JOBI

«Lakuriq dola nga barku i nënës,

e lakuriq do të vdes.*+

 8 E mallkofshin ata që mallkojnë ditën,

ata që janë në gjendje të zgjojnë leviathanin!*+

Le të presë ajo më kot dritën

e mos i paftë rrezet e agimit,

10 ngaqë nuk ia mbylli barkun nënës sime+

dhe as ua fshehu dhembjen syve të mi.

13 Se tani do të prehesha i qetë,+

do të flija e do të pushoja+

14 bashkë me mbretërit e tokës dhe këshilltarët e tyre,

të cilët ngritën për vete monumente që tani s’janë veçse rrënoja;*

15 ose me princat që zotëronin ar

e që shtëpitë i kishin plot argjend.

16 Veç të kisha qenë si një foshnjë e dështuar,

e askush të mos e merrte vesh,

si një fëmijë që s’e sheh kurrë dritën e diellit!

17 Në varr, edhe të ligjve nuk u vlon më tërbimi,

edhe të rraskapiturit prehen në paqe.+

18 Atje të gjithë të burgosurit kanë qetësi,

e askush nuk i detyron më të punojnë.

19 Të vegjël e të mëdhenj janë njësoj atje,+

dhe skllavi s’është më skllav i zotërisë së tij.

21 Pse nuk u vjen vdekja atyre që mezi e presin,+

atyre që e kërkojnë më shumë se thesaret e fshehura,

22 atyre që s’do t’i mbante vendi nga gëzimi

dhe që do të ishin të lumtur kur ta gjenin varrin?

23 Pse Perëndia e lë të shohë dritë atë që e ka humbur rrugën,

kur Ai vetë e ka lënë pa rrugëdalje?!+

24 Psherëtimat janë ushqimi im,+

dhe rënkimet+ e mia janë si ujëra vërshuese,

25 sepse asaj që i tmerrohesha, ajo më ndodhi,

dhe asaj që i trembesha, ajo më ra.

26 Nuk gjej aspak paqe, qetësi, prehje,

sepse telashet s’më lënë të marr frymë.»

 3 Vërtet, dikur ti mësoje shumë njerëz

dhe forcoje duart e pafuqishme.

 4 Këdo që pengohej, fjalët e tua e ngrinin peshë,

dhe gjunjët e këputur i forcoje.

 5 Kurse tani që e keqja të zuri ty, dëshpërohesh,*

tani që të ra ty, të lëshon zemra.

 8 Nga sa kam parë, kush lëron arat e ligësisë*

e kush mbjell telashe, ato do të korrë.

 9 Ata vdesin me një të fryrë të Perëndisë

dhe marrin fund nga shkulmi i zemërimit të tij.

10 Luani ulëret dhe luani i ri vrumbullin,

por edhe luanëve të fortë* u thyhen dhëmbët.

11 Luani ngordh ngaqë nuk gjen gjah,

ndaj këlyshët e tij shpërndahen.

12 Tani, një fjalë m’u tha në fshehtësi,

dhe veç një pëshpërimë më kapi veshi.

13 Mes mendimeve turbulluese gjatë vegimeve* të natës,

kur njerëzit bien në gjumë të thellë,

14 më pushtuan të dridhura,

tërë kockat m’i mbërtheu tmerri.

15 Një krijesë* e padukshme kaloi para meje,

dhe qimet m’u ngritën përpjetë.

Diçka më qëndronte para syve;

ishte heshtje, por më pas dëgjova një zë:

19 E aq më tepër njerëzve mëkatarë që banojnë në shtëpi prej balte,

me themelet në pluhur,+ e që shtypen kollaj si mola.

20 Në mëngjes janë gjallë e në mbrëmje shtypen krejt;

zhduken përgjithmonë pa i vënë re kush.

 2 Mllefi do ta vrasë të marrin,

dhe zilia do ta zhdukë naivin.

 3 E pashë të marrin të lëshonte rrënjë,

por krejt papritur banesën ia mallkuan.

 4 Bijtë e tij nuk janë aspak të sigurt,

i shtypin me këmbë te porta e qytetit+ e s’ka kush t’i shpëtojë.

 5 Atë që korr ai, e ha i urituri,

e madje edhe atë që rritet mes gjembave ia merr,

e gjithë zotërimet e veta e të fëmijëve të tij i grabitin.

 6 Megjithatë e keqja nuk del nga toka,

e telashet nuk mbijnë nga dheu.

 7 Ashtu si shkëndijat ngjiten lart e pastaj shuhen,

edhe njeriu vjen në jetë për të vuajtur.

 8 Por, po të isha në vendin tënd, do t’i drejtohesha Perëndisë,

Atij do t’ia parashtroja çështjen time;

 9 Atij që bën gjëra madhështore e të pahetueshme,

gjëra të mrekullueshme që s’kanë të numëruar;

10 Atij që i jep shiun tokës dhe e ujit mbarë vendin;

11 Atij që i lartëson të përulurit

që i ngre lart zemërlëshuarit e u sjell shpëtim;

12 Atij që ua prish planet dinakëve,

që vepra e duarve të tyre të dështojë;

13 Atij që i zë në lak të mençurit me dinakërinë e tyre,+

me qëllim që planet e mendjemprehtëve të prishen.

14 Edhe ditën këta i pushton errësira,

në mes të ditës kërkojnë qorrazi si të ishte natë.

15 Atij që të shpëton nga gjuha e tyre si shpatë,*

që çliron të varfrit nga dora e të fuqishmëve,

16 që i përvuajturi të ketë shpresë,

kurse të padrejtit t’i mbyllet goja.

17 Lum ai që Perëndia e korrigjon!

Mos e hidh poshtë disiplinën* e të Plotfuqishmit,

18 sepse ai vërtet të sjell dhembje, por edhe ta lidh plagën;

të bën copë, por edhe të shëron me dorën e vet.

19 Nga gjashtë vuajtje do të të çlirojë,

madje as vuajtja e shtatë s’do të të prekë.

20 Gjatë zisë së bukës do të të shpengojë* nga vdekja,

dhe gjatë luftës, nga fuqia e shpatës.

21 Do të jesh i mbrojtur nga kamxhiku i gjuhës+

e nuk do të kesh frikë kur të vijë shkatërrimi.

22 Do të qeshësh me shkatërrimin dhe urinë,

egërsirat e tokës s’do t’i kesh frikë.

23 Gurët e arës s’do të të dëmtojnë,*

mes kafshëve të egra do të rrosh në paqe.

24 Brenda tendës sate do të ndihesh i sigurt,*

kur të vështrosh kullotat e tua, s’do të të mungojë asgjë.

25 Do të të lindin shumë fëmijë;

pasardhësit e tu do të jenë të shumtë si bimët e tokës.

26 Do të jesh plot fuqi kur të shkosh në varr,

si duajt e grurit që korren në stinën e tyre.

2 «Ah, sikur të peshohej vuajtja+ ime!

Ah, sikur të vihej në peshore bashkë me hallin tim!

 3 Më shumë se rëra e detit do të rëndonte,

ndaj edhe thashë fjalë të rrëmbyera.*+

 4 Se shigjetat e të Plotfuqishmit më kanë shpuar,

dhe shpirti im helmin e tyre thith;+

tmerre nga Perëndia janë rreshtuar kundër meje.

 7 Nuk pranoj të prek asnjë nga këto,

se për mua janë si ushqim i ndotur.

10 Edhe kjo do të më ngushëllonte;

do t’i prisja krahëhapur dhembjet e vdekjes,

sepse nuk i kam hedhur poshtë fjalët e të Shenjtit.+

13 E si mund t’i vij në ndihmë vetes

tani që nuk kam më asnjë mbështetje?!

14 Kush ia mohon dashurinë besnike tjetrit,+

e flak tej nderimin e thellë për të Plotfuqishmin.*+

15 Vetë vëllezërit* e mi kanë qenë të pabesë+ me mua,

aq të pabesë sa përrenjtë dimërorë që thahen.

16 Ata janë të turbullt nga akulli,

e në ta fshihet bora kur shkrin.

17 Por në stinën e nxehtë, shteren e mbarojnë;

kur vjen vapa, thahen krejt.

18 Ata gjarpërojnë në shtigjet e tyre,

nëpër shkretëtirë shkojnë derisa mbarojnë.

19 Karvanët e Temës+ i kërkojnë t’i gjejnë,

shtegtarët e Shebës*+ presin ujin e tyre.

20 Ata turpërohen se më kot shpresuan;

shkojnë deri atje vetëm që të zhgënjehen.

21 E pra, kështu jeni bërë për mua;+

i patë tmerret që më ranë dhe u frikësuat.+

24 Më thoni çfarë kam bërë,* e unë do të hesht;+

më ndihmoni të kuptoj ku kam gabuar.

26 Fjalët e mia po kërkoni të korrigjoni,

fjalët e një njeriu të dëshpëruar+ që i merr era?

27 Ju do të hidhnit short edhe për jetimin,+

e madje edhe shokun do ta shitnit!*+

28 Tani kthehuni dhe më shihni,

se s’kam për t’ju gënjyer sy ndër sy.

29 Mendohuni edhe një herë, ju lutem, e mos më gjykoni keq;

po, mendohuni edhe një herë, se drejtësia ime s’ka ndryshuar.

 2 Ashtu si një skllav, ai dëshiron fort hijen,

ashtu si një mëditës, ai pret pagën e vet.+

 3 Mua më kanë rënë për pjesë muaj të kotë,

më kanë rënë për short net plot mjerim.+

 5 Mishi më është mbuluar me vemje e me dhé;*+

lëkura më ka zënë qelb e dregëza.+

 6 Ditët e mia janë më të shpejta se masuri i endësit,+

dhe marrin fund pa pikë shprese.+

 7 Mos harro që jeta ime shkon tutje si era,+

që sytë e mi s’do të shohin më ditë të lumtura.*

 8 Asnjë sy s’do të më shohë më;

sytë e tu do të më kërkojnë, por unë s’do të jem.+

 9 Ashtu si reja që davaritet tutje,

ai që zbret në Varr,* nuk kthehet më.+

10 Nuk do të kthehet më në shtëpinë e tij

e ka për t’u harruar në vendin e vet.+

11 Prandaj s’kam për ta mbyllur gojën,

në brengën e shpirtit do të flas,

me shpirt të helmuar do të ankohem!+

12 Mos jam det a përbindësh deti,

që të më ruash me rojë?

13 Sa them: ‘Divani do të më ngushëllojë,

shtrati do të ma lehtësojë vuajtjen’,

14 ti më tmerron me ëndrra

e me vegimet* e tua më frikëson,

15 aq sa do të doja të mbytesha,*

po, të vdisja, sesa të jetoja i katandisur kështu.*+

17 Ç’është vdekatari që të merakosesh për të,

që ta mbash mendjen tek ai?+

18 Pse e vëzhgon mëngjes për mëngjes

dhe e vë në provë orë e çast?+

19 Pse nuk i heq sytë prej meje,

e nuk më lë as një çast sa të gëlltit pështymën?+

Se shpejt do të prehem në pluhur,+

e ti do të më kërkosh, por unë s’do të jem.»

 4 Nëse bijtë e tu kanë mëkatuar kundër tij,

ai i ka lënë të korrin pasojat* e rebelimit të tyre.

 5 Por, po t’i kthesh sytë nga Perëndia+

e t’i përgjërohesh të Plotfuqishmit për miratim,

 6 po të ishe vërtet i kulluar e i drejtë,+

ai do të të bëhej krah* e do të të rikthente në vendin që të takon,

 7 dhe pavarësisht nga fillimi yt i papërfillshëm,

e ardhmja jote do të ishte madhështore.+

 8 Pyeti, të lutem, brezat e shkuar,

vërua veshin gjërave që mësuan të parët e tyre.+

 9 Se ne dje erdhëm në jetë e nuk dimë asgjë,

ngaqë ditët tona në tokë janë si hije.

12 Do të thahej më shpejt se çdo bimë tjetër,

ndonëse ende i gjelbër dhe i pakëputur.

13 Kështu përfundojnë* të gjithë ata që e harrojnë Perëndinë,

sepse shpresat e të ligut* do të shuhen.

14 Siguria e të ligut është e kotë,

besimi i tij është i brishtë si një rrjetë* merimange.

15 Ai mbështetet te kjo rrjetë,* por ajo prishet;

përpiqet të kapet pas saj, por ajo nuk mban.

16 Ai është si një bimë e njomë që rritet nën rrezet e diellit,

dhe filizat e tij mbushin gjithë kopshtin.+

17 Në një grumbull gurësh i pleksen rrënjët

e mes guralecëve kërkon shtëpi.

18 Por nëse e shkulin nga vendi i tij,

vetë vendi do ta mohojë: ‘S’të kam parë kurrë!’+

19 Po, kështu do të zhduket,*+

e të tjera bimë do të mbijnë në vend të tij.

20 Perëndia s’ka për t’i hedhur poshtë ata që mbajnë integritetin*

dhe as s’ka për t’i mbështetur* të ligjtë.

21 Ai do të të kthejë sërish buzëqeshjen,

e prej gojës sate do të dalin veç britma hareje.

22 Turpi do t’i mbulojë ata që të urrejnë

dhe tenda e të ligjve nuk do të jetë më.»

 3 E në dashtë dikush të debatojë me Të,*+

nuk do t’i përgjigjet dot as një pyetjeje në një mijë.

 5 Ai i zhvendos* malet pa e marrë vesh kush;

me furinë e tij i përmbys.

 6 E shkund tokën e ajo luan vendit;

gjithë shtyllat e saj tronditen.+

 7 E urdhëron diellin të mos shkëlqejë;

ua bllokon* dritën yjeve.+

 8 I vetëm i shpalos qiejt si pëlhurë;+

dallgët krenare të detit i shkel me këmbë.+

 9 Ai ka bërë yjësinë Ash,* yjësinë Kesil,*

yjësinë Kimah*+ dhe yjësitë e qiellit të jugut;*

10 gjëra madhështore e të pahetueshme ka bërë,+

gjëra të mrekullueshme që s’kanë të numëruar.+

11 Ai më kalon pranë, por unë s’arrij ta shoh,

ecën përbri meje, por unë s’e dalloj dot.

13 Perëndia s’ka për ta përmbajtur zemërimin,+

e madje edhe ndihmësit e Rahabës*+ do të përkulen para tij.

14 Aq më tepër duhet të matem unë kur i përgjigjem;

duhet t’i zgjedh më mirë fjalët që të flas me të.

S’ma ha mendja se do të më dëgjonte,

17 ai që me një stuhi më dërrmon

dhe pa shkak plagët m’i shumon.+

18 Ai nuk më lë as të marr frymë

e më sjell veç hidhërim.

20 Edhe po të kisha të drejtë, vetë goja ime do të më dënonte;

edhe po të mbaja integritetin,* ai do të më shpallte fajtor.*

21 Edhe po të mbaja integritetin,* s’do t’i zija besë vetes.

S’e duroj dot* këtë jetë!

22 Fundja, ç’ndryshim ka? Ja pse them:

‘Ai e shkatërron të pafajshmin* njësoj si të ligun.’

23 Nëse papritmas një përmbytje do të sillte vdekjen,

ai do të tallej me dëshpërimin e të pafajshmit.

24 Tokën e ka lënë në dorë të të ligjve;+

gjykatësve të saj ua ka zënë sytë.*

25 Ditët e mia rendin më shpejt se vrapuesi,+

vrapojnë pa parë asnjë të mirë.

26 Rrëshqasin si varkat prej kallami,

si shqiponja që sulet mbi prenë e vet.

27 Edhe po të them: ‘Do ta harroj brengën,

do të ndërroj çehre e do të çelem’,

28 përsëri të gjitha dhembjet e mia më futin frikën,+

dhe unë e di se ai nuk do të më quante të pafajshëm,

29 përkundrazi do të dilja fajtor.

30 Edhe po të lahesha me ujë bore

e t’i pastroja duart me finjë,*+

31 ai do të më zhyste në një gropë me baltë,

aq sa edhe rrobat e mia do të më kishin neveri.

32 Se ai nuk është njeri si unë

që t’i përgjigjem e të ballafaqohem me të në gjyq.+

33 S’ka njeri që të vendosë* mes nesh,

që të shërbejë si gjykatësi ynë.*

34 Po të mos më godiste më*

e të mos më ngjallte më tmerr,+

35 atëherë do t’i flisja pa frikë,

se zakonisht nuk druhem kur flas me të.

 3 Ç’përfitim ke që të më shtypësh,

të përbuzësh veprën e duarve të tua,+

ndërkohë që miraton intrigat e të ligjve?

 4 Vallë, ke sy njeriu?

Vallë, sheh siç sheh vdekatari?

 5 Mos janë ditët e tua sa ditët e vdekatarëve,

ose vitet e tua sa ato të njeriut,+

 6 që orvatesh të gjesh fajin tim

dhe kërkon pa pushim mëkatin tim?+

 7 Ti e di që nuk jam fajtor,+

e prapë nga dora jote s’ka kush më shpëton.+

 8 Duart e tua më kanë bërë e më kanë dhënë formë,+

e tani kërkon të më shkatërrosh krejt?

 9 Mos harro, të lutem, se ti më bëre nga argjila,+

e tani kërkon të më kthesh prapë në pluhur?+

10 A nuk më derdhe si qumështi,

dhe a nuk më ngjize si djathi?

11 Më veshe me mish e lëkurë,

më thure me kocka e tejza.+

12 Më fale jetë e dashuri besnike;

gjithë kujdes ma ruajte jetën.*+

13 Mirëpo në zemër fshihje të tjera gjëra;

e di se këto gjëra më vijnë nga ti.

14 Po të mëkatoja, ti s’do të rrije pa më parë,+

e nga faji im s’do të më shfajësoje.

Por, edhe në qofsha i pafajshëm, s’ngre dot kokë,+

se çnderimi e vuajtjet më kanë mbytur.+

16 E po të ngrija kokë, ti do të më viheshe pas si një luan,+

dhe prapë do të dilje më i fuqishëm se unë.

17 Ti do të sillje të tjerë dëshmitarë kundër meje,

e do të inatoseshe edhe më shumë me mua,

ndërkohë që halle pa fund do të ma zinin frymën.

19 Do të ishte si të mos kisha ekzistuar kurrë;

nga barku i nënës drejt e në varr do të më kishin çuar.’

Më lër të qetë e hiqi sytë nga unë, që të gjej pak lehtësim,*+

21 para se të shkoj—për të mos u kthyer më+—

në vendin e errësirës së thellë,*+

22 në vendin ku mbretëron zymtësia,

në vendin e territ e të rrëmujës,

ku edhe drita është sterrë e zezë.»

 2 «A do të mbeten pa përgjigje gjithë këto fjalë?

Fjalët e shumta, vallë e bëjnë dikë të drejtë?*

 4 Se ti thua: ‘Mësimi im është i kulluar+

e unë jam i pastër në sytë e tu.’+

 5 Por, ah, sikur Perëndia të fliste!

Ah, sikur të hapte gojën që të të përgjigjej!+

 6 Atëherë do të të tregonte të fshehtat e mençurisë,

sepse mençuria praktike është e shumanshme.

 7 A i zbulon dot gjërat e thella të Perëndisë?

A i zbulon dot caqet e madhështisë së të Plotfuqishmit?

10 E nëse Ai e ndalon dikë rrugës dhe hap gjyq kundër tij,

kush mund t’i kundërvihet?

12 Por kokëboshi ka për të marrë vesh,

vetëm kur gomari i egër të sjellë në jetë një njeri.*

14 Flake tej të keqen nëse gjendet në duart e tua,

dhe mos lejo që padrejtësia të zërë vend në tendat e tua.

15 Atëherë do të ecësh me kokën lart e me faqe të bardhë,

do të jesh i patundur e s’do të kesh frikë.

16 Atëherë do t’i harrosh hallet

e do të të duken si ujëra që rrodhën tutje.

17 Jeta jote do të jetë më e shndritshme se mesdita,

e madje edhe ditët e saj të errëta do të bëhen si drita e mëngjesit.

18 Do të ndihesh i sigurt, sepse ke shpresë,

do t’i hedhësh sytë përreth e do të shtrihesh i qetë.

19 Do të shtrihesh, e askush nuk do të të trembë,

dhe shumë njerëz do të kërkojnë pëlqimin tënd.

20 Të ligjve do t’u ikë drita e syrit

e s’do të kenë vend ku t’ia mbathin;

vdekja do të jetë shpresa e tyre e vetme.»*+

 2 «Posi, veç ju i dini të gjitha,

dhe mençuria do të marrë fund me ju!

 4 Jam bërë qesharak për shokët e mi,+

unë që i thërras Perëndisë për përgjigje.+

 5 Kush është rehat, i shpërfill hallet

e mendon se u bien vetëm atyre që u merren këmbët.*

 6 Në tendat e grabitësve mbretëron paqja;+

ata që provokojnë Perëndinë, janë të sigurt,+

po, ata që e mbajnë në dorë perëndinë e tyre.

 7 Por, pyet pak kafshët, e do të të mësojnë;

pyet zogjtë e qiellit, e do të të tregojnë.

 8 Kushtoji vëmendje* tokës, dhe do të të mësojë;

edhe peshqit e detit do të ta tregojnë të vërtetën.

 9 Cili nga tërë këta nuk e di

se dora e Jehovait ka bërë gjithçka?

10 Po, ai ka në dorë jetën e çdo qenieje të gjallë*

dhe frymën* e çdo njeriu.+

11 A nuk i peshon veshi fjalët,

siç shijon gjuha* ushqimin?+

12 A nuk kanë mençuri të moshuarit,+

dhe a nuk vjen me moshën aftësia për të kuptuar?*

13 Tek ai gjendet mençuria dhe fuqia;+

atij i përket çdo qëllim dhe aftësia për të kuptuar.+

14 Atë që shemb ai, askush s’e rindërton dot;+

atë që mbyll ai, askush s’e hap dot.

15 Kur i frenon ujërat, çdo gjë thahet;+

kur i lëshon ato, toka përmbytet.+

16 Tek ai gjendet forca dhe mençuria praktike;+

në dorë të tij është ai që ecën në rrugë të shtrembër

dhe ai që çon në rrugë të shtrembër;

17 këshilltarët i bën të ecin këmbëzbathur,*

dhe gjykatësit i bën të marrë.+

18 Liron vargonjtë që vënë mbretërit,+

dhe atyre u lidh në mes rripin e skllavërisë.

19 Priftërinjtë i bën të ecin këmbëzbathur,+

dhe ata që kanë zënë rrënjë në pozitat e tyre, i rrëzon.+

20 Këshilltarëve të besuar ua mbyll gojën

dhe të moshuarve* ua heq gjykimin.

21 Mbi fisnikët zbraz përçmim+

dhe të fuqishmit i rrëzon.*

22 Zbulon gjëra të thella të fshehura në errësirë+

dhe terrin e nxjerr në dritë.

23 Kombet i bën të fuqishme që pastaj t’i shkatërrojë,

u zgjeron kufijtë që pastaj t’i çojë në mërgim.

24 Krerëve të popullit ua heq arsyen*

dhe i bën të enden në vende të shkreta pa shtigje.+

25 Ata kërkojnë qorrazi në errësirë,+ atje ku s’ka dritë;

ai i bën të enden si të dehur.+

13 Ja, syri im i ka parë të gjitha këto,

veshi im i ka dëgjuar dhe i ka kuptuar.

 2 Ato që dini ju, i di edhe unë,

e nuk qëndroj më poshtë se ju.

 3 Në të vërtetë, do të doja të flitja me të Plotfuqishmin;

Perëndisë do të më pëlqente t’ia paraqitja çështjen time.+

 4 Por ju më përbaltni me gënjeshtra;

jeni që të gjithë mjekë që nuk shëroni.+

 6 Dëgjoni, ju lutem, argumentet e mia,

vërjani veshin mbrojtjes së buzëve të mia.

10 E nëse fshehurazi mbani me hatër,+

ai pa dyshim ka për t’ju qortuar.

12 Fjalët tuaja të mençura* janë gjepura;*

mbrojtja juaj është aq e dobët sa një fortesë argjile.

15 Edhe sikur të më vriste,

prapë do ta prisja plot shpresë;+

para tij do ta çoja çështjen time.*

16 Atëherë ai do të bëhej shpëtimi im,+

se asnjë i lig* s’mund të paraqitet përpara tij.+

17 Dëgjojini mirë fjalët e mia,

vërjani veshin asaj që do të them,

18 se jam përgatitur për çështjen time,

e di se kam të drejtë.

20 Veç dy gjëra kërkoj prej teje, o Perëndi,*

e unë nuk do të fshihem nga ti:

21 largoje dorën tënde të rëndë nga unë

dhe mos më ngjall më tmerr.+

22 Më thirr, e unë do të të përgjigjem,

ose më lër të flas unë, e ti m’u përgjigj.

24 Pse i largon sytë nga unë+

e më konsideron armikun tënd?+

26 Se ti vazhdon të mbash shënim akuza të rënda kundër meje

dhe më kërkon llogari për fajet e rinisë.

27 M’i ke vënë këmbët në fallaká,*

tërë shtigjet e mia i heton dhe çdo hap timin gjurmon.

28 Kështu njeriu* tretet si një kalbësirë,

si një rrobë që e bren mola.

14 Njeriu i lindur nga një grua

është jetëshkurtër+ dhe i mbytur me halle.+

 2 Çel si një lule e pastaj vyshket,*+

ikën me të shpejtë si një hije e zhduket.+

 3 Po, te ky njeri i ke ngulur sytë,

që ai* të përballet me ty në gjyq.+

 5 Ditët e njeriut janë të numëruara

dhe numrin e muajve të tij, e ke ti në dorë;

ke vënë një kufi që ai të mos e kalojë.+

 6 Hiqi sytë nga ai, që të gjejë pak çlodhje

e ta mbyllë ditën ashtu si një mëditës.+

 7 Edhe për një pemë ka shpresë;

nëse pritet, ajo mbin sërish,

dhe prej saj vazhdojnë të dalin filiza.

 8 Edhe sikur t’i vjetrohen rrënjët në dhé

e trungu t’i thahet në tokë,

 9 me të ndier erën e ujit, ajo mbin;

nxjerr degë si të ishte bimë e re.

10 Por njeriu vdes dhe dergjet i pafuqishëm;

kur njeriu jep frymë,* ku shkon?+

11 Ashtu si firojnë ujërat e detit dhe lumi thahet e shteron,

12 edhe njeriu shtrihet e nuk ngrihet më.+

Për sa kohë të jetë qielli, ai nuk do të çohet

e nga gjumi nuk do të zgjohet.+

13 Ah, sikur të më fshihje në Varr!*+

Të më fshihje, derisa të të kalonte zemërimi!

Të vije një afat e të më kujtoje!+

Do të pres gjithë ditët e skllavërisë* sime,

derisa të më vijë lehtësimi.+

16 Por tani ti m’i numëron hapat një nga një,

kërkon të gjesh veç mëkatin tim.

17 Shkeljen* time e mbyll në një torbë,

e në të fajin tim e vulos me rrëshirë.

18 Ashtu si mali shembet e thërrmohet,

dhe shkëmbi lëviz nga vendi,

19 ashtu si uji gërryen gurin

dhe vërshon duke marrë para dheun,

edhe ti ia shuan shpresat vdekatarit.

20 Ti e vë përfund derisa të vdesë,+

e shfytyron dhe e flak tutje.

21 Në i nderofshin bijtë e tij, ai s’ka për ta marrë vesh;

në i poshtërofshin, ai s’ka për ta kuptuar.+

22 Provon dhembje vetëm kur është gjallë

dhe vajton vetëm kur është ende në jetë.»

 3 Korrigjimi thjesht me fjalë është i kotë,

vetëm fjalët nuk të vlejnë për gjë.

 4 Prej teje venitet frika* nga Perëndia,

ndaj njerëzve s’u bie ndër mend për Të.

 5 Ti flet kështu ngaqë je fajtor*

dhe i bën dredha fjalës me dashje.

 6 Vetë goja jote të dënon, e jo unë;

buzët e tua dëshmojnë kundër teje.+

10 Mes nesh është edhe flokëzbardhuri, edhe i moshuari,+

burra më të vjetër se yt atë.

11 Nuk të mjafton ngushëllimi i Perëndisë,

a një fjalë e thënë me ëmbëlsi?

13 Se ti kthehesh kundër vetë Perëndisë,

s’i vë fre gojës dhe nxjerr fjalë të tilla.

15 Perëndia nuk ka besim as te engjëjt e vet,*

madje as qiejt nuk janë të pastër në sytë e tij.+

16 E jo më të ketë besim tek njeriu i pështirë e i korruptuar,+

që e pi padrejtësinë si ujë!

Do të të tregoj atë që kam parë,

18 atë që thanë të mençurit siç ua përcollën etërit,+

gjëra që nuk i mbajtën të fshehta.

19 Vetëm atyre iu dha ky vend

e mes tyre nuk vinte këmbë asnjë i huaj.

20 Gjatë gjithë ditëve të tij i ligu mundohet,

njeriu tiran vuan për sa vjet rron.

21 Në veshë i ushtojnë zhurma të tmerrshme;+

kusarët sulen kundër tij në kohë paqeje.

22 E di se nuk do t’i shpëtojë territ,+

e di se e pret shpata.

24 Vuajtjet dhe brengat e tmerrojnë pa pushim,

e vënë poshtë si një mbret që është gati të vërsulet,

25 sepse ai ngre dorë kundër Perëndisë

dhe orvatet të sfidojë* të Plotfuqishmin.

26 Turret kundër Tij me kokëfortësi,

me mburoja të trasha e të forta.*

27 Fytyrën ia ka mbuluar dhjami

dhe mesi i është trashur.

28 Banon në qytete që do të rrënohen,

në shtëpi ku s’do të banojë kush,

që do të katandisen në pirgje gurësh.

29 Ai s’do të pasurohet e s’do të grumbullojë të mira,

as zotërimet nuk do t’i shtojë mbi faqen e dheut.

30 Nuk do të dalë dot nga terri;

një flakë do ta zhuritë filizin e tij*

dhe ai do të zhduket nga një e shfryrë e gojës së Perëndisë.*+

31 Të mos e mashtrojë veten e të besojë në kotësi,

se veç kotësinë do të marrë si shpërblim.

32 Po, kjo do të ndodhë para se t’i vijë dita,

dhe degët e tij nuk do të harlisen kurrë.+

33 Do të jetë si hardhia që nuk e mban rrushin e papjekur,

dhe si ulliri që i flak tutje lulet e veta.

34 Nga të ligjtë* nuk vjen asgjë e frytshme,+

dhe zjarri do t’i përpijë tendat e të korruptuarve.

35 Ata ngjizin telashe dhe pjellin të këqija;

veç mashtrim është fryti i barkut të tyre.»

 4 Edhe unë fare mirë mund të flisja si ju,

e po të ishit ju në vendin tim,

edhe unë mund të sillja argumente bindëse kundër jush

e ta tundja kokën gjithë përbuzje.+

 5 Në vend të kësaj, do t’ju jepja forcë me fjalët e gojës sime,

dhe me ngushëllimin e buzëve të mia do t’jua lehtësoja dhembjen.+

 6 Nëse flas, dhembja nuk më lehtësohet,+

e nëse e mbyll gojën, dhembja nuk më pakësohet.

 7 Mirëpo tani Perëndia m’i ka prerë fuqitë;+

gjithë shtëpinë time* e ka rrënuar.

 8 Më ka mbërthyer edhe mua, e gjendja ime dëshmon për këtë;

edhe trupi im kockë e lëkurë ngrihet e jep prova kundër meje.

 9 Gjithë zemërim, ai më ka dërrmuar;

kundër meje ushqen mëri dhe kërcëllin dhëmbët;+

sytë e tij më shpojnë tejpërtej sikur ta kisha armik.+

10 Njerëzit hapin gojën për të më gllabëruar,+

më godasin me shuplaka faqeve gjithë përçmim

dhe kundër meje mblidhen turma-turma.+

11 Në dorë të çunakëve më lë Perëndia,

në duart e të ligjve më vërvit.+

12 Isha rehat, por ai më bëri copë-copë;+

më kapi nga zverku e më dërrmoi,

pastaj më bëri shënjestrën e vet.

13 Harkëtarët e tij më rrethojnë ngado;+

ai m’i shpon veshkat+ pa pikë dhembshurie;

tëmthin ma derdh përtokë.

14 Më hap të çarë pas të çare;

si një luftëtar më vërsulet.

15 Kam qepur copë thesi* për të mbuluar lëkurën;+

dinjitetin* tim e kam groposur në pluhur.+

16 Fytyra më është skuqur nga të qarat+

e sytë më kanë vënë rrathë të zinj,*

17 edhe pse duart e mia s’e njohin dhunën

dhe lutja ime është e sinqertë.

19 Megjithatë, dëshmitari im është në qiej;

ai që dëshmon për mua është atje lart.

20 Shokët e mi më tallin+

teksa derdh lot* para Perëndisë.+

21 Dikush tjetër le të gjykojë mes meje dhe Perëndisë,

siç do të gjykonte mes një njeriu dhe shokut të tij.+

22 Mbeten edhe pak vjet,

e unë do të marr shtegun nga i cili s’ka më kthim.+

 2 Tallësit më rrethojnë ngado,+

e syri më sheh veç rebelimet e tyre.

 3 Të lutem, o Perëndi, dil garant për mua,

se kush tjetër do të shtrëngonte duart me mua në shenjë zotimi?+

 4 Ti ua ke mbyllur mendjen* që aftësia dalluese të mos hyjë,+

prandaj nuk i lejon të triumfojnë mbi mua.

 5 Këta janë gati ta ndajnë pasurinë me shokët,

ndërkohë që fëmijëve të vet u shuhet drita e syve.*

 6 Perëndia më ka bërë gazin e botës,*+

ja pse jam katandisur në njeri që e pështyjnë në fytyrë.+

 7 Sytë më janë venitur nga ankthi+

dhe tërë gjymtyrët e mia janë veç një hije.

 8 Të drejtët m’i ngulin sytë të shtangur;

të pafajshmit indinjohen për shkak të të ligjve.*

 9 I drejti qëndron i patundur në udhën e vet,+

dhe ai që i ka duart të pastra, bëhet gjithnjë e më i fortë.+

10 Gjithsesi, hajdeni të gjithë e nisjani prapë me argumentet tuaja,

se deri tani s’keni nxjerrë ndonjë fjalë të mençur nga goja.+

11 Ditët e mia shkuan;+

planet, po, dëshirat e zemrës sime, u shkatërruan.+

12 Ata vazhdojnë të ma kthejnë natën në ditë

e më thonë: ‘Pas territ afron drita.’

13 Nëse pres edhe pak, Varri* do të më bëhet shtëpi,+

e në errësirë+ do ta shtroj shtratin.

16 Ajo* do të zbresë deri te portat e hekurta të Varrit,*

e bashkë me të, do të kthehem në pluhur.»+

 3 Pse qenkemi si kafshë në sytë tuaj?+

Pse na shihni si të marrë?*

 4 Edhe nëse ti e ha veten nga zemërimi,

mos do të mbetet e shkretë toka për hatrin tënd,

mos do të shkojnë gjëkundi shkëmbinjtë?

 5 Po, drita e të ligut do të shuhet

dhe flaka e zjarrit në vatër nuk do të shndritë më.+

 6 Me siguri drita në tendë do t’i errësohet,

dhe llamba që ka sipër kokës do t’i shuhet.

 7 Hapat e vrullshëm do t’i ngadalësohen,

e nga planet e veta do të shembet përdhe,+

 8 sepse me këmbët e veta do të shkojë drejt rrjetës,

e në të do të ngatërrohet keq.

 9 Një grackë do ta zërë nga thembra

e në lak ka për të rënë.+

10 Një litar është fshehur në tokë për të,

një grackë është ngritur në shtegun e tij.

11 Tmerret e rrethojnë nga çdo anë,+

këmba-këmbës i janë qepur dhe e ndjekin.

12 Fuqitë i priten krejt,

e nga rrënimi+ do t’i merren këmbët.*

13 Sëmundja më vdekjeprurëse* ia bren lëkurën

dhe gjymtyrët ia tret pak nga pak.

14 Do ta marrin me forcë nga tenda ku gëzonte siguri+

e do ta çojnë drejt mbretit të tmerreve.*

15 Në tendën e tij do të banojnë të huajt;*

mbi shtëpinë e tij do të hedhin squfur.+

16 Poshtë do t’i kalben rrënjët

e sipër do t’i thahen degët.

17 Kujtimi do t’i shuhet nga faqja e dheut,

nëpër rrugë s’do t’i zihet më në gojë emri.*

18 Do ta flakin nga drita në errësirë,

nga faqja e dheut do ta dëbojnë.

19 Mes popullit të tij s’do të lërë as pasardhës e as trashëgimtarë;

në vendin ku banon* s’do të ketë të mbijetuar.

20 Kur t’i vijë dita, popujt në Perëndim do të shtangen,

dhe popujt në Lindje do t’i zërë tmerri.

21 Ja pra, kështu e pësojnë tendat e keqbërësve

dhe vendi i atij që nuk e njeh Perëndinë.»

 4 Edhe nëse vërtet kam gabuar,

faji më ngelet vetëm mua.

 5 Nëse vazhdoni ta mbani veten më lart se unë

dhe pretendoni se poshtërimi im është i merituar,

 6 dijeni se është Perëndia që më ka mashtruar,

ai vetë më ka zënë në rrjetën e tij.

 7 Vazhdoj të bërtas: ‘Më kanë rënë në qafë!’, por s’marr asnjë përgjigje;+

vazhdoj të thërras për ndihmë, por s’ka drejtësi.+

 8 Udhën ma ka zënë me një mur të gurtë e s’kaloj dot;

shtigjet m’i ka mbuluar me errësirë.+

 9 Më ka zhveshur nga lavdia,

ma ka hequr kurorën nga koka.

10 Më godet nga çdo anë derisa shuhem;

ma shkul shpresën si të ishte pemë.

11 Zemërimi i vlon kundër meje

e më sheh si të isha armiku i tij.+

12 Trupat e tij vijnë së bashku e më rrethojnë,

përqark tendës sime ngrenë kampin e fushojnë.

13 Madje edhe vëllezërit m’i ka larguar,

të njohurit më kanë kthyer kurrizin.+

14 Shokët e ngushtë* më kanë braktisur,

dhe ata që i njihja mirë, më kanë harruar.+

15 Mysafirët dhe skllavet në shtëpinë time+ më shohin si të huaj;

jam i panjohur për sytë e tyre.

16 I thërras shërbëtorit, por ai s’më përgjigjet;

me buzët e mia i përgjërohem për dhembshuri.

17 Edhe fryma ime është e pështirë për time shoqe,+

e jam bërë i neveritshëm për vëllezërit e mi.*

18 Për më tepër, fëmijët e vegjël më përbuzin;

sapo çohem, fillojnë të më përqeshin.

19 Jam bërë i pështirë për të gjithë miqtë e mi;+

të gjithë ata që doja, më janë kthyer kundër.+

20 Jam bërë kockë e lëkurë,+

mezi u shpëtova kthetrave të vdekjes.*

21 Pak mëshirë për mua, o shokët e mi, pak mëshirë,

se më ka goditur dora e Perëndisë.+

24 Ah, sikur të gdhendeshin përgjithnjë në shkëmb

me një daltë* hekuri e me plumb!

25 Unë e di mirë se shpenguesi im+ rron;*

ai do të vijë e do të ngrihet përmbi tokë.*

26 Edhe pasi të më jetë ngrënë lëkura,

sa të jem gjallë, do ta shoh Perëndinë.

29 Mirëpo shpatën duhet ta keni frikë ju,+

sepse ajo vjen kundër fajtorëve për t’i ndëshkuar.

 2 «Mendimet turbulluese më nxitin të flas,

nga gjithë acarimi që ndiej përbrenda.

 3 Ndihem i ofenduar nga fjalët qortuese që dëgjova,

ndaj detyrohem të përgjigjem siç e gjykoj unë.*

 4 Me siguri e ke ditur gjithnjë këtë që do të të them,

se kështu ka qenë që kur u krijua njeriu* në tokë,+

 5 që britma e gëzuar e të këqijve është jetëshkurtër

dhe gëzimi i të ligut* zgjat veç një çast.+

 6 Ndonëse madhështia e tij arrin qiejt

dhe koka e tij prek retë,

 7 ai do të zhduket përgjithmonë si jashtëqitja e vet;

ata që e shihnin, do të thonë: ‘Ku është?’

 8 Do të venitet si një ëndërr e nuk do të gjendet më,

do të zhduket si një vegim* nate.

 9 Syri që dikur e shihte, s’do ta vërë më re,

e as vendi i vet s’do ta shohë më.+

10 Fëmijët e tij do të kërkojnë përkrahjen e fukarenjve,

dhe me duart e veta do ta kthejë mbrapsht pasurinë.+

11 Forca rinore që i mbushte kockat,

do të dergjet bashkë me të në pluhur.

12 Edhe sikur e keqja të jetë e ëmbël në gojën e tij,

edhe sikur ta fshehë nën gjuhë,

13 edhe sikur ta shijojë e të mos e heqë,

por të vazhdojë ta mbajë në gojë,

14 ushqimi do t’i thartohet në bark,

do t’i kthehet si helm* kobrash në zorrë.

15 Pasuritë që ka gllabëruar, do t’i vjellë;

Perëndia do t’ia nxjerrë nga barku.

16 Ai do të thithë helmin e kobrës;

do të vdesë nga dhëmbët* e nepërkës.

17 Nuk do t’i shohë kurrë përrenjtë plot ujë,

as mjaltin dhe gjalpin që rrjedhin rrëke.

18 Zotërimet e veta do t’i kthejë mbrapsht pa i shijuar;*

pasurinë e nxjerrë nga tregtia s’do ta gëzojë,+

19 sepse dërrmoi dhe braktisi të varfrin;

rrëmbeu shtëpinë që nuk e ndërtoi vetë.

20 Mirëpo brenda vetes s’do të gjejë prehje;

pasuria s’do ta ndihmojë të shpëtojë.

21 S’i ka mbetur gjë tjetër për të gllabëruar,

ndaj edhe begatia e tij s’e ka të gjatë.

22 Kur të jetë në kulmin e bollëkut, do ta pushtojë ankthi,

hallet do ta mbysin me gjithë forcën e tyre.

23 Teksa mbush barkun,

Perëndia* do të shfryjë mbi të zemërimin e Tij të zjarrtë,

do ta derdhë si shi mbi të, deri brenda zorrëve.

24 Kur t’ia mbathë nga armët prej hekuri,

do ta shpojnë shigjetat e harqeve prej bakri.

25 Nga shpina do të shkulë një shigjetë,

një armë vezulluese do të heqë nga tëmthi;

tmerret do ta mbërthejnë.+

26 Thesaret e tij i pret errësira e plotë;

një zjarr që nuk e ndezi e nuk i fryu kush, ka për ta përpirë,

rrënimi i pret ata që mbeten gjallë në tendën e tij.

27 Qielli do t’ia nxjerrë në shesh fajin;

toka do të ngrihet kundër tij.

28 Një përmbytje do t’ia fshijë tej shtëpinë,

një përrua i rrëmbyer, ditën e zemërimit të Perëndisë.*

29 Ky është shpërblimi nga Perëndia për njeriun e lig,

trashëgimia që Perëndia ka vendosur për të.»

 2 «Dëgjojini mirë fjalët e mia,

të paktën të kem këtë ngushëllim prej jush.

 3 Më duroni teksa flas;

të flas njëherë e pastaj më tallni.+

 5 Shikomëni se do të mbeteni të shtangur,

as gjysmë fjale nuk do të nxirrni nga goja.*

 6 Kur ndalem e mendoj, tronditem edhe vetë,

e dridhmat ma përshkojnë gjithë trupin.

 7 Pse vazhdojnë të ligjtë të rrojnë?+

Pse plaken dhe vënë pasuri?*+

 8 Fëmijët i kanë gjithmonë pranë vetes,

dhe jetojnë gjatë, aq sa shohin edhe pasardhësit e fëmijëve.

 9 Në shtëpitë e tyre ka siguri e jo frikë,+

e Perëndia nuk i ndëshkon me shkopin e vet.

10 Demi i tyre mbars me sukses;

lopa u pjell e nuk i dështon të vegjlit.

11 Si kope qengjash lodrojnë djemtë e tyre,

e plot hare kërcejnë fëmijët e tyre.

12 Këndojnë nën tingullin e dajres dhe të harpës,

gëzojnë nga melodia e fyellit.*+

13 I kalojnë ditët si s’ka më mirë

dhe zbresin në Varr* në paqe.*

18 A bëhen ndonjëherë ata si kashta para erës,

si byku që stuhia e merr tutje?

20 E paftë me sytë e vet rrënimin e tij,

dhe le ta pijë ai tërbimin e të Plotfuqishmit!+

21 E pse të shqetësohet ç’do të bëhet me shtëpinë e vet kur të mos jetë më,

nëse muajt i priten në mes?*+

22 E kush mund t’i japë njohuri Perëndisë,*+

përderisa Ai vetë gjykon më të lartët?+

23 Dikush vdes në kulmin e fuqisë,+

kur është plotësisht i qetë e rehat;+

24 kur kofshët i janë trashur nga dhjami,

dhe kockat i ka ende të forta.*

25 Kurse një tjetër vdes me shpirt të helmuar,*

pa shijuar kurrë asnjë të mirë.

26 Të dy do të dergjen në pluhur,+

e krimbat do t’i mbulojnë që të dy.+

27 E pra, e di mirë ç’ju shkon në mendje,

e di ç’plane thurni për të më rënë në qafë.*+

28 Se ju thoni: ‘Ku janë shtëpitë e fisnikëve?

Ku janë tendat ku jetonin të ligjtë?’+

Vallë, nuk ua vini mendjen dëshmive të tyre,

30 që të ligut i kursehet jeta ditën e shkatërrimit

dhe gjen shpëtim ditën e zemërimit të furishëm?

31 Kush do t’i kërkojë llogari për sjelljen e vet?

Kush do ta ndëshkojë për ato që ka bërë?

32 Kur ta përcjellin në varreza,

mbi varr do t’i bëjnë rojë.

33 Në plisat e luginës* do të prehet i qetë,*+

e pas tij do të shkojë tërë njerëzia,*+

sikurse kanë shkuar mijëra e mijëra para tij.

 3 A i intereson të Plotfuqishmit* nëse ti je i drejtë?!

Ç’leverdi ka ai nëse ti mban integritetin?!*+

 4 Mos vallë të ndëshkon e hap gjyq kundër teje

ngaqë tregon nderim të thellë për të?

 5 Apo ngaqë e ke mbushur kupën me ligësinë tënde

dhe ngaqë fajet e tua s’kanë fund?!+

 6 Se ti u merr një peng vëllezërve kot më kot,

ia zhvat tjetrit rrobën dhe e lë lakuriq.*+

 7 Të lodhurit nuk i jep asnjë gllënjkë ujë,

dhe të uriturit, asnjë copë bukë.+

 8 Vendin e ka në dorë njeriu i fuqishëm,+

dhe në të banojnë të privilegjuarit.

 9 Kurse vejushat i përzë duarbosh

dhe jetimëve* ua pret krahët.

10 Ja pse të rrethojnë gracka* ngado+

e tmerre të papritura të shtijnë frikën;

11 ja pse është kaq errësirë sa nuk sheh dot

e të mbulojnë ujëra vërshuese.

14 Retë ia pengojnë pamjen,

ndaj nuk sheh teksa ecën nëpër kupën* qiellore.’

15 A do të ndjekësh udhën e lashtë

ku kanë shkelur të ligjtë,

16 këta njerëz që i ka rrëmbyer vdekja* para kohe,

themelet e të cilëve i ka marrë lumi?*+

19 Mirëpo të drejtët do të gëzojnë kur të shohin rrënimin e tyre,

i pafajshmi do të tallet me ta:

20 ‘Kundërshtarët tanë janë shuar,

dhe ç’ka mbetur prej tyre, do ta përpijë zjarri.’

21 Njihe Perëndinë që të gëzosh paqe,

atëherë do të të vijnë veç të mira.

22 Pranoje ligjin që del nga goja e tij,

dhe rrënjosi në zemër fjalët e tij.+

23 Nëse kthehesh tek i Plotfuqishmi, do ta marrësh veten;+

nëse e heq padrejtësinë nga tenda jote,

24 nëse e hedh floririn* përtokë

dhe arin e Ofirit+ në grykat* shkëmbore,

25 atëherë i Plotfuqishmi do të bëhet floriri yt

dhe argjendi më i zgjedhur për ty.

26 I Plotfuqishmi do të jetë kënaqësia jote

dhe ti do t’i ngresh sytë* drejt Perëndisë.

27 Do t’i përgjërohesh e ai do të të dëgjojë,

e atëherë do t’i plotësosh zotimet e tua.

28 Çfarëdo që të vendosësh të bësh, do të ketë sukses;

në udhët e tua do të shkëlqejë drita.

29 Se po të flasësh gjithë arrogancë, do të poshtërohesh;

por të përulurin,* ai do ta shpëtojë.

30 Ai do ta shpëtojë të pafajshmin,

e me siguri edhe ty, nëse duart i ke të pastra.»

 2 «Edhe sot do të ngul këmbë në ankesat e mia;*+

gjithë këto psherëtima s’më lënë pikë fuqie.

 4 Atij do t’ia parashtroja çështjen time,

e në gojë do të kisha plot argumente;

 5 atëherë do ta dija përgjigjen e tij,

do ta kuptoja çfarë do të më thoshte.

 7 Atje i drejti do të mund t’i ndreqte gjërat me të,

dhe Gjykatësi im do të më shpallte të pafajshëm një herë e mirë.

 8 Por unë shkoj në lindje, e ai s’është atje,

shkoj në perëndim, por as atje s’e gjej dot.

 9 Kur ai shkon majtas për të vepruar, nuk e shoh,

ai kthehet djathtas, por prapë s’arrij ta shoh.

11 Këmbët e mia kanë ndjekur me kujdes gjurmët e tij;

kam qëndruar në udhën e tij pa u shmangur.+

14 Ai do të realizojë plotësisht ç’ka ndër mend* për mua

dhe çdo gjë tjetër që ka ndër mend të bëjë.

15 Prandaj jam në ankth për shkak të tij;

kur mendoj për të, mbushem me frikë e nderim.

16 Perëndia ma ka ligështuar zemrën,

i Plotfuqishmi më ka futur frikën.

17 Por as errësira s’ma ka mbyllur ende gojën,

as terri që më ka mbuluar fytyrën.

 2 Ka nga ata që i shtyjnë shenjat e kufijve,+

që vjedhin kope për t’i çuar në kullotat e veta.

 3 Ata ia marrin gomarin jetimit,*

ia marrin demin vejushës si garanci* për një hua.+

 4 I shtyjnë e i përzënë të varfrit jashtë rruge;

të pambrojturve të tokës u duhet të fshihen prej tyre.+

 5 Të varfrit kërkojnë ushqim si gomarët e egër+ në shkretëtirë;

në vende të shkreta kërkojnë ushqim për fëmijët.

 6 Detyrohen të mbledhin në arën e tjetrit,*

të mbledhin atë që mbetet në vreshtin e të ligut.

 7 E kalojnë natën të zhveshur, pa asnjë rrobë,+

e s’kanë me se të mbulohen në të ftohtë.

 8 Bëhen qull nga shirat e maleve,

pas shkëmbit ngjishen që të gjejnë strehë.

 9 Të ligjtë e rrëmbejnë jetimin që në gji të nënës;+

ua marrin rrobën të varfërve si garanci për një hua,+

10 e kështu i detyrojnë të enden të zhveshur, pa asnjë rrobë,

të uritur, teksa mbartin duaj drithi.

11 Ata rropaten mes mureve të brezareve në zheg të ditës,*

shtypin rrushin në shtypëse, e prapë ikin të etur.+

12 Ata që janë në fill të vdekjes, rënkojnë në qytet,

të plagosurit për vdekje thërrasin për ndihmë,+

por Perëndia nuk shqetësohet për këtë.*

13 Të ligjtë ngrenë krye kundër dritës;+

nuk i njohin udhët e saj, nuk i ndjekin shtigjet e saj.

14 Vrasësi çohet me të zbardhur dita

dhe i merr jetën të pambrojturit e të varfrit,+

kurse natën bëhet hajdut.

15 Kurorëshkelësi pret muzgun+

e thotë me vete: ‘S’ka për të më parë njeri’,+

16 Hajduti futet vjedhurazi* natën nëpër shtëpi,

kurse ditën rri mbyllur e dritën s’e njeh.+

17 Si terri është mëngjesi për të;

ai i njeh fare mirë tmerret e territ.

18 Por ujërat do t’i marrin me vete të ligjtë;

prona e tyre do të jetë e mallkuar+

e ata nuk do të kthehen në vreshtin e vet.

19 Ashtu si thatësira dhe të nxehtët përpijnë dëborën e shkrirë,

edhe Varri* përpin ata që mëkatojnë.+

20 Nëna e vet* do ta harrojë të ligun;

krimbat do të gostiten me trupin e tij; ai s’do të kujtohet më,+

dhe padrejtësia do të rrëzohet si një pemë.

21 Gruaja shterpë bie pre e tij;

vejushën e gjorë ai e keqtrajton.

22 Me fuqinë e tij, Perëndia* do t’i heqë qafe të fuqishmit;

ndonëse mund të ngrihen lart, nuk do ta kenë të sigurt jetën.

23 Perëndia* i lë të ndihen të sigurt e të qetë,+

e megjithatë s’ua ndan sytë udhëve të tyre.*+

katandisen si mos më keq+ e vdesin si kushdo tjetër,

si kallinjtë e grurit mblidhen e këputen.

25 E kush do të më nxjerrë gënjeshtar tani?

Kush do t’i përgënjeshtrojë fjalët e mia?»

 2 «Atij i përket mbretërimi;

ai ka forcë të tmerrshme;

 4 Ndaj si mund të jetë i drejtë njeriu* në sytë e Perëndisë?+

Si mund të jetë i pafajshëm* njeriu i lindur nga një grua?+

 5 As hëna nuk shndrit para tij,

as yjet nuk janë të pastër në sytë e tij.

 6 Aq më tepër njeriu, që s’është veçse vemje,

dhe biri i njeriut, që s’është veçse krimb!»

 4 Kujt po i flet kështu?!

Kush t’i fryu në vesh këto fjalë?*

 5 Ata që dergjen të pafuqishëm në vdekje, dridhen;

janë më poshtë se ujërat dhe banorët e tyre.

 6 Varri* është lakuriq para Perëndisë,*+

vendi i kalbjes* është i pambuluar.

 7 Ai e shpalos veriun* në zbrazëti,+

tokën e mban varur në asgjë;

 8 i mbështjell ujërat brenda reve,+

e nën peshën e tyre retë nuk çahen;

 9 mbi fronin e vet i nden retë si vel që të mos shihet;+

10 përcakton horizontin* mbi sipërfaqen e ujërave+

dhe vë një kufi mes dritës dhe errësirës.

11 Shtyllat e qiellit tronditen,

shtangen nga qortimi i tij.

12 Me fuqinë e tij e trazon detin,+

me mençurinë e vet e bën copë-copë përbindëshin e detit.*+

13 Me frymën* e tij e kthjellon qiellin;

dora e tij e shpon tejpërtej gjarprin e pakapshëm.*

14 E pra, këto s’janë veç thekët e udhëve të tij,+

e ne kemi dëgjuar veç pëshpërimën e zërit të tij!

 2 «Siç është e vërtetë që Perëndia rron, ai që ma ka mohuar drejtësinë,+

e siç është e vërtetë që i Plotfuqishmi rron, ai që ma ka hidhëruar shpirtin,+

 3 derisa të kem frymë brenda meje

e derisa në flegrat e mia të jetë fryma e Perëndisë,+

 4 nga buzët e mia s’do të dalë asnjë padrejtësi,

as gjuha ime nuk do të nxjerrë mashtrime!

 6 Pas drejtësisë sime do të mbahem fort

e prej saj kurrë nuk do të heq dorë;+

sa të jem gjallë,* zemra ime s’ka për të më dënuar.*

 7 Armiku im u ndëshkoftë si i ligu,

dhe ai që më sulmon, si i padrejti!

 8 Ç’shpresë i mbetet të ligut* kur shkatërrohet,+

kur Perëndia i jep fund jetës së tij?

 9 A do t’ia dëgjojë Perëndia klithmat

kur të gjendet ngushtë e ta mbytin hallet?+

11 Unë do t’ju mësoj për fuqinë e Perëndisë;*

udhët e të Plotfuqishmit nuk do t’jua fsheh.

12 E nëse të gjithë paskeni parë vegime,*

pse janë kaq boshe gjithë fjalët tuaja?

13 Ja pjesa që i takon të ligut nga Perëndia,+

trashëgimia që merr tirani nga i Plotfuqishmi:

14 në pastë shumë djem, do të bien të vdekur nga shpata,+

pasardhësit e vet nuk do të ngopen me bukë;

15 djemve që i mbeten, do t’ua marrë jetën ndonjë sëmundje,

e vejushat e tyre nuk kanë për t’i qarë;

16 edhe në grumbulloftë argjend si të ishte pluhur

e plot rroba të bukura si të ishin argjilë,

17 edhe sikur t’i mbledhë të gjitha këto,

do të jetë i drejti që do t’i veshë, e jo ai,+

të pafajshmit do ta ndajnë mes tyre tërë argjendin e tij;

18 ai ndërton një shtëpi po aq të brishtë sa shtëpiza e molës,

si një barakë në arë+ që ka ngritur roja;

19 ai bie në shtrat i pasur, por pasuria e vet fluturon,*

e kur i hap sytë, s’i ka mbetur më asgjë;

20 tmerret e përpijnë si një përmbytje,

natën një shtrëngatë e hedh tutje;+

21 era e lindjes do ta marrë, e ai do të zhduket,

larg vendit të tij ka për ta vërvitur;+

22 pa pikë dhembshurie do t’i vërsulet,+

teksa ai mundohet gjithë dëshpërim t’ia mbathë larg duarve të saj;+

23 Gjithë përçmim ajo do të duartrokasë për të,

e nga vendi i vet do t’i fishkëllejë për ta tallur.*+

28 Ka një vend ku nxirret argjendi

dhe një vend ku rafinohet ari;+

 2 hekuri merret nga toka

dhe bakri nxirret nga shkëmbi.+

 3 Njeriu mposht errësirën e në mes të saj, në terr,

rrëmon cep më cep për minerale.*

 4 Hap një pus miniere larg vendeve të banuara,

në vende të harruara ku nuk shkel këmbë njeriu,

e disa prej tyre zbresin atje të lidhur me litar.

 5 Sipër, toka prodhon ushqim,

kurse poshtë, rrënohet sikur ta digjte zjarri.*

 7 Këtë shteg s’e ka njohur asnjë zog grabitqar

dhe as syri i hutës së zezë bishtgërshërë s’e ka parë.

 8 Bishat e frikshme nuk kanë shkelur në atë shteg,

luani i ri nuk ka dalë për gjah atje.

 9 Njeriu vë dorë kundër shkëmbinjve prej stralli

dhe i përmbys malet nga themelet.

10 Brenda shkëmbinjve hap kanale uji+

e syrit të tij nuk i shpëton asgjë e çmuar.

11 Në burimet e lumenjve, ai ngre prita,

dhe gjërat e fshehura i nxjerr në dritë.

12 Po mençuria, ku mund të gjendet?+

Ku është burimi i aftësisë për të kuptuar?+

13 Asnjeri s’ia di vlerën+

dhe ajo s’mund të gjendet në vendin e të gjallëve.

15 Nuk mund të blihet me ar të kulluar,

as mund të këmbehet me argjend.+

16 S’mund të blihet as me arin e Ofirit,+

as me gurë të rrallë oniksi e safiri.

17 Ari dhe qelqi s’mund të krahasohen me të,

as mund të këmbehet me ndonjë enë prej ari të kulluar.*+

18 Koralet dhe kristali s’ia vlen as të zihen në gojë,+

sepse mençuria vlen shumë më tepër se plot margaritarë.

19 Topazi+ i Kushit s’mund të krahasohet me të,

as me ar të kulluar s’mund të blihet.

21 Ajo u është fshehur syve të çdo krijese,+

u është fshehur zogjve të qiellit.

22 Shkatërrimi dhe vdekja thonë:

‘Veshët tanë vetëm kanë dëgjuar të flitet për të.’

23 Veç Perëndia e di si mund të gjendet,

vetëm ai e di ku banon ajo,+

24 sepse ai sheh deri në skajet e tokës

dhe vështron çdo gjë nën qiej.+

25 Kur përcaktoi forcën* e erës+

dhe u vendosi një kufi ujërave,+

26 kur vuri rregullat për shiun+

dhe bëri një rrugë për renë e stuhishme që gjëmon,+

27 në atë kohë ai e pa mençurinë dhe na e shpjegoi;

e themeloi dhe vërtetoi vlerën e saj.

‘Ja, të kesh nderim të thellë për Jehovain,* do të thotë të kesh mençuri,+

dhe t’i largohesh së keqes, do të thotë të kesh aftësi për të kuptuar.’»+

 2 «Ah, sikur t’u kthehesha muajve që shkuan,

ditëve kur Perëndia më mbronte,

 3 kur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time,

kur çaja errësirën nën dritën e tij,+

 4 kur isha në pranverën e jetës,

kur gëzoja miqësi me Perëndinë në tendën time,+

 5 kur i Plotfuqishmi ishte ende me mua,

kur isha i rrethuar nga fëmijët* e mi,

 6 kur i laja këmbët në gjalpë,

kur vaji rridhte rrëke nga shkëmbinjtë.+

 7 Kur dilja te porta e qytetit+

dhe zija vendin tim te sheshi,+

 8 djemtë më shihnin e më hapnin rrugën,*

edhe pleqtë çoheshin e rrinin në këmbë.+

 9 Princat i ndalnin fjalët,

gjysmë fjale s’nxirrnin nga goja.*

10 Burrat e shquar nuk bënin zë,

se gjuha u ngjitej pas qiellzës.

11 Kushdo që më dëgjonte, fliste mirë për mua,

dhe kush më shihte, më lëvdonte,

12 sepse e çliroja të varfrin që thërriste për ndihmë,+

jetimin* e këdo që s’kishte kush ta ndihmonte.+

13 Ai që ishte në fill të vdekjes, më bekonte,+

zemrën e vejushës e mbushja me gëzim.+

14 Si mantel e kisha veshur drejtësinë;

rroba* e çallma ime ishte gjykimi i drejtë.

15 U bëra sy për të verbrin

dhe këmbë për të çalin.

16 I bëhesha baba të varfrit;+

hetoja çështjen ligjore të atij që s’e njihja.+

17 Ua thyeja nofullat keqbërësve+

e nga dhëmbët ua rrëmbeja prenë.

18 Thosha: ‘Në folenë* time do të vdes+

dhe ditët e mia do të jenë të panumërta si kokrrizat e rërës.

19 Rrënjët e mia do të shtrihen drejt ujit

dhe vesa do të prehet gjithë natën në degët e mia.

20 Shkëlqimi im nuk do të venitet kurrë,

dhe harku në dorën time do të gjuajë përherë.’

21 Të gjithë mezi pritnin të më dëgjonin,

pritnin në heshtje këshillën time.+

22 Pas fjalës sime, nuk shtonin asgjë;

fjala ime ishte e ëmbël* për veshët e tyre.

23 Prisnin për mua sikur të pritnin për shiun;

ishin të etur për fjalën time si për shiun e pranverës.+

24 S’u besonin syve kur shihnin fytyrën time të qeshur;

drita e fytyrës sime i qetësonte.*

25 U jepja drejtim si kreu i tyre

dhe jetoja si mbreti mes ushtrisë së vet,+

si ngushëlluesi i atyre që mbajnë zi.+

30 Kurse tani më qeshin

ata që janë më të rinj se unë,+

etërit e të cilëve nuk do të kisha pranuar

as t’u afroheshin qenve të kopesë sime.

 3 Janë të këputur nga skamja e uria;

cimbisin ç’të gjejnë në vendin e zhuritur,

në një vend tashmë të rrënuar e të shkretuar.

 4 Mbledhin bar të kripur nëpër kaçuba;

hanë e ngopen me rrënjë gjineshtre.

 5 Të gjithë i dëbojnë nga mesi i tyre,+

u bërtasin e i përzënë si të ishin hajdutë.

 6 Jetojnë në shpatet e grykave,*

nëpër zgavrat e tokës, nëpër shkëmbinj.

 7 Klithin për ndihmë nga ferrat,

struken të gjithë bashkë pas hithrave.

 8 Janë bij të të marrëve e të njerëzve pa emër,

të dëbuar me forcë* nga vendi i tyre.

 9 Por tani unë jam bërë refreni i këngës së tyre;+

jam bërë për ta gazi i botës.*+

10 Ndiejnë neveri për mua e më rrinë larg;+

s’m’i kursejnë të pështyrat në fytyrë.+

11 Ngaqë Perëndia më ka çarmatosur* e më ka poshtëruar,

ata sulen pa fre* kundër meje.

12 Në të djathtën time ngrihen si një turmë e tërbuar;

më detyrojnë t’ia mbath,

e rrugës më vënë pengesa për të më rrënuar.

13 Rrugët m’i shkatërrojnë krejt;

hallet veç m’i shtojnë,+ e askush s’i ndal.*

14 Vijnë kundër meje si nëpërmjet një të çare të madhe në mur;

vërsulen në mes të një vendi të rrënuar.

15 Tmerri më mbërthen e s’më lëshon;

dinjitetin tim e fshin tej era, e si një re më davaritet çdo shpresë shpëtimi.

16 Jeta po më shuhet pak nga pak,+

ditë të mundimshme+ më mbajnë nën kthetra.

17 Natën kockat më therin nga dhembja;*+

dhembjet që më mundojnë, s’kanë të sosur.+

18 Nga forca e madhe edhe veshja* ime s’njihet më;*

si një jakë e ngushtë rreth qafës, më mbyt e më merr frymën.

19 Ti, o Perëndi, më ke hedhur në baltë,

e jam bërë pluhur e hi.

20 Të thërras për ndihmë, por ti s’më përgjigjesh;+

qëndroj para teje, por ti vetëm sa më vështron.

21 Mizorisht je kthyer kundër meje+

e me tërë fuqinë e dorës sate më sulmon.

22 Ti më ngre që era të më marrë tutje,

e pastaj në mes të stuhisë më flak.*

23 Unë e di se do të më çosh drejt vdekjes,

në shtëpinë ku do të shkojnë gjithë të gjallët.

24 Por askush nuk do të godiste një njeri të mjerë*+

teksa thërret për ndihmë në ditë të vështirë.

26 Prisja të mirën, por më erdhi e keqja;

prisja dritën, por më erdhi terri.

27 Më është bërë një lëmsh në zemër që s’më lë të qetë;

ditë të mundimshme më kanë ardhur si lumë.

29 Jam bërë vëlla i çakejve

dhe shok i zogjve të strucit.+

30 Lëkura më është nxirë e më ka rënë;+

kockat më përvëlojnë nga zjarrmia.*

31 Harpa ime nxjerr veç tinguj vajtimi,

fyelli* im vajton me ata që qajnë.

31 Kam bërë një besëlidhje me sytë e mi.+

E si mund t’ia ngul sytë* një vajze të re?*+

 6 Le të më peshojë Perëndia me peshore të saktë,+

atëherë do ta shohë se jam njeri me integritet.*+

 7 Nëse hapat e mi janë larguar nga udha e drejtë,+

nëse zemra ime ka ndjekur sytë e mi+

a nëse i kam ndyrë duart,

 8 atëherë mbjellsha unë dhe ngrëntë tjetri,+

u shkultë me rrënjë ajo që mbjell!*

 9 Nëse zemra më është joshur nga një grua tjetër,+

e nëse kam zënë pusí+ te dera e tjetrit,*

10 atëherë gruaja ime bloftë drithë për një tjetër,

e burra të tjerë paçin marrëdhënie me të!*+

11 Se kjo do të ishte sjellje e turpshme nga ana ime,

një faj që meriton ndëshkimin e gjykatësve;+

12 do të ishte si një zjarr që përpin e shkatërron,*+

i cili do të shkrumbonte deri në rrënjë* gjithçka kam.

13 Nëse ia kam mohuar drejtësinë shërbëtorit a shërbëtores sime

kur kishin një ankesë* kundër meje,

14 ç’do të bëj kur Perëndia të ngrihet kundër meje?

Si do t’i përgjigjem kur të më kërkojë llogari?+

16 Nëse nuk i kam dhënë të varfrit atë që kërkonte+

e nëse u kam sjellë trishtim syve të vejushës,*+

17 nëse e kam ngrënë i vetëm ushqimin tim

e nëse nuk e kam ndarë me jetimët,+

18 (se që në rininë time jam bërë baba për jetimin,

dhe që fëmijë* i jam bërë krah vejushës),

19 nëse e kam parë dikë të vdiste nga i ftohti ngaqë s’kishte rroba,

ose të varfrin që s’kishte me ç’të mbulohej,+

20 nëse ai s’më ka falënderuar*+

teksa ngrohej me leshin e deleve të mia,

21 nëse e kam kërcënuar me grusht ndonjë jetim+

kur kishte nevojë për ndihmën time te porta e qytetit,*+

22 atëherë më daltë shpatulla* vendit

e m’u theftë krahu në bërryl!*

23 Në të vërtetë i frikësohesha shkatërrimit që sjell Perëndia,

dhe lavdia e tij më mbushte me frikë e nderim.

24 Nëse i kam varur shpresat tek ari,

a nëse i kam thënë arit të kulluar: ‘Ti je siguria ime!’+

25 nëse i jam gëzuar pasurisë sime të madhe,+

ngaqë kisha grumbulluar mjaft zotërime,+

26 nëse e kam parë diellin* të shndriste

dhe hënën të lëvizte në shkëlqimin e saj,+

27 e zemra në fshehtësi më mashtronte,

dhe me dorë u dërgoja puthje në shenjë adhurimi,+

28 atëherë do të ishte një faj që meriton ndëshkimin e gjykatësve,

sepse do të kisha mohuar Perëndinë e vërtetë atje lart.

30 Kurrë nuk e lejova gojën time të mëkatonte,

që ta mallkonte e të dëshironte vdekjen e tij.+

31 A s’kanë thënë njerëzit e tendës sime:

‘A ka njeri që të mos jetë ngopur me ushqimin* e tij?’+

32 Asnjë i panjohur* s’kishte pse të flinte jashtë,+

sepse i hapja dyert për çdo udhëtar.

33 Mos jam përpjekur ndonjëherë t’i mbuloj mëkatet siç bëjnë të tjerët,+

duke i fshehur fajet në xhepat e rrobave?

34 Mos i jam trembur reagimit të shumicës?

Përbuzja e fiseve të tjera vallë më ka shtënë tmerrin,

aq sa të heshtja e të kisha frikë të dilja nga dera?

36 Mbi supe do ta mbaja atë dokument,

rreth kokës si kurorë do ta lidhja.

37 Do t’i jepja llogari Perëndisë për çdo hap timin;

atij do t’i drejtohesha plot siguri, si një princ.

38 Nëse toka ime këlthet kundër meje

e të gjitha brazdat e saj vajtojnë,

39 nëse i kam ngrënë frytet e saj pa paguar,+

nëse pronarët e saj psherëtijnë të brengosur për fajin tim,+

40 atëherë dalshin gjembaçë në vend të grurit,

dhe barëra me erë të keqe në vend të elbit!»

«Unë jam i ri,*

kurse ju të moshuar.+

 7 Mendova: ‘Të flasë mosha,*

dhe të tregojnë mençuri vitet e shumta.’

 8 Por aftësinë për të kuptuar

njeriut ia jep fryma e shenjtë, po, fryma e të Plotfuqishmit.+

 9 Mosha s’të bën* medoemos të mençur,

s’janë vetëm të moshuarit që kuptojnë ç’është e drejtë.+

10 Prandaj them: ‘Më dëgjoni,

se edhe unë do t’ju tregoj atë që di.’

11 Prita të flisnit ju;

i dëgjova arsyetimet tuaja+ ndërsa kërkonit të gjenit fjalët.+

12 Ju ndoqa me vëmendje,

por asnjëri s’mundi t’i tregonte Jobit se e kishte gabim*

ose t’u jepte përgjigje argumenteve të tij.

13 Prandaj mos thoni: ‘Kemi mençuri,

se atë po e ndreq Perëndia, jo njeriu.’

14 Jobi s’i drejtoi ato fjalë kundër meje,

prandaj nuk do t’i përgjigjem me arsyetimet tuaja.

15 Ju u shtangët, s’u përgjigjët më;

s’kishit më asgjë për të thënë.

16 Prita, por ju nuk po flisnit më;

thjesht rrinit atje e s’përgjigjeshit.

17 Prandaj do të përgjigjem unë;

edhe unë do t’ju tregoj atë që di,

18 sepse kam plot fjalë për të thënë;

fryma e Perëndisë më nxit të flas.

19 Brenda* ndihem si vera e mbyllur,

si kacekët e rinj të verës që janë gati të pëlcasin.+

20 Më lini të flas që të gjej lehtësim,

do të hap gojën e do të përgjigjem.

21 S’do të mbaj anën e askujt,+

askujt s’do t’i bëj lajka,*

22 se nuk di të bëj lajka,

përndryshe Bërësi im do të më shfaroste në çast.

33 Tani Job, të lutem, dëgjoji fjalët e mia,

dëgjo gjithçka që do të të them.

 2 E pra, nuk mund të mos e hap gojën;

gjuha ime* duhet të flasë se s’bën.

 3 Fjalët e mia burojnë nga drejtësia e zemrës,+

buzët e mia thonë me çiltërsi fjalë mençurie.

 4 Fryma e Perëndisë më krijoi,+

po, fryma e të Plotfuqishmit më solli në jetë.+

 5 Nëse mundesh, m’u përgjigj;

paraqiti argumentet e tua para meje;

bëhu gati të mbrosh çështjen tënde.

 6 Para Perëndisë së vërtetë jam njësoj si ti,

se nga argjila jam bërë edhe unë.+

 7 Prandaj s’ke pse trembesh nga unë,

se nuk do të të rëndoj me fjalë.

 8 U vura veshin fjalëve të tua,

po, të dëgjova tek thoshe disa herë:

 9 ‘Jam i kulluar, s’kam bërë asnjë mëkat;+

jam i pastër, s’kam bërë asnjë faj.+

10 Por Perëndia gjen arsye që të më kundërvihet,

më konsideron armikun e tij.+

11 M’i vë këmbët në fallaká,*

tërë shtigjet e mia i heton.’+

14 Perëndia flet një herë, madje dy herë,

por askush s’ia vë veshin;

15 flet nëpërmjet ëndrrave, vegimeve* të natës+

kur njeriu bie në gjumë të thellë, kur fle në shtrat.

16 Atëherë ai ia hap njeriut veshët+

dhe ia ngulit* në mendje mësimet e Tij,

17 që ta largojë nga veprimet e këqija+

dhe ta mbrojë nga krenaria.+

18 Ai ia ruan shpirtin nga gropa,*+

dhe jetën që të mos ia marrë shpata.*

19 E korrigjon njeriun edhe me anë të dhembjeve në shtratin e vet,

e me dhembjet e vazhdueshme të kockave,

20 aq sa i pështiroset buka

e i neveritet edhe ushqimi më i shijshëm.+

21 Mishi i tretet derisa s’shihet më,

kockat që s’dukeshin, tani duken sheshit.

22 Shpirti i tij i afrohet gropës,*

jeta e tij u afrohet atyre që sjellin vdekjen.

23 Nëse për të ka një lajmëtar,* një mbrojtës në një mijë,

për t’i treguar njeriut ç’është e drejtë,

24 atëherë Perëndia i tregon mëshirë e i thotë:

‘Mos lër që të përfundojë në gropë!*+

26 Ai do t’i përgjërohet Perëndisë,+ i cili do ta miratojë,

dhe do të brohorasë plot hare teksa sheh fytyrën e Tij.

Perëndia do ta konsiderojë përsëri të drejtë vdekatarin.

‘Mëkatova+ dhe të drejtën e shtrembërova,

mirëpo nuk mora atë që meritoja.*

28 Perëndia e ka shpenguar shpirtin tim* që të mos përfundojë në gropë;*+

tani jeta ime do të shohë dritë.’

29 E pra, Perëndia i bën gjithë këto gjëra

dy herë, madje tri herë, për njeriun,

30 që ta shpëtojë nga gropa*

e që drita e jetës të shndritë mbi të.+

32 Po pate ndonjë fjalë për të thënë, shprehu;

fol, se dua të të jap të drejtë.

33 Nëse s’ke çfarë të thuash, më dëgjo mua;

rri në heshtje, dhe unë do të të mësoj mençurinë.»

 2 «Dëgjoni fjalët e mia, o të mençur;

ma vini veshin, ju që keni kaq shumë njohuri,

 3 sepse veshi i peshon fjalët

ashtu si gjuha* shijon ushqimin.

 4 Ta peshojmë vetë çfarë është e drejtë;

të vendosim mes nesh çfarë është e mirë.

 5 Se Jobi tha: ‘Unë kam të drejtë,+

por Perëndia më ka mohuar drejtësinë.+

 7 Kush është si Jobi,

që e pi përqeshjen si ujë?

 8 Ai rri me ata që bëjnë veç keq

dhe në shoqërinë e të ligjve.+

 9 Se tha: ‘Njeriu s’fiton gjë

duke u përpjekur të kënaqë Perëndinë.’+

Është e pamendueshme që Perëndia i vërtetë të veprojë me ligësi,+

që i Plotfuqishmi të veprojë me padrejtësi!+

11 Se ai e shpërblen njeriun sipas veprave të veta+

dhe sjell mbi të pasojat e udhëve që ndjek.

12 Pa dyshim, Perëndia nuk vepron me ligësi,+

i Plotfuqishmi nuk e shtrembëron drejtësinë.+

13 Kush i dha atij autoritet mbi tokën

ose kush e caktoi mbi mbarë botën?*

14 Po të kthehej kundër tyre,

po t’ua merrte përsëri frymën* e frymëmarrjen,+

15 çdo njeri* do të merrte fund

e njerëzimi do të kthehej në pluhur.+

16 Prandaj, nëse kupton, kushtoji vëmendje kësaj;

dëgjoji me kujdes fjalët e mia.

17 A duhet të qeverisë dikush që e urren drejtësinë?

A do ta dënoje një të fuqishëm që është i drejtë?

19 Është Dikush që nuk mban anën e princave,

që nuk nderon të pasurit më shumë se të varfrit,*+

sepse të gjithë janë vepër e duarve të tij.+

20 Njerëzit mund të vdesin befas,+ në mes të natës;+

i zënë dridhmat nga tmerri e pastaj shuhen;

edhe të fuqishmëve iu vjen fundi, por jo nga dora e njeriut.+

21 Vërtet, Perëndia i mban sytë tek udhët e njeriut+

dhe sheh çdo hap që hedh.

22 S’ka errësirë e terr të dendur

ku të fshihen ata që merren me të këqija.+

23 Se Perëndia nuk i cakton një kohë njeriut

kur të dalë para Tij për t’u gjykuar.

24 Ai i thyen të fuqishmit pa pasur nevojë t’i hetojë,

dhe në vend të tyre ngre të tjerë,+

25 sepse ai i njeh veprat e tyre;+

në një natë i rrëzon nga froni, e ata shtypen krejt.+

26 Për gjithë ligësinë e tyre

i godet para syve të të gjithëve,+

27 sepse i kanë kthyer shpinën e nuk e ndjekin më,+

dhe për udhët e tij nuk duan t’ia dinë.+

28 Për faj të tyre, të varfrit i thërrasin atij për ndihmë,

dhe ai e dëgjon klithmën e të pambrojturve.+

30 i ligu* nuk do të sundojë+

dhe as do t’i ngrejë gracka popullit.

‘Jam ndëshkuar, edhe pse s’kam bërë asnjë shkelje.+

32 Më ndihmo të kuptoj atë që nuk arrij të shoh;

nëse kam bërë ndonjë gabim, s’do ta bëj më.’

33 Mos do të të shpërblejë ai sipas kushteve të tua,

përderisa ti hedh poshtë gjykimin e tij?

34 Njerëzit me arsye* do të më thonë,

po, çdo i mençur që dëgjon, do të më thotë:

35 ‘Jobi flet pa i ditur gjërat,+

në fjalët e tij mungon gjykimi i thellë.’

36 Le të sprovohet Jobi* deri në fund,

sepse përgjigjet njësoj si të ligjtë.

37 Mëkatit të tij i shton edhe rebelimin;+

gjithë përçmim duartroket para nesh

e thotë fjalë pafund kundër Perëndisë së vërtetë!»+

 4 Por unë do të të përgjigjem ty

dhe shokëve+ të tu bashkë me ty.

 5 Ngriji sytë drejt qiellit dhe shih!

Vështroji retë+ që janë më lart se ti!

 8 Ligësia jote ndikon vetëm te një njeri si ti,

dhe drejtësia jote, veç te një bir njeriu.

 9 Njerëzit thërrasin për ndihmë prej shtypjes së madhe;

klithin për lehtësim nga sundimi* i të fuqishmëve.+

10 Por asnjë nuk thotë: ‘Ku është Perëndia, Bërësi im i Madh,+

ai që të nxit netëve t’i thurësh këngë lëvdimi?’+

11 Ai na mëson neve+ më tepër se kafshët e tokës,+

e na bën më të mençur se zogjtë e qiellit.

12 Njerëzit thërrasin për ndihmë, por ai s’u përgjigjet+

sepse ai e sheh krenarinë e të ligjve.+

13 Pa dyshim, Perëndia nuk i dëgjon kurrë britmat e shtirura;*+

jo, i Plotfuqishmi nuk u kushton vëmendje.

15 se ai nuk të ka kërkuar llogari i zemëruar,

as nuk ua ka vënë veshin fjalëve të tua të rrëmbyera.+

16 Prandaj Jobi e hap gojën më kot,

dhe thotë fjalë pa fund ndonëse s’ka njohuri.»+

 2 «Bëj dhe pak durim me mua teksa të shpjegoj,

se kam ende diçka për të të thënë në emër të Perëndisë.

 3 Do të tregoj gjithçka di,

dhe do të shpall se drejtësia i përket Bërësit tim.+

 4 Vërtet, fjalët e mia nuk janë gënjeshtra;

tani para teje ke Atë që ka njohuri të përsosur.+

 5 Vërtet, Perëndia është i fuqishëm+ e nuk hedh poshtë askënd;

ai ka aftësi të thellë për të kuptuar.

 6 Ai nuk ua kursen jetën të ligjve,+

kurse të munduarit i gjykon me drejtësi.+

 7 Nuk i largon sytë nga të drejtët;+

i vë në fron si mbretër,*+ dhe ata lartësohen përgjithmonë.

 8 Por nëse janë nën vargonj

e të lidhur me litarët e mundimit,

 9 ai u tregon hapur gjithë ç’kanë bërë,

fajet që kanë kryer nga krenaria.

10 Ua hap veshët për t’i ndrequr

dhe i nxit të heqin dorë nga e keqja.+

11 Nëse i binden dhe i shërbejnë,

kanë për t’i mbyllur ditët në begati,

dhe vitet e tyre do të jenë plot kënaqësi.+

12 Por nëse nuk binden,

do të bien të vdekur nga shpata,*+

do të marrin fund në padijen e tyre.*

14 Ata vdesin kur janë ende të rinj,+

teksa e kalojnë* jetën mes prostitutave* të tempullit.+

15 Kurse të munduarit Perëndia* i shpëton nga vuajtjet;

ai ua hap veshët teksa janë nën shtypje.

16 Ai të nxjerr nga kthetrat e dëshpërimit,+

të çon në një vend të gjerë, pa kufij,+

dhe të ngushëllon me ushqim të zgjedhur në tryezën tënde.+

17 Atëherë do të kënaqesh kur të gjykohen të ligjtë,+

kur të jepet gjykimi dhe të vihet në vend drejtësia.

18 Por ki kujdes se mos nga tërbimi të mbushet zemra me ligësi,*+

dhe nga një ryshfet i majmë shkon në rrugë të shtrembër.

19 Përndryshe, a do të bënin punë thirrjet e tua për ndihmë?

A do të nxirrnin nga halli përpjekjet e tua të mëdha?+

20 Mos e dëshiro fort natën

kur njerëzit zhduken sysh nga vendet e tyre.

21 Mos zgjidh të bësh të keqen,

por zgjidh më mirë të durosh vuajtje.+

22 Ja, Perëndia madhërohet falë fuqisë së tij.

E ku ka mësues si ai?!

23 Kush e ka drejtuar në cilën udhë të ecë?*+

Kush i ka thënë: ‘Ajo që ke bërë, është e gabuar.’+

24 Mos harro të madhërosh veprat e tij,+

për të cilat njerëzit kanë thurur këngë.+

25 Mbarë njerëzimi i ka parë;

njeriu mund t’i soditë veçse nga larg.

26 Po, madhështinë e Perëndisë as që e konceptojmë dot:+

vitet e tij as që mund të numërohen.*+

27 Ai i tërheq lart pikat e ujit,+

dhe mjegulla që formohet prej tyre, kondensohet e kthehet në shi;

28 pastaj retë derdhen si rrebesh,+

e mbi gjithë njerëzimin shiu bie rrëmbyeshëm.

29 Kush mund të kuptojë si shtrihen retë në qiell,

a bubullimat që vijnë nga tenda* e tij?+

30 Shih si e shpalos mbi të vetëtimën,*+

si e mbulon me ujë fundin* e detit.

31 Me anë të tyre, ai mban gjallë* popujt;

u jep ushqim me bollëk.+

32 Në duart e veta e mban rrufenë

dhe e drejton që të godasë në shenjë.+

33 Bubullimat njoftojnë ardhjen e tij,

e madje edhe bagëtia tregon se kush* po vjen.

37 Kur mendoj për këtë,

zemra më rreh fort, më përpëlitet në kraharor.

 2 Dëgjojeni me vëmendje uturimën e zërit të tij

dhe bubullimën që del nga goja e tij.

 3 Ai e dërgon atë nën tërë qiejt;

i nis vetëtimat e tij deri në skajet e tokës.+

 4 E më pas dëgjohet një gjëmim;

zëri i tij madhështor si bubullimë gjëmon,+

dhe vetëtimat s’ka gjë që t’i ndalë kur dëgjohet zëri i tij.

 5 Zëri gjëmues i Perëndisë+ të mrekullon;

ai bën gjëra madhështore që ne s’arrijmë t’i kuptojmë.+

 6 Ai i thotë borës: ‘Bjer në tokë!’,+

dhe shirave të rrebeshta: ‘Derdhuni me rrëmbim!’+

 7 Atëherë Perëndia ia lidh* duart njeriut,

që veprat e Tij t’i njohin të gjithë vdekatarët.

 8 Kafshët e egra shkojnë në strofkat e tyre

e në skuta të errëta struken.

 9 Shtrëngata del nga dhoma e vet,+

dhe me erërat e veriut vjen të ftohtët.+

10 Me një të fryrë, Perëndia formon akullin,+

dhe ujërat e paana ngrijnë e bëhen gur.+

11 Po, i ngarkon retë e dendura me lagështi,

e mes reve i shpërndan vetëtimat e tij.+

12 Ato enden andej-këtej, ku t’i drejtojë ai;

mbi faqen e dheut bëjnë çfarë t’ju urdhërojë ai.+

13 Ai i përdor+ retë për të ndëshkuar,*+

për të sjellë shi mbi tokë a për të treguar dashuri besnike.

14 Dëgjoje këtë, o Job;

ndalu dhe mendo thellë për veprat e mrekullueshme të Perëndisë.+

17 Pse janë të ngrohta rrobat e tua

kur fryn juga+ e toka bie në qetësi?

18 A mundesh t’i tendosësh* qiejt bashkë me Të,+

si një pasqyrë të fortë metali?

19 Na trego ti si t’i përgjigjemi,

se ne s’themi dot asnjë fjalë, ngaqë jemi në errësirë.

21 Njerëzit as dritën* nuk e shohin dot, ndonëse shndrit në qiell,

po të mos kalojë era e të largojë retë.

22 Nga veriu vjen një shkëlqim i artë;

madhështia e Perëndisë+ të lë gojëhapur.

23 Ne nuk arrijmë ta kuptojmë të Plotfuqishmin;+

ai ka fuqi të jashtëzakonshme+

dhe nuk e shkel kurrë drejtësinë e tij të madhe+ kur gjykon.+

 2 «Kush je ti që t’i vësh në dyshim vendimet e mia

dhe të flasësh kur s’ke njohuri?+

 3 Tani, të lutem, mblidhe veten e bëhu burrë;

unë do të të pyes e ti m’u përgjigj.

Kush ia vuri gurin e qoshes,+

 7 kur yjet e mëngjesit+ lëshonin së bashku britma hareje

dhe të gjithë bijtë e Perëndisë*+ brohoritnin tërë ngazëllim?

 8 Kush i vuri pritë me porta detit,+

kur doli vrullshëm nga burimi i tij,*

 9 kur e vesha me re dhe e mbështolla* me terrin e zi,

10 kur i vendosa kufirin dhe i vura shula e porta,+

11 kur i thashë: ‘Deri këtu mund të vish e jo më tutje;

këtu do të ndalen dallgët e tua krenare.’+

Mos i ke treguar agimit në ç’vend të çelë,+

13 që të pushtojë tërë skajet e tokës

e t’i shkundë prej saj të ligjtë?+

14 Toka ndërron fytyrë* si argjila kur vuloset,

e çdo gjë në të, del në dritë si stolitë në një veshje.

15 Kurse të ligjve u hiqet drita e tyre

dhe krahu që kanë ngritur, u thyhet.

Ku e ka shtëpinë errësira,

20 që ta çosh deri te vendi i vet

e të mësosh shtigjet e shtëpisë së saj?

21 Mos, vallë, e di këtë ngaqë kishe ardhur në jetë tashmë

apo ngaqë ke jetuar shumë vjet?*

22 Ke hyrë ndonjëherë në depot e borës+

ose i ke parë depot e breshrit,+

23 që i ruaj për kohë të zeza,

për ditë lufte e beteje?+

24 Nga ç’drejtim përhapet drita*

ose nga fryn era e lindjes në tokë?+

Kush bëri një shteg për renë e stuhishme që gjëmon,+

26 që të bjerë shi atje ku s’jeton kush,

në shkretëtirën ku s’ka këmbë njeriu,+

27 që t’u shuaj etjen vendeve të shkretuara

e në to të mbijë e të gëlojë bari?+

Kush e sjell në jetë brymën e qiellit+

30 kur ujërat forcohen si gur

dhe sipërfaqja e ujërave të thella ngrin?+

34 A e ngre dot zërin deri te retë,

që shirat e bollshme të të mbulojnë?+

Kush mund t’i zbrazë shtambat e qiellit,+

38 që pluhuri të bëhet baltë

dhe plisat e dheut të ngjiten me njëri-tjetrin?

39 A e zë dot ti gjahun për luanin,

ose a i ngop dot ti luanët e rinj+

40 kur struken në strofkat e tyre,

kur zënë pritë në skuta të errëta?

41 Kush u jep ushqim korbave+

kur të vegjlit e tyre i klithin për ndihmë Perëndisë

e vijnë vërdallë se s’kanë ç’të hanë?

 3 Ato kërrusen kur sjellin në jetë të vegjlit,

e kështu dhembjet e lindjes marrin fund.

 4 Të vegjlit e tyre bëhen të fortë e rriten në fushë,

pastaj largohen e nuk kthehen më.

 6 Unë i dhashë për shtëpi rrafshinën e shkretë

dhe për banesë tokën e kripur.

 7 Ai e përbuz rrëmujën e qytetit;

të bërtiturat e një pronari as që i dëgjon,

 8 endet kodrave që të gjejë kullotë

dhe çdo gjë të gjelbër kërkon.

11 A do t’i besoje forcës së tij të madhe

e ta lije në dorë të tij punën tënde të rëndë?

12 A do t’i zije besë se do të sillte te ti të korrat*

dhe se do të mblidhte drithin në lëmë?*

13 Krahët e strucit rrahin me gëzim,

por, a mund të krahasohen pendët e puplat e tij me të lejlekut?+

14 Struci i shtron vezët përtokë

dhe i vë të ngrohen në dhé,

15 por harron që ndonjë këmbë mund t’i shkelë

a ndonjë kafshë e egër mund t’i shtypë.

16 Sillet ashpër me të vegjlit, si të mos ishin të vetët;+

s’ka frikë se mos i shkon mundi kot.

17 Se Perëndia nuk i ka dhënë* mençuri

dhe as i ka dhuruar aftësi për të kuptuar.

18 Por kur ngrihet dhe rreh krahët,

përqesh kalin e kalorësin.

21 Në luginë rreh tokën me thundra e hov me të gjitha forcat,+

dhe vërsulet drejt betejës.*+

22 Qesh me frikën e s’e tremb asgjë;+

ai nuk sprapset për shkak të shpatës.

23 Kukura* e shigjetave i përplaset në trup,

e nën dritën e diellit heshta e shtiza vezullojnë.

24 Fërgëllin tërë padurim e sulet përpara,*

s’e zë vendi* sapo dëgjon tingullin e bririt.

E nuhat betejën që nga larg,

thirrjen e komandantëve dhe britmat e luftës.+

27 Mos, vallë, e urdhëron ti shqiponjën të fluturojë lart+

dhe ta ngrejë folenë në kreshta të larta?+

28 Ajo e kalon natën shkëmbinjve;

banon në fortesën e vet mbi shkrep.*

29 Nga atje lart kërkon ushqim,+

se sytë e saj shohin shumë larg.

30 Zogjtë e saj thithin gjak,

dhe ku ka të vrarë, atje ndodhet ajo.»+

 5 Një herë fola, madje dy herë,

por nuk do të përgjigjem më, s’do të them më asnjë fjalë.»

 7 «Tani, të lutem, mblidhe veten e bëhu burrë;

unë do të të pyes e ti m’u përgjigj.+

 9 A është krahu yt aq i fortë sa krahu i Perëndisë së vërtetë?+

A mund të gjëmojë zëri yt si zëri i tij?+

10 Stolisu, pra, me nderim e madhështi;

vishu me lavdi e shkëlqim.

11 Zbraze zemërimin tënd të furishëm;

shikoji të gjithë fodullët dhe përuli.

12 Po, shikoji të gjithë fodullët dhe poshtëroji;

shtypi të ligjtë aty në vend.

13 Fshihi të gjithë bashkë në dhé,

kyçi të gjithë në një skutë të errët.

14 Atëherë edhe unë do ta pranoja*

se dora jote e djathtë mund të të shpëtojë.

16 Shih ç’forcë ka te këmbët,*

ç’fuqi ka te muskujt e barkut!

17 Bishtin e ka të fortë si cedër,

dejet e kofshëve i gërshetohen me njëri-tjetrin.

18 Kockat i ka si tuba bakri,

gjymtyrët i ka të forta si shufra hekuri të farkëtuar.

19 Mes veprave të Perëndisë, ai renditet i pari.*

Vetëm Bërësi i vet mund t’i afrohet me shpatë.

20 Malet prodhojnë ushqim për të,

e në to lodrojnë tërë kafshët e egra.

21 Nën xinxife* shtrihet të pushojë,

nën hijen e kallamishteve të kënetës.

22 Me hijen e tyre xinxifet e mbulojnë,

plepat e luginës* e rrethojnë.

23 Edhe kur lumi trazohet, atë nuk e zë frika,

edhe kur Jordani+ fryhet e i sulet në fytyrë, ai rri i qetë.

24 A mund ta mbërthejë dikush

a t’ia shpojë hundën me grremç* kur ai ia ka ngulur sytë?

41 A e kap dot leviathanin*+ me grep?

A ia lidh dot gjuhën me litar?

 4 Mos do të lidhë besën me ty,

që ta kesh skllavin tënd për gjithë jetën?

 7 A do t’ia mbushje lëkurën me fuzhnja*+

ose kokën me heshta peshkimi?

 8 Provo njëherë, vëre dorën mbi të:

kurrë s’ke për ta harruar përleshjen!

Jo, dy herë s’ke për ta provuar!

 9 Çdo shpresë për ta nënshtruar është e kotë;

vetëm pamja e tij do të të tmerronte.*

12 S’do të rri pa folur për gjymtyrët e tij,

për fuqinë dhe trupin e tij të krijuar në mënyrë të mrekullueshme.

15 Në shpinë i ka luspat radhë-radhë,*

të shtrënguara mirë me njëra-tjetrën.

16 Njëra me tjetrën aq fort puthiten,

sa edhe ajri s’kalon dot mes tyre.

17 Janë të ngjitura me njëra-tjetrën,

të kapura aq fort bashkë, sa s’mund të ndahen.

18 Teshtimat e tij lëshojnë shkëndija drite,

dhe sytë e tij janë si rreze agimi.

19 Nga goja i dalin vetëtima,

shkëndija zjarri xixëllojnë.

20 Nga vrimat e hundës i del tym,

siç del nga furra ku digjet xunkth.

21 Fryma e tij ndez thëngjijtë,

flakë zjarri i shpërthejnë nga goja.

22 Në qafë ka forcë të madhe;

para tij të gjithë ia mbathin nga tmerri.

23 Palat e mishit i ka të ngjeshura me njëra-tjetrën;

janë të palëvizshme e të forta si metal i derdhur.

24 Zemrën e ka të fortë si guri,

po, të fortë si guri i poshtëm i mullirit.

25 Kur ai ngrihet, edhe trimat tremben;

kur rreh vrullshëm ujin, ata hutohen krejt.

26 Asnjë shpatë nuk e vë dot poshtë,

as heshta, shtiza a maja e shigjetës.+

27 Për të hekuri është si lëmishte,

e bakri si një copë druri e kalbur.

28 Para shigjetës nuk ia mbath me të katra;

gurët e hobesë janë si kashtë për të.

29 Topuzi i duket si fije kashte,

dhe me vringëllimën e shtizës qesh.

30 Barkun e ka si me copa qeramike të mprehta;

ai rrëshqet mbi baltë si të ishte trinë shirëse.*+

31 Bën që thellësitë të vlojnë si uji në kazan;

e trazon detin si të ishte një enë ku bëhet pomadë.

33 Mbi dhé nuk ka krijesë të ngjashme me të,

e krijuar që të mos e njohë frikën.

34 Çdo kafshë madhështore e sheh në dritë të syrit;

është mbret i tërë egërsirave të fuqishme.»

 2 «Tani e di se ti je në gjendje të bësh gjithçka

dhe s’ka asgjë të paarritshme për ty.+

Vërtet, unë fola, por pa kuptuar;

fola për gjëra tepër të mrekullueshme e që nuk i njoh.+

 4 Ti the: ‘Të lutem, më dëgjo dhe unë do të flas;

unë do të të pyes e ti m’u përgjigj.’+

 5 Veç kisha dëgjuar të flitej për ty,

por tani të shoh me sytë e mi.

 6 Ndaj i tërheq ato që thashë,+

pendohem dhe ulem në pluhur e në hi.»+