Jak dziękować Jehowie za Jego serdeczną życzliwość?
1, 2. (a) Jaką wartość ma dla nas życie? Co jednak o życiu napisał Dawid w Psalmie 63:3? (b) Co chciał przez to powiedzieć? (Jak. 4:14).
CÓŻ może być cenniejszego nad życie? Bez niego przecież nie można by niczym się cieszyć ani korzystać ze swego dobytku. Pamiętając o tym fakcie, zwróćmy jednak uwagę na słowa, jakie psalmista Dawid w pieśni skierował do Boga Jehowy: „Twa serdeczna życzliwość jest lepsza niż życie”. — Ps. 63:3, NW (4, BT).
2 Dawid miał tu na myśli, że wolałby raczej stracić życie niż łaskę Jehowy. Dobrze wiedział, że wszystko, co by posiadł i czym by się cieszył w bezkresnej przyszłości, miałby do zawdzięczenia Bogu. Zdawał sobie też sprawę z tego, że Jehowa wielokrotnie okazywał mu miłosierdzie i udzielał lojalnego poparcia. Wszystko to świadczyło o serdecznej życzliwości Boga. Toteż ta Jego zaleta była dla Dawida ważniejsza niż obecne przemijające życie (1 Kron. 29:14, 15). Czy myślisz podobnie? Czyż serdeczna życzliwość, inaczej mówiąc lojalna miłość Tego, który może nam dać życie wieczne, nie jest daleko cenniejsza od krótkotrwałego życia, co „wyrasta i więdnie jak kwiat”. — Joba 14:1, 2.
3. Co uczynił Dawid w odpowiedzi na serdeczną życzliwość Jehowy? Jakie stosowne pytania możemy sobie zadać?
3 Dawid wszakże nie tylko uznał wartość serdecznej życzliwości Jehowy, aby na tym poprzestać. Zauważmy, jak na nią zareagował: „Ponieważ twa serdeczna życzliwość jest lepsza niż życie, wargi moje będą cię zachwalać. Tak będę cię błogosławić przez całe życie” (Ps. 63:3, 4, NW). Jak widzimy, głęboka wdzięczność za tę serdeczną życzliwość skłaniała go do wyrażenia podziękowania Bogu i wychwalania Go. W poprzednim artykule wykazano, że każdy z nas osobiście ma mnóstwo powodów do dziękowania Jehowie za Jego czułą życzliwość. Stąd też dziękowanie Mu i wysławianie Go powinny być nieodłącznymi składnikami naszego życia. Czy jest tak u ciebie? Czy się zdarza, że mija cały dzień albo i więcej, a ty, czytelniku, nie pomyślisz o Bogu ani nie wspomnisz o Nim w rozmowie? Czy na odwrót, często mówisz o Jehowie, spontanicznie sławiąc Go za to, kim jest i co czyni? Czy uważasz, że na co dzień odzwierciedlasz uczucia wyrażone w Psalmie 107:21, 22?
4. Dlaczego konieczne jest w związku z tym głoszenie dobrej nowiny?
4 Bez wątpienia jednym ze sposobów dziękowania Jehowie za serdeczną życzliwość jest rozmawianie z ludźmi, którzy Go jeszcze nie wielbią (Dzieje 14:1-3; 20:24). Dobra nowina może uratować im życie. Słusznie więc z ochotą szeroko rozgłaszamy tę wieść. — Rzym. 10:9-15.
5. (a) Co może sprawić, że przy naszym świadczeniu będą przeważać wypowiedzi negatywne? (b) Dlaczego mimo wszystko dobrze jest czasem podać takie informacje?
