Cuda, których Jezus dokonał w „swoim mieście”
GDYBYŚ wśród swoich bliskich miał kogoś obłożnie chorego, czy nie cieszyłbyś się, widząc go powracającego do zdrowia? Czy nie opanowałoby cię wzruszenie, gdybyś zobaczył, jak uszy głuchych zaczynają reagować na głos, gdybyś usłyszał, jak śpiewają niemi, gdybyś był świadkiem, jak ślepi odzyskują wzrok, a nawet mógł witać powracających zmarłych? Czy nie byłbyś tym zachwycony? A może powiesz, że do tego nigdy nie dojdzie? Ale coś takiego już się zdarzyło!
Nieco ponad 1900 lat temu w kraju obecnie nazywanym państwem Izrael żył człowiek, który zdziałał takie cuda. Miał na imię Jezus. Sprawozdanie biblijne tak donosi o jego publicznym wystąpieniu na tym terenie: „Wsiadł do łodzi, przeprawił się z powrotem [przez Jezioro Galilejskie] i przyszedł do swego miasta”. — Mat. 9:1.
Ale które miasto Jezus miał za „swoje miasto”?
MIASTO JEZUSA
Musiało być położone blisko jeziora, bo gdy Jezus opuścił łódź, zaraz wszedł do tego miasta. Czy więc miastem Jezusa było Betlejem, miejsce jego urodzenia? Nie byłoby to możliwe, ponieważ Betlejem nie leży wcale w pobliżu Jeziora Galilejskiego. Dzieli je od niego z górą dziewięćdziesiąt kilometrów.
Czy więc Jezus uważał Nazaret za „swoje miasto”? Tam wyrósł i nauczył się ciesielstwa (Łuk. 4:16; Jana 1:45; Marka 6:3). Ale również Nazaret nie znajdował się nad jeziorem. Wydaje się, że w miejscu starożytnego Nazaretu stoi dzisiaj miasteczko o nazwie arabskiej en-Nasira, oddalone od Jeziora Galilejskiego o pięć godzin drogi pieszej.
Na początku swej działalności głoszenia Jezus powrócił do Nazaretu i przemawiał w synagodze. Tamtejsi mieszkańcy wpadli w gniew, wypędzili Jezusa za miasto i usiłowali go zabić, ale im uszedł (Łuk. 4:16-30). Po przymusowym opuszczeniu Nazaretu — jak podaje Biblia — Jezus „przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem”. — Mat. 4:13.
Właśnie Kafarnaum, w którym zamieszkał nad jeziorem, Jezus traktował odtąd jako „swoje miasto”.
TEREN WIELU CUDÓW
Idąc wzdłuż wybrzeża w okolicy Kafarnaum, Jezus wezwał swych pierwszych czterech uczniów, żeby poszli za nim. Spotkał tam Szymona Piotra i jego brata Andrzeja oraz Jakuba i jego brata Jana. Jezus powiedział do nich: „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi”. Potem już w piątkę weszli do Kafarnaum. — Marka 1:16-21.
Tutaj Jezus wstąpił do synagogi i uzdrowił mężczyznę opętanego przez demona. W Biblii powiedziano: „Zaraz po wyjściu z synagogi przyszedł z Jakubem i Janem do domu Szymona i Andrzeja” (Marka 1:22-29). Wynika z tego, że Piotr i Andrzej przenieśli się z poprzedniego miejsca pobytu w Betsaidzie i teraz mieszkali w Kafarnaum. — Jana 1:44.
Teściowa Piotra, która widocznie była przy Piotrze i Andrzeju, zachorowała na febrę, ale Jezus ją uzdrowił. Sprawozdanie biblijne donosi dalej: „Z nastaniem wieczora, gdy słońce zaszło, przynosili do Niego wszystkich chorych i opętanych; i całe miasto było zebrane u drzwi. Uzdrowił wielu dotkniętych rozmaitymi chorobami i wiele złych duchów wyrzucił”. — Marka 1:30-34.
Jakże zdumiewającym świadectwem było to dla wszystkich tych ludzi w Kafarnaum! Wiele cudów Jezusa ujrzeli na własne oczy!
