“อาคารนี้เป็นของพระองค์”
“อาคารนี้เป็นของพระองค์—เราต่อเติมออกไปอีก.” ถ้อยคำเหล่านี้สรุปอย่างเหมาะเจาะถึงความรู้สึกของคนเหล่านั้นที่เพิ่งสำเร็จงานหนักเป็นเวลาสองปี ณ สำนักงานสาขาออสเตรเลียของสมาคมวอชเทาเวอร์. ถ้อยคำนั้นทูลต่อพระยะโฮวาพระเจ้า และเป็นส่วนแห่งบทเพลงที่ประพันธ์ไว้สำหรับโอกาสพิเศษ. โอกาสใด? การอุทิศส่วนที่ขยายใหม่สำหรับบ้านเบเธลและโรงงาน.
การขยายเร็วอย่างนั้นหรือ?
เป็นที่น่าประหลาด ไม่ถึงเจ็ดปีก่อนหน้านั้นที่มีการอุทิศอย่างเดียวกันสำหรับกลุ่มอาคารเบเธลที่สร้างขึ้นใหม่ในครั้งนั้น ณ อิงเกิลเบอร์น ชานเมืองซิดนีย์ทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ ประเทศออสเตรเลีย. ทำไมจำเป็นต้องมีการขยายต่อไปอีกเร็วอย่างนั้น?
ประการหนึ่ง จำนวนพยานฯในออสเตรเลียได้เพิ่มจากไม่ถึง 32,000 คนในปี 1981 มาเป็นยอด 51,152 คนในเดือนตุลาคม 1989 และนั่นทำให้จำต้องมีการเพิ่มขึ้นในคณะผู้ทำงานของเบเธล. นอกจากนี้ มีการทวีขึ้นอย่างน่าทึ่งในจำนวนสรรพหนังสือที่ออสเตรเลียส่งไปยังสาขาอื่น ๆ. ปัจจุบันออสเตรเลียผลิตสรรพหนังสือใน 37 ภาษาต่างกันเพื่อให้พอกับความต้องการของฟิจิ อินโดนีเซีย ปาปัวนิวกินี นิวแคลีโดเนีย นิวซีแลนด์ หมู่เกาะโซโลมอน ตาฮิตี วานูอาตู นิอูเอ ซามัวตะวันตก ตองกา ตูวาลู และหมู่เกาะวัลลิส รวมทั้งออสเตรเลียด้วย. เนื่องจากเหตุนี้ ครอบครัวเบเธลได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนมีสมาชิกถึง 164 คน.
เพื่อรองรับครอบครัวที่กำลังขยายตัวนี้ ช่วงต้น ๆ ในปี 1987 การขยายสำนักงานใหม่สามชั้นได้เสร็จสิ้นลง ทำให้มีพื้นที่สำนักงานเพิ่มขึ้นอีก ซึ่งจำเป็นมาก. ต่อจากนั้น คณะกรรมการปกครองได้อนุมัติการก่อสร้างขยายโรงงานสามชั้นและการขยายบ้านพักห้าชั้น. ในเดือนมกราคม 1988 งานต่อเติมโรงงานใหม่ได้เริ่มขึ้น ซึ่งจะทำให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้นอีก 3,600 ตารางเมตร. ไม่กี่เดือนต่อมา งานการขยายบ้านพักได้เริ่มขึ้น ซึ่งจะจัดให้มีห้องนอนอีก 51 ห้อง.
การเสียสละและบริจาคอย่างใจกว้าง
มีการส่งคำเชิญถึงประชาคมต่าง ๆ ตลอดทั่วประเทศ เรียกหาอาสาสมัครผู้ซึ่งจะมาเป็นส่วนแห่ง “ครอบครัวก่อสร้าง” เป็นเวลาจนถึงสองปี. มีการตอบรับอย่างท่วมท้น และอาสาสมัครจากทุกสาขาอาชีพตอบรับโดยทันที. ได้รับใบสมัครมากกว่า 700 ใบ และตลอดช่วงเวลาแห่งการก่อสร้าง มีอาสาสมัครรวมทั้งหมด 270 คนมาทำงานในโครงการนั้นเป็นระยะเวลาตั้งแต่สองสัปดาห์ไปจนถึงเกือบสองปี.
พยานฯคนหนึ่งเป็นเจ้าของกิจการขนดินในควีนส์แลนด์ รัฐทางเหนือ. เขาได้ขายส่วนหนึ่งแห่งธุรกิจของเขา แล้วเขากับภรรยาเข้ามาเป็นส่วนแห่งครอบครัวก่อสร้างตั้งแต่ตอนเริ่มต้น. เขาซื้อรถตีนตะขาบขนาดใหญ่ และทำงานขุดเจาะที่จำเป็นส่วนใหญ่โดยไม่คิดค่าจากสมาคม. เมื่อส่วนใหญ่ของการขุดเจาะเสร็จ เขาได้ขายเครื่องจักรกลนั้น และจากนั้นก็ยังอยู่ต่อไปเพื่อทำงานในขอบเขตอื่นของการก่อสร้าง. นี้เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของน้ำใจที่ดีงามแบบไม่เห็นแก่ตัวที่ทุกคนแสดงออกตลอดโครงการนั้น.
