การท้าทายของการหว่านเมล็ดแห่งราชอาณาจักรในตอนใต้ของประเทศชิลี
ช่างสุขใจจริง ๆ ที่จะเดินไปตามถนนเงียบ ๆ ในชนบททางตอนใต้ของประเทศชิลี! ฝูงสัตว์เล็มหญ้าอย่างสงบในท้องทุ่งซึ่งมีต้นไม้ที่เรียงเป็นทิวแถวพร้อมกับทัศนียภาพของภูเขาไฟที่มีหิมะปกคลุมยอดดูน่าเกรงขามอยู่เบื้องหลัง. คุณจะได้ยินเสียงเพรียกร้องของนกและเสียงใบไม้กวัดแกว่งในสายลมอ่อน ๆ. ขณะที่สภาพแวดล้อมดังกล่าวดูเหมือนช่างมีความสุข แต่ก็มีสิ่งท้าท้ายหลายอย่างสำหรับบรรดาผู้หว่านเมล็ดแห่งความจริงเรื่องราชอาณาจักร.
คุณอยากจะรู้จักไพโอเนียร์หรือผู้ประกาศข่าวราชอาณาจักรเต็มเวลาบางคนของเราไหม? จะลองไปประกาศข่าวดีกับเขาวันหรือสองวันดูไหม? ทีแรก ให้เราฟังเมื่อไฮเมและออสการ์พรรณนาถึงความชื่นชมยินดีและสิ่งท้าทายต่าง ๆ ของวันหนึ่งในชิลีตอนใต้.
วันหนึ่งในงานประกาศ
“เราเริ่มขยับตัวและรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ผ่านเข้ามาในที่พักเล็ก ๆ ของเรา. ออสการ์ปีนลงเตียงทั้งที่สวมถุงเท้าทำด้วยขนแกะและสวมหมวกอยู่. เขาก่อไฟที่เตาผิง และจุดแก๊สที่เครื่องทำความร้อนเล็ก ๆ เพื่อไล่อากาศที่หนาวเย็น แล้วก็มุ่งกลับมาที่เตียงอันอบอุ่นของเขา. ภายนอกยังคงมืดอยู่ และเราได้ยินเสียงฝนตกซึ่งตกมาตลอดทั้งคืน. เรามองออกไปทางหน้าต่างและจากนั้นก็มองหน้ากัน. โอ ง่ายเสียจริงที่จะถือเอาเป็นวันหยุด! แต่แล้วเรานึกถึงแผนการของเราสำหรับวันนั้นและความจำเป็นที่จะต้องไปทำงานในเขตที่อยู่ห่างออกไปซึ่งไม่ได้เข้าไปเลยตลอดปีที่แล้ว. เราถูกกระตุ้นให้เริ่มงาน.
“เราออกเดินทางตอนก่อนแปดนาฬิกา เราเร่งฝีเท้าและหวังว่าบางคนจะรับเราขึ้นรถหรือเผื่อรถเมล์จะมา เพื่อเราจะได้เร่งการเดินทางไปยังตามสันเขาซึ่งจะนำไปยังบ้านและหมู่บ้านต่าง ๆ ในเขตทำงานอันห่างไกลนี้. และแล้วก็มีรถแทรกเตอร์ลากรถพ่วงที่มีคนงานนั่งอยู่บ้าง. คนขับจอดรถและอนุญาตให้เราปีนขึ้นไปบนรถ. เรายินดีและขอบคุณที่ฝนตกเมื่อคืน วันนี้เราเดินทางอย่างสบาย โดยพ้นจากการเดินทางที่ตามปกติเต็มไปด้วยฝุ่นที่คลุ้งกระจาย. ขณะที่เราไปตามทางที่กระแทกกระเทือนนั้น เราแบ่งปันข่าวดีแก่คนงานที่เป็นเกษตรกร. เมื่อถึงเวลาที่เราต้องลงรถ เราให้วารสารบางฉบับแก่พวกเขา. เราขอบคุณจริง ๆ ที่การโดยสารรถนั้นช่วยเราไม่ต้องเดินด้วยเท้าถึง 12 กิโลเมตร!