5 Prawdziwi chrześcijanie wiedzą, że czego o Bogu i Biblii nauczono większość ludzi, to wypaczone tezy Pisma Świętego i wręcz fałszywe doktryny. Moglibyśmy więc mimo woli skoncentrować się podczas głoszenia na negatywnych tematach. Zapytaj samego siebie, czy w trakcie świadczenia mówisz na ogół tylko o tym, czego Biblia nie uczy: że nie wspomina o trójjedynym Bogu ani o ognistym piekle, że nie przypisuje człowiekowi duszy nieśmiertelnej ani nie zapowiada, iż ziemia spłonie w ogniu (Jana 14:28; Ezech. 18:4; Kohel. 9:5, 10; 1:4). Co prawda ludziom, którym świadczymy, trzeba pomóc w skorygowaniu mylnych poglądów, a właśnie przez wykazanie błędów ułatwiamy im odróżnienie religii prawdziwej od fałszywej. Powinniśmy jednak zważać, żeby się nie ograniczyć w rozmowie do samych prawie negatywnych punktów.
6. Dlaczego nasze publiczne wyznawanie powinno zawierać wiele tematów pozytywnych?
6 Nasze ‛publiczne wyznawanie’ powinno zawierać wiele pozytywnych wiadomości o Jehowie, bo przecież składamy Mu „ofiarę wysławiania” (Hebr. 13:15, NW; porównaj to z Psalmem 107:21, 22). Na przykład możemy podkreślać, jakim jest Jehowa. Możemy wskazać, że On ‛sam jest najwyższy’ (Ps. 83:19). Dobrze jest wyjaśnić, że prawdziwa wiedza o Nim i o Jego Synu zapewnia życia wieczne (Jana 17:3). Nie zapomnijmy też skierować uwagi na liczne Jego wspaniałe właściwości, które są w stanie pociągnąć ludzi ku Niemu: na Jego miłosierdzie, niedoścignioną mądrość, wyrozumiałość, szczodrobliwość, wierność oraz oczywiście także na Jego serdeczną życzliwość. — Powt. Pr. 32:4; Jak. 1:17; Ps. 84:12.
7. Jak możemy podkreślić serdeczną życzliwość Boga? Do czego to doprowadzi?
7 Każdy z nas powinien przeanalizować swe ‛publiczne wyznawanie’, aby ocenić, jak można by w nim jeszcze bardziej uwypuklić pozytywne punkty. Czy nie mógłbyś lepiej naświetlić serdecznej życzliwości Bożej na przykład podczas regularnego studium Biblii z rodziną lub z innymi ludźmi? Przy poruszaniu jakiegoś wydarzenia biblijnego albo jakiegoś aspektu zamierzeń Bożych możesz króciutko wyjaśnić, czego się stąd dowiadujemy o naszym Bogu. Mógłbyś też zapytać studiującego, co on sam na podstawie omawianego materiału lepiej zrozumiał o Jehowie. Dzięki temu przybliżysz go do Jehowy; Bóg stanie się dla niego bardziej realną Osobą, a to z kolei skłoni go do jeszcze intensywniejszego poznawania tego cudownego Boga i do wysławiania Jego. — Ps. 147:1, 11.
DZIĘKCZYNIENIE W ROZMOWACH
8. Kiedy jeszcze możemy dziękować Jehowie za Jego serdeczną życzliwość?
8 Mówienia o Jehowie oraz Jego serdecznej życzliwości nie powinniśmy ograniczać jedynie do chwil, gdy nauczamy innych ludzi prawd biblijnych. Jak przedstawia się sprawa z naszymi powszednimi rozmówcami? Jezus oświadczył: „Z obfitości serca usta mówią” (Mat. 12:34). Jeżeli naprawdę doceniamy serdeczną życzliwość Boga, powinno to być widoczne w naszej codziennej mowie. Prawidłowość tę rozumiał psalmista, który napisał: „Dobrze jest dziękować Jahwe i śpiewać imieniu Twemu, Najwyższy: głosić z rana Twoją łaskawość [serdeczną życzliwość, NW], a wierność Twoją nocami”. — Ps. 92:2, 3.
9. (a) Jaki na ogół panuje pogląd co do rozmów o Bogu? (b) Dlaczego zajmujemy wprost przeciwne stanowisko? (Ps. 107:31, 32).
9 Zauważyłeś może, iż większość ludzi — nawet praktykujący religianci, którzy przecież twierdzą, że wielbią Boga — nie jest skłonna mówić o Nim ani o Jego zamierzeniach. A szczególnie niechętnie wypowiadają się na temat swego własnego stosunku do Boga; wspominanie o tym bywa uważane za żenujący objaw zaściankowości. Tendencję tę częściowo tłumaczy fakt, że w gruncie rzeczy nie czują się osobiście związani z Bogiem. Jednakże z uwagi na szerokie rozpowszechnienie tej niechęci warto zadać sobie pytanie: Czy nie wywarło na mnie wpływu widoczne w świecie unikanie tematu więzi z Bogiem i czy dlatego nie staram się w rozmowach zataić Jego roli w moim życiu oraz sposobie myślenia? Jehowa z pewnością należy do naszego życia i powinien występować w naszych myślach. Przecież regularnie prosimy o Jego błogosławieństwo i kierownictwo; powinniśmy więc bez wahania mówić o Jehowie, powoływać się na Niego w rozmowach i wykazywać, że nas interesują Jego poczynania oraz zamierzenia.
10. O jakiej radzie biblijnej powinniśmy pamiętać, opowiadając stale o Bogu?
10 Oczywiście nie chcemy stwarzać wrażenia, jakobyśmy po faryzejsku podkreślali własną sprawiedliwość. Należy pamiętać, że ludzie bez trudu potrafią wyczuć religijność sztuczną, wystawianą na pokaz. Jezus potępił obłudnych żydowskich przywódców religijnych za okazywanie pobożności jedynie po to, żeby być widzianym i słyszanym przez innych (Mat. 6:1-5). Biblia jednak nalega, abyśmy nieustannie wysławiali Jehowę i składali Mu podziękowania. Dlatego mówimy o Nim, zwracając przy tym uwagę na radę z Ewangelii według Mateusza 6:1-5, to znaczy bacząc, by nie przypominać faryzeuszy. Bez narzucania się, a jednak z przekonaniem możemy wspominać o Jego dziełach i metodach postępowania — włącznie z tym, co uczynił z nami albo jaki jest nasz stosunek do Niego.
11. Jakie mamy sposobności nawiązania rozmów o Bogu zgodnie z Psalmem 34:2?
11 W ciągu dnia prawdopodobnie rozmawiasz na wiele tematów z rodziną, ze współchrześcijanami oraz innymi ludźmi: czy to w szkole, w zakładzie pracy, czy też z sąsiadami. Może przy tym sama nasunąć się sposobność do porozmawiania o Bogu w sposób szczery i nie natrętny. Czy mówisz, że wybierasz się nad morze lub w góry, aby wypocząć i nacieszyć się tym, co stworzył Jehowa? Doceniasz przecież piękno natury i spokój płynący z Jego dzieł. Dlaczego nie miałbyś o tym wspomnieć?
12. W jaki sposób możemy mówić o Bogu z ludźmi, którzy nie są Jego prawdziwymi wyznawcami?
12 Nawet gdy rozmawiasz z niewierzącym, zapewne uda ci się niekiedy wtrącić coś taktownie o Bogu. Możesz na przykład wspomnieć krótko, ile radości sprawiają ci dzieła twego Stwórcy (Dzieje 4:24; 14:15). Nikt nie powinien być zdziwiony tym, że w ogólnej rozmowie nawiązujesz do tematu Boga, bo czyż nie uwzględniasz Go ciągle, kiedy coś robisz albo od czegoś się powstrzymujesz? Ktoś może z tobą rozmawiać o twoich dzieciach, o tym, jak dobrze są wychowane. Czy w odpowiedzi nie warto krótko nadmienić, iż wdzięczny jesteś Bogu za rady, które pozwalają rodzicom mądrze postępować w tej dziedzinie? (Ps. 19:7, NW, [8, BT]). Przypuśćmy, że kolega w pracy dziwi się, dlaczego część urlopu chcesz poświęcić na uczestniczenie w zgromadzeniu chrześcijańskim zamiast w całości przeznaczyć go na przyjemności. Możesz szczerze odpowiedzieć, że dalsze poznawanie serdecznej życzliwości i woli twego Stwórcy właśnie sprawia ci przyjemność (Ps. 100:3-5). Nigdy nie da się przewidzieć skutków takich krótkich uwag; być może skłonią kogoś do pomyślenia o Bogu. Ale nie rozmawiamy o Bogu jedynie dlatego, że może to w pewnych okolicznościach pomóc innym. Mówimy o Nim i o Jego dziełach, ponieważ mamy te sprawy w sercu, a tym samym i na języku. — Ps. 45:2.
