Kwiecień

Wiara w okup jest niezbędna, żeby odnieść korzyści z ciała i krwi Jezusa (Efez. 1:7). Osoby, które Jezus nazwał „drugimi owcami”, nie spożywają i nie powinny spożywać podczas Wieczerzy Pańskiej chleba i wina (Jana 10:16). Odnoszą jednak korzyści z ciała i krwi Jezusa Chrystusa. Dzieje się tak, gdy przejawiają wiarę w przebłagalną moc jego ofiary (Jana 6:53). Z kolei ci, którzy spożywają, pokazują, że są objęci nowym przymierzem i że mają nadzieję na panowanie z Jezusem w niebiańskim Królestwie. Bez względu na to, czy jesteśmy pomazańcami, czy należymy do drugich owiec, musimy przejawiać wiarę, bo dzięki temu zyskamy życie wieczne. w24.12 49:14, 16

W trakcie Wieczerzy Pańskiej Jezus dał swoim apostołom chleb i powiedział, że oznacza on jego ciało. Następnie dał im do picia wino i powiedział, że oznacza ono „krew przymierza” (Marka 14:22-25; Łuk. 22:20; 1 Kor. 11:24). Nowe przymierze zostało ‛zawarte z ludem Izraela’ duchowego, który ma panować w Królestwie Bożym (Hebr. 8:6, 10; 9:15). Podczas Wieczerzy Pańskiej Jezus skupił się na „małej trzódce”. W skład tej grupy weszli najpierw apostołowie, którzy byli obecni z Jezusem na tej uroczystości. To właśnie „mała trzódka” będzie przebywać z Jezusem w niebie. w24.12 49:9-10

Jezus został zdradzony przez przyjaciela. Potem wrogowie go aresztowali, obrażali i oskarżali o rzeczy, których nie zrobił. Skazali go na śmierć i torturowali. Żołnierze zaprowadzili go na miejsce egzekucji i przybili do pala. Chociaż wszystko to wiązało się dla Jezusa z ogromnym cierpieniem, to Jehowa cierpiał z tego powodu jeszcze bardziej. Mimo to nie użył swojej mocy i nie zainterweniował. Dlaczego? Pobudziła Go do tego miłość. Złożona przez Jezusa ofiara okupu to największy dowód na to, jak bardzo kocha cię Jehowa. Chociaż wiązała się dla Niego z niewyobrażalnym bólem, zdobył się na nią, żeby wybawić cię od grzechu i śmierci (1 Jana 4:9, 10). On chce wspierać każdego z nas w walce z grzechem, a w przyszłości pomoże nam odnieść całkowite zwycięstwo! w24.08 31:13, 14

Lepiej zrozumiemy, jak bardzo Jehowa nas kocha, jeśli weźmiemy pod uwagę, ile kosztował Go okup. Szatan twierdzi, że żaden sługa Jehowy nie pozostanie wobec Niego lojalny, jeśli będzie się to wiązać z trudnościami. Żeby obalić ten zarzut, Jehowa pozwolił, by Jezus przed śmiercią znosił cierpienia (Hioba 2:1-5). Widział, jak Jezus jest wyszydzany przez przeciwników religijnych i brutalnie chłostany przez żołnierzy. Widział też, jak Jego ukochany Syn zostaje przybity do pala i umiera w męczarniach (Mat. 27:28-31, 39). W każdej chwili mógł to przerwać (Mat. 27:42, 43). Ale gdyby to zrobił, okup nie zostałby zapłacony i nie mielibyśmy żadnej nadziei. Dlatego pozwolił, by Jego Syn znosił cierpienia do ostatniego tchu. w25.01 4:7