“นับเป็นวันที่ยาวนานเมื่อเราเดินไปมาในชนบทเพื่อเสาะหาคนที่เหมาะจะฟังข่าวดี. ทีแรก ที่เราเริ่มทำงานในเขตที่ได้มอบหมายนี้ เราไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คนจะเห็นพ้องด้วยกับสิ่งที่เราพูดแต่ดูเหมือนอิดเอื้อนที่จะรับหนังสือด้านพระคัมภีร์. เราเรียนรู้ว่าบ่อยครั้งที่เป็นเช่นนั้นเพราะเขาอ่านหนังสือไม่ได้. ดังนั้น เราเห็นว่าประสบผลดีกว่าเมื่อชี้แจงว่าหนังสือของเราถือเป็นของขวัญที่ดีเยี่ยมสำหรับลูกและญาติของเขา ผู้ซึ่งสามารถเล่าเรื่องราวที่อ่านให้เขาฟังได้. ผู้คนส่วนมากที่เราพูดคุยด้วยไม่มีข้าวของฝ่ายโลกนี้เท่าไรนัก. แต่เนื่องจากเขายินดีแบ่งปันสิ่งที่เขามี พอเขารับหนังสือทางด้านพระคัมภีร์ เขาก็มักจะให้ไข่ไก่ มันฝรั่ง หัวผักกาดแดง หัวหอม ถั่วลิสง เมล็ดถั่ว และการ์บันโซส์แก่เรา.”
ไฮเมเรียนรู้ที่จะแนะเจ้าของบ้านเมื่อพวกเขาเสนอให้สิ่งของต่าง ๆ แทนเพื่อแลกกับหนังสือด้านพระคัมภีร์ที่เขาให้. ทำไมหรือ? มีครั้งหนึ่ง พวกไพโอเนียร์กลับมาพร้อมกับผักต่าง ๆ ถึง 15 กิโลกรัม และเพื่อนที่ไปด้วยกันกับเขาต้องหิ้วไก่เป็น ๆ ซึ่งใส่ไว้ในกระเป๋าหนังสือของเขาหลายชั่วโมงในวันนั้น! ไฮเมมักจะขอเมอเคน เป็นเครื่องปรุงที่มีรสอร่อยปรุงจากพริกและเครื่องเทศต่าง ๆ. เรื่องราวดำเนินต่อไป:
“เมื่อเราข้ามทุ่งนา ก็เห็นรูกาส์ [บ้าน] ของชนพื้นเมืองมาพุเช [หมายถึง “พลเมืองของดินแดนนี้”]. นับว่ายากที่จะพูดคุยกับชาวมาพุเชผู้สูงอายุ เนื่องจากส่วนมากแล้วพวกเขาพูดแต่ภาษาพื้นเมืองของเขา. เมื่อหนุ่มชาวมาพุเชอยู่ใกล้ ๆ บ่อยครั้งที่เขาทำหน้าที่เป็นผู้แปล. ขณะที่เราเดินทางลึกเข้าไปในเขตชนบทนี้ เราพบผู้คนที่ไม่เคยเห็นคัมภีร์ไบเบิลหรือไม่เคยไปเยือนเมืองใหญ่ ๆ อย่างเมืองเทมูโก อันเป็นเมืองหลวงของภูมิภาคนั้น. สิ่งนี้เองจึงเป็นเรื่องท้าทายที่จะช่วยพวกเขาวินิจฉัยสถานการณ์โลกว่าเสื่อมทรามลงสักเพียงไร. เราต้องดำเนินเรื่องทีละขั้น โดยแสดงให้เขาเห็นว่าปัญหาต่าง ๆ ของท้องถิ่นสะท้อนถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในที่อื่นอย่างไร.
