Podążanie całą duszą drogą życia
„Będziesz miłował Pana [Jehowę, NW], Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą, całą swoją mocą i całym swoim umysłem; a swego bliźniego jak siebie samego. (...) To czyń, a będziesz żył”. — Łuk. 10:27, 28.
1. Jakie dwie przeciwstawne drogi życiowe można dzisiaj zaobserwować na ziemi?
WIELKI Życiodawca, Jehowa, za pośrednictwem swego Syna, Jezusa Chrystusa, oferuje dzisiaj ludzkości „rzeczywiste życie”. Chodzi tu o życie z sensem, przynoszące spokój wewnętrzny i zadowolenie. Jednakże sporo ludzi woli obecnie inny tryb życia. Sercem i duszą ich rządzi samolubstwo, a siły swoje i sprawność swego umysłu marnują, uganiając się za przemijającymi przyjemnościami „nowoczesnego”, wielce pobłażliwego społeczeństwa. Nie mając żadnej nadziei na przyszłość, postępują w myśl hasła: „Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy” (1 Kor. 15:32). W przeciwieństwie do nich istnieją też tacy, którzy się spodziewają żyć jutro, a nawet wiecznie. Miłują naprawdę Boga i swego bliźniego. Gorliwie starają się o to, „żeby pracowali nad tym, co dobre, byli bogaci we właściwe uczynki, żeby byli hojni, skorzy do dzielenia się, zaskarbiając sobie pewnie właściwą podstawę na przyszłość”. A w jakim celu? „Aby uchwycić mocno rzeczywiste życie”. — 1 Tym. 6:18, 19, NW; Ps. 36:8, 10; Jana 17:3.
2. (a) Czego Bóg wymaga od ludzi pragnących uzyskania życia? (b) Dlaczego o wielu osobach należy wyrażać się z uznaniem mimo ich ograniczonych możliwości uczestniczenia w służbie polowej?
2 Od ludzi pragnących zdobyć życie Bóg wymaga służby pełnionej całą duszą. Oznacza to, że powinni nie szczędząc trudu ni sił udzielać się jako niewolnicy Boga i Chrystusa (Efez. 6:6; Kol. 3:23, 24). Służba Boża obejmuje zbawienną działalność głoszenia i wychowywania uczniów. Liczni świadkowie Jehowy uczestniczą w tym dziele, zarazem mając na utrzymaniu rodzinę albo posiadając inne zobowiązania biblijne (1 Tym. 5:8). Niekiedy dla spędzenia choćby kilku godzin w służbie polowej muszą pokonać ogromne trudności, bo na przykład mają wyczerpującą pracę zarobkową, słabe zdrowie lub cierpią prześladowanie. Ta wierna służba ma wszakże wielką wartość w oczach Bożych. Odpowiada „dwom drobnym monetom” wdowy, o których Jezus wypowiedział się z uznaniem w Ewangelii według Marka 12:41-44, NP. Kto z powodu tego rodzaju okoliczności ma jedynie ograniczone możliwości uczestniczenia w służbie kaznodziejskiej, nigdy nie powinien popadać w zniechęcenie, nie mogąc zostać pionierem poświęcającym co najmniej 1200 godzin rocznie na głoszenie i nauczanie Słowa Bożego. Rzeczą najważniejszą jest służenie Bogu z całej duszy, bez względu na charakter wykonywanej pracy. — Marka 12:30.
3. Co może ułatwić przejście drzwiami prowadzącymi do aktywniejszej działalności?
3 Niemniej jednak przed wieloma oddanymi sługami Bożymi, młodymi czy starszymi, stoją szeroko otworem „wrota dla owocnej działalności” (1 Kor. 16:9, NP). Są to drzwi do służby pionierskiej. Jeżeli rzeczowo spojrzymy na problemy powstrzymujące od tejże służby i przejawimy wiarę, wielu z nas zdoła pokonać te przeszkody, nawet piętrzące się jak góry, aby następnie zostać pełnoczasowymi kaznodziejami. — Mat. 17:20.
4. Jakie pytania możemy sobie zadać, mając na uwadze słowa Pawła, Jana oraz Jezusa?
4 Postawmy sobie kilka pytań: Czy rzeczywiście zdajemy sobie sprawę, że czas nagli, bo jest późno? Czy stale bierzemy pod uwagę, „co jest miłe Panu”? Czy nasz obecny bieg życia w pełni harmonizuje z naszym oddaniem się Jehowie? Czy świadomi jesteśmy faktu, że nadmierna troska o dobra materialne właściwie nie zdaje się na nic? „Świat (...) przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki”. — Efez. 5:10; 1 Jana 2:17; Łuk. 21:34-36.
