AMONIMËT

[popujt].

Te 2 Kronikave 20:1, teksti masoretik thotë se disa prej «amonimëve [heb., ʽammohním]» u bashkuan me bijtë e Moabit dhe me bijtë e Amonit për të luftuar kundër Jehozafatit, mbretit të Judës. Përkthimi Diodati i Ri shton fjalën «të tjerë» dhe vargu thotë «bijtë e Moabit, bijtë e Amonit dhe të tjerë me ta së bashku me Amonitët». Kurse versione të tjera e përkthejnë këtë shprehje «disa nga amonitët» (MR, JP, Dy), ndonëse kjo duket e palogjikshme, meqë amonitët përmenden tashmë brenda vargut. Sipas përkthimit Biblia Hebraica Stuttgartensia (shën.) dhe shumicës së përkthimeve të sotme (Ro, Mo, AT, RS, JB), bëhet fjalë për meunimët e 2 Kronikave 26:7. Kjo mbështetet në hamendjen se, si pasojë e një gabimi gjatë kopjimit, dy bashkëtingëlloret e para (מע) të fjalës hebraike meʽuním u këmbyen me njëra-tjetrën, e kështu doli fjala ʽammohním. Lidhja me meunimët mund të ketë për bazë faktin që më tej në historinë e luftës kundër Jehozafatit tregohet se me forcat ushtarake të amonitëve dhe moabitëve u bashkuan bijtë e «rajonit malor të Seirit» (në vend të «amonimëve»). (2Kr 20:10, 22, 23) Për të përkthyer këtë term hebraik te 2 Kronikave 20:1, përkthyesit e Septuagintës përdorën po atë fjalë greke (minaíon) që përdorën në vargjet për meunimët, duke treguar kështu se mendonin që bëhej fjalë për të njëjtin popull.​—Shih MEUNIMËT.

Sidoqoftë, përderisa kjo çështje mbetet e mjegullt, disa përkthime, si ai i Isak Liserit dhe Përkthimi Bota e Re, parapëlqejnë që thjesht ta transliterojnë këtë term, duke iu përmbajtur kështu tekstit masoretik.