Jak dbać o przyjaźnie z braćmi i siostrami

1. Gdzie możemy znaleźć prawdziwych przyjaciół?

„W TYCH końca dniach coraz trudniej ci żyć, zwłaszcza gdy jesteś sam. Jehowa wie, że łatwiej jest, gdy obok przyjaciół masz”. Czy nie zgodzisz się z początkowymi słowami tej piosenki, zatytułowanej „Prawdziwy przyjaciel”? To wspaniałe błogosławieństwo, że wśród sług Jehowy możemy znaleźć bliskich przyjaciół! (Ps. 119:63). Należymy do wyjątkowej rodziny, którą jednoczy miłość.

2. Jakie przyjaźnie chcemy utrzymywać z naszymi braćmi i siostrami?

² Na pewno nie chcemy, żeby przyjaźnie, które łączą nas z braćmi i siostrami, były powierzchowne. Chcemy, żeby były głębokie i trwałe. Wszyscy kochamy Jehowę i Jezusa i ta miłość sprawia, że jesteśmy zjednoczeni (Jana 13:35). Ale takie przyjaźnie nie biorą się znikąd. Trzeba nad nimi pracować. A ponieważ jesteśmy niedoskonali, mogą pojawić się pewne wyzwania.

3. Dlaczego dbanie o przyjaźnie może być trudne?

³ Oczywiście z niektórymi braćmi i siostrami możemy czuć się bliżej związani. Być może mamy podobne zainteresowania albo charaktery. Ale w wypadku innych utrzymywanie przyjaźni bywa trudniejsze. Czasami w jakiejś sprawie możemy się z kimś nie zgadzać, a to może wystawić naszą miłość na próbę. Z powodu różnic osobowości może nam się wydawać, że z danym współwyznawcą niewiele nas łączy, i nawet nie mamy ochoty się z nim spotykać. Niekiedy nasze relacje ze współwyznawcą mogą być poddane próbie z powodu jego poważnej choroby albo emocjonalnego bólu, który przeżywa. W tym artykule przeanalizujemy, jak w dbaniu o przyjaźnie pomaga nam przykład Jezusa. Najpierw jednak zastanówmy się, jak pomagają w tym chrześcijańskie przymioty.

JAK W DBANIU O PRZYJAŹNIE POMAGAJĄ CHRZEŚCIJAŃSKIE PRZYMIOTY

4. Jak możemy umacniać przyjaźnie?

⁴ Jeśli chcemy umacniać przyjaźnie ze współwyznawcami, powinniśmy szukać w nich dobra. W dostrzeganiu ich pięknych cech pomoże nam wspólne spędzanie czasu. Apostoł Paweł bardzo chciał przebywać w towarzystwie braci i sióstr. Napisał do Tesaloniczan: „Robiliśmy wszystko, żeby zobaczyć was osobiście” (1 Tes. 2:17). Wiele osób przekonało się, że do umacniania przyjaźni najbardziej przyczyniają się rozmowy twarzą w twarz. Mamy do tego wiele okazji, kiedy jesteśmy razem w służbie, na zebraniach, zgromadzeniach czy kongresach. Oczywiście samo wspólne spędzanie czasu nie sprawi, że wyzwania zagrażające przyjaźni się nie pojawią.

5. Co jest niezbędne do zachowania przyjaźni, która jest wystawiona na próbę? Podaj przykład (Kolosan 3:12).

⁵ Do zachowania przyjaźni, która jest wystawiona na próbę, niezbędne są chrześcijańskie przymioty (odczytaj Kolosan 3:12). W pokonaniu wyzwań pomoże nam pielęgnowanie pokory, cierpliwości, życzliwości i współczucia. Tak jak olej w silniku sprawia, że pracuje on płynnie, tak chrześcijańskie przymioty pozwalają zredukować tarcia w naszych relacjach z drugimi. Omówmy teraz trzy wyzwania, które mogą zagrozić naszym przyjaźniom ze współwyznawcami. Zobaczymy, jak naśladowanie Jezusa w okazywaniu pokory, cierpliwości, życzliwości i współczucia pomoże nam być dla innych prawdziwymi przyjaciółmi.

RÓŻNICE ZDAŃ

6. Jak nieporozumienie mogłoby zagrozić przyjaźni?

⁶ Dlaczego jest to wyzwaniem? Kiedy pojawia się nieporozumienie, obie strony mogą uważać, że mają rację. Powiedzmy, że dwóch braci nie zgadza się co do sposobu zorganizowania głoszenia w grupie służby. Obaj są przekonani, że ich sposób jest lepszy. Czy widzimy, jak ta różnica zdań mogłaby wymknąć się im spod kontroli i zagrozić ich przyjaźni? Mogliby zacząć kierować się dumą. Jeśli szczerze nie porozmawiają i nie rozwiążą problemu, mogliby nawet zacząć żywić do siebie urazę. W miarę upływu czasu coraz bardziej by się od siebie oddalali i w końcu przestaliby się przyjaźnić — wszystko z powodu drobnego nieporozumienia.

7. Jak Jezus uczył swoich naśladowców, że do zażegnywania nieporozumień niezbędna jest pokora?

⁷ Naśladuj Jezusa pod względem pokory. Jezus uczył, że do zażegnywania nieporozumień niezbędna jest pokora. Apostołowie przez pewien czas sprzeczali się o to, kto z nich jest największy. Jezus wiedział, że takie nastawienie jest w nich głęboko zakorzenione. Dlatego tłumaczył im, że powinni uważać innych za wyższych od siebie (Mat. 20:25-28). Uczył ich, na czym polega prawdziwa pokora. Nawet w noc przed swoją śmiercią dał im pod tym względem wzór i zrobił coś, czym zajmował się sługa — umył im stopy (Jana 13:3-5, 12-16). W ten sposób pokazał, jak mogą dbać o swoją przyjaźń. Chciał, by zrozumieli, że jeśli będą uważać innych za wyższych od siebie, to w razie nieporozumień łatwiej będzie im zdobywać się na ustępstwa. A nawet jeśli się w czymś nie zgadzają, mogą pozostawać bliskimi przyjaciółmi.

8. Jak pokora pomoże ci dbać o przyjaźń, kiedy dojdzie do nieporozumienia? (Kolosan 3:13). (Zobacz też ilustracje).

⁸ Jak możesz dbać o przyjaźnie? Pokora pomoże ci przymykać oko na drobne nieporozumienia i chętnie przebaczać (odczytaj Kolosan 3:13). Łatwiej też będzie ci zapanować nad emocjami i dzięki temu nie stracisz z kimś dobrych relacji (Ps. 4:4). Nawet jeśli padły przykre słowa, pamiętaj, że każdy czasem mówi coś, czego potem żałuje (Kazn. 7:21, 22). Zadaj sobie pytanie: „Czy ważniejsze jest dla mnie wykazanie, że mam rację, czy zachowanie przyjaźni?”. Być może uznasz, że lepiej będzie po prostu ustąpić. Spróbuj przejść nad tą sprawą do porządku — nie roztrząsaj jej ani nie wracaj do niej w przyszłości.

9. Jak pokora pomoże ci wtedy, gdy nieporozumienie się utrzymuje? (Przysłów 17:9).

⁹ Pokora pomoże ci również wtedy, gdy nieporozumienie się utrzymuje. Nie upieraj się przy swoich racjach (odczytaj Przysłów 17:9; 1 Kor. 6:7). Niech twoim celem będzie zachowanie przyjaźni. Wielu przekonało się, że warto życzliwie zwrócić się do brata lub siostry z myślą o rozwiązaniu problemu (Ps. 34:14). Mógłbyś powiedzieć: „Przyjaźnimy się już jakiś czas. Czy możemy porozmawiać o tym, co się stało?”. Bądź gotowy wziąć część winy na siebie. Przyznaj, że mogłeś zranić uczucia swojego przyjaciela, i nie wahaj się go przeprosić. A jeśli on też to zrobi, pokornie przyjmij jego przeprosiny (Łuk. 17:3, 4). Pamiętaj, że twoim celem nie jest udowodnienie, kto ma rację, ale zażegnanie nieporozumienia i zachowanie przyjaźni (Prz. 18:24).

RÓŻNICE OSOBOWOŚCI

10. Co może być wyzwaniem w dbaniu o przyjaźnie?

¹⁰ Dlaczego jest to wyzwaniem? Może nam być trudno dbać o przyjaźnie z braćmi i siostrami, którzy różnią się od nas osobowością. Niektórzy mogą mieć cechy, które nas irytują. Inni mogą się zachowywać w sposób, który wydaje nam się dziwny. Być może w przeszłości byli źle traktowani. Możliwe też, że wychowywali się w środowisku, w którym ludzie niewiele o sobie mówią albo wręcz przeciwnie — są bardzo wylewni. A może po prostu mamy różne charaktery — my jesteśmy towarzyscy, a oni nieśmiali albo odwrotnie.