Podczas pobytu w Kafarnaum Jezus prawdopodobnie zatrzymywał się w domu Piotra i Andrzeja. Skoro tak, to z pewnością do ich domu odnosiło się, co dalej powiedziano w Biblii: „Gdy po kilku dniach znowu przybył do Kafarnaum, rozeszła się wieść, że jest w domu”. — Marka 2:1, NDb.
Na wiadomość o tym, że Jezus powrócił, ludzie zbiegli się do tego domu. Było ich tak dużo, że nie tylko zatarasowali drzwi, lecz stali też na zewnątrz. Wytworzyła się sceneria odpowiednia do naprawdę niezwykłego zdarzenia. Biblia donosi: „Wtem przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przenieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili łoże, na którym leżał paralityk”.
Jak się zachował Jezus? Czy uniósł się gniewem? Wcale nie! Pod wrażeniem ich wiary powiedział do sparaliżowanego: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy”. Spróbuj sobie to wyobrazić, czytelniku! Czy Jezus mógł faktycznie przebaczać grzechy?
Obecni przy tym przywódcy religijni uważali, że nie, a Jezus odgadł ich myśli. Dlatego powiedział: „Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów — rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje łoże i idź do domu. On wstał, wziął zaraz swoje łoże i wyszedł na oczach wszystkich”. — Marka 2:2-12.
Uzdrowienie to nastąpiło oczywiście dzięki mocy Bożej. Ale później uczynił jeszcze znamienitszy cud. Córka Jaira, przełożonego synagogi w Kafarnaum, zachorowała i umarła. Jezus jednak wysłuchał prośby o pomoc i poszedł do jego domu. Biblia opowiada: „Ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł do niej: (...) Dziewczynko, mówię ci, wstań. Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I osłupieli wprost ze zdumienia”. — Marka 5:41, 42.
Mieszkańcy Kafarnaum mieli na pewno wszelkie podstawy do uznania Jezusa za Syna Bożego. Ale zdobyli się na to tylko nieliczni. Przeważającą większość interesowały jedynie osobiste korzyści.
CO TO OZNACZA DLA NAS?
Miasto Kafarnaum już dziś nie istnieje. Ruiny jego ciągną się około półtora kilometra wzdłuż północnego wybrzeża Jeziora Galilejskiego. Rzecz interesująca, że odkopano tam najlepiej zachowane szczątki synagogi, jakie do tej pory znaleziono. Chociaż pochodzi z drugiego lub trzeciego stulecia, to jednak zakłada się, że mogła być zbudowana na miejscu wcześniejszej synagogi, w której głosił sam Jezus. Tak więc te ruiny przypominają o wielu cudach, które Jezus uczynił w „swoim mieście”.
To prawda, że uzdrowienia oraz wskrzeszenia, których Jezus dokonał w Kafarnaum, miały skutek tylko tymczasowy, gdyż w końcu dane osoby znowu zachorowały i umarły; ale tym sposobem Jezus coś udowodnił, mianowicie: że ludziom może być przywrócone zdrowie, a nawet życie. Mamy tutaj niewzruszoną podstawę do przekonania, że to, co wtedy zdziałał w małej skali, Jezus teraz po zmartwychwstaniu i objęciu władzy jako niebiański Król Boży będzie czynił na skalę ogólnoświatową. Czy jednak naprawdę użyje swej mocy w taki sposób?
Sam Jezus nam to obiecał, gdy powiedział: „Nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobowcach pamięci, usłyszą jego głos i wyjdą” (Jana 5:28, 29, NW). Czy wierzysz temu? Jeżeli tak, to nie bądź podobny do mieszkańców Kafarnaum, którzy dużo widzieli, a nie zostali naśladowcami Jezusa. Oby raczej wiara pobudziła cię do miłowania wdzięcznym sercem Jezusa i jego niebiańskiego Ojca oraz do służenia Im! — Mat. 11:23, 24.
[Mapa na stronie 17]
[Patrz publikacja]
GALILEA
Kafarnaum
Betsaida
Kana
Nazaret
JEZIORO GALILEJSKIE