Teraz wyrabiaj sobie dobre imię!

„Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz” (Kazn. [Kohel.] 9:10, Biblia Tysiąclecia).

1. Kiedy sobie należy zapewnić u Boga dobre imię?

NIEKTÓRZY być może powiedzą: A co wtedy, gdy koniec nie nastąpi za mojego życia? Wszak przez całe stulecia ludzie się łudzili, że w swoim życiu doczekają się końca, ale na próżno! — Aczkolwiek ich oczekiwania się nie spełniły, jednak wielu z nich odpowiednio spożytkowało czas swego życia na zapewnienie sobie dobrego imienia u Boga i na czynne przejawianie wiary w Syna Bożego, by „w dniu ostatecznym” dostąpić zmartwychwstania do życia wiecznego (Jana 6:40; 11:24, BT). Na długo też przed obecnymi „dniami ostatnimi” apostoł Paweł śmiało mógł napisać: „Od tej pory jest mi zachowana korona sprawiedliwości”. Bez względu na to, czy koniec świata jest bliski, czy daleki — póki żyjemy, mamy sposobność zaskarbienia sobie dobrego imienia (2 Tym. 4:8; Hebr. 11:4-38).

2. (a) Czy jest coś z rzeczy materialnych lub coś innego, co umierając możemy ze sobą zabrać? (b) Jaka więc zachęta jest zupełnie słuszna?

² „Jak wyszedł [człowiek] z łona swojej matki, tak znowu wraca nagi, jak przyszedł, i pomimo swojego trudu nic z sobą nie zabiera” (Kazn. 5:14, Nowy Przekład). W sensie materialnym umierający faktycznie „nic z sobą nie zabiera”. Może jednak z sobą zabrać jedyną trwałą wartość osiągalną w doczesnym życiu, mianowicie dobre imię u Boga. Dopóki żyjemy, dla każdego z nas jest pora na to, by takie imię sobie wyrobić. Nie marnujmy tego czasu! Wykupujmy go! Wyzyskajmy go z pożytkiem! „Każdego dzieła, które twa ręka napotka, podejmij się według twych sił! Bo nie ma żadnej czynności ni rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego ty zdążasz”. Zwłaszcza teraz, przy końcu obecnego systemu rzeczy, gdy wielu z żyjących może śmierć nigdy nie dosięgnie, naprawdę jest pora na to, abyśmy w miarę naszych sił czynili wszystko, co jest do zrobienia w działalności chrześcijańskiej (Kazn. [Kohel.] 9:10, BT).

3. Jaka dokładna wiedza jest nam potrzebna? Co może ona sprawić?

³ Chcąc zaskarbić sobie dobre imię u Boga, musimy zwracać uwagę na dwie kategorie spraw: na to, czego należy unikać, i na to, czego się trzeba podjąć. Musimy zerwać z czynieniem zła, a zająć się tym, co słuszne i właściwe. Jak się do tego zabrać? Trzeba zacząć od umysłu. Paweł napisał: „Porzućcie ukształtowanie według tego systemu rzeczy, natomiast przemieńcie się przez przeobrażenie umysłu” (Rzym. 12:2). Powtórzył to zalecenie w Liście do Efezjan 4:23: „Powinniście się odnowić w sile pobudzającej wasz umysł”. Natomiast w Liście do Kolosan 3:9, 10 wyjaśnił nam, skąd się bierze ta siła: „Zrzućcie starą osobowość z jej praktykami, a przyodziejcie się nową, która dzięki dokładnej wiedzy odnawia się na obraz Tego, kto ją stworzył”. Zatem siła, która pobudza twój umysł do pracy, przeobraża go i zjednuje ci uznanie Boże, to dokładna wiedza czerpana z Jego Słowa, z Pisma Świętego.