„CZYŃCIE NA TEJ DRODZE CORAZ WIĘKSZE POSTĘPY”
5. Co powinniśmy czynić przed i po ochrzczeniu? Zilustruj to za pomocą czyjegoś lokalnego lub innego przeżycia.
5 Wiele osób musiało poczynić znaczne zmiany w swym dotychczasowym życiu, aby się kwalifikować do chrztu. Oczyścili się z naleciałości świeckich. Okazali skruchę z racji swej poprzedniej drogi życiowej, zawrócili z niej i oddali siebie Bogu, starając się tym sposobem w oparciu o wiarę w ofiarną krew Jezusa uzyskać dobre sumienie przed Bogiem. Przestali wykonywać „wolę pogan” (1 Piotra 4:3, 7). Czy jednak postępy kończą się na oddaniu i ochrzczeniu? Nie powinny. W Liście 1 do Tesaloniczan 4:1 apostoł Paweł upominał nowo ochrzczonych chrześcijan: „W końcu zaś, bracia, prosimy was i błagamy przez Pana Jezusa: jak was pouczyliśmy, co należy czynić, aby podobać się Bogu, i jak właśnie postępujecie, tak czyńcie na tej drodze coraz większe postępy” (NDb). Oznacza to, że powinniśmy myśleć i działać w pozytywnym nastroju, aby w miarę możliwości zwiększyć swój wkład do dzieła Bożego. Pewien chrześcijański nadzorca pisze:
Pięć lat temu, gdy żona zaczęła studiować ze świadkami Jehowy, byłem temu przeciwny. Jakże wdzięczny jestem teraz, że się nie wycofała! W owym czasie moje życie wypełniały takie rozrywki, jak golf, wędkarstwo i gra hazardowa w Mah-Jongg. Wypalałem czterdzieści papierosów dziennie. Potem jednak prawda zakorzeniła się również w moim sercu. Porzuciłem wszystkie te rzeczy, dostrzegłszy, że są próżne, bezwartościowe. Dawniejsi koledzy najpierw drwili ze mnie, następnie zaniechali sprzeciwu, a nawet zachęcali mnie do pozostania na nowo obranej drodze. Matka moja i siostra stawiały mi zacięty opór. Mimo to aby wstąpić do służby pionierskiej, podjąłem pracę dorywczą dającą jedynie piątą część mego poprzedniego wynagrodzenia. Uzupełniając ten dochód z posiadanych oszczędności, byłem w stanie utrzymać żonę, która również jest pionierką, oraz nasze małe dziecko. Poznałem, w jak cudowny sposób Jehowa umie udzielać pomocy. Obecnie prowadzę siedem domowych studiów biblijnych, a dwie osoby biorące w nich udział uczestniczą już w służbie jako aktywni głosiciele. Matka chwali teraz naszą rodzinę za kroczenie drogą prawdy, a ja się modlę, aby również ona wkrótce została świadkiem Jehowy.
Świadek ten nie poprzestał na oddaniu siebie Bogu. Ileż dzięki temu zaznał radości!
6. Jak należałoby na wzór Pawła zapatrywać się na karierę w obecnym systemie rzeczy? Przedstaw praktyczne zastosowanie tego na przykładzie miejscowego lub innego zdarzenia.
6 Wszyscy oddający się Jehowie powinni zadać sobie pytanie: Czy rzeczywiście w swoim życiu dzień w dzień spełniam wolę Bożą? Albo czy nadal żyję w dużej mierze dla siebie, nie biorąc poważnie pod uwagę woli Bożej? Wprawdzie może się okazać rzeczą konieczną zrezygnowanie z kariery i zysków materialnych, jednak służba pionierska niesie z sobą niezrównane błogosławieństwa duchowe. Apostoł Paweł uznał zyski światowe „za śmieci”, natomiast ‚wytężał siły ku temu, co przed nim’ (Filip. 3:7, 8, 13). Każdy oddany Jehowie powinien obecnie rzetelnie przeanalizować, czy za przykładem Pawła mógłby wzmóc swą aktywność.
