JONAI

1 Fjala e Jehovait iu drejtua Jonait,*+ birit të Amitait: 2 «Ngrihu, shko në Ninevi,+ në qytetin e madh, dhe shpall gjykimin kundër tyre, sepse e kam vënë re ligësinë e tyre.»

3 Por Jonai u ngrit që t’ia mbathte në Tarshish, larg Jehovait; zbriti në Jopë dhe gjeti një anije që shkonte atje. Pagoi çmimin e udhëtimit dhe hipi në anije që të shkonte me ta në Tarshish, larg Jehovait.

4 Atëherë Jehovai ngriti një erë të fortë dhe një furtunë kaq të madhe në det, sa anija gati sa s’u shkatërrua. 5 Marinarët u frikësuan kaq shumë, sa filluan secili të thërriste perëndinë e vet për ndihmë dhe nisën të hidhnin në det ngarkesën e anijes, që ta lehtësonin.+ Kurse Jonai ishte strukur në fund të anijes,* ku ishte shtrirë e po bënte një gjumë të rëndë. 6 Kapiteni i anijes iu afrua dhe i tha: «Ç’bën more gjumash? Ngrihu dhe thirri perëndisë tënd! Ndoshta Perëndia i vërtetë do të na tregojë mëshirë, dhe ne nuk vdesim.»+

7 Pastaj i thanë njëri-tjetrit: «Hajdeni të hedhim short+ që të marrim vesh nga na vjen kjo e keqe.» Hodhën short, dhe shorti i ra Jonait.+ 8 Prandaj i thanë: «Të lutemi, na thuaj, nga kush na vjen kjo e keqe? Ç’punë bën dhe nga vjen? Nga ç’vend je dhe prej cilit popull?»

9 Ai u tha: «Jam hebre dhe adhuroj* Jehovain, Perëndinë e qiejve, Atë që bëri detin dhe tokën.»

10 Atëherë ata burra u trembën edhe më shumë dhe i thanë: «Ç’na bëre kështu?!» (Ata e kishin marrë vesh që ai po ia mbathte larg Jehovait, ngaqë ai vetë ua kishte thënë.) 11 Pastaj i thanë: «Ç’duhet të bëjmë me ty që deti të qetësohet?», sepse deti po bëhej edhe më i stuhishëm. 12 Ai u tha: «Më merrni dhe më hidhni në det, dhe deti do të qetësohet; sepse e di mirë që kjo furtunë e madhe erdhi kundër jush për shkakun tim.» 13 Por ata vozitnin fort* që ta çonin anijen në tokë të thatë. Megjithatë nuk mundën, sepse deti po bëhej edhe më i stuhishëm.

14 Kështu i thirrën Jehovait dhe i thanë: «O Jehova, të lutemi, mos lejo të vdesim ne për shkak të këtij njeriu! Mos na ngarko me gjak të pafajshëm, o Jehova, sepse e gjithë kjo po ndodh falë vullnetit tënd.» 15 Pastaj e morën Jonain dhe e hodhën në det; kështu detit iu fashit tërbimi. 16 Atëherë, ata burra patën shumë frikë nga Jehovai,+ prandaj i bënë një flijim Jehovait dhe u zotuan para tij.

17 Ndërkaq, Jehovai dërgoi një peshk të stërmadh që ta gëlltiste Jonain, dhe Jonai qëndroi në barkun e peshkut tri ditë e tri net.+

2 Atëherë, nga barku i peshkut, Jonai iu lut Jehovait, Perëndisë së tij+ 2 dhe tha:

«Në ankthin tim i thirra Jehovait, dhe ai m’u përgjigj.+

Gjithë dallgët e tua të fuqishme më pushtuan.+

 4 Unë thashë: ‘Larg syve të tu më ke flakur.

A do ta shoh vallë sërish tempullin tënd të shenjtë?’

 6 U fundosa deri në themelet e maleve.

Toka i mbylli shulat e saj pas meje përgjithnjë.

Por ti, o Jehova, Perëndia im, nga gropa më nxore gjallë.+

 7 Kur shpirti* po më tretej, ty të kujtova, o Jehova.+

Atëherë lutja ime mbërriti te ti, në tempullin tënd të shenjtë.+

 8 Kush u përkushtohet idhujve të kotë, e harron burimin e dashurisë besnike.*

 9 Kurse unë, me shprehje falënderimi do të të bëj flijime.

Zotimin që kam marrë, do ta mbaj.+

Shpëtimi vjen nga Jehovai.»+

10 S’kaloi shumë dhe Jehovai e urdhëroi peshkun që ta villte Jonain në tokë të thatë, e kështu ndodhi.

3 Atëherë fjala e Jehovait iu drejtua për herë të dytë Jonait:+ 2 «Ngrihu e shko në Ninevi,+ në qytetin e madh, dhe atje shpall këtë që po të them.»