11. Dzięki czemu Jezus przyjaźnił się z tymi, którzy różnili się od niego osobowością?

¹¹ Naśladuj Jezusa pod względem cierpliwości. Chociaż niektórzy uczniowie Jezusa różnili się od niego osobowością, to on się z nimi przyjaźnił. Pomyślmy o apostołach Jakubie i Janie. Pewnego razu poprosili Jezusa o zaszczytne miejsca w Królestwie, czym pokazali, że kierują się ambicją (Marka 10:35-37). Natomiast Jezus pokornie zrezygnował z zaszczytnej pozycji i przywilejów w niebie i przyszedł na ziemię (Filip. 2:5-8). Jego postawa była całkowicie odmienna! Mimo to był cierpliwy wobec Jakuba i Jana, a także innych uczniów.

12. Co pomagało Jezusowi okazywać swoim przyjaciołom cierpliwość?

¹² Jezus miał wobec swoich przyjaciół realistyczne oczekiwania. Wiedział, że prośba Jakuba i Jana odzwierciedla ducha rywalizacji, którego przejawia wielu jego uczniów (Marka 9:34). Wychowywał się w tej samej kulturze co oni — kulturze, w której przywiązywano dużą wagę do zaszczytów i pozycji. Dlatego rozumiał ich sposób myślenia. Cierpliwie dawał im czas na pozbycie się dumy i ambicji, które przez lata się w nich zakorzeniły (Marka 10:42-45).

13. Jak cierpliwość pomoże nam dbać o przyjaźnie? (Efezjan 4:2).

¹³ Jak możesz dbać o przyjaźnie? Dalej pielęgnuj cierpliwość — staraj się tolerować u innych cechy, które cię irytują (Prz. 14:29). Wszyscy się od siebie różnimy. Na przykład niektórzy lubią dużo mówić, a inni są raczej cisi. Niekoniecznie są to wady, ale po prostu cechy naszej osobowości. Z pewnością cenimy sobie, gdy drudzy akceptują nas takimi, jakimi jesteśmy (odczytaj Efezjan 4:2). My też powinniśmy patrzeć na nich realistycznie i pozwalać im być sobą. Na przykład bierzmy pod uwagę, ile wysiłku wymaga od kogoś cichego i nieśmiałego, by spędzać czas z innymi i z nimi rozmawiać. Z drugiej strony starajmy się nie tracić cierpliwości wobec kogoś, kto jest towarzyski i ekspresyjny. Oczywiście nie możemy oczekiwać, że będziemy blisko przyjaźnić się ze wszystkimi. Pamiętajmy jednak, że nawet chrześcijanie bardzo różniący się osobowością mogą zgodnie ze sobą współpracować.

14. Na czym łatwiej będzie nam się koncentrować, jeśli jesteśmy cierpliwi?

¹⁴ Cierpliwość pomoże nam koncentrować się na zaletach naszych braci i sióstr. Będziemy wtedy mniej skłonni patrzeć na różnice osobowości jak na przeszkodę w utrzymywaniu przyjaźni. Pomyślmy o Jakubie i Janie. Chociaż samolubnie pragnęli zaszczytów, to ich nastawienie świadczyło o tym, że Królestwo jest dla nich czymś realnym. Jezus dostrzegł ich wiarę i ją docenił. Jeśli szukamy w naszych przyjaciołach tego, co dobre, naśladujemy Jezusa oraz jego Ojca, Jehowę.

15. Gdzie znajdziemy pomoc w utrzymywaniu przyjaźni z tymi, którzy różnią się od nas osobowością?

¹⁵ Co jeszcze pomoże nam utrzymywać przyjaźnie z tymi, którzy różnią się od nas osobowością? Najważniejsze są modlitwy do Jehowy. Spróbuj przewidzieć sytuacje, które mogą cię rozdrażnić, i zawczasu proś Jehowę, żeby pomógł ci zachować spokój. Pamiętaj, że On jako nasz Stwórca rozumie wyzwania, przed jakimi stajemy. Módl się z przekonaniem, że zapewni ci wszystko, czego potrzebujesz, by sobie z nimi radzić. Kiedy czujesz, że twoja cierpliwość jest poddawana próbie, proś Go o ducha świętego, który pomoże ci panować nad swoimi reakcjami (Łuk. 11:13; Gal. 5:22, 23).