4. Dlaczego nie wystarczy zerwać ze złem? Co jeszcze trzeba uczynić?

⁴ Nie zawsze wystarczy zacisnąć zęby i podejmować rozpaczliwe wysiłki, aby się ustrzec rzeczy zakazanej. Co z tego, choćby nawet przez jakiś czas się wydawało, że wszystko w porządku. Niebezpieczeństwo jeszcze nie jest zażegnane na stałe. Jezus unaocznił to dobitnie w pewnej przypowieści. Oto duch nieczysty opuszcza człowieka — swój „dom” — a później powraca. Stwierdziwszy, że dom nie jest zamieszkany, wprowadza się do niego z siedmioma pobratymcami; „i staje się późniejszy stan owego człowieka gorszy, niż był poprzedni” (Mat. 12:43-45, BT). Nie wystarczyło opróżnić dom, usunąć złego ducha; należało zapełnić go dobrem, żeby uniemożliwić dostęp złym duchom. Nie można się zadowolić zaprzestaniem złego postępowania i pozostawić pustkę — trzeba przystąpić do czynienia tego, co jest dobre i pożądane. Wypieraj zło, zająwszy się wyświadczaniem dobra. „Przeciwstawcie się Diabłu”, napisał Jakub, „a ucieknie od was. Przybliżcie się do Boga, a on przybliży się do was” (Jak. 4:7, 8). Bezczynność jest zaproszeniem dla Szatana; napełnienie umysłu prawdą stanowi ochronę (Filip. 4:8, 9).

POTRZEBNE KIEROWNICTWO

5. Dlaczego wielu ludziom trudno zrozumieć Biblię? Jak przed 19 stuleciami dopomożono pewnemu człowiekowi w przełamaniu tej trudności?

⁵ Zarówno w kołach religijnych, jak też filozoficznych, utrzymuje się dzisiaj mnóstwo pogmatwanych i sprzecznych opinii na temat tego, co dobre, a co złe. Chcąc znaleźć właściwą odpowiedź, niektórzy sięgają również po Biblię, ale trudno im ją zrozumieć. Nie oni pierwsi dochodzą do takiego przeświadczenia. Dziewiętnaście stuleci temu pewien Etiopczyk podczas podróży czytał na wozie Księgę Izajasza. „Filip [ewangelista] podbiegł, usłyszał, jak tamten czytał proroka Izajasza, i rzekł: Czy rozumiesz to, co czytasz? Ten zaś powiedział: Jakżebym mógł, jeśli mnie nikt nie pouczył?” Filip przysiadł się do niego i zaraz w drodze udzielił mu odpowiednich wskazówek (Dzieje 8:26-35; 21:8, NP).

6. Gdzie nie należy spodziewać się znalezienia współczesnych „Filipów”?

⁶ Gdzie znajdują się dzisiaj tacy „Filipowie” umiejący pokierować innymi, aby poznali za pomocą Biblii, jaką jedyną drogą można zaskarbić sobie dobre imię u Boga? Wbrew temu, czego niejeden by się spodziewał, nie ma ich w tradycyjnych, powszechnie uznawanych, ortodoksyjnych religiach chrześcijaństwa. Filip także nie był wytwornym uczonym w Piśmie ani faryzeuszem, ale raczej należał do pogardzanych, wyszydzanych i prześladowanych chrześcijan. Historia uczy nas, że ogólnie uznawane systemy religijne często padają ofiarą filozofii ludzkich i obarczają się winą fałszowania słów Bożych.

7. (a) W jaki sposób starożytni Izraelici sfałszowali Słowo Boże? (b) Jak dalece współczesne kościoły chrześcijaństwa i ich członkowie upodobnili się do Izraela? Które zasady biblijne naruszają przez to?

⁷ Naród izraelski miał się kierować prawem Jehowy, lecz udaremnił swoją służbę Bożą, dodając do niej rozwiązłe bałwochwalstwo uprawiane ku czci Baala w gajach i na specjalnie obranych wyżynach. Druga Księga Kronik 33:17 nadmienia o powstałym tą drogą zlepku religijnym, donosząc: „Lud nadal składał krwawe ofiary na wzgórzach, lecz tylko dla Pana, swego Boga” (NP). Właśnie to pomieszanie religii prawdziwej z fałszywą skłoniło Eliasza do rzucenia Izraelitom wyzwania: „Jak długo będziecie utykać, chwiejąc się między dwoma odmiennymi poglądami? Jeżeli Jehowa jest prawdziwym Bogiem, podążajcie za nim; a jeśli Baal, idźcie za nim” (1 Król. 18:21). Ileż to kościołów i ich członków pobłaża obecnie pornografii, filmom naszpikowanym scenami erotycznymi, przedmałżeńskim stosunkom płciowym, cudzołóstwu i homoseksualizmowi! Posuwają się nawet do pochwalania i praktykowania tych rzeczy, stanowczo potępionych przez Boga (Rzym. 1:26, 27, 32; 1 Kor. 6:9, 10; Obj. 21:8).

8. Jak mieszkańcy Judy po powrocie z niewoli babilońskiej na nowo fałszowali i przekreślali Słowo Boże?

⁸ Wskutek takiego wyuzdania mieszkańcy Judy dostali się do niewoli babilońskiej. Po powrocie zaczęli na nowo fałszować Słowo Boże — z tym, że już nie bałwochwalczym kultem płci, ale przez wprowadzanie ludzkich tradycji i filozofii. Za takie posunięcia Pan Jezus otwarcie zganił ich duchowieństwo, a więc uczonych w Piśmie i faryzeuszy; oświadczył im: „Dlaczego (...) przestępujecie przykazanie Boże dla waszej tradycji? (...) Obłudnicy, dobrze powiedział o was prorok Izajasz: ‛Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi’” (Mat. 15:3, 7-9, BT).

9. Jakimi dobitnymi słowami Paweł porównał nieuczciwych handlarzy winem z wiarołomnymi religiantami?

⁹ Apostoł Paweł wyraźnie nawiązał do zanieczyszczania Słowa Bożego filozofiami ludzkimi, gdy napisał: „Wyrzekliśmy się tego, co ludzie wstydliwie ukrywają, i nie postępujemy przebiegle ani nie fałszujemy Słowa Bożego”. W tamtych czasach nieuczciwi handlarze winem często dolewali do niego gorsze gatunki napojów lub nawet samą wodę, aby zwiększyć jego objętość i przez to więcej zarobić. Podobnymi sztuczkami posługiwali się niektórzy religianci, dodający do Słowa Bożego tradycje i filozofie ludzkie, żeby bardziej pociągało osoby myślące po świecku. Ale Paweł był od tego daleki! „Nie jesteśmy handlarzami Słowa Bożego, jak wielu innych”, zaznaczył, „lecz mówimy w Chrystusie przed obliczem Boga jako ludzie szczerzy, jako ludzie mówiący z Boga” (2 Kor. 4:2; 2:17, NP).

10. Przed czym ostrzegał Paweł? W jaki sposób się okazało, że nie był to fałszywy alarm?

¹⁰ Paweł zapowiadał ostrzegawczo, że chrystianizm wejdzie na drogę odstępstwa, i w czwartym stuleciu naszej ery cesarz rzymski Konstantyn istotnie dopuścił się na nim jawnego zafałszowania (Dzieje 20:29, 30). W rezultacie powstała mieszanina chrystianizmu i pojęć demonicznych wywodzących się jeszcze z Egiptu i Babilonu, takich jak na przykład: nauka o trójcy, o duszy nieśmiertelnej, o ogniu piekielnym i czyśćcu; zwyczaj modlenia się za umarłych, używania różańców i inne. Doktryny te nie znajdują oparcia w Biblii, a jednak zostały włączone do wyznań wiary głoszonych w kościołach uchodzących za chrześcijańskie. Utrzymały się tam do dzisiaj. Współczesne modernistyczne kościoły posunęły się jeszcze dalej w fałszowaniu Słowa Bożego: przejęły się wyższą krytyką tekstu biblijnego, która usiłuje podważyć jego autentyczność, oraz nienaukową teorią ewolucji, która chce zaprzeczyć temu, że Bóg stworzył niebo i ziemię, jak również wszelkie życie!