3 Atëherë Jonai u ngrit e shkoi në Ninevi,+ duke iu bindur fjalës së Jehovait.+ Ninevia ishte një qytet tejet i madh*​—duheshin tri ditë udhë në këmbë që ta përshkoje. 4 Kështu Jonai hyri në qytet dhe bëri një ditë udhë në këmbë duke shpallur:* «Edhe 40 ditë dhe Ninevia do të marrë fund.»

5 Atëherë njerëzit e Ninevisë treguan besim te Perëndia,+ shpallën një agjërim dhe u veshën me copë thesi,* nga më i vogli te më i madhi. 6 Kur fjala arriti te mbreti i Ninevisë, ai u çua nga froni, hoqi veshjen mbretërore, u mbulua me copë thesi dhe u ul në hi. 7 Përveç kësaj, nxori këtë shpallje anembanë Ninevisë:

«Me dekret të mbretit dhe të fisnikëve të tij, asnjë njeri a kafshë, tufë a kope, të mos vërë gjë në gojë! Askush të mos hajë e as të mos pijë! 8 Të mbulohen me copë thesi, njerëz e kafshë, dhe secili të thërrasë me gjithë zemër Perëndinë e të heqë dorë nga rruga e keqe dhe nga dhuna. 9 Kush e di, mbase Perëndia i vërtetë e mendon edhe një herë* atë që ka ndër mend të bëjë dhe heq dorë nga zemërimi i zjarrtë, e kështu ne nuk marrim fund.»

10 Kur Perëndia i vërtetë pa veprat e tyre, se si hoqën dorë nga rruga e keqe,+ ai e mendoi edhe një herë* të keqen që kishte thënë se do t’u sillte dhe nuk e solli.+

4 Mirëpo kjo nuk i pëlqeu aspak Jonait, i cili u bë tym e flakë. 2 Prandaj iu lut Jehovait: «O Jehova, a nuk merakosesha pikërisht për këtë kur isha në vendin tim?! Ja pse më parë u përpoqa t’ia mbathja në Tarshish.+ Unë e dija që ti je një Perëndi i dhembshur* e i mëshirshëm, që nuk zemërohesh shpejt dhe je plot dashuri besnike,+ që je gati të ndryshosh mendje e të mos ndëshkosh.* 3 Tani, o Jehova, të lutem, merrma jetën, sepse për mua është më mirë të vdes se të rroj!»+

4 Jehovai e pyeti: «Mendon se ke të drejtë të nxehesh kaq shumë?»

5 Pastaj, Jonai doli dhe u ul në lindje të qytetit. Atje bëri një strehë dhe u ul nën hijen e saj, që të shihte ç’do të bëhej me qytetin.+ 6 Atëherë Perëndia Jehova bëri që një bimë kungullujësi* të rritej e të bënte hije mbi kokën e Jonait, që t’ia lehtësonte atë gjendje të mjerë. Jonai u kënaq shumë për bimën e kungullujësit.

7 Por të nesërmen, pa zbardhur mirë, Perëndia i vërtetë dërgoi një krimb që breu bimën e kungullujësit, dhe ajo u tha. 8 Sapo shkëlqeu dielli, Perëndia ngriti një erë zhuritëse nga lindja, dhe Jonait i ra dielli në kokë, e gati sa s’i ra të fikët. Prandaj kërkonte që të vdiste* dhe thoshte: «Më mirë të vdes se të rroj!»+

9 Perëndia e pyeti Jonain: «Mendon se ke të drejtë të nxehesh kaq shumë për bimën e kungullujësit?»+

Ky iu përgjigj: «Po, kam të drejtë të nxehem, madje sa të vdes!» 10 Por Jehovai i tha: «Ty t’u dhimbs bima e kungullujësit, për të cilën as nuk u mundove e as nuk bëre gjë që të rritej; për një natë u rrit e për një natë u tha. 11 Po mua, a nuk duhej të më vinte keq për Ninevinë, qytetin e madh,+ ku ka më shumë se 120.000 njerëz që nuk dinë të dallojnë të drejtën nga e gabuara,* si edhe për gjithë kafshët e tyre?!»+