Pewien urzędnik państwowy przepracował w swym zawodzie trzydzieści cztery lata, z tego dziesięć na stanowisku kierowniczym. Jego żona i dwie córki poznały prawdę i zostały pionierkami. Sam również zaczął studiować i odtąd popadł w pewnego rodzaju rozterkę. Kiedy podczas podróży służbowej do Nowego Jorku spędził jeden dzień na stadionie „Yankee”, gdzie akurat odbywało się międzynarodowe zgromadzenie świadków Jehowy (było to w roku 1969), widząc zebrane rzesze zespolone jednością, miłością i pokojem, doszedł do przekonania, że nadzieja na nowy porządek to nie daremne marzenie. Nieco później, ale jeszcze w tym samym roku, wraz z żoną wziął udział w całym kongresie, jaki się odbył na Hawajach. Gościnność tamtejszych świadków Jehowy, zaznana na tle przepięknego otoczenia, dała mu wyobrażenie o tym, jak mógłby wyglądać raj. Przeprowadził w swym postępowaniu pewne zmiany, które mu umożliwiły poddanie się ochrzczeniu. Ale czy w ogóle zachodziła konieczność, by pracował zawodowo? Właściwie nie. Międzynarodowe zgromadzenie pod hasłem „Boskie zwycięstwo”, w którym uczestniczył w lipcu roku 1973, utwierdziło go w przekonaniu, że jego powołaniem powinna być służba pionierska. Dwa dni po zakończeniu zgromadzenia zrezygnował z posady, a po upływie miesiąca przyłączył się do rodziny, podejmując stałą służbę pionierską. Doznał niewątpliwych przejawów błogosławieństwa od Jehowy — a ponadto zdobył zdrową opaleniznę.
7. (a) Od jakich rzeczy powinniśmy w myśl słów Pawła uciekać, a do jakich dążyć? (b) Wskaż, jak Jehowa błogosławi tym, którzy uciekają od materializmu.
7 Na duże niebezpieczeństwo naraża się ten, kto się uwikła w materialistyczny tryb życia, zwiąże się sercem z dobrami materialnymi i przyjemnościami oraz pozwoli im stać się głównym celem jego poczynań. Biblia radzi nie tylko, by się uwolnić od materialistycznych „rzeczy szkodliwych”, które ku sobie ściąga „miłość pieniędzy”, ale wręcz nalega: „uciekaj od tych rzeczy”. Oznacza to szybkie i stanowcze działanie, podobnie jak ‚uciekanie’ od złych pożądliwości, ‚uciekanie przed wszeteczeństwem’ bądź też ‚uciekanie od bałwochwalstwa’. Łatwiej będzie nam uciekać od materializmu, jeśli poczynimy zdecydowane kroki w przeciwnym kierunku, a mianowicie będziemy ‚dążyć do sprawiedliwości, zbożnego oddania, wiary, miłości, wytrwałości, łagodnego usposobienia’. Wielu postarało się o to; podjęli służbę pionierską wspaniale wyposażającą ich do toczenia ‚właściwego boju wiary’ i ‚mocnego uchwycenia się życia wiecznego’ (1 Tym. 6:10-12, 17-19, NW; 2 Tym. 2:22; 1 Kor. 6:18; 10:14, NP). Pewna młoda siostra pisze:
„Jedną z przeszkód, które musiałam pokonać, aby wstąpić do służby pionierskiej, było moje otoczenie — bogactwo i materializm, którym towarzyszyło wiele pokus światowych. Sytuacja przedstawiała się tak, jak to podaje Ewangelia według Mateusza 13:22: nasienie padło pośród licznych cierni. Zawsze jednak myślałam, jak pięknie byłoby mieć silną wiarę, taką jak Mojżesz (Hebr. 11:24-27)”. Siostra ta zdołała oprzeć się życiu towarzyskiemu, które kwitło w znanym na skalę międzynarodową luksusowym hotelu należącym do jej rodziny. Kiedy szykowano dla niej prestiżowe małżeństwo, również uchylała się od jego zawarcia. Wraz z matką i młodszą siostrą wolała pielęgnować ducha pionierskiego. Podjęła stałą służbę pionierską na terenie dotąd nie przydzielonym, ale graniczącym z obszarem, na którym już pracowali pionierzy specjalni. Wraz z tamtymi pionierami przeżywała radość z rozbudzenia tego terenu, gdzie dzisiaj istnieje nowy zbór liczący 39 głosicieli zborowych, do czego dochodzi 7 pionierów. Na uroczystości Pamiątki było obecnych 116 osób. Siostra ta relacjonuje: „Grupa działająca na moim terenie staje się coraz liczniejsza. Na nasze zebranie we wtorek wieczór przybywa ostatnio 20 osób, a na zgromadzeniu obwodowym dały się ochrzcić trzy nowe siostry. Jestem ogromnie wdzięczna za błogosławieństwa Jehowy i wzrost, który On daje. Moje zdrowie, na które dawniej wiele się uskarżałam, znacznie się poprawiło i codziennie wykonuję swoją służbę z radością”.