Jest 16 nisan 33 roku n.e. Uczniowie Jezusa są pogrążeni w smutku i sparaliżowani strachem. Dwóch z nich opuszcza Jerozolimę i wędruje do Emaus. W drodze przyłącza się do nich pewien nieznajomy. Uczniowie wyjaśniają mu, co się stało z Jezusem. Nieznajomy zaczyna im opowiadać o rzeczach, które odmienią ich życie. „Począwszy od słów zapisanych przez Mojżesza i wszystkich proroków”, wyjaśnia im, dlaczego Mesjasz musiał cierpieć i umrzeć. Kiedy docierają razem do Emaus, wyjawia im, kim tak naprawdę jest — zmartwychwstałym Jezusem! (Łuk. 24:13-35). W trakcie ostatnich 40 dni spędzonych na ziemi Jezus wielokrotnie ukazywał się swoim uczniom. Ich smutek i strach zamieniły się w radość i pewność siebie. Zaczęli odważnie głosić i nauczać o Królestwie Bożym. w24.10 41:1-3

Fizyczną dojrzałość osiągamy z biegiem czasu, ale duchowej dojrzałości nie osiąga się automatycznie. Na przykład bracia i siostry w Koryncie przyjęli dobrą nowinę, zostali ochrzczeni, otrzymali ducha świętego i skorzystali z osobistych zachęt apostoła Pawła (Dzieje 18:8-11). Jednak kilka lat po chrzcie wielu nadal było niedojrzałych (1 Kor. 3:2). Jeśli mamy osiągnąć dojrzałość, musi nam na tym zależeć. Ci, którzy ‛kochają brak doświadczenia’ i wolą pozostać duchowymi niemowlętami, nigdy nie zrobią postępów (Prz. 1:22). Nie powinniśmy przypominać dorosłych, którzy nadal chcą, żeby rodzice podejmowali decyzje za nich. Chcemy raczej sami odpowiadać za swój duchowy rozwój. Jeśli dążysz do dojrzałości, módl się, żeby Jehowa dał ci „i pragnienie, i siły do działania” (Filip. 2:13). w24.04 14:9, 10

Jehowa życzliwie wyjawia nam, jakie ma podejście do osądzania ludzi (Ezech. 33:11). Wiemy, że Jehowa nikogo nie unicestwi na zawsze bez konkretnego powodu. Jest pełen miłosierdzia i okazuje je, kiedy to tylko możliwe. A co wiemy o osobach, które nie dostąpią zmartwychwstania? Biblia wspomina jedynie o kilku z nich. Na przykład Jezus wskazał, że nie zostanie wskrzeszony Judasz Iskariot (Marka 14:21; zobacz też Jana 17:12 oraz komentarz w Biblii do studium). Judasz rozmyślnie wystąpił przeciwko Jehowie i Jego Synowi (zobacz Marka 3:29 i komentarze w Biblii do studium). W podobny sposób Jezus wypowiedział się o przywódcach religijnych, którzy mu się sprzeciwiali. Dał do zrozumienia, że nie mają nadziei na zmartwychwstanie (Mat. 23:33; zobacz też Jana 19:11 i komentarz „ten” w Biblii do studium). A apostoł Paweł zaznaczył, że nie zostaną wskrzeszeni również nieokazujący skruchy odstępcy (Hebr. 6:4-8; 10:29). w24.05 18:10, 11

Dopóki trzymamy się blisko Jehowy, Szatan nie może wyrządzić nam trwałej szkody (1 Jana 3:8). W nowym świecie Jehowa dalej będzie chronił swoich lojalnych przyjaciół — nie tylko pod względem duchowym, ale nawet przed śmiercią (Obj. 21:4). To prawdziwy zaszczyt być gościem w namiocie Jehowy — mieć z Nim bliską i trwałą więź! (Ezech. 37:27). Co powinniśmy robić, żeby pozostawać Jego gośćmi? Kiedy ktoś zaprasza cię do swojego domu, chciałbyś wiedzieć, czego od ciebie oczekuje. Tak samo my chcemy wiedzieć, czego Jehowa oczekuje od tych, którzy chcą być Jego gośćmi. Nasza miłość do Boga pobudza nas do robienia wszystkiego, co w naszej mocy, żeby „Mu się w pełni podobać” (Kol. 1:10). Powinniśmy zawsze okazywać Mu szacunek i nigdy nie zapominać, kim On jest. Taka postawa pomoże nam unikać zachowań, które Go obrażają. Zawsze chcemy ‛być skromni, chodząc ze swoim Bogiem’ (Mich. 6:8). w24.06 23:8, 9

