Co o tym sądzić?

CZY OD SZAT ZALEŻY KAPŁAŃSTWO?

Papież Jan Paweł II najwidoczniej jest zdania, że przedstawiciele Kościoła katolickiego powinni się wyróżniać spośród mas ludzkich. W liście papieskim na temat obowiązku noszenia oficjalnego stroju przypomniał on rzymskim księżom, zakonnicom i zakonnikom, że mają chodzić w przepisowych szatach, aby się wyróżniać „spośród świeckiego otoczenia”. Zaznaczył: „Jako przedstawiciele Chrystusa posłani celem głoszenia ewangelii mamy do przekazania orędzie, które wyrażają nie tylko słowa, ale też oznaki zewnętrzne”.

Kardynał Ugo Poletti, wikariusz generalny Rzymu, napisał w ślad za tym 3-stronicowy list do zainteresowanych tą sprawą, wyjaśniając, że „noszenie habitu albo sutanny jest obowiązkowe podczas odprawiania obrzędów, udzielania sakramentów, wygłaszania kazań, [ale też] usilnie zaleca się to podczas pełnienia służby duszpasterskiej”.

Nasuwa się jednak pytanie: Czy sutanna albo inny strój jest nieodzownym warunkiem ‛przekazywania ewangelii’? Chrystus i jego apostołowie potrafili występować z chrześcijańskim orędziem, chociaż wyglądem zewnętrznym nie różnili się od swoich braci. W gruncie rzeczy Jezus zganił ówczesnych przywódców religijnych za takie zwracanie uwagi na powierzchowność: „Cokolwiek czynią, czynią dla zdobycia pochwały ludzkiej. Noszą szerokie filakterie i przedłużają strzępce u swych płaszczów”. Zaznaczył też, że zamiast odróżniania się między sobą, chrześcijanie powinni pamiętać o następujących słowach Jezusa: „Jeden tylko jest Mistrz wasz [Chrystus], a wy wszyscy jesteście braćmi”. Czy o kimś, kto chce się odróżnić przez noszenie specjalnych szat, można powiedzieć, że przejawia ducha prawdziwego braterstwa? (Mat. 23:3-12, ks. S. Kowalski).

DLACZEGO DAJE SIĘ WIARĘ DARWINIZMOWI?

Znani astronomowie brytyjscy, sir Fred Hoyle i Chandra Wickramasinghe, twierdzą w swej nowej książce „Evolution From Space” (Ewolucja z kosmosu), że szansa powstania życia w wyniku przypadkowego połączenia się w zamierzchłych czasach pierwiastków chemicznych jest tak „przeraźliwie znikoma”, iż byłaby absurdem, „nawet gdyby cały wszechświat wypełniała zupa organiczna”. Piszą, że „jest wprost nieprawdopodobne, aby darwinowska teoria ewolucji mogła wyjaśnić powstanie chociażby jednego polipeptydu [łańcucha niezbędnych substancji życiowych], nie mówiąc już o tysiącach, od których zależy utrzymanie komórek przy życiu. Sytuacja ta jest dobrze znana genetykom, a mimo to wydaje się, że żaden z nich nie odważyłby się zdecydowanie odrzucić tej teorii”.

Dlaczego więc jej nie odrzucają? We wspomnianej książce znajduje się taka odpowiedź: „Gdyby Darwinizm nie był teorią społecznie pożądaną (...), byłoby zupełnie inaczej”. Dodano tam, że kiedy całe społeczeństwo „przyswoi określony zbiór pojęć, z racji ciągłości nauczania jakakolwiek zmiana wzorca jest niezmiernie trudna”. „Albo zaakceptujesz te pojęcia, albo zostaniesz napiętnowany jako heretyk”. Ewolucjoniści żywią obawy, że gdyby choć trochę się wycofali, spowodowaliby „istny potop” irracjonalizmu. Innymi słowy małe uchylenie drzwi dla jedynej alternatywy — dzieła stworzenia przez rozumną siłę wyższą — zmusiłoby ich do wyjścia naprzeciw wszystkim wyzwaniom przed jakimi postawiłby ich taki krok.