Ta młoda niewiasta będąca świadkiem Jehowy naprawdę wybrała „rzeczywiste życie”.
8. (a) Jaka popłatna kariera stoi dziś otworem przed młodzieżą? (b) Jak również wiele starszych osób odnalazło młodzieńczą radość?
8 Miłość do Jehowy powinna nas pobudzać do spożytkowania naszych sił i środków w służbie Bożej. Jakież złote możliwości po temu ma człowiek, dopóki jest młody! „Pamiętaj o swym Stworzycielu za dni swej młodości, zanim nadejdą złe dni i przybliżą się lata, o których powiesz: ‚Nie podobają mi się’” (Kohel. 12:1, Poz). Młodzi ludzie, którzy zatrudniają swą młodzieńczą energię i zdolności w dopomaganiu innym do poznania woli Bożej, sami się mogą przekonać, że jest to obecnie najbardziej opłacalne zajęcie na ziemi, praca przynosząca największe zadowolenie. Wiele starszych osób mimo ubytku sił ma w tej działalności również niezwykle chlubny udział.
Osiemdziesięciodwuletnia stała pionierka napotyka na sprzeciw ze strony rodziny. Wstaje jednak codziennie o godzinie trzeciej nad ranem, aby wykonać prace czekające na nią w gospodarstwie. Dzięki temu później w ciągu dnia ma czas na służbę polową. Przeciętnie co miesiąc poświęca na tę służbę ponad 120 godzin, rozpowszechnia 140 czasopism i prowadzi kilka domowych studiów biblijnych.
9. (a) Jaką wielką przysługę mogą rodzice wyświadczyć dzieciom? (b) Jak przykład rodziców może wyjść na dobre całej tej rodzinie i innym w zborze?
9 Czy masz nieletnie dzieci? Rodzice mogą wyświadczyć dzieciom wielką przysługę, formując tok ich myśli w harmonii z zasadami biblijnymi i polecając im z całego serca zawód pioniera. W ten sposób dzieci będą miały realny cel w życiu, a ponadto zdobędą silną wiarę (Hebr. 11:6). Jeżeli zaś rodzice sami potrafią tak ułożyć swoje sprawy, żeby pełnić służbę pionierską, to codzienne zajmowanie się działalnością teokratyczną staje się dobrodziejstwem dla całej rodziny i wszyscy jej członkowie, związani prawdziwą chrześcijańską miłością, tym łatwiej wspólnie wzrastają pod względem duchowym (Kol. 3:14-21). Taki przykład może również mieć korzystny wpływ na postawę innych rodzin w zborze (Filip. 3:17; 1 Tes. 1:2-7).
Pewien świadek Jehowy zrezygnował ze stanowiska w nadzorze technicznym fabryki samochodów, aby wraz z żoną wstąpić w szeregi pionierów i dodać dzieciom bodźca do wytknięcia sobie tego samego celu. Po upływie trzech lat wyczerpały się ich fundusze, lecz zgodnie z treścią Ewangelii według Mateusza 6:33 szukali możliwości utrzymania się w służbie pionierskiej. Jehowa wysłuchał ich modlitw i mężowi — obecnie chrześcijańskiemu nadzorcy — nadarzyła się sposobność podjęcia wraz z innymi braćmi odpowiedniej pracy dorywczej. Powiada on, że podczas kilku lat swej działalności pionierskiej nauczył się patrzyć na sprawy nie tylko z ludzkiego punktu widzenia. Za drogowskaz do służby pionierskiej uwieńczonej powodzeniem uważa słowa z Listu do Hebrajczyków 12:1, 2. Jeden z synów pracuje dzisiaj w Domu Betel w Japonii, a córka jest pionierką stałą. W lipcu roku 1970, kiedy brat ten podjął służbę pionierską miejscowy zbór liczył tylko 60 głosicieli, natomiast w marcu 1974 roku zbór ten posiadał już 63 pionierów! W tym samym miesiącu 51 kandydatów z tegoż zboru zgłosiło się do chrztu na zgromadzeniu obwodowym. W sumