีนสแลนด์—ดินแดนแห่งเกรตบาร์เรียรีฟ—มีหลายประชาคมซึ่งมีอัตราส่วนของพยานต่อประชากรสูง.
อย่างไรก็ตาม การเดินทางยังไม่เสร็จสิ้นลงจนกว่าเราจะได้เข้าร่วมการประชุมหมวดอีกแห่งหนึ่ง. โดยขึ้นเครื่องบินที่แคนซ์—เมืองในเขตร้อนของรัฐควีนสแลนด์ซึ่งมีชื่อเสียงเนื่องจากเทือกปะการังใกล้ฝั่ง—เราออกจากแผ่นดินใหญ่ของออสเตรเลียเพื่อบินข้ามจุดเหนือสุดของแหลมเคปยอร์กผ่านช่องแคบทอร์เรสไปยังเกาะเทอร์สเดย์. ที่นี่มีประชาคมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีผู้ประกาศเพียง 23 คน. ช่างเป็นความชื่นชมยินดีสักเพียงไรที่เห็นผู้เข้าร่วมประชุม 63 คนในการประชุมหมวดแห่งสุดท้ายของเราในการเดินทางครั้งนี้!
เราหวังว่าคุณคงได้รับความเพลิดเพลินจากการชมงานประกาศราชอาณาจักรที่ทำกันในดินแดนที่มีความหลากหลายนี้. บางทีสักวันหนึ่งคุณอาจได้มาเยี่ยมเราในดินแดนทางซีกโลกใต้ที่น่าทึ่งแห่งนี้ และพบกับพี่น้องชายหญิงด้วยตัวคุณเอง ซึ่งพวกเขากระทำงานรับใช้ด้วยความซื่อสัตย์ในงานมอบหมายที่มีลักษณะเฉพาะนี้.
[แผนที่/รูปภาพหน้า 23]
(รายละเอียดดูจากวารสาร)
พอร์ตเฮดแลนด์
แคนเบอร์รา
ทอมไพรซ์
มาร์เบิลบาร์
นิวแมน
ดาร์วิน
แคเทอร์รีน
อะลิซสปริงส์
เอเยอร์ส ร็อก
เกาะเทอร์สเดย์
แคนซ์
อะดีเลด
เมลเบิร์น
โฮบาร์ต
ซิดนีย์
บริสเบน
เพิร์ท
[รูปภาพหน้า 24]
เพิร์ท เมืองหลวงของรัฐออสเตรเลียตะวันตก
[รูปภาพหน้า 25]
การให้คำพยานตามถนนบังเกิดผลดี