11. Dzięki jakim cechom i przekonaniom współcześni „Filipowie” są bezpiecznymi przewodnikami?

¹¹ Zatem którzy ludzie są współczesnymi „Filipami”, przewodnikami godnymi zaufania? Musi tu chodzić o tych, którzy wierzą, że Biblia jest natchnionym Słowem Bożym, którym służy ona za lampę dla ich stóp i za światło na ich ścieżce; którzy niczego do niej nie dodają ani też z niej nie ujmują; którzy są przekonani, że zarówno Bóg, jak i Jego Słowo pozostaną prawdziwe, „choćby się każdy człowiek okazał kłamcą”; którzy zajmują się publicznym głoszeniem „dobrej nowiny” o Królestwie „po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo” (2 Tym. 3:16; Ps. 119:105; Powt. Pr. 4:2; Rzym. 3:4; Mat. 24:14). Powołują się oni na Pismo Święte, mając je za swój autorytet, i zachęcają rozmówców do sprawdzania tego, co słyszą; nie każą im polegać na swoich słowach, ale radzą zaufać Słowu Bożemu (Dzieje 17:11). Jeżeli ci zależy na dobrym imieniu u Boga, musisz się postarać, żebyś i ty stał się takim wiarogodnym przewodnikiem, zdolnym do realizacji zalecenia: „Zawsze [bądźcie] gotowi podjąć obronę przed każdym, kto się od was domaga uzasadnienia nadziei, jaką macie w sobie, lecz czyńcie to w łagodnym usposobieniu i z głębokim szacunkiem”; albo do spełnienia słów Pawła: „Abyście wiedzieli, jak macie odpowiedzieć każdemu” (1 Piotra 3:15; Kol. 4:6).

JAKIMI POWINNIŚMY BYĆ LUDŹMI

12. Co ma dla ciebie większe znaczenie od samego studiowania Słowa Bożego i głoszenia go drugim?

¹² Do zaskarbienia sobie dobrego imienia u Boga nie wystarczy studiować i umieć odpowiadać na różne pytania. Zdobywaną wiedzę musimy przede wszystkim odnosić do siebie. Jeżeli chcemy osobiście mieć z niej korzyść, trzeba nam zastosować ją do siebie samych! Na wzór człowieka, który w starożytnym Izraelu wstępował do domu żałoby, powinniśmy „brać to sobie do serca” (Kazn. 7:2, NP). „Ty więc, który uczysz drugiego, siebie samego nie pouczasz? Który głosisz, żeby nie kradziono, kradniesz? Który mówisz, żeby nie cudzołożono, cudzołożysz?” Nawet apostoł Paweł wyznał o sobie: „Smagam swe ciało i prowadzę je jak niewolnika, abym głosząc innym, sam jakimś sposobem nie stracił uznania” (Rzym. 2:21, 22, NP; 1 Kor. 9:27). Istnieje coś jeszcze ważniejszego od tego, co czynimy, mianowicie: Jacy jesteśmy? Jaki jest nasz „ukryty człowiek serca”? Tak, a „jakimiż wy powinniście być?” (1 Piotra 3:4; 2 Piotra 3:11).

13. Jak Jehowa skorygował pogląd Samuela na sposób oceniania ludzi?

¹³ Wygląd zewnętrzny nie decyduje o tym, jakimi jesteśmy ludźmi. Prorok Samuel został kiedyś wysłany do Jessego (Isaja), aby jednego z jego synów namaścić na króla w Izraelu. Pierworodny, będący postawnym mężczyzną, od razu wywarł na Samuelu niezwykłe wrażenie, ale Jehowa rzekł do tego proroka: „Nie patrz na jego wygląd i na jego wysoki wzrost; nie uważam go za godnego. Albowiem Bóg nie patrzy na to, na co patrzy człowiek. Człowiek patrzy na to, co jest przed oczyma, ale Pan patrzy na serce” (1 Sam. 16:7, NP).

14. Jakie dalsze dowody wskazują, że pozory zewnętrzne mogą mylić? Co ma istotne znaczenie?

¹⁴ Powierzchowność bywa zwodnicza. Jezus powiedział o uczonych w Piśmie i faryzeuszach, że z zewnątrz wydają się sprawiedliwi, ale wewnątrz są pełni zepsucia (Mat. 23:3, 27, 28). Żydzi z czasów Pawła uważali, że uratuje ich zewnętrzny znak w postaci obrzezania, ale Paweł zaznaczył: „Nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele. Ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca” (Rzym. 2:28, 29, NP). Paweł wymienił też całą listę wielkich dokonań, jakimi mógłby się szczycić, ale dodał: „A jeślibym (...) nie miał miłości, na nic mi się to nie przyda”. Cokolwiek czynimy dla zapewnienia sobie dobrego imienia u Boga, wszystko to musi być podyktowane miłością wypływającą z serca. „Ja, Jehowa, badam serca” (1 Kor. 13:1-3; Jer. 17:10).

15. Jacy powinniśmy być?

¹⁵ Jakimi więc powinniśmy być ludźmi? Apostoł Paweł przedkłada dość pokaźne zestawienie zaleceń i przeciwwskazań:

„Miłość wasza niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do tego, co niegodziwe, lgnijcie do tego, co dobre. W miłości braterskiej okazujcie jedni drugim czułe przywiązanie. W wyrażaniu szacunku wyprzedzajcie się wzajemnie. Nie mitrężcie przy swych zajęciach. Pałajcie duchem. Służcie jako niewolnicy Jehowy. Radujcie się z nadziei. Wytrwale znoście ucisk. W modlitwie nie ustawajcie. Dzielcie się ze świętymi według ich potrzeb. Przestrzegajcie zwyczaju gościnności. Błogosławcie tych, którzy was prześladują; błogosławcie, a nie przeklinajcie. Radujcie się z ludźmi, którzy się radują; płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie usposobieni do innych tak samo, jak do siebie; nie nastawiajcie się na rzeczy wyniosłe, lecz trzymajcie się niskich. Nie stawajcie się rozumnymi we własnej opinii. Nie oddawajcie nikomu złem za złe. Zajmujcie się tym, co jest właściwe w oczach wszystkich ludzi. W miarę możności, o ile to zależy od was, żyjcie ze wszystkimi w pokoju. Umiłowani, nie mścijcie się sami, lecz zostawcie miejsce na srogi gniew Boży; napisano przecież: ‛Pomsta należy do mnie, ja odpłacę, mówi Jehowa’”. „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zwyciężaj zło dobrem” (Rzym. 12:9-19, 21).

16. Czego powinniśmy unikać, a o co się starać?

¹⁶ Otóż tego właśnie się od nas oczekuje! Byłoby straszne, gdybyśmy popełniając w tym błędy wskutek naszych słabości nie mogli liczyć na miłosierdzie Boże. Ale niemałą pomocą jest dla nas również przestawanie z ludźmi, którzy dążą do takich samych jak my celów. „Kto chodzi z mądrymi, mądrym będzie, a kto obcuje z głupcami, temu się źle powiedzie”. „Nie dajcie się zwodzić: Złe towarzystwo psuje pożyteczne zwyczaje”. Odłączcie się od ogólnoświatowego imperium wiarołomnej religii, która fałszuje Słowo Boże. „Wydostańcie się z niego, mój ludu, jeśli nie chcecie z nim uczestniczyć w jego grzechach”. Sumienie tej symbolicznej nierządnicy jest tak przytępione, że nie poczuwa się ona do winy, choć grzechy jej sięgają aż do nieba. Zachowuje się jak jej literalny pierwowzór: „Tak postępuje cudzołożnica: Je i obciera sobie usta, i mówi: Nic złego nie uczyniłam”. W związku z tym konieczne jest umacnianie swoich sił przez utrzymywanie kontaktów z innymi, którzy się starają zaskarbić sobie dobre imię u Boga, „nie opuszczając naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy mają w zwyczaju” (Prz. 13:20; 1 Kor. 15:33; Obj. 18:4; Prz. 30:20, NP; Hebr. 10:25).

TERAZ PORA DLA CIEBIE

17, 18. Na czym powinniśmy się obecnie skupić? Dlaczego nie wolno nam tego odkładać?

¹⁷ Skoro przybliża się koniec szatańskiego, niegodziwego systemu rzeczy, skoncentrujmy uwagę na tym, ‛jakimiż powinniśmy być’, oraz na przeobrażeniu naszych umysłów, na zrzuceniu starej osobowości i przyodzianiu nowej, a tym samym na zapewnieniu sobie dobrego imienia u Boga, aby „dzień zgonu” okazał się dla nas lepszy niż „dzień narodzenia” (Kazn. 7:1, NP). A jeśli chodzi o tych, którzy mają nadzieję odziedziczyć ziemski raj — aby dzień śmierci nigdy nie nadszedł!

¹⁸ Być może jednak myślisz, czytelniku, że do tego czasu koniec powinien był już nastąpić. Czy uważasz, że Pan zwleka z przyjściem? Czy zaczynasz opuszczać ręce zatrudnione w tak ważnej pracy, jaką jest obwieszczanie Królestwa Bożego, lub nawet puszczasz się gdzieś na złe drogi? Bez względu na to, kiedy nadejdzie kres, jest teraz czas po temu, by ręka twoja czyniła, co przedsięwzięła dla zaskarbienia sobie dobrego imienia. Każdy z nas może nie dotrwać jutra. Podobni jesteśmy do kwiatu, który więdnie, do pary, która się rozprasza, do znikającego cienia (Hioba 14:1, 2; Jak. 4:14). W Księdze Kaznodziei (Koheleta) 9:12 znajdujemy przestrogę: „Nie zna człowiek swego czasu, jak ryby, które się łowi w sieć zdradliwą, i tak jak ptaki w sidła schwytane. Jak one, tak uwikłani zostają ludzie w złej chwili, gdy spadnie na nich znienacka” (BT).

19, 20. (a) Co jeszcze jest obecnie potrzebne oprócz prowadzenia moralnego życia? (b) Dlaczego aktywność w tym zakresie jest teraz pilną koniecznością?

¹⁹ Musimy się zdobyć na więcej niż tamten młody mężczyzna, który podszedł do Jezusa i zapytał, jak osiągnąć życie wieczne. Najwidoczniej prowadził życie czyste pod względem moralnym, ale to nie wystarczało. Jezus dla uzupełnienia wyjaśnił mu: „Przyjdź, bądź moim naśladowcą”. Mistrz ustanowił dla nas wzór (Mat. 19:16-22; 1 Piotra 2:21). Nie tylko spełniał przykazania Boże regulujące życie prywatne, ale także głosił drugim „dobrą nowinę o królestwie”. „Okażcie skruchę”, oświadczył, „bo przybliżyło się królestwo niebios”. „Wyruszył w podróż okrężną przez wszystkie miasta i wsie, nauczając w synagogach i głosząc dobrą nowinę o królestwie” (Mat. 4:17; 9:35). Kiedy tłumy chciały, żeby został z nimi dłużej, i próbowały go zatrzymać, rzekł: „Muszę i w innych miastach zwiastować dobrą nowinę o Królestwie Bożym, gdyż na to zostałem posłany”. Innym razem na widok rzesz ludzi „złupionych i sponiewieranych” pod względem duchowym „zdjęła go litość nad nimi, ponieważ byli jak owce bez pasterza. I zaczął ich nauczać wielu rzeczy” (Łuk. 4:43, NP; Mat. 9:36; Marka 6:34). Przy wyprawianiu apostołów do działalności głoszenia dał im taką instrukcję: „A idąc głoście, mówiąc: ‛Przybliżyło się królestwo niebios’” (Mat. 10:7, 8).

²⁰ Żyjemy obecnie w przełomowych dniach ostatnich systemu zorganizowanego przez Szatana. „Czas, który pozostał, jest krótki”. Oznajmianie „dobrej nowiny” jest dla nas tym pilniejszą sprawą (1 Kor. 7:29; 9:16, NP). Właśnie teraz jest czas, na który zapowiedziano: „Dobra nowina o Królestwie będzie głoszona po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo (...), a wtedy nadejdzie koniec” (Mat. 24:14). Bez względu na to, w jakiej chwili Jehowa położy kres temu niegodziwemu systemowi, nigdy nie zapominaj o jednym: TERAZ, dopóki żyjesz, TERAZ, skoro cię nie dosięgła niespodziana śmierć, TERAZ jest dla ciebie pora, byś uczestniczył w głoszeniu „dobrej nowiny” i zaskarbił sobie dobre imię u Boga!

[Ilustracja na stronie 9]

Tylko póki się żyje można zapewnić sobie dobre imię