«Ndihmoni të dobëtit»

1. Dhe pse kemi dobësi,

lindur në mëkat,

prap’seprap’ ti na kupton,

ti na do, o At’.

Je plot përzemërsi,

nuk shter në dashuri!

Me kë gjunjët s’e mbajn’ më,

qofshim, At’, si ti.

2. Për një zemër që rënkon

e nuk ka fuqi,

ësht’ e shtrenjt’ një fjal’ e mir’,

thën’ me butësi.

Të dob’tin që vajton

dhe barra e mundon,

e ndihmojm’ përzemërsisht,

ësht’ familja jon’.

3. Gjunj’ e duar i forcon

veç pak mirësi,

dhe i dob’ti që s’ka forc’,

ngrihet përsëri.

Ndaj, japim pa kursim

përkrahje, ngushëllim.

Kush dhuron me dorën plot,

gjen pa mas’ gëzim.