Aktualne wydarzenia w świetle Biblii

Następstwa ‛zaprawiania się do wojny’

◆ W depeszy agencji prasowej UPI doniesiono z objętego wojną domową Bejrutu, że „ogromną większość prawicowej milicji palestyńskiej i libańskiej stanowi młodzież”. Według tegoż doniesienia w omawianym konflikcie od miesięcy wyżywają się „tysiące młodocianych morderców”. Zdaniem pewnego psychiatry „ci nieletni zabójcy z Libanu, pozbawieni wszechpotężnej broni palnej, po przywróceniu pokoju w Bejrucie zamienią się w przestępców lub utracą równowagę psychiczną”. — „Bulletin Today” z Manili, stolicy Filipin.

Zarówno wśród młodych, jak i dorosłych Libańczyków istnieje obecnie wiele problemów psychologicznych — tyle, że według powyższego doniesienia prasowego psychiatrzy twierdzą, iż kraj „zaczyna płacić koszty wojny w postaci wzrostu liczby umysłowo chorych, przy czym znaczną jej część stanowią młodociani”. A czy nie należało się tego spodziewać, skoro ‛zaprawiali się do wojny’?

Prawdziwi chrześcijanie w Libanie cieszą się zdrowiem duchowym i pogodnie patrzą w przyszłość. Przyczyna tkwi w tym, że uznają władzę niebiańskiego rządu Bożego. Dlatego szukają pokoju i udziałem ich jest wynikające stąd wewnętrzne ukojenie. Bez względu na przynależność narodową Świadkowie Jehowy ‛przekuli swe miecze na lemiesze i nie zaprawiają się więcej do wojny’ (Izaj. 2:4; 1 Piotra 3:10-12).

Czyżby fiasko teorii „prawybuchu”?

◆ Przez wiele lat uczeni wypowiadali się za teorią, według której obecny wszechświat najprawdopodobniej powstał wskutek gigantycznego „prawybuchu” skondensowanej materii. Obecnie już nie są tego tak pewni. Zespół badawczy Uniwersytetu Kalifornijskiego posłużył się ostatnio nadzwyczaj czułą aparaturą radiową zainstalowaną na pokładzie odrzutowca U-2, latającego — jak wiadomo — na wielkich wysokościach. Zmierzono mikrofalowe tło promieniowania docierającego z kosmosu, uchodzące za „poświatę” domniemanego „prawybuchu”. Wyniki zaskoczyły uczonych. „Prawybuch, największy kataklizm, jaki sobie można wyobrazić”, powiedzieli badacze, „przy bliższym zbadaniu okazuje się wydarzeniem subtelnie rozpisanym na orkiestrę”, rozprzestrzeniającym się w sposób ściśle kontrolowany, spokojny i równomierny.

„Nowe doniesienia jedynie komplikują rozwikłanie tajemnicy, w jaki sposób z tego niby równomiernego, jednorodnego wybuchu rozwinął się dzisiejszy wszechświat z całą jego rozmaitością, poczynając od galaktyk, a kończąc na kwiatach” — kończy z podziwem Walter Sullivan, publicysta działu naukowego w dzienniku „New York Times”.

A przecież nie ma żadnej „tajemnicy” w tym wydarzeniu „subtelnie rozpisanym na orkiestrę”, gdy się je uzna za świadectwo działalności wielkiego Stworzyciela, którego „niewidzialne (...) przymioty — wiekuista Jego potęga oraz bóstwo — stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła” (Rzym. 1:20).