พยานฯได้บริจาคการใช้รถสูบส่งคอนกรีตเพื่อเทคอนกรีต 3,300 ลูกบาศก์เมตรสำหรับแปดชั้นในอาคารสองหลัง. คนอื่น ๆ ได้บริจาควัสดุที่จำเป็นสำหรับถังน้ำคอนกรีตที่จุ 22,000 ลิตรจำนวน 3 ถัง และพยานฯที่ทำงานในโรงงานได้อุทิศแรงงานเพื่อสร้างถังนั้น.
แน่ละ มิใช่อาสาสมัครทุกคนเป็นช่างที่มีความชำนาญ. ที่จริง ชายหนุ่มหลายคนเรียนรู้ทักษะใหม่ ๆ ณ สถานที่ก่อสร้างนั้นทีเดียว. หลายคนกลายเป็นช่างก่ออิฐที่มีความสามารถขณะที่พวกเขาช่วยก่ออิฐ 500,000 ก้อนที่จำเป็นสำหรับโครงการนั้น. คนอื่น ๆ เรียนรู้ในการปูกระเบื้องตามผนังและบนพื้น และในไม่กี่สัปดาห์ ซิสเตอร์คนหนึ่งกลายเป็นผู้ชำนาญทีเดียวในการติดกระดาษบุผนัง.
วันแห่งการอุทิศ
วันแห่งการอุทิศ วันเสาร์ที่ 25 พฤศจิกายน 1989 รุ่งอรุณที่ปลอดโปร่งและแดดจ้า—วันอันงดงามในปลายฤดูใบไม้ผลิ. ได้มีการทำให้ชั้นที่สองของส่วนของโรงงานที่ต่อเติมใหม่นั้นสะอาดเรียบร้อย จัดเป็นห้องประชุมสำหรับระเบียบวาระการอุทิศ. มีการเชื่อมโยงโทรทัศน์วงจรปิดในส่วนต่าง ๆ ของชั้นที่เป็นโรงงานอีกสองชั้น และชั้นแผนกขนส่ง ห้องประชุมและห้องอาหารของเบเธล. ทั้งนี้เปิดโอกาสให้มีที่นั่งในห้องที่สะดวกสบายมากกว่า 3,000 ที่.
เนื่องจากพื้นที่จำกัด เฉพาะแต่คนเหล่านั้นที่ได้รับบัพติสมาราว 40 ปีมาแล้วได้รับเชิญให้เข้าร่วม พร้อมกับแขกเฉพาะของครอบครัวเบเธลและครอบครัวก่อสร้าง. มีการเตรียมเครื่องดื่มไว้ช่วงตอนเช้า และมีการจัดเตรียมกล่องอาหารกลางวันรสอร่อยไว้ตอนเที่ยงวัน. เวลา 9:00 น. มีการจัดการประชุมประจำปีของสมาคมวอชเทาเวอร์แห่งออสเตรเลีย และสมาชิกทั้งหมด 21 คนของนิติบุคคลออสเตรเลียได้เข้าร่วม. หลังจากมีการเอาใจใส่ต่อรายละเอียดทางด้านกฎหมายที่จำเป็นแล้ว คนอื่น ๆ ได้รับเชิญเข้าสู่การประชุม และทุกคนรู้สึกปีติยินดีที่ได้ยินคำบรรยายโดย ธีโอดอร์ จาราซแห่งคณะกรรมการปกครอง.
เวลา 13:45 น. ดนตรีราชอาณาจักรเป็นเวลา 15 นาทีนำเข้าสู่ระเบียบวาระการอุทิศ. ผู้ฟังรู้สึกเบิกบานยินดีที่ได้ฟังรายงาน เกร็ดประวัติที่น่าสนใจ ประสบการณ์ และคำบรรยายโดยสมาชิกสามคนแห่งคณะกรรมการปกครองที่เข้าร่วมด้วย. แครีย์ บาร์เบอร์กับแดเนียล ซิดลิคได้มาเยือนดินแดนทางใต้เป็นครั้งแรก. บราเดอร์บาร์เบอร์บรรยายในหัวเรื่อง “การเก็บเกี่ยวเป็นจุดอวสานของยุค” ส่วนบราเดอร์ซิดลิคพูดในหัวข้อ “ชนที่มีพระยะโฮวาเป็นพระเจ้าของตนก็เป็นสุข.” บราเดอร์จาราซซึ่งรับใช้สาขาออสเตรเลียฐานะผู้ดูแลโซน ได้กล่าวคำบรรยายอุทิศ.
ลักษณะเด่นที่ทำให้เบิกบานใจประการหนึ่งของระเบียบวาระก็คือการร้องเพลงสี่ท่อนก่อนคำบรรยายอุทิศนั่นเอง. โดยอาศัยถ้อยคำของยะซายาในยะซายา 60:22 ชื่อของเพลงบทนั้นคือ “คนจิ๋วจะเพิ่มเป็นจำนวนพัน.” ในเนื้อเพลงนั้นได้มีการแสดงความกตัญญูต่อพระยะโฮวาในการที่อาสาสมัครผู้เต็มใจหลายคนได้รับสิทธิพิเศษที่จะต่อเติม ‘ราชสำนักของพระองค์’ ในส่วนนี้ของเขตทำงานทั่วโลก.
[รูปภาพหน้า 15]
ส่วนที่ต่อเติมใหม่กับโรงพิมพ์ของวอชเทาเวอร์ ณ อิงเกิลเบอร์น, รัฐนิวเซาท์เวลส์ ออสเตรเลีย
ซี. บาร์เบอร์
ที. จาราซ
ดี. ซิดลิค