SHEMARIAHU

[që do të thotë «Jehovai ka ruajtur»].

1. Një nga luftëtarët beniaminitë që përdornin si dorën e djathtë, edhe të majtën dhe që u bashkuan me Davidin kur ishte i arratisur në Ziklag.​—1Kr 12:1, 2, 5.

2. Bir i mbretit Rehoboam, pra stërnip i Davidit.​—2Kr 11:18, 19.

3. Një nga bijtë e Harimit që larguan gratë e huaja dhe bijtë kur Ezdra u kthye në Jerusalem.​—Ezd 10:31, 32, 44.

4. Një nga bijtë e Binuit që kishin marrë gra të huaja, por i larguan ato.​—Ezd 10:38, 41, 44.