Jehowa poprosił Abrahama, żeby złożył w ofierze swojego syna Izaaka. Na pewno była to dla Abrahama najbardziej bolesna próba w życiu. Mimo wszystko był gotowy to zrobić. Bóg w ostatniej chwili go powstrzymał. Jednak przykład Abrahama zapowiadał coś bardzo ważnego — że w przyszłości Jehowa złoży w ofierze swojego ukochanego Syna. On naprawdę bardzo kocha ludzi (Rodz. 22:1-18). Wieki później Prawo dane Izraelitom wymagało od nich składania wielu ofiar za grzechy (Kapł. 4:27-29; 17:11). Wskazywały one na większą ofiarę, która miała całkowicie uwolnić ludzkość od grzechu. Prorocy pod natchnieniem wyjaśnili, że obiecane potomstwo, którym okazał się pierworodny Syn Boga, będzie cierpieć i poniesie śmierć, by wybawić od grzechu i śmierci całą ludzkość — w tym również ciebie! (Izaj. 53:1-12). w24.08 31:7, 8

Kiedy czytasz Słowo Boże, pamiętaj, żeby pomyśleć, jak zastosować dany fragment w życiu. Zadaj sobie pytanie: „Jak mogę wykorzystać te informacje teraz lub w najbliższej przyszłości?”. Powiedzmy, że przeczytałeś 1 List do Tesaloniczan 5:17, 18. Mógłbyś zatrzymać się w tym miejscu i zastanowić, jak często się modlisz i jak głębokie są twoje modlitwy. Mógłbyś też pomyśleć, za co jesteś wdzięczny Jehowie, i postanowić, że podziękujesz Mu za trzy konkretne rzeczy. W ten sposób w ciągu zaledwie kilku minut do pewnego stopnia staniesz się ‛nie tylko słuchaczem, ale i wykonawcą słowa’. Wyobraź sobie, jak piękne postępy zrobisz, gdy tę samą metodę postarasz się stosować codziennie — przy czytaniu innych fragmentów Biblii. w24.09 36:9, 10

Jehowa stworzył nas ze szczególną zdolnością. Chociaż cieszymy się, kiedy coś dostajemy, jeszcze większe szczęście odczuwamy, kiedy sami dajemy coś innym. Czujemy się dobrze, gdy możemy pomóc naszym współwyznawcom. I jesteśmy szczęśliwi, jeśli nam za to dziękują. Ale nawet jeśli tego nie zrobią, cieszymy się, że postępujemy właściwie. Nie zapominajmy, że cokolwiek damy innym, „Jehowa ma środki, żeby dać (...) [nam] o wiele więcej” (2 Kron. 25:9). Nigdy Mu nie dorównamy! Nie ma większej nagrody niż nagroda od Jehowy i nic nie da nam większego szczęścia. Bądźmy więc zdecydowani dalej naśladować naszego szczodrego niebiańskiego Ojca. w24.09 39:20, 21

Jehowa jest miłosierny i współczujący (Ps. 103:13; Izaj. 49:15). Okazuje empatię — kiedy cierpimy, On cierpi razem z nami (Zach. 2:8). Pomaga nam, żebyśmy się do Niego zbliżyli i zostali Jego przyjaciółmi (Ps. 25:14; Dzieje 17:27). Jest też pokorny. „Schyla się, żeby spojrzeć na niebo i ziemię, i podnosi z prochu tego, kto niewiele znaczy” (Ps. 113:6, 7). Wszystko to sprawia, że chcemy wychwalać naszego wspaniałego Boga! Oddajemy chwałę Jehowie, ponieważ chcemy, by inni Go poznali. Wielu ludzi nie wie, jaki Jehowa jest naprawdę. Szatan zaślepia ich umysły okropnymi kłamstwami (2 Kor. 4:4). Przekonał ich, że Bóg jest mściwy, nieczuły i odpowiada za większość cierpień na świecie. Ale my wiemy, jaka jest prawda! Mamy możliwość prostować te kłamstwa i w ten sposób przynosić chwałę naszemu Bogu (Izaj. 43:10). w25.01 1:6, 7

