MAMIA
Termi hebraik i përkthyer «mamí» është pjesorja e foljes jaládh (lind) në gjininë femërore dhe fjalë për fjalë i referohet një gruaje që ndihmon në lindjen e fëmijës. (Shih LINDJA, II.) Mamia e ndihmon nënën gjatë dhembjeve të lindjes dhe, pas lindjes, ajo i pret kërthizën foshnjës dhe e lan. Në kohët e lashta, ajo e fërkonte foshnjën me kripë dhe e mbështillte me pelena.—Ezk 16:4.
Herë pas here kjo punë u besohej mikeshave të ngushta, grave të farefisit ose fqinjave më të moshuara. Megjithatë, për shkak të njohurive, aftësive dhe përvojës së veçantë që nevojitej, sidomos kur lindja ishte e vështirë, ato që e kishin vërtet zanat këtë punë ishin të pakta. Kur Rakela lindi Beniaminin, «pati një lindje të vështirë». Mamia e siguroi se do ta lindte djalin, ndonëse vetë Rakela vdiq. (Zn 35:16-19) Gjatë lindjes së ndërlikuar të binjakëve të Tamarës, Perezit dhe Zerahut, mamia u tregua mjaft e vëmendshme të dallonte cili nga të dy do të ishte i parëlinduri dhe lidhi me të shpejtë një fill të kuq të ndezur rreth dorës së shtrirë të Zerahut. Zerahu e tërhoqi dorën dhe vëllai i tij doli i pari, duke i shkaktuar nënës një çarje.—Zn 38:27-30.
Në kohën e skllavërisë në Egjipt, mamitë e izraelitëve u gjendën në një situatë mjaft kritike e të rrezikshme. Faraoni foli me dy prej tyre, Shifrën dhe Puahën, dhe i urdhëroi t’i vritnin të gjithë meshkujt hebrenj sapo të lindnin. Ka të ngjarë që ato të kenë qenë kryemamí dhe kishin përgjegjësinë t’u transmetonin shoqeve të tyre urdhrat e mbretit. Sidoqoftë, ‘mamitë patën frikë nga Perëndia i vërtetë, prandaj nuk bënë ashtu siç u kishte thënë mbreti i Egjiptit, por i lanë gjallë djemtë’. Prandaj, faraoni u kërkoi llogari dhe i pyeti: «Përse i keni lënë gjallë djemtë?» Ato lanë të nënkuptohej se kjo çështje nuk ishte në duart e tyre; thanë se gratë hebreje ishin «plot gjallëri» dhe lindnin ‘para se të shkonin mamitë’. (Da 1:15-19) Ato mamí patën frikë nga Perëndia dhe nuk pranuan t’i vritnin foshnjat, prandaj Jehovai i bekoi dhe i shpërbleu, duke i bërë me familje.—Da 1:20, 21.