Wydarzenia w świetle Biblii

SPRAWIEDLIWOŚĆ PRZEZ ZLINCZOWANIE?

„Najnowsza plaga społeczna” — tak brazylijski magazyn aktualności „Veja” nazwał falę samosądów, przewalającą się przez Brazylię. W pobliżu Rio de Janeiro rozwścieczony motłoch zatłukł farmera oraz zarządcę jego gospodarstwa, oskarżonych o ciężkie przestępstwo. Parę dni później tłum zmasakrował kilku złodziei i gwałcicieli. Przypuszcza się, że ludzie przestali wierzyć, by sprawiedliwość została wymierzona w legalny sposób, i dlatego wymierzają ją własnymi rękami.

Natomiast w południowej Brazylii grupa taksówkarzy powiesiła młodego mężczyznę w mniemaniu, że zamordował ich kolegę; dopiero później ku ich przerażeniu okazało się, iż był niewinny.

Chrześcijanie zdają sobie sprawę, że nikt z ludzi nie jest w stanie położyć kresu przestępstwom, lecz mimo wszystko pozostają ‛podporządkowani władzom’ (Rzym. 13:1). Nie starają się na własną rękę wprowadzać praworządności. Wypatrują cierpliwie czasu, gdy Królestwo Boże zmiecie wszelką niegodziwość i ustanowi na całej ziemi prawdziwą sprawiedliwość (Ps. 37:9, 10; Izaj. 32:1).

NAJWAŻNIEJSZA NAUKA

Jaki element jest najważniejszy w wychowywaniu współczesnej młodzieży? Znany antropolog Ashley Montagu napisał niedawno w amerykańskim czasopiśmie dla nauczycieli Today’s Education, że uczyć kochać „powinno należeć do podstawowych przedmiotów nauczania w naszych szkołach”. Na podstawie swych badań stwierdził: „Po raz pierwszy w dziejach naszego gatunku zrozumieliśmy, że najważniejszą z podstawowych potrzeb psychicznych każdego człowieka jest potrzeba miłości. Zajmuje ona centralne miejsce wśród potrzeb ludzkich, podobnie słońce w naszym układzie planetarnym”.

Montagu także zaobserwował: „Dziecko niekochane jest pod względem biochemicznym, fizjologicznym i psychologicznym zupełnie inne od tego, które się spotyka z miłością. Nawet rosną inaczej. Wiemy obecnie, że człowiek jak gdyby rodzi się po to, aby jego życie było wypełnione miłością. Nie ma w tym oczywiście niczego nowego. Stanowi to jedynie potwierdzenie Kazania na Górze”.

Czy może są to uwagi jakiegoś sentymentalnie nastrojonego, religijnego marzyciela? Oto odpowiedź tego naukowca: „Mówię to, choć nie uważam siebie za chrześcijanina ani nie należę do żadnej organizacji religijnej”. Zatem obiektywne obserwacje po prostu potwierdzają to, co już dawno temu wyjawił człowiekowi jego Stworzyciel (1 Kor. 13:13).

ODBUDOWANY BABILON?

Rząd Iraku uchwalił projekt odbudowy starożytnego miasta Babilonu. Przewiduje się, że realizacja 10-letniego planu konserwacji i rekonstrukcji możliwie największej ilości ruin będzie rocznie kosztować około 6 milionów dolarów. Irak zwrócił się do japońskich ekspertów z uniwersytetu w Kioto o uwagi do tego projektu, który ma obejmować nawet odbudowanie Wieży Babel. Uznano, że wieża ta wznosiła się na wysokość co najmniej 91 metrów i miała kształt ziguratu, czyli tarasowej piramidy służącej za ośrodek kultu religijnego. „Na miejscu, gdzie była słynna wieża, jest teraz tylko bagnisko porosłe trawą”, powiedział jeden z japońskich specjalistów. W gruncie rzeczy cały Babilon to jedna wielka ruina, a jego sławna droga procesyjna „wygląda jak zarośnięty wjazd do któregoś z opuszczonych zamków europejskich”.

Dlaczego Babilon obrócił się w taką posępną ruinę? Podłość jego mieszkańców, połączona z gorliwością w fałszywym kulcie religijnym, skłoniła Boga niebios do oświadczenia, że „stanie się Babilon kupą gruzów” i „nigdy już nie będzie zamieszkany” (Jer. 51:37; Izaj. 13:20, Nowy Przekład). Czy obecnie wszczęte prace zmierzające do odbudowy Babilonu oznaczają, że będzie na nowo zasiedlony? Nie, gdyż Irak zamierza utworzyć „miasto-muzeum”, będące właściwie miastem wymarłym, atrakcją turystyczną, a nie miejscem do zamieszkiwania. Nawet gdyby wspomniany projekt został zrealizowany, wizyta w Babilonie przypominałaby zwiedzanie muzeum i turysta mógłby się na własne oczy przekonać o spełnieniu proroctwa biblijnego.

ROZSĄDNY POGLĄD NA KREW

„Sztuczna krew” — tak zatytułowany był artykuł, któremu przyznano nagrodę w pewnym konkursie ogłoszonym na terenie Republiki Federalnej Niemiec. W artykule tym przedstawione zostały ostatnie osiągnięcia w dziedzinie syntetycznych środków zastępujących krew. Okazuje się, że zwierzęta doświadczalne, którym częściowo lub nawet całkowicie zastąpiono krew sztucznymi substytutami, nie tylko przeżyły zabieg, ale nawet rozwijały się dalej normalnie. Na zakończenie powiedziano: „Mimo wielu jeszcze nie rozwiązanych problemów dowiedziono w każdym razie, że środki zastępcze krwi mogą na pewien czas przejąć w organizmie niektóre jej funkcje. Oznacza to, że zastosowanie sztucznych środków u osób, które doznały poważnej utraty krwi, (...) znalazło się w sferze realnych możliwości”.

Jeden z takich niedawno wynalezionych substytutów istotnie zastosowano w Japonii u człowieka i przypisuje się mu uratowanie życia pacjentowi. Podstawową właściwością tych środków zastępczych jest zdolność przenoszenia tlenu podobna do tej, jaką wykazuje krew.

Fakty te potwierdzają, że Świadkowie Jehowy nie zachowują się w sposób nierozsądny ani nieodpowiedzialny, gdy z przyczyn religijnych odmawiają przyjęcia transfuzji krwi i proszą o leczenie innymi metodami (Dzieje 15:29; 21:25).