W I wieku Szatan posługiwał się niektórymi ludźmi do rozpowszechniania kłamstw o doskonałym Synu Bożym. Na przykład przywódcy religijni twierdzili, że Jezus wypędza demony „mocą ich władcy” (Marka 3:22). Kiedy toczył się jego proces, oskarżyli go o bluźnierstwo i podjudzili tłum, żeby żądał jego śmierci (Mat. 27:20). Później, gdy naśladowcy Jezusa głosili dobrą nowinę, ich przeciwnicy „podburzyli i nieprzychylnie nastawili przeciw braciom” innych ludzi (Dzieje 14:2, 19). Na temat Dziejów Apostolskich 14:2 w Strażnicy z 1 grudnia 1998 roku zauważono: „Żydowskim przeciwnikom nie wystarczało, że sami odrzucali głoszone orędzie, więc prowadzili oszczerczą kampanię, by wzbudzić w ludności pogańskiej uprzedzenia do chrześcijan”. Obecnie Szatan dalej „zwodzi cały świat”. w24.04 15:15, 16

Czyjeś widoki na życie wieczne nie zależą od tego, kiedy umrze. Jehowa jest doskonałym Sędzią — Jego decyzje są sprawiedliwe i prawe (Ps. 33:4, 5). Możemy być pewni, że „Sędzia całej ziemi” postąpi sprawiedliwie. Wydaje się też logiczne, że widoki na życie wieczne nie zależą od tego, gdzie ktoś żyje. Byłoby nie do pomyślenia, żeby Jehowa uznał za „kozy” osoby żyjące w krajach, gdzie nigdy nie miały okazji usłyszeć orędzia o Królestwie (Mat. 25:46). Prawemu „Sędziemu całej ziemi” z pewnością zależy na nich jeszcze bardziej niż nam. Nie wiemy, jak w trakcie wielkiego ucisku pokieruje On wydarzeniami. Być może da niektórym z tych osób możliwość, żeby Go poznały, okazały wiarę i stanęły po Jego stronie, gdy będzie uświęcał swoje imię (Ezech. 38:16). w24.05 19:14, 15

Słudzy Jehowy chętnie pomagają sobie nawzajem (2 Kor. 8:4). Jednak czasami wymaga to odwagi. Na przykład kiedy wybucha wojna, starsi rozumieją, że bracia i siostry potrzebują zachęt, wsparcia, a może też pomocy w zaspokojeniu potrzeb duchowych i fizycznych. Pobudzani miłością, są gotowi nieść im taką pomoc nawet wtedy, gdy jest to niebezpieczne. W takich okolicznościach ważne jest zachowywanie jedności. Stosuj się do wskazówek Biura Oddziału (Hebr. 13:17). Starsi powinni regularnie przypominać sobie miejscowe ustalenia związane z przygotowaniami i działaniami na wypadek klęski żywiołowej (1 Kor. 14:33, 40). Bądź odważny, a przy tym ostrożny (Prz. 22:3). Kieruj się rozsądkiem. Nie wystawiaj się na niepotrzebne ryzyko. Polegaj na Jehowie. Może pomóc ci wspierać braci w bezpieczny sposób. w24.07 27:8, 11