“เมื่อเวลาล่วงเลยไป ขาอันเหนื่อยล้าของเราต้องการพัก. อากาศเปลี่ยนกลับไปกลับมาจากตะวันทอแสงสดใสเป็นห่าฝนที่กระหน่ำจนทำให้ร่มไร้ความหมาย. ทุ่งนาที่เพิ่งไถใหม่ ๆ ทำให้รองเท้าบูทของเราเละไปด้วยขี้โคลน. พอเราได้ยินคำว่า ปาเซ่ โน เมส์ (เชิญเข้ามา) เราก้าวเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับความรู้สึกขอบคุณและรู้สึกสบายจากความอุ่นที่ได้จากเตาผิง ‘กาแฟ’ ที่ต้มจากเมล็ด รวมทั้งคอทเทจชีส และขนมปังใหม่ ๆ ที่ทำเอง. ขนมปังใหม่สดกลิ่นช่างหอมหวลจริง ๆ!
“เมื่อได้กำลังคืนมา เราเดินทางต่อในช่วงเย็น ข้ามท้องทุ่งซึ่งมักจะไม่ค่อยมีรั้วกั้นนัก แม้ว่าคุณจะพบทุ่งข้าวสาลีคั่นด้วยพุ่มไม้เตี้ย ๆ มีชื่อเรียกว่า พิคา-พิคา มีใบเป็นพู่เขียวตลอดปีพร้อมกับดอกสีเหลือง. เนื่องจากดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าในไม่ช้าและเราต้องไปให้ถึงถนนใหญ่อีกสายหนึ่งเพื่อจะจับรถเมล์คันสุดท้ายเข้าเมือง ไม่นานการเดินด้วยเท้าเป็นระยะทาง 20 กิโลเมตรก็สิ้นสุดลง.
เราเดินทางกลับด้วยดีและปลอดภัย เหนื่อยล้าแต่ก็มีความสุข เพราะว่าเรามีการสนทนาที่น่ายินดีกับคนที่มีลักษณะเยี่ยงแกะ. หลังจากรับประทานอาหารแล้ว เราทบทวนสิ่งต่างในวันนั้นและจากนั้นก็พาร่างอันเหนื่อยอ่อนคลานขึ้นเตียง.”
เยือนหมู่เกาะชิโลเอ
หมู่เกาะชิโลเอประกอบด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยมากมาย. เกาะใหญ่ซึ่งเป็นเกาะหลักมีความยาว 180 กิโลเมตร และมีทิวเขาเขียวขจีคั่นด้วยทะเลสาปเล็ก ๆ. ช่างน่าตื่นตาอะไรเช่นนี้ที่ได้เห็นทิวทัศน์ชายทะเลและหมู่บ้านชาวประมงที่งามแบบดั้งเดิมไม่ว่าที่ใดก็ตามที่คุณไป!
ในเมืองอาเชา ห่างจากเกาะหลักออกไป เราพบกับรูเบนและเซซิเลีย. เมื่อพวกเขามาถึงในเดือนมีนาคมปี 1988 บาทหลวงท้องถิ่นเตือนประชาชนว่า ‘อย่าฟังคู่สามีภรรยาซึ่งเดินไปทั่วเกาะพูดเกี่ยวกับคัมภีร์ไบเบิล.’ คำวิจารณ์ในแง่ลบของเขาได้ปิดใจผู้คนบางคนแต่ก็ได้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนอื่น ๆ. ในเวลาต่อมา รูเบนและเซซิเลียนำการศึกษาพระคัมภีร์ 28 ราย. เขามีการศึกษาหลายรายกับครู สี่คนจากบรรดาครูใช้หนังสือของสมาคมวอชเทาเวอร์เรื่อง “พระคัมภีร์ทุกตอนได้รับการดลบันดาลจากพระเจ้าและเป็นประโยชน์” และหนังสือของฉันเกี่ยวด้วยเรื่องราวในพระคัมภีร์ไบเบิล เพื่อสอนในชั่วโมงศาสนาในโรงเรียนของเขา.
