Czym Armagedon naprawdę będzie dla ludzkości?

SŁOWO „Armagedon” dość często ukazuje się na łamach prasy. „Znowu krok ku Armagedonowi” — taki nagłówek widniał na tytułowej stronie czasopisma New York Times, gdy przed trzema laty dokonano w Indii pierwszej eksplozji nuklearnej. „Paliwowy Armagedon”, „Armagedon ekonomiczny”, „Przedarmagedonowa zima” i podobne określenia pojawiały się także w ciągu ostatnich miesięcy.

Dźwięk słowa „Armagedon” u większości ludzi kojarzy się z wielkim kataklizmem, z ostateczną klęską. Wielu wyobraża sobie, że w jego następstwie ziemia obróci się w kupę zwęglonego, radioaktywnego żużlu z nieliczną resztką mieszkańców lub w ogóle bez jakichkolwiek zachowanych form życia.

Ale czy Armagedon naprawdę ma za sobą pociągnąć takie rezultaty? Czy zapowiada tylko złą przyszłość? Odpowiedź może cię zadziwić.

CO ON OZNACZA?

Słowo „Armagedon” jest zaczerpnięte z biblijnej Księgi Apokalipsy, (zwanej też Objawieniem). Występuje w niej tylko raz, w opisie walnego zgromadzenia wszystkich „królów”, czyli władców ziemi, którzy się zebrali „na wojnę w ów wielki dzień Boga Wszechmogącego”. Wspomniane proroctwo zawiera między innymi następujące ważne słowa: „Zgromadził ich na miejscu, które po hebrajsku nazywa się Armagedon”. — Rozdział 16, wersety od 13 do 16, NP.

Nie ma faktycznie i nie było w przeszłości żadnej takiej miejscowości, która by nosiła nazwę Armagedon. Wypływa stąd wniosek, że Apokalipsa opisuje coś znacznie ważniejszego niż jakieś literalne miejsce. Dzieło The Encyclopaedia Britannica (w wydaniu z roku 1974) daje wyraz przypuszczeniu, iż „za podstawę tego symbolu posłużyło prawdopodobnie palestyńskie miasto Megiddo”, które z racji swego strategicznego położenia było „sławnym polem bitewnym w dziejach Palestyny”. Władca starożytnego Egiptu, Tutmozis III, miał kiedyś oświadczyć, że „zdobycie Megiddo równa się zdobyciu tysiąca innych miast”.

Dlatego też wydarzenia związane z Megiddo wskazują na Armagedon jako na symbol starcia daleko poważniejszego niż te, które w czasach starożytnych miały miejsce w Palestynie. Słowo to, którego pełne hebrajskie brzmienie da się zapisać jako Har Meghiddohn, oznacza „górę spotkania” albo „górę zgromadzenia wojsk”. Określenie to musi się więc odnosić do sytuacji, w której wszyscy królowie czy władcy świata „spotkają się” z jakimś wspólnym wrogiem.

Ale co może stanowić takie zagrożenie dla wszystkich nienawidzących się obecnie narodów, że przeciwstawią mu się jednomyślnie?

DLACZEGO MA NASTĄPIĆ?

Zastanówmy się, o co zazwyczaj rządy walczą? Czy nie o utrzymanie suwerenności narodowej, o prawo do samostanowienia bez obcej interwencji? Chociaż pod innymi względami narody bywają zwaśnione, to jednak ta nacjonalistyczna postawa jest im wspólna. Cóż innego jeśli nie nacjonalizm tak utrudnia współpracę międzynarodową w chwili, gdy właśnie współdziałanie jest konieczne, by człowiek przetrwał nadchodzące coraz bardziej krytyczne lata? Niemal powszechną wrogość wywołuje każda próba utworzenia ogólnoświatowej zwierzchności, rzeczywiście zdolnej do działania.

„Przyczyny niepowodzeń w zakresie utworzenia realnej podstawy dla ogólnoświatowego pokoju i sprawiedliwości” — pisze Norman Cousins, wydawca tygodnika Saturday Review — „należy szukać bezpośrednio w tym, że narody odmawiają (...) uznania władzy, która byłaby im w stanie podyktować, jak mają działać na arenie międzynarodowej”. Na czym więc miałby polegać jedyny sposób na zaprowadzenie „ogólnoświatowego pokoju i sprawiedliwości”? Cousins stwierdza:

„Tak więc obecnie stoi przed nami kwestia natury zasadniczej: jak dla zagwarantowania pokoju ustanowić ogólnoświatową władzę, która by sobie zyskała zaufanie narodów świata”. — Wydanie z 3 maja 1975 roku, strona 5.

