Szarża czterech jeźdźców — znakiem
‛I widziałem, a oto koń biały, koń maści ognistej, koń czarny i koń trupio blady; siedzący na nim miał na imię Śmierć. A tuż za nim sunął Hades’ (Obj. 6:2-8).
1. Co zrobił prezes Towarzystwa Strażnica, zanim zasiadł do śniadania w bruklińskim biurze głównym dnia 2 października 1914 roku?
BYŁ piątek, drugi dzień października 1914 roku. W głównej siedzibie Towarzystwa Strażnica (Watch Tower Bible and Tract Society), mieszczącej się w nowojorskiej dzielnicy Brooklyn przy Columbia Heights 124, wszedł do jadalni prezes tej korporacji. Dochodziła siódma rano. Zanim się udał na swoje stałe miejsce u szczytu stołu, przystanął. Aby przykuć uwagę wszystkich członków rodziny Betel, przybyłych na posiłek, klasnął w dłonie. Następnie stanowczym głosem przytoczył początkowe słowa trzeciej zwrotki pieśni zatytułowanej „Nasz Król przewodzi!” znajdującej się na stronach 162 i 163 angielskiego wydania śpiewnika Pieśni brzasku Tysiąclecia: „‛Narodów czas’ już skończył się i strach na ludy padł”. Dopiero wtedy usiadł, aby przewodniczyć na codziennych rozważaniach biblijnych przy śniadaniu w domu Betel.
2. Z jakim wyprzedzeniem prezes Towarzystwa wskazał na ów znamienny rok? Jakie rozmiary przybrał konflikt światowy do chwili jego śmierci?
2 Jeszcze w roku 1876 przedłożył on do opublikowania w czasopiśmie The Bible Examiner artykuł, w którym z góry wskazał na rok 1914 jako na porę zakończenia „czasów pogan”, brzemiennego w skutki dla całej ludzkości (Łuk. 21:24, Nowy Przekład). Ciekawe, że w chwili, gdy ogłaszał rodzinie Betel w Brooklynie, iż upłynął ten okres, już 66 dzień toczyła się pierwsza w dziejach ludzkich wojna światowa. Do tego czasu zdążyło wypowiedzieć sobie wojnę 14 państw, włączając się do owych straszliwych zmagań. Zanim ustała zaciekła walka o panowanie nad światem i o rynki zbytu, uwikłało się w ten niesamowity konflikt 29 krajów i imperiów. Prezes Towarzystwa, który wyrzekł wspomniane stosowne słowa, zmarł przed 6 kwietnia 1917 roku, kiedy to Stany Zjednoczone Ameryki Północnej przystąpiły do wojny, zawierając z Wielką Brytanią sojusz przeciwko państwom centralnym Europy.
3. Jak ów człowiek wielokrotnie podkreślał znaczenie roku 1914? Jak mógł się czuć, gdy przytoczył słowa: „‛Narodów czas’ już skończył się”?
3 Od roku 1879 często podkreślał wyjątkowe znaczenie roku 1914 na łamach Strażnicy; szczególnie wyraźnie uczynił to w książce pt. Nadszedł czas, wydanej w roku 1889. A w pamiętnym roku 1914, aż do 2 października, ujrzał wystarczająco dużo bieżących wydarzeń światowych, by się upewnić co do trafności swego publicznie sformułowanego poglądu. Mógł co najmniej z tego względu uważać się słusznie za pilnego i skrupulatnego badacza biblijnego planu wydarzeń, czyli zawartej w Piśmie Świętym chronologii, informującej proroczo o czasach i porach ustalonych przez Boga.
4. Początek jakiej szarży widział prezes Towarzystwa jeszcze za swego życia? Czego „znakiem” słusznie można ją nazwać?
4 Tak więc od roku, w którym według chronologii biblijnej miały się skończyć Czasy Pogan, do swej niespodziewanej śmierci we wtorek wieczorem, 31 października 1916 roku, prezes Towarzystwa obserwował początek szarży czterech jeźdźców Apokalipsy. Księga ta, zwana inaczej Objawieniem, to ostatnia część Chrześcijańskich Pism Greckich, określanych zwykle mianem Nowego Testamentu. Galop czterech jeźdźców ma znaczenie ogólnoświatowe, ponieważ wchodzi w skład „znaku”, który sygnalizuje, gdzie ród ludzki znajduje się w strumieniu czasu. Wskazuje, iż dożyliśmy okresu, który uczniowie Jezusa nazwali „zakończeniem systemu rzeczy” (Mat. 24:3). O tym, że wspomniana szarża stanowi „znak”, świadczy werset z Objawienia, gdzie czytamy: „Objawienie od Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby pokazał swym niewolnikom to, co się ma wkrótce wydarzyć. A on posłał anioła i przez niego przedstawił je w znakach swemu niewolnikowi Janowi” (Obj. 1:1).
5. Jak niektóre przekłady Biblii zaraz we wstępnych słowach Objawienia uwypuklają występowanie symboli w tej księdze?
5 Czterej galopujący jeźdźcy są opisani w Księdze Apokalipsy 6:1-8. Warto zaznaczyć, że podczas gdy Nowy Przekład Pisma Świętego zawiera w pierwszym wersecie Objawienia słowo „wyjawił”, to Przekład Nowego Świata oddaje owo miejsce właśnie zwrotem ‛przedstawił w znakach’; podobnie też sformułowano ten fragment w Biblii Tysiąclecia i w tłumaczeniu opracowanym przez ks. Romaniuka: Zgodnie z tym wstępem ostatnia księga Biblii, czyli Objawienie, rzeczywiście jest pełna znaków i symboli, dotyczących nader doniosłych spraw w historii człowieka. Miały się one wydarzyć w przyszłości, „wkrótce”.
CZTERY KONIE I ICH JEŹDŹCY
6. Dopiero komu zapewniono zaznawanie radości, przepowiedzianej w Księdze Objawienia 1:3? Dlaczego?
6 Nie ma żadnych historycznych dowodów na to, by powyższa zapowiedź spełniła się w ciągu osiemnastu stuleci po śmierci apostoła Jana, która miała miejsce około 98 roku n.e.; skupimy więc uwagę na wydarzeniach XX wieku n.e. Dowiemy się dzięki temu, że dopiero my, żyjący w tym pasjonującym okresie, możemy doświadczać radości, na którą wskazywał apostoł, gdy pisał w natchnieniu: „Szczęśliwy, kto czyta na głos, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa oraz stosują się do tego, co w nim napisano; bo czas wyznaczony jest bliski” (Obj. 1:3). W imię własnego szczęścia przeanalizujmy „znak” czterech koni i ich jeźdźców. Przeczytajmy Objawienie 6:1-8:
7. Co się ukazało, gdy Baranek Boży zdjął pierwszą pieczęć ze zwoju, który trzymał w ręku?
7 „I widziałem, jak Baranek [Jezus Chrystus] przełamał jedną z siedmiu pieczęci [na zwoju, który miał w ręku], i usłyszałem jedno z czterech żywych stworzeń, mówiące głosem niby grzmot: ‛Chodź!’ I widziałem: oto koń biały, a siedzący na nim miał łuk, dano mu też koronę; i wyruszył, aby zwyciężać i dopełnić swego zwycięstwa.
8. Co zauważył apostoł Jan, gdy zdjęto ze zwoju drugą pieczęć?
8 „A gdy przełamał drugą pieczęć, usłyszałem drugie żywe stworzenie mówiące: ‛Chodź!’ I pojawił się inny koń, maści ognistej; a siedzącemu na nim pozwolono odebrać ziemi pokój, aby wzajemnie się zabijali; i dano mu wielki miecz.
9. Co widział i słyszał Jan przy złamaniu pieczęci trzeciej?
9 „A gdy przełamał trzecią pieczęć, usłyszałem trzecie żywe stworzenie mówiące: ‛Chodź!’ I widziałem: oto koń czarny; a siedzący na nim miał w ręce wagę szalkową. I usłyszałem głos mówiący jak gdyby spośród czterech żywych stworzeń: ‛Kwarta pszenicy za denara i trzy kwarty jęczmienia za denara; a nie szkodź oliwie i winu’.
10. Co ujrzał i usłyszał Jan w widzeniu, gdy zerwano czwartą pieczęć?
10 „A gdy przełamał czwartą pieczęć, usłyszałem głos czwartego żywego stworzenia, mówiący: ‛Chodź!’ I widziałem: oto koń trupio blady; siedzący na nim miał na imię Śmierć. A tuż za nim sunął Hades. I dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali długim mieczem i brakiem żywności, i śmiertelną zarazą, i przez dzikie zwierzęta ziemskie”.
JEŹDZIEC NA BIAŁYM KONIU
11-13. (a) Co obrazuje biały koń i jaką osobę wyobraża dosiadający go jeździec? (b) Jakiej postaci opisanej przez psalmistę odpowiada ów jeździec? Do kogo odnosi prorocze słowa tego psalmu apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków 1:8, 9?
11 Koń biały oznacza królewskiego wierzchowca w dyspozycji samego monarchy, sprawiedliwy i czysty środek przemieszczania się, szybki niczym literalny rumak. Jeździec korzystający z niego wyobraża nowo intronizowanego króla, ponieważ dano mu koronę. Uzbrojenie w łuk wskazuje, iż jest to król waleczny. Co więcej, wyrusza na podbój, aby podporządkować sobie wszystkich — aż do ostatniego przeciwnika swego Królestwa. Ma odnieść całkowite zwycięstwo! Dlatego też dano mu długi miecz, królewski oręż bojowy. Kto wystąpił w tej roli w naszym XX wieku? Z całą pewnością ten sam Król, który spełnia Psalm 45, gdzie czytamy:
12 „Wezbrało moje serce słowem wdzięcznym, mówię moją pieśń królowi (...). Przypasz do biodra twój miecz, mocarzu, w chwale swojej i sławie. W majestacie swoim wystąp, broniąc prawdy i uciśnionej sprawiedliwości, niechaj twoja prawica wielkich czynów ciebie nauczy. Strzały twoje ostre, ugodzą w serce wrogów króla, ludy padają do twoich stóp. Tron twój: Bóg na wieki wieków, berłem prawości jest berło twego królowania. Miłujesz sprawiedliwość a nienawidzisz zła. Dlatego Bóg, twój Bóg, pomazał ciebie olejem wesela, ponad rówieśników twoich” (wersety 2-8, Miłosz).
13 W Liście do Hebrajczyków 1:8, 9 apostoł Paweł przytacza Psalm 45:7, 8 (NP), odnosząc jego treść do Syna Bożego, Jezusa Chrystusa. A zatem zwycięski jeździec na białym koniu musi oznaczać Jezusa Chrystusa, ukoronowanego w niebie z chwilą zakończenia Czasów Pogan w roku 1914.
14. (a) Kiedy i w jaki sposób Jezus wjechał do Jeruzalem, udając się jak gdyby na swą koronację? Jakie spełnił wtedy proroctwo? (b) Którego ze swych przodków naśladował Jezus, wjeżdżając w ten sposób do miasta?
14 Pamiętamy zapewne, że Jezus Chrystus w roli nowo obranego króla jechał jak gdyby na koronację do świątyni w Jeruzalem. Nie dosiadł wtedy rączego, białego rumaka. Jechał po prostu na ośle. Spełnił w ten sposób proroctwo Zachariasza 9:9, w którym czytamy: „Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie, Córo Jeruzalem! Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny — jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy” (BT). Zgodnie z tą zapowiedzią Jezus dosiadł spokojnego zwierzęcia, gdy u szczytu swej działalności, 9 dnia żydowskiego miesiąca Nisan 33 roku n.e., udawał się do Jeruzalem jako odpowiednik baranka paschalnego, którego Żydzi w dniu 10 Nisan zabierali do swoich domów, żeby go tam przetrzymać aż do obchodów Paschy, czyli do 14 Nisan. Takim wjazdem Jezus naśladował swego słynnego przodka, Salomona, syna Dawida. Kiedy po 40 latach panowania Dawid zrzekał się władzy królewskiej nad Izraelem, rozkazał, żeby Salomon pojechał na swą koronację, siedząc na mulicy. Następnie, gdy arcykapłan Sadok namaścił Salomona w miejsce ojca, tłum towarzyszących temu Izraelitów zaczął wołać: „Niech żyje król Salomon!” (1 Król. 1:33-40, NP).
15. (a) Jak zareagowało sporo ludzi na wjazd Jezusa do Jeruzalem? (b) Jakiego powitania nie zgotowało mu samo miasto? Dlaczego?
15 A jakie przyjęcie czekało Jezusa, gdy na pięć dni przed świętem Paschy zjeżdżał na osiołku z góry Oliwnej do miasta, w którym koronowano królów? Lud, który zaczął się do niego przyłączać, zorientował się w sytuacji i zrozumiał, że ma przed sobą obiecanego mesjańskiego króla Izraela. Wymachiwano gałązkami palmowymi. Rozpościerano szaty, aby po nich przejechał Jezus. „A jeśli chodzi o rzesze, ci idący przed nim i ci, którzy szli za nim, ustawicznie wołali: ‛Racz zbawić Syna Dawidowego! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Jehowy! Racz go zbawić, na wysokościach w górze!’” (Mat. 21:1-9). Tak reagował lud. Ale samo Jeruzalem było pod wpływem żydowskich przywódców religijnych, którzy nie zważali na proroctwa spełniające się na ich oczach. Toteż nie zgotowało powitania, na jakie by zasługiwał król.
16. Jak władze świątynne potraktowały Jezusa, a jak handlarzy?
16 Kiedy Jezus wszedł do świątyni, arcykapłan Kajfasz nie namaścił go na mesjańskiego króla, niezależnego od imperium rzymskiego. Kapłani pozwalali zachłannym kupcom prowadzić interesy na tym terenie, lecz Jezus przejawił zalety prawdziwego arcykapłana; wypędził handlarzy, a tych, którzy mu się sprzeciwili, zgromił słowami: „Napisano: ‛Dom mój będzie zwany domem modlitwy’, ale wy robicie z niego jaskinię zbójców”. Podchodzili do niego ślepi i chromi Żydzi, a on ich uzdrawiał. Jednakże naczelni kapłani i uczeni w Piśmie oburzali się na to, co się działo, i nie chcieli go uznać za „Syna Dawidowego” ani obwołać prawowitym władcą królestwa Izraela. Pozostawił ich więc w świątyni i udał się do Betanii, lecz nie jako nowo ustanowiony król (Mat. 21:1-17).
17. Jak Poncjusz Piłat przejawił zainteresowanie prawem Jezusa do władzy królewskiej? Jakiego życzenia kapłanów przy tym nie uwzględnił?
17 Cztery dni później, gdy stał przed rzymskim namiestnikiem Poncjuszem Piłatem, ów poganin zapytał go, czy jest królem. Ten odpowiedział, że jego królestwo nie jest częścią świata, do którego należy Piłat. Na żądanie naczelnych kapłanów, którzy powiedzieli: „Nie mamy króla, tylko Cezara”, Piłat wydał im Jezusa, aby go przybito do pala na Kalwarii. Nie odstąpił jednak od umieszczenia nad jego głową tabliczki z napisem: „Jezus Nazareński, król Żydów” (Jana 19:15, 19-22).
18. W jakim znamiennym dniu Jehowa wzbudził swego Syna z martwych? Co powiedział Jezus, żegnając się ze swymi uczniami przed odejściem do nieba?
18 Wszechmocny Bóg Jehowa mógł teraz wskrzesić swego zamęczonego Syna jako „pierworodnego z umarłych”. Dokonał tego 16 Nisan, w tym samym dniu, gdy Żydzi w Jego świątyni składali Mu w ofierze pierwociny pszenicy (Obj. 1:5). Dzięki temu przyszły Król jeszcze w tymże dniu ukazał się swoim wiernym uczniom. Czterdzieści dni później, tuż przed wstąpieniem z powrotem do nieba, rzekł do nich: „Dano mi wszelką władzę w niebie i na ziemi. Idźcie więc i pozyskujcie uczniów wśród ludzi ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego” (Mat. 28:18, 19; Kapł. 23:10-12; 1 Kor. 15:20).
DOPEŁNIENIE ZWYCIĘSTWA
19. Jaki proroczy obraz mógł więc zrealizować Jezus we właściwym czasie? Jakim jest odtąd Królem?
19 Wszystko to otworzyło przed Jezusem Chrystusem możliwość spełnienia proroczego obrazu, w którym jako jeździec na białym koniu, czyli ukoronowany król, wyrusza, aby dopełnić zwycięstwa nad swymi nieprzyjaciółmi w niebie i na ziemi (Obj. 6:1, 2). Od zakończenia „czasów wyznaczonych narodom” w roku 1914 n.e. jest on Królem, który walczy, jak gdyby uzbrojony w łuk z oddali raził swoich wrogów. Właśnie do tego wojującego Króla skierowano prorocze słowa z Psalmu 45:4-9:
20. Do czego wzywają go słowa, skierowane do niego za pośrednictwem psalmisty?
20 „Przypasz do biodra twój miecz, mocarzu, w chwale swojej i sławie. W majestacie swoim wystąp, broniąc prawdy i uciśnionej sprawiedliwości, niechaj twoja prawica wielkich czynów ciebie nauczy. Strzały twoje ostre, ugodzą w serce wrogów króla, ludy padają do twoich stóp. Tron twój: Bóg na wieki wieków, berłem prawości jest berło twego królowania. Miłujesz sprawiedliwość a nienawidzisz zła. Dlatego Bóg, twój Bóg, pomazał ciebie olejem wesela, ponad rówieśników twoich. Mirrą, aloesem i kasją pachną szaty twoje. Przed pałacami z kości słoniowej rozwesela ciebie dźwięk lutni” (Miłosz).
21. (a) Skąd możemy być pewni, że przytoczone słowa psalmisty dotyczą wyniesionego do chwały Jezusa Chrystusa? (b) Jak w Psalmie 45:6 zwrócono uwagę na celność jego strzał, którymi godzi w nieprzyjaciół?
21 W Liście do Hebrajczyków 1:8, 9 apostoł Paweł powołuje się na Psalm 45:4-9 i odnosi ten fragment do Jezusa Chrystusa, zwracając tym uwagę na jego wysokie stanowisko otrzymane w niebie. Stanowi to dowód, że „królem”, do którego w natchnieniu zwracali się „synowie Koracha”, był słusznie wyniesiony na tron Jezus Chrystus. (Zobacz nagłówek Psalmu 45). Strzały z jego „łuku” jeszcze celniej trafią w serca przeciwników Królestwa niż strzały starożytnych Partów, którzy byli wyśmienitymi łucznikami, nawet gdy dosiadali koni.
22. (a) Gdzie jeszcze w Objawieniu opisano jeźdźca na białym koniu? Pod jakim imieniem? (b) Dostrzeganie jakiej wizji jest dla nas błogosławieństwem? Jak odpowiadamy na to widzenie?
22 Okazuje się, że jeździec na białym koniu, opisany w Objawieniu 6:2, występuje również w 19 rozdziale tej księgi biblijnej, wersetach od 11 do 16. Jest tu nazwany „Słowem Bożym”, a na biodrze ma wypisany tytuł: „Król królów i Pan panów”. Wspomniany fragment przedstawia go jak gdyby w kulminacyjnym momencie szarży na nieprzyjaciół, gdy doprowadza ją do zwycięskiego końca w „wojnie wielkiego dnia Boga Wszechmocnego”, na polu bitewnym Har-Magedonu, czyli góry Megiddo (Obj. 16:14-16; 19:17-21). Z kolei w sposób niewidzialny dla oczu ludzkich nastąpi związanie Szatana Diabła i jego demonów oraz wtrącenie ich na tysiąc lat do przepaści (Obj. 20:1-3). Błogosławione nasze oczy, które dzięki wierze widzą ukoronowanego Króla na „koniu białym”, galopującego od zakończenia Czasów Pogan w roku 1914. Poruszeni do głębi jego dotychczasowymi zwycięstwami wołamy: Mknij dalej, królewski jeźdźcu na białym koniu, aż do walnego zwycięstwa w Har-Magedonie, aby okryć sławą wszechświatowe zwierzchnictwo Jehowy Boga, który podał ten proroczy „znak”.
Jak byś na to odpowiedział:
● Kiedy jeźdźcy rozpoczęli swój galop?
● Jakie oczekiwania się wtedy spełniły?
● Gdzie dużo wcześniej pojawił się pierwszy jeździec i jak został wtedy przyjęty?
● Jak Objawienie 6:1, 2; 19:11-16 oraz Psalm 45:4-9 (NP) wskazują na cel późniejszej szarży tego jeźdźca?