13. (a) Dlaczego wzmianki o Bogu powinny być jeszcze bardziej naturalne, gdy rozmawiamy ze współwyznawcami? (b) Wymień kilka sposobności do tego.
13 Jeżeli często — na ile pozwalają takt i rozsądek — wspominamy o Bogu w rozmowach z niewierzącymi, to zrozumiałe, że tym częściej wystąpi On przy wymianie zdań ze sługami Bożymi. Łatwiej nam przecież rozmawiać o naszej działalności, planach, wrażeniach i tak dalej ze współwyznawcami. Czyż zatem nie powinniśmy chętnie wspominać wtedy o Bogu i Jego uczynkach, jak o tym podaje Psalm 92:2, 3? Może akurat prowadzi się jakieś prace w Sali Królestwa. Mógłbyś dać wyraz temu, jak cenisz błogosławieństwo Boże dla zboru. Załóżmy, że otrzymaliśmy nowy podręcznik do studiowania Biblii. Jeżeli szczerze uważasz to za dowód serdecznej życzliwości ze strony Jehowy, dlaczego nie miałbyś nadmienić o tym w rozmowie? Czy zawiera nowe, ciekawe wyjaśnienia? Opowiadaj o nich z radością swoim braciom, nie zapominając jednak o skromności, żeby nie robić wrażenia człowieka sprawiedliwego we własnych oczach. Przeplatanie rozmowy sprawami duchowymi zbuduje wszystkich.
WYPATRUJMY POWODÓW DO WDZIĘCZNOŚCI
14. Jaki pogląd na dobroć Boga powinniśmy w sobie pielęgnować?
14 Wyobraź sobie, że z miski piasku zmieszanego z opiłkami żelaza masz powybierać okruchy metalu. Byłoby to trudne zadanie, prawda? Ale przy pomocy magnesu można by je wykonać całkiem łatwo. Serce przepełnione wdzięcznością dla Jehowy działa właśnie jak magnes. Mając takie serce, każdego dnia dostrzegamy liczne dowody Jego życzliwości i szczodrości, bardziej wartościowe niż żelazo, cenniejsze nawet od złota. Jeżeli będziemy wypatrywać przejawów dobroci Boga, łatwiej i naturalniej nam przyjdzie wyrażać za nie nasze podziękowania i Go wysławiać. — Prz. 3:3, 4, 13-18.
15. Wymień przykłady rzeczy, za które możemy dziękować Jehowie (Efez. 5:20).
15 Wśród dzieł Jehowy, jakie oglądamy każdego dnia, pełno jest rzeczy, które mogą nam przypominać Jego życzliwą troskę o cały ród ludzki. Powiedzmy, iż zauważyłeś dwa kotki baraszkujące na trawie. Mimo woli się uśmiechasz, widząc jak figlarnie się bawią. Czy na widok tego nie pomyślisz o Jehowie i o tym, jak bardzo muszą Go cieszyć Jego dzieła? Biblia mówi, że jest „szczęśliwym Bogiem” (1 Tym. 1:11, NW). Czy więc podczas podglądania zabawy kotków, małych wyder lub innych zwierzaków nie przychodzi ci na myśl Boże poczucie wesołości i humoru? A jak orzeźwiający smak ma soczyste jabłko lub pyszny arbuz spożyty w upalny dzień! (Ps. 145:8, 15-17). Pomyśl także o cudownych zapachach różnych kwiatów, woni świeżo skoszonej trawy lub koniczyny! Czy nie należałoby wyrazić Jehowie podziękowania za to, że troskliwie dał nam zmysły umożliwiające zachwycanie się tymi wszystkimi wspaniałościami?