Król Dawid znał Jehowę i na Nim polegał. Kiedy był ścigany przez wrogów, między innymi króla Saula, modlił się do Boga o pomoc. Kiedy On go wysłuchał i uratował, Dawid oświadczył: „Jehowa to żywy Bóg!” (Ps. 18:46). Nie chodziło mu tylko o to, że Bóg istnieje. Jak zauważono w pewnym opracowaniu, Dawid wyraża tu przekonanie, że Jehowa „jest żywym bogiem, który stale działa na rzecz swojego ludu”. Rzeczywiście, Dawid osobiście się o tym przekonał. A to dodawało mu motywacji, żeby dalej służyć Jehowie i Go wysławiać (Ps. 18:28, 29, 49). Przekonanie, że Jehowa to żywy Bóg, może pomóc gorliwie Mu służyć również nam. Dzięki temu zyskamy siły do przetrwania trudności i motywację do dalszego wysilania się w służbie. Będziemy też zdecydowani cały czas przybliżać się do Jehowy. w24.06 25:3, 4

Jakie wnioski możemy wyciągnąć ze słów apostoła Pawła do Tesaloniczan? Kiedy usłyszymy coś, co nie jest zgodne z naukami biblijnymi, albo jakąś sensacyjną wiadomość, musimy kierować się rozeznaniem. W Związku Radzieckim nasi wrogowie puścili w obieg list, który rzekomo pochodził z Biura Głównego. Zachęcał on niektórych braci, żeby utworzyli osobną, niezależną organizację. List wyglądał na autentyczny. Ale lojalni bracia nie dali się oszukać. Zdali sobie sprawę, że jego treść nie jest zgodna z tym, czego byli uczeni. Obecnie nasi wrogowie czasem wykorzystują nowoczesną technikę, żeby doprowadzić do zamętu i podziałów. Nie ‛utracimy szybko trzeźwego osądu’, jeśli będziemy sprawdzać, czy to, co czytamy lub słyszymy, jest zgodne z prawdami, które już znamy (2 Tes. 2:2; 1 Jana 4:1). w24.07 28:14, 15

Najważniejszą decyzją, jaką może podjąć każdy z nas, jest oddanie się Jehowie i przyłączenie do rodziny Jego czcicieli. On chciałby, żeby wszyscy zdobyli się na ten krok. Dlaczego? Pragnie, żeby zostali Jego przyjaciółmi i żyli wiecznie (Powt. Pr. 30:19, 20; Gal. 6:7, 8). Z drugiej strony Jehowa nikogo nie zmusza, żeby Mu służył. Pozwala, żeby każdy podjął w tej sprawie osobistą decyzję. Co, jeśli ochrzczony chrześcijanin złamie prawo Boże i popełni poważny grzech? Jeżeli nie okazuje skruchy, zostaje usunięty ze zboru (1 Kor. 5:13). Ale nawet wtedy Jehowie bardzo zależy, żeby grzesznik do Niego wrócił. To właśnie umożliwienie przebaczenia skruszonym ludziom było jednym z ważnych powodów, dla których zapewnił On okup. Nasz kochający Bóg życzliwie zachęca grzeszników, żeby okazali skruchę (Zach. 1:3; Rzym. 2:4; Jak. 4:8). w24.08 33:1, 2

Do czasu, gdy powstawał trzeci list apostoła Jana, niektórzy w zborze zaczęli rozpowszechniać fałszywe nauki i wywoływać podziały. Ale inni dalej ‛chodzili drogą prawdy’. Byli posłuszni Jehowie i ‛przestrzegali Jego przykazań’ (2 Jana 4, 6). Ci wierni chrześcijanie przynosili radość nie tylko Janowi, ale też samemu Jehowie (Prz. 27:11). Czego się uczymy ze słów Jana? Wierność przynosi radość (1 Jana 5:3). Na przykład czerpiemy ją ze świadomości, że sprawiamy radość Jehowie. On bardzo się cieszy, gdy widzi, jak odrzucamy pokusy podsuwane nam przez ten świat i trzymamy się prawdy. Cieszą się również aniołowie (Łuk. 15:10). Nam też sprawia radość obserwowanie, jak inni pozostają wierni (2 Tes. 1:4). A kiedy ten system rzeczy przeminie, będziemy szczęśliwi, że w świecie rządzonym przez Szatana zachowaliśmy lojalność wobec Jehowy. w24.11 45:17, 18