Czy potrafisz sobie wyobrazić, żeby narody zrzekły się czegokolwiek ze swych praw na rzecz takiej „ogólnoświatowej władzy”? Czy w praktyce obrały chociaż ten kierunek? W czasopiśmie Ceres, wydawanym przez FAO (Organizację do Spraw Wyżywienia i Rolnictwa przy ONZ), dano następującą odpowiedź: „Idziemy w niewłaściwym kierunku; (...) bardzo nam daleko do zrealizowania tej utopii, aby decyzje podejmowano na szczeblu ogólnoświatowym”. Dlaczego? „Organizmy państwowe wciąż zabiegają o swoje własne interesy” i uchylają się od zgodnej współpracy. Jest to sytuacja bez wyjścia.

Dlatego walka Armagedonu jest wręcz nieunikniona. Państwa polityczne same nie potrafią się wydostać z impasu. Co więcej, stoją już na przedpolu Armagedonu, uszykowane przeciw Bogu i jednomyślnie odmawiając Jemu prawa do zwierzchniej władzy, chociaż On uznał, że nadszedł czas, aby Jego Królestwo zapanowało dla wspólnego dobra całej ludzkości.

Z tej też przyczyny Biblia podaje, że Bóg Wszechmocny postąpi sobie w Armagedonie zdecydowanie: „Zetrze i zniweczy wszystkie te królestwa, samo zaś [Królestwo Boże] będzie trwało na zawsze”. Chrystus Jezus przepowiedział, że dla tych, którzy staną w szyku bojowym przeciw Królestwu Bożemu, będzie to oznaczać „wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie”. — Dan. 2:44; Mat. 24:21; zobacz też Jeremiasza 25:31-33.

DOBRODZIEJSTWA ARMAGEDONU

Wojna Boża przeciwko nieustępliwym władcom bez wątpienia wywoła niezwykłe trudności i narazi wielu na utratę życia. Być może brzmi to dla ciebie zaskakująco. Ale czy to wszystko, co narody już wyrządziły ziemi i co by jeszcze na niej zrobiły, gdyby tylko miały sposobność, nie jest o wiele gorsze?

Krótkowzroczna, samolubna polityka nacjonalistycznie usposobionych władców po prostu zrujnowała ziemię. Coraz gorsze zanieczyszczenie środowiska, wzrost przestępczości i przemocy, nienawiść narodowa i rasowa, wyzysk i okrutne wojny — wszystko to świadczy, że władcy nie potrafią skutecznie rządzić. Jasny stąd wniosek, że jedyną zdrową podstawą do zapewnienia mieszkańcom ziemi prawdziwego pokoju i sprawiedliwości jest usunięcie najpierw złych systemów, które temu wszystkiemu sprzyjały, a także wyeliminowanie ich zwolenników.

Kto wzdryga się na myśl o takim strasznym konflikcie, ten powinien wziąć pod uwagę okropne wojny z ostatnich lat, w które tak dużo ludzi się zaangażowało i które poparło słowem oraz czynem. A czy na przykład okropne starcia zbrojne, takie jak pierwsza i druga wojna światowa, wyrugowały z ziemi niegodziwy system rzeczy i położyły podwaliny pod sprawiedliwy świat? Boża walka Armagedonu będzie najlepszym wydarzeniem, jakiego się może spodziewać nasz glob, gdyż dokona właśnie takiego oczyszczenia! Tylko Armagedon może utorować drogę do utworzenia na ziemi opartego na sprawiedliwości stanu rzeczy, w którym zostaną na zawsze usunięte istniejące dziś z winy człowieka przyczyny smutku, bólu i śmierci. — Apok. 21:4.

Słowo „Armagedon” nie powinno więc wywoływać uczucia strachu ani zgrozy, ale raczej budzić nadzieję i radosne wyczekiwanie na samo to wydarzenie, jak i na wszystko, co po nim nastąpi. Kto zdaje sobie sprawę z jego prawdziwego znaczenia i bliskości, ten przyłącza się do ludzi przewidzianych w proroctwie biblijnym, którzy mieli mówić z wdzięcznością: „Dziękujemy tobie, Jehowo Boże, Wszechmocny, któryś jest i któryś był, że objąłeś wielką swoją władzę i zacząłeś królować. Ale narody się rozgniewały, przyszedł też twój gniew i czas wyznaczony (...) na wyniszczenie tych, którzy niszczą ziemię”. — Apok. 11:17, 18, NW.