16. Jaki wpływ może wywrzeć wypatrywanie dowodów dobroci Bożej i wspominanie o nich drugim?
16 W północnej części stanu New York czteroletni synek ni stąd, ni zowąd powiedział w trakcie posiłku całej rodziny: Mamusiu, prawda, jak to dobrze, że Jehowa dał nam twarz z przodu, tak że możemy jeść? Chociaż tę wypowiedź podyktowała mu jego dziecinna prostoduszność, widać wyraźnie, że nie traktował wszystkiego jako samo przez się zrozumiałe i nie warte większego zastanowienia. Te otwarte i szczere słowa skłoniły wszystkich obecnych do pomyślenia o Jehowie i do tym większego doceniania Jego dzieł. Nasze wypowiedzi na temat serdecznej życzliwości Boga, której doznajemy jako Jego słudzy, mogą sprawić podobne skutki.
DZIĘKOWANIE JEHOWIE W PIEŚNI I MODLITWIE
17, 18. (a) W jaki sposób Izraelici posługiwali się śpiewem przy składaniu dziękczynień Jehowie? (b) Co Jezus i apostołowie uczynili według Marka 14:26? (Dzieje 16:25).
17 Możemy jeszcze w inny sposób składać podziękowania Jehowie za Jego serdeczną życzliwość, a mianowicie przez śpiewanie pieśni. Już od dawna śpiew należał do znamiennych cech prawdziwego wielbienia (Wyjścia 15:1-21; Ps. 1 do 150; 2 Kron. 29:27; Apok. 15:3, 4). W świątyni jeruzalemskiej niektórzy lewici mieli przywilej śpiewać, podczas gdy inni grali do wtóru. Interesująca jest treść tych pieśni oraz cel ich odtwarzania. Biblia stwierdza, że ich ustanowiono, „aby sławili, dzięki czynili i wychwalali Jahwe, Boga Izraela”. Dlaczego? „Bo na wieki Jego łaskawość [serdeczna życzliwość, NW]”. — 1 Kron. 16:4, 41, 42; 9:33.
18 Czy w związku z tym przyszło ci kiedyś na myśl, że Jezus i apostołowie również śpiewali, i to chętnie? Z Ewangelii według Marka 14:26 dowiadujemy się, że ostatniej nocy, którą spędzili razem na ziemi, śpiewali pieśni pochwalne. Żydzi mieli w zwyczaju podczas spożywania Paschy śpiewać psalmy od 113. do 118. Prawdopodobnie więc Jezus oraz jedenastu wiernych apostołów zakończyło tę wieczerzę odśpiewaniem psalmu 118, który zaczyna się i kończy słowami: „Składajcie dziękczynienia Jehowie, bo jest dobry; bo jego serdeczna życzliwość trwa po czas niezmierzony”. — NW.
19. Jak powinniśmy się zapatrywać na pieśni śpiewane w zborze? (Efez. 5:18, 19).
19 Dzisiaj chrześcijanie również mają możliwość w pieśni wyrażać podziękowania dla Jehowy za Jego serdeczną życzliwość i wysławiać Go tym sposobem. Czy pamiętasz o tym, gdy na miejscowych zebraniach Świadków Jehowy śpiewasz pieśni oparte na tematach biblijnych? A może wtedy zajmujesz się czymś innym? Albo też ustami wypowiadasz słowa pieśni, podczas gdy myśli wędrują gdzie indziej? Łatwo się to może przytrafić. Powinniśmy jednak traktować te chrześcijańskie pieśni jako sposobność dziękowania Jehowie za Jego serdeczną życzliwość.