Jak długo powinieneś kogoś obserwować, zanim zaproponujesz bliższą znajomość? Jeśli zrobisz to za szybko, możesz wyjść na impulsywnego (Prz. 29:20). Z drugiej strony jeśli będziesz niepotrzebnie zwlekać, możesz wyjść na niezdecydowanego — zwłaszcza jeśli druga osoba zauważyła, że jesteś nią zainteresowany (Kazn. 11:4). Pamiętaj, że zanim zaproponujesz komuś bliższą znajomość, nie musisz być przekonany, że weźmiecie ślub. Powinieneś być jednak przekonany, że jesteś gotowy do małżeństwa i że ta druga osoba jest dla ciebie odpowiednim kandydatem. A co, jeśli dostrzegasz, że ktoś interesuje się tobą? Jeśli nie odwzajemniasz uczuć tej osoby, jasno daj jej to do zrozumienia. Gdybyś sprawiał wrażenie, że jesteś otwarty na bliższą znajomość, byłoby to nieżyczliwe (Efez. 4:25). w24.05 21:9, 10

Tylko prawdziwi, wierni pomazańcy zostaną ‛wzięci’ przez Jezusa do niebiańskiego Królestwa. Pomazańcy, którzy nie pozostaną duchowo czujni, nie znajdą się w gronie „wybranych” (Mat. 24:31). Ale tak naprawdę wszyscy słudzy Boży, niezależnie od swojej nadziei, powinni zwracać uwagę na ostrzeżenia Jezusa, żeby stale czuwać i pozostać wiernym. Ponieważ dobrze znamy Jehowę, ufamy Jego osądowi. Jeśli w ostatnich latach postanowił On namaścić swoim duchem jakąś wierną osobę, nie martwimy się tym. Pamiętamy, co Jezus powiedział o pracownikach z godziny 11, gdy podał przypowieść o winnicy (Mat. 20:1-16). Ci, którzy zostali najęci do pracy w późniejszych godzinach, otrzymali od właściciela winnicy taką samą zapłatę jak ci, którzy rozpoczęli pracę wcześniej. Podobnie każdy pomazaniec, który okaże się wierny, otrzyma nagrodę niebiańską niezależnie od tego, kiedy został wybrany. w24.09 38:15-17

Jezus w doskonały sposób pokazał, jak radzić sobie z niesprawiedliwością. Pomyślmy o tym, czego doświadczył zarówno od rodziny, jak i innych ludzi. Jego krewni twierdzili, że postradał zmysły. Przywódcy religijni oskarżyli go, że współpracuje z demonami. A rzymscy żołnierze go wyśmiewali, znęcali się nad nim i w końcu go zabili (Marka 3:21, 22; 14:55; 15:16-20, 35-37). Kiedy Jezus przez to wszystko przechodził, nie próbował się mścić. Czego się od niego uczymy? (1 Piotra 2:21-23). Jezus zostawił nam doskonały wzór, jak reagować, gdy dotyka nas niesprawiedliwość. Wiedział, kiedy milczeć, a kiedy mówić (Mat. 26:62-64). Nie próbował odpowiadać na każdy fałszywy zarzut (Mat. 11:19). A kiedy już się wypowiadał, nie obrażał swoich przeciwników ani im nie groził. w24.11 44:9, 10