KIEDY NASI BRACIA I SIOSTRY CIERPIĄ

16. Przed jakim wyzwaniem możemy stanąć, gdy nasi bracia i siostry cierpią?

¹⁶ Dlaczego jest to wyzwaniem? Gdy nasi bracia i siostry cierpią pod względem fizycznym lub emocjonalnym, mogą zachowywać się w sposób, który nas irytuje albo smuci. Na przykład mogą być zamknięci w sobie, rozdrażnieni albo nawet nieprzewidywalni. Mogą też powiedzieć lub zrobić coś, co nas zrani (Hioba 6:2, 3). Nie zawsze wiemy, z jakimi problemami się zmagają, i dlatego możemy wymagać od nich zbyt wiele.

17. Czego uczysz się z tego, jak Jezus potraktował niewidomego Bartymeusza?

¹⁷ Naśladuj Jezusa pod względem życzliwości i współczucia. Jezus był życzliwy i współczujący dla tych, którzy cierpieli, nawet jeśli nigdy wcześniej ich nie spotkał. Rozważmy, jak potraktował niewidomego Bartymeusza. Kiedy Bartymeusz usłyszał, że Jezus jest w pobliżu, zaczął do niego wołać, żeby zwrócić jego uwagę. Ludzie z tłumu zaczęli go uciszać. Jednak on bardzo chciał zostać uzdrowiony, dlatego wołał jeszcze głośniej. Czy jego zachowanie było dla niektórych irytujące? Możliwe, że tak. Ale Jezus był „przepełniony litością” — głęboko współczuł Bartymeuszowi i chciał mu pomóc (Mat. 20:34; Marka 10:46-52). Zwrócił się do niego życzliwie i pochwalił go za wiarę. Następnie za sprawą cudu przywrócił mu wzrok.

18. Jak powinieneś traktować swoich przyjaciół, którzy cierpią? (1 Tesaloniczan 5:14).

¹⁸ Jak możesz dbać o przyjaźnie? Bądź życzliwy i współczujący. Te piękne przymioty pobudzą cię do pocieszania współwyznawców, którzy cierpią fizycznie lub emocjonalnie (odczytaj 1 Tesaloniczan 5:14). Pamiętaj, że prawdziwy przyjaciel zawsze jest gotowy pomóc, zwłaszcza „w chwilach udręki” (Prz. 17:17). Nie tylko okazuje empatię tym, którzy cierpią, ale też robi, co może, żeby wspierać ich emocjonalnie, zachęcać słowami oraz zapewniać im praktyczną pomoc.

19. Jak możemy okazywać cierpliwość i współczucie? (Zobacz też ilustracje).

¹⁹ Na jakie praktyczne sposoby można okazywać życzliwość i współczucie? Oczywiście nie jesteś w stanie uleczyć bólu swojego współwyznawcy. Możesz jednak — najlepiej jak potrafisz — wczuć się w jego położenie (Mat. 7:12; 1 Piotra 3:8). Kiedy opowiada, przez co przechodzi, uważnie go słuchaj. Jeśli to stosowne, spróbuj go pocieszyć (Prz. 12:25). Uważaj, żeby nie wyciągać błędnych wniosków (Prz. 18:13). Staraj się okazywać mu cierpliwość i nie oczekuj od niego zbyt wiele (Efez. 4:32).

20. Jakim przyjacielem chcesz być dla innych?

²⁰ Bardzo sobie cenimy przyjaźnie, jakie łączą nas z braćmi i siostrami. Pamiętamy jednak, że wszyscy jesteśmy niedoskonali. Poza tym na wielu z nas miały wpływ jakieś przykre przeżycia. Dlatego czasami mówimy lub robimy coś, co innych rani. Czy nie jesteśmy wdzięczni, że nasi współwyznawcy są wobec nas pokorni, cierpliwi, życzliwi i współczujący? Z pewnością tak! To sprawia, że nasza przyjaźń się umacnia. Róbmy, co możemy, żeby również przejawiać te piękne przymioty. Dzięki temu my też okażemy się dla innych prawdziwymi przyjaciółmi.