Thumbi i vdekjes

Vdekja nuk është aspak temë e këndshme. Shumë veta nuk parapëlqejnë të flasin për të. Por, herët a vonë, na duhet të përballemi me vdekjen. Dhe thumbi i saj është i mprehtë e i dhembshëm.

Asnjëherë s’mund të jesh i përgatitur sa duhet për vdekjen e prindit, të bashkëshortit ose të fëmijës. Një tragjedi mund të godasë krejt papritur ose mund të zgjatë për shumë kohë. Sido që të jetë, dhembja që sjell vdekja është e pashmangshme dhe sjell vetëm rrënim.

Antonio, i cili e humbi të atin në një aksident rrugor, shpjegon: «Është sikur dikush i vë kyçin shtëpisë sate dhe i hedh tutje çelësat. Nuk mund të kthehesh në shtëpi, sikur edhe për një moment. S’të mbetet gjë tjetër veçse kujtimet. Është një realitet i ri. Ndonëse përpiqesh ta mohosh, ngaqë duket kaq e padrejtë, nuk mund të bësh asgjë.»

Kur Doroti ngeli vejushë në moshën 47-vjeçare, vendosi të gjente përgjigjet e disa pyetjeve. Duke qenë se ishte mësuese në shkollën e së dielës, nuk mendonte kurrë se vdekja ishte fundi i gjithçkaje. Por ama, nuk kishte asnjë përgjigje të qartë. «Çfarë ndodh me ne kur vdesim?»,—e pyeti klerikun e saj anglikan. «Askush nuk e di me saktësi,—iu përgjigj ai.—S’na mbetet gjë tjetër veçse të presim e të shohim.»

A jemi të dënuar që veçse «të presim e të shohim»? A ka ndonjë mënyrë si ta dimë me siguri nëse vdekja është fundi i gjithçkaje?