Wyobraź sobie, że dajesz komuś bliskiemu wyjątkowy prezent, który jest nie tylko piękny, ale też praktyczny. Ale jak byś się poczuł, gdyby ta osoba po prostu schowała go do szuflady i o nim zapomniała? Pewnie byłbyś bardzo rozczarowany! Z drugiej strony gdyby okazała za niego wdzięczność i robiła z niego dobry użytek, na pewno byłbyś zadowolony. Jak ten przykład wiąże się z ofiarą okupu? Jehowa oddał za nas swojego Syna. Musi być bardzo szczęśliwy, kiedy okazujemy wdzięczność za ten bezcenny dar, będący wyrazem Jego miłości! (Jana 3:16; Rzym. 5:7, 8). Jednak w miarę upływu czasu moglibyśmy zacząć traktować okup jako coś oczywistego. Przypominałoby to odłożenie daru od Boga do szuflady — cieszymy się, że go mamy, ale w ogóle o nim nie myślimy. Żeby się tak nie stało, musimy regularnie rozbudzać w sobie wdzięczność za to, co Bóg i Chrystus dla nas zrobili. w25.01 5:1, 2

Żeby brat mógł zostać starszym, nie może być nowo ochrzczony. Co prawda nie oznacza to, że od jego chrztu musi minąć wiele lat, ale potrzebuje on czasu, żeby stać się dojrzałym chrześcijaninem. Zanim zostanie zamianowany, musi dowieść, że podobnie jak Jezus jest pokorny i potrafi cierpliwie czekać, aż Jehowa powierzy mu dodatkowe zadania (Mat. 20:23; Filip. 2:5-8). Taka osoba musi też być lojalna, czyli wiernie trzymać się Jehowy i Jego prawych norm oraz stosować do wskazówek Jego organizacji. Biblia wyraźnie mówi, że nadzorca musi być wykwalifikowany do nauczania. Czy to znaczy, że musisz być wybitnym mówcą? Nie. Wielu wykwalifikowanych starszych wcale nie jest najlepszymi mówcami, ale potrafią skutecznie nauczać w służbie kaznodziejskiej i na wizytach pasterskich. w24.11 47:14, 15

Jeśli natrafisz na fragment Biblii, którego w pełni nie rozumiesz, poszukaj wyjaśnienia. Później w ciągu dnia rozmyślaj o tym, czego się dowiedziałeś, i co mówi to o Jehowie, Jego Synu i ich miłości do ciebie (Ps. 119:97, przypis). Nie zniechęcaj się, jeśli nie udaje ci się znaleźć czegoś nowego lub ekscytującego za każdym razem, gdy siadasz do studium. W pewnym sensie jesteś jak poszukiwacz złota. Ktoś taki całymi godzinami lub nawet dniami cierpliwie szuka choćby najmniejszej bryłki. Ale jest wytrwały, bo każda drobinka złota jest bardzo cenna. O ileż cenniejszy jest każdy klejnot duchowy! (Prz. 8:10). Bądź więc cierpliwy i trzymaj się planu czytania Biblii (Ps. 1:2). w25.01 4:14, 15

Jehowa oczekuje, że będziemy wybaczać tym, którzy nas zranili (Ps. 86:5; Łuk. 17:4; Efez. 4:32). Szczególnie ranią nas słowa lub zachowanie osób, które są naszymi przyjaciółmi lub członkami rodziny (Ps. 55:12-14). Czasami związany z tym ból emocjonalny można porównać do pchnięcia mieczem (Prz. 12:18). Moglibyśmy próbować go stłumić albo ignorować. Ale przypominałoby to pozostawienie w ranie wbitego ostrza. Nie możemy oczekiwać, że ból emocjonalny minie tylko dlatego, że go zignorujemy. Gdy ktoś nas urazi, w pierwszej chwili często czujemy złość. Biblia przyznaje, że możemy się rozgniewać. Ostrzega nas jednak, że nie powinniśmy pozwolić temu uczuciu przejąć nad nami kontroli (Ps. 4:4; Efez. 4:26). Dlaczego? Bo emocje często popychają do czynu. A gniew rzadko przynosi dobre rezultaty (Jak. 1:20). Pamiętaj: Gniew to reakcja, ale trwanie w nim to decyzja. w25.02 8:4-6