20. (a) Jaką rolę powinna odgrywać modlitwa w dziękowaniu Jehowie za Jego serdeczną życzliwość? (Kol. 1:9-12). (b) Dlaczego według Księgi Daniela 6:11 prorok ten jest dla nas pod tym względem dobrym przykładem?
20 Modlitwa — to jeszcze jeden sposób podziękowania Jehowie za Jego serdeczną życzliwość. Prawdopodobnie modlisz się regularnie. Ale czy nie mógłbyś w swoich modlitwach jeszcze więcej dziękować Bogu i Go wysławiać? Bardzo łatwo jest się przyzwyczaić jedynie do proszenia o różne rzeczy — dla siebie, dla rodziny, swego zboru czy dla drugich. Jeżeli jesteś ojcem lub matką, niewątpliwie sprawia ci przyjemność, gdy dzieci proszą cię o radę lub pomoc. Jak wzruszony jednak byłbyś, gdyby twoje dziecko oświadczyło: Tatusiu, chciałbym ci powiedzieć, że my, dzieci, bardzo cię kochamy. Jesteś stanowczy i szanujemy cię za to, ale również nas kochasz. Jesteś naszym najlepszym przyjacielem! — Chętnie wysłuchałbyś takiej szczerej wypowiedzi, nieprawdaż? A jak twoim zdaniem czuje się Bóg, kiedy do swych modlitw włączamy podziękowania i pochwały? Wspaniały przykład dał nam pod tym względem prorok Daniel. Biblia wyraźnie wspomina, że uwielbiał w modlitwie Boga. — Dan. 6:11.
21. W jaki sposób możemy w swoich modlitwach zawrzeć coś więcej niż ogólniki?
21 Dobrze jest w modlitwie wymieniać konkretnie, w jaki sposób Bóg okazał względem nas dobroć. Czy przysłuchiwałeś się kiedyś modlitwie dziecka i słyszałeś, jak dziękuje Bogu za lody czekoladowe, udaną przejażdżkę łodzią albo wakacje? Czy nie moglibyśmy również wyrażać się bardziej szczegółowo zamiast po prostu dziękować Bogu ogólnikowo? Jeżeli miałeś wspaniałe przeżycie w dziele głoszenia, podziękuj Bogu za to. Otrzymując od kogoś podarek, prawdopodobnie nie zapominasz o podziękowaniu. Ale czy dziękujesz również Temu, który stworzył wszystko? A może dowiedziałeś się z Biblii, jak rozwiązać jakiś poważny problem? Złóż za to w modlitwie dziękczynienie. Kiedy zaś masz przywilej reprezentować w modlitwie innych, dlaczego nie miałbyś wspomnieć konkretnych przykładów błogosławieństwa Bożego, za które wszyscy jesteście Mu wdzięczni? — Ps. 42:9.
22. Jak możemy — w podsumowaniu — dziękować Jehowie za Jego serdeczną życzliwość? Jakie uczucia będziemy przez to wyrażać?
22 Nie da się zaprzeczyć, że Bóg okazał nam jako swoim uznanym sługom wiele dowodów serdecznej życzliwości. Będąc dostatecznie uważni, możemy je dostrzegać każdego dnia (Ps. 107:43). Każdy z nas może na nie zareagować wdzięcznością, opowiadając o naszym Bogu. Jak i kiedy? W dziele głoszenia i nauczania, w rozmowach ze współchrześcijanami i innymi ludźmi, w pieśniach i w modlitwach. Tak, chociaż ciągle jeszcze czekamy na chwilę, kiedy w myśl Psalmu 150 całe stworzenie będzie zjednoczone w wysławianiu Jehowy, my osobiście możemy wziąć w tym pełny udział już teraz. W ten sposób będziemy odzwierciedlać uczucia, jakie Dawid wyraził w Psalmie 59:17, 18: „A ja opiewać będę Twą potęgę i rankiem będę się weselić z Twojej łaskawości [serdecznej życzliwości, NW] (...). Będę śpiewał Tobie, Mocy moja, bo Ty, o Boże, jesteś moją warownią, mój łaskawy Boże”.