พระยะโฮวาทรงเอาพระทัยใส่บรรดาไพโอเนียร์ที่ทำงานหนัก ซึ่งเดินถึง 32 กิโลเมตรต่อวันในการประกาศเรื่องราชอาณาจักรและทำคนให้เป็นสาวก. (มัดธาย 24:14; 28:19, 20) วันหนึ่งรูเบ็นกับเซซิเลียเดินไปตามทางซึ่งติดกับชายหาดและแล้วเขาสังเกตว่าเมื่อน้ำลง เห็นโชริโตส์ (หอยนางรมชนิดหนึ่ง) มากมายทั้งเอื้อมเก็บได้อย่างง่ายดาย. รูเบ็นเริ่มตั้งหน้าตั้งตาเก็บ แต่พวกเขาจะขนกลับบ้านได้อย่างไร? เซซิเลียแก้ปัญหาได้. ถุงเท้าของเธอกลายเป็นกระเป๋า. ตอนนี้พวกไพโอเนียร์ถึงคราวได้ปรุงอาหารทะเลรสเด็ด!
เหนือเมืองอาเชาขึ้นไปเล็กน้อย ผู้ประกาศราชอาณาจักรเต็มเวลาสองคนที่รู้จักกันว่าไพโอเนียร์พิเศษ ร่วมสมทบกับประชาคมเล็ก ๆ ในเมืองลิเนา. งานประกาศที่นั่นเริ่มในปี 1968 และพยานพระยะโฮวาคนแรกในเมืองลิเนารับบัพติสมาในปี 1970. เป็นเวลาสี่ปีที่พี่น้องชายคนนี้อยู่ตามลำพังในงานประกาศและต้องอดทนกับการเยาะเย้ยจากสมาชิกในครอบครัวและคนคุ้นเคย. ในที่สุด ในปี 1974 ภรรยาของเขาตอบรับต่อความจริงในคัมภีร์ไบเบิลและรับบัพติสมา. จากนั้นก็ติดตามด้วยการรับบัพติสมาของพี่น้องฝ่ายเนื้อหนังชายสี่คน หญิงสี่คน คุณลุงสี่คน ลูกพี่ลูกน้องหกคน และน้องเขยกับภรรยาของเขา. ประชาคมที่จัดขึ้นที่นั่นเป็นครอบครัวใหญ่. ในที่สุดพี่น้องผู้ชายสามคนเริ่มรับใช้ในฐานะผู้ปกครองและอีกคนหนึ่งเป็นผู้รับใช้.
หลุยส์และฮวนเป็นผู้ประกาศเต็มเวลาซึ่งเอาใจจดจ่ออยู่กับการปลูกเมล็ดแห่งราชอาณาจักรในเมืองเคมชิ เป็นเมืองเล็ก ๆ ห่างจากเมืองลิเนาไป 32 กิโลเมตร. ทุก ๆ วันพวกเขาจะปีนข้ามรั้ว เดินข้ามทุ่งที่รกไปด้วยพืชพันธุ์ และเดินขึ้นลงไปตามเนินเขา ประกอบกับกระแสลมและสายฝนที่เป็นดุจเพื่อนอยู่เสมอ. เพื่อจะไปถึงเกาะที่อยู่ใกล้ ๆ เขาโดยสารเรือเล็ก ๆ ซึ่งแล่นไปยังเกาะชิโลเอสองหรือสามครั้งต่อสัปดาห์. พวกเขาจะอยู่บนเกาะหนึ่ง ๆ สองสามวัน. การเดินทางไปมาระหว่างเกาะต่าง ๆ อาจทำให้คนที่ไม่เคยออกทะเลรู้สึกวิงเวียนบ้าง แต่ความมีน้ำใจรับแขกและความกรุณาของชาวเกาะสามารถชดเชยสิ่งนี้ได้. ผู้ประกาศราชอาณาจักรอีกคนหนึ่งร่วมกับหลุยส์และฮวน และพวกเขารวมกันพยายามเข้าถึงผู้คน 11,500 คนในเขตทำงานของเขา. แม้การทวีขึ้นจะค่อนข้างช้า แต่หลุยส์กับฮวนก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่มีถึง 36 คนมาร่วมในการฉลองในการประชุมอนุสรณ์ปี 1989.