Jezus podał przypowieść ukazującą, że jeśli ktoś gromadzi pieniądze, ale „nie jest bogaty w oczach Boga”, to jego działanie jest nierozsądne (Łuk. 12:16-21). Nikt nie wie, co przyniesie jutro (Prz. 23:4, 5; Jak. 4:13-15). Jako naśladowcy Jezusa stoimy przed szczególnym wyzwaniem. Powiedział on, że jeśli chcemy być jego uczniami, musimy być gotowi ‛wyrzec się’ swoich dóbr materialnych (Łuk. 14:33). Coś takiego przeżyli w I wieku n.e. chrześcijanie w Judei i przyjęli tę stratę „z radością” (Hebr. 10:34). W naszych czasach wielu braci poświęca bezpieczeństwo finansowe, odmawiając udziału w sprawach politycznych (Obj. 13:16, 17). Co im pomaga się na to zdobywać? W pełni ufają obietnicy Jehowy: „Nigdy cię nie pozostawię i nigdy cię nie porzucę” (Hebr. 13:5). Robimy, co możemy, żeby zadbać o przyszłe potrzeby, ale jeśli wydarzy się coś nieoczekiwanego, to ufamy, że Jehowa będzie nas wspierał. w25.03 13:13, 14

Jehowa nie oczekuje, że osiągniemy dojrzałość na własną rękę. Ci, którzy usługują w zborze jako pasterze i nauczyciele, wiedzą, jak nam pomóc, żebyśmy stali się „dorośli” pod względem duchowym i osiągnęli „dojrzałość właściwą Chrystusowi” (Efez. 4:11-13). Jehowa daje nam też swojego świętego ducha, żebyśmy mieli „umysł Chrystusowy” (1 Kor. 2:14-16). Poza tym w czterech natchnionych Ewangeliach pokazuje nam, jak Jezus podczas swojej ziemskiej służby myślał, mówił i postępował. Naśladując sposób myślenia i postępowania Jezusa, możesz osiągnąć chrześcijańską dojrzałość. Ale zmierzając do dojrzałości, musimy też poznawać coś więcej niż „podstawowe nauki o Chrystusie”. w24.04 14:11, 12

Każdego dnia podejmujemy jakieś decyzje. Niektóre z nich są proste, na przykład co zjeść na śniadanie czy o której godzinie pójść spać. Inne są trudniejsze. Mogą mieć wpływ na nasze zdrowie, szczęście, na naszych bliskich albo na nasze wielbienie Boga. Chcemy, żeby decyzje, które podejmujemy, przynosiły korzyść nam i naszej rodzinie. Ale przede wszystkim chcemy, żeby podobały się Jehowie (Rzym. 12:1, 2). Ważnym krokiem do podjęcia dobrej decyzji jest poznanie faktów. Dlaczego jest to ważne? Wyobraź sobie, że do lekarza przyszedł pacjent z poważnym problemem zdrowotnym. Czy lekarz podejmie decyzję o leczeniu, nie badając pacjenta ani nie zadając mu pytań? Na pewno nie. Ty też będziesz podejmował lepsze decyzje, jeśli najpierw weźmiesz pod uwagę fakty, które mają znaczenie w twojej sytuacji. w25.01 3:1-3

Co wiemy o miłosierdziu Jehowy? W jaki sposób pokazał On, że „nie chce, żeby ktokolwiek został zgładzony”? (2 Piotra 3:9). Przyjrzyjmy się, jak okazał miłosierdzie osobom, które popełniły poważne grzechy. Król Dawid dopuścił się kilku z nich, między innymi cudzołóstwa i morderstwa. Jednak zawsze okazywał skruchę i Jehowa miłosiernie mu przebaczał (2 Sam. 12:1-12). Król Manasses przez większą część życia był niegodziwy. Ale kiedy zdobył się na skruchę, to nawet w tym skrajnym wypadku Jehowa był gotów wybaczyć (2 Kron. 33:9-16). Te przykłady dowodzą, że Jehowa okazuje miłosierdzie zawsze, gdy ma do tego podstawy. Wskrzesi osoby, które zrozumiały, że popełniły poważne grzechy, i okazały skruchę. w24.05 18:12