กลับไปที่แผ่นดินใหญ่
เมื่อเดินทางต่อไปทางเหนือ เราข้ามช่องแคบชาเคาและก็มาถึงแผ่นดินใหญ่. ไพโอเนียร์ชื่อรามอนและไอรีนทำงานในเขตทำงานที่กว้างใหญ่นี้ซึ่งรวมเอากลุ่มผู้คนที่โดดเดี่ยวในมอลลิน คาเรลมาปู และปารกัว. พยานฯที่อยู่บนเกาะชิโลเอเดินเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงและจากนั้นก็โดยสารด้วยทรานส์บอร์ดดาเดอร์ (เรือข้ามฟาก) เพื่อข้ามช่องแคบและเข้าร่วมประชุมที่ปารกัว. รามอนเดินทางจากมอลลินเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาทีด้วยรถโดยสารเพื่อไปนำการประชุมซึ่งตามธรรมดาแล้วจะมีผู้คนเข้าร่วมจำนวนสองเท่าของจำนวนผู้ประกาศที่นั่น. ทำไมถึงต้องใช้เวลานานอย่างนั้นในการเดินทางเพียง 38 กิโลเมตร? ทั้งนี้เพราะว่ารถเมล์จอดตลอดทางเพื่อรับผู้โดยสารซึ่งมีสัมภาระเช่นเข่งผลไม้และผัก กระสอบใส่มันฝรั่งและหัวหอม และบางครั้งถึงกับมีหมูและไก่เป็น ๆ ด้วย. ข้าวของอะไรที่ไม่สามารถวางไว้บนหลังคารถก็จะใส่ไว้ในรถ. ทั้งนี้ก่อผลให้การเดินทางยาวนานพร้อมกับกลิ่น ภาพและเสียงหลากหลาย.
เนื่องจากไพโอเนียร์เหล่านี้มีไม่กี่คนที่มีรถ ฉะนั้น การพลาดรถเมล์ที่วิ่งระหว่างเมืองทำให้พวกเขาต้องใช้เวลายาวนานในการเดิน นอกเสียจากว่าบางคนชวนให้ขึ้นรถด้วย. ขณะที่รามอนกับนักศึกษาพระคัมภีร์โดยสารรถคันหนึ่ง คนขับรถถามว่า “ผู้คนตอบรับอย่างไรเกี่ยวกับงานของคุณ?” เมื่อสังเกตเห็นแววตาที่สงสัยแวบหนึ่งของพวกเขา ชายนั้นจึงพูดว่า “ผมเป็นบาทหลวงในเมืองนี้เอง และคุณก็เป็นพยานพระยะโฮวา. ผมรู้จักงานของพวกคุณดีและผมชอบวารสารของพวกคุณ.” ระหว่างทางเป็นเวลาที่มีการถามตอบมากมายก่อนที่เขาจะจอดให้ทั้งสองลงที่ปารกัวทันเวลาสำหรับการประชุมพอดี. แน่นอนที่สุด บาทหลวงคนนี้คงได้รับคำตอบสำหรับคำถามอื่น ๆ อีกขณะที่เขาอ่านวารสารของเราต่อไป.
ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับรามอนและไอรีนที่จะไปถึงบ้าน 20 หลังซึ่งพวกเขานำการศึกษาพระคัมภีร์. บางบ้านตั้งอยู่ตรงข้ามแม่น้ำมอลลินหรืออยู่ในหมู่บ้านชาวประมงที่ห่างไกลออกไปและจะเข้าไปถึงได้ก็เฉพาะแต่เรือลำเล็ก ๆ. แม้ฝนที่ตกหนักจะทำให้ท้อใจได้ แต่ปรากฏชัดว่าความอดทนที่พวกเขาแสดงออก และผู้ประกาศราชอาณาจักรคนอื่น ๆ อีก 18 คนซึ่งอยู่กระจัดกระจายตลอดเขตทำงานที่ไกลโพ้นนี้กำลังเกิดผลเพราะมีถึง 77 คนประชุมร่วมกันในวันอนุสรณ์.
ในเมืองลอส มัวร์โมส ฮวนกับแกลดดีส์ผู้ประกาศราชอาณาจักรเต็มเวลานำการศึกษาพระคัมภีร์ 23 ราย. การเดินทางตามถนนที่เต็มไปด้วยเลนเป็นระยะทางไกลนับว่าคุ้มค่าเมื่อเมล็ดแห่งราชอาณาจักรฝังรากลงในหัวใจของบรรดาปัจเจกบุคคลที่สอนง่าย. ในภูมิภาคโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งตามแถบเทือกเขาชายทะเลใกล้ ๆ กับเอสตากิลลา ฮวนกับแกลดดีส์ทำงานในเขตที่ไม่เคยมีใครเยือนมาก่อน. เขาถามนักศึกษาพระคัมภีร์ว่าขอยืมม้าให้พวกเขาใช้วันหนึ่งได้ไหม? เขาตอบว่า “ได้ซิ” ขอผมไปด้วยได้ไหม?” ในไม่ช้าฮวนตระหนักว่านี้ต้องเป็นการทรงนำจากพระยะโฮวา. เป็นการง่ายที่จะหลงทางในป่าอันกว้างใหญ่ แต่ผู้สนใจคนนี้รู้จักถิ่นนี้ดีและนำทางเขาไปบ้านต่าง ๆ ที่ไม่สามารถมองเห็นได้จากเส้นทางตามภูเขา. เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวทีเดียวหลังจากเดินและขี่ม้าเป็นเวลาเก้าชั่วโมง ไพโอเนียร์พิเศษคนหนึ่งถามนักศึกษาคนนี้ว่าเขารู้สึกอย่างไร. ชายคนนั้นตอบว่า “สิ่งเดียวที่ผมขอก็คือคราวหน้าให้ผมไปด้วยอีก.” ชายผู้หยั่งรู้ค่าคนนี้ทำความก้าวหน้าฝ่ายวิญญาณต่อไปและรับบัพติสมาในเดือนมกราคมปี 1988. หลังจากนั้นไม่นานภรรยาของเขารับบัพติสมาในการประชุมหมวด.
ระหว่างที่ผู้ดูแลหมวดเยี่ยม ผู้ประกาศ 11 คนในเอสตากิลลายินดีอย่างยิ่งที่มีถึง 110 คนมาร่วมฟังคำบรรยายสาธารณะ. ในเมืองเล็ก ๆ ซึ่งมีราว 1,000 คนอันเป็นเมืองใกล้ ๆ กับลอส มัวร์โมส มี 66 คนมาในการประชุมอนุสรณ์. ดังนั้น จึงมีงานอีกมากที่จะทำในเขตทำงานอันกว้างใหญ่นี้.—มัดธาย 9:37, 38.
ไกลขึ้นไปทางเหนือ เราพบกับไพโอเนียร์ชื่ออลันและเฟอร์นันโด. วันหนึ่งที่เขาเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่น ชายคนหนึ่งให้เขาทั้งสองโดยสารรถบรรทุกของเขา. หลังลงจากรถ เขาหัวเราะเพราะฝุ่นจับตัวเขาหนาเป็นขั้น ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า. ความมีอารมณ์ขันอีกทั้งความชื่นชมยินดีในการนำการศึกษาคัมภีร์ไบเบิล 20 รายช่วยพวกเขาเอาชนะสภาพที่ไม่สะดวกสบายดังกล่าว. และลองนึกภาพความยินดีของพวกเขาเมื่อมี 65 คนเข้าร่วมการประชุมอนุสรณ์และสองคนแรกในท้องถิ่นนั้นร่วมงานประกาศกับเขาในเดือนต่อมา!
ข้ามแม่น้ำบิโอ-บิโอ
เพื่อจะไปถึงผู้มีลักษณะเช่นแกะซึ่งอยู่ใกล้ ๆ แถบภูเขาแอนดิส จำเป็นต้องข้ามช่องเขาซึ่งลึกลงไป 50 เมตรเบื้องล่างมีเสียงกึกก้องของแม่น้ำบิโอ-บิโอ. ทั้งนี้ข้ามได้โดยแคร่ที่ทำด้วยไม้เนื้ออ่อนซึ่งขึงอยู่กับสายเคเบิลที่ยึดติดระหว่างช่องเขา. คุณอาจรู้สึกกลัวบ้าง ขณะที่ปีนขึ้นไปบนแคร่และเลื่อนคานไม้ซึ่งจะปล่อยให้แคร่ไหลลงไปตามสายเคเบิล. ตัวคุณจะแขวนอยู่บนรางของแคร่ขณะที่เคลื่อนลงมาจนถึงช่วงกึ่งกลางช่องเขาซึ่งเป็นจุดที่คุณมาหยุดอยู่. หลังจากกลั้นหายใจแล้ว คุณจะโยกไม้คานอันหนึ่งแล้วค่อย ๆ กระเถิบช้า ๆ ไปอีกครึ่งทางที่เหลือ. แน่นอนที่สุด ไม่เหมาะสำหรับคนขี้กลัว! อย่างไรก็ตาม พี่น้องหญิงคนหนึ่งทำเช่นนี้ทุกสัปดาห์เพื่อไปหาคนที่มีน้ำใจเยี่ยงแกะในหมู่บ้านแถบภูเขาที่ห่างไกล!
ตัวอย่างที่ดีของไพโอเนียร์และผู้ประกาศราชอาณาจักรคนอื่นสนับสนุนให้คนสนใจใหม่ ๆ ที่มีหัวใจหยั่งรู้ออกความพยายามในทำนองเดียวกันเพื่อเข้าร่วมการประชุมคริสเตียน. (เฮ็บราย 10:24, 25) ครอบครัวหนึ่งเดินทางเป็นระยะถึง 40 กิโลเมตรบนหลังม้าเพื่อมาถึงแม่น้ำบิโอ-บิโอ จากนั้นก็เดินเท้าอีก 11 กิโลเมตรไปยังหอประชุมราชอาณาจักร.
เมื่อไพโอเนียร์เหล่านั้นมองย้อนกลับไปเวลาหลายปีพวกเขานึกถึงอะไร? ภูเขาไฟที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ทุ่งหญ้าอันงดงาม และแม่น้ำที่เชี่ยวกรากหรือ? ฝุ่นตลบ ฝน ขี้โคลน และการเดินเท้าเป็นเวลานานหรือ? ใช่ แต่สิ่งที่พวกเขาจดจำเป็นพิเศษคือผู้คนที่มีความเป็นมิตรซึ่งตอบรับอย่างชื่นชมต่อข่าวดี. ชนผู้มีน้ำใจเยี่ยงแกะเหล่านี้ทำให้ความพยายามทุกอย่างที่ลงแรงไปคุ้มค่าอย่างยิ่ง. ช่างน่ายินดีจริง ๆ ที่ได้หว่านเมล็ดแห่งราชอาณาจักรในตอนใต้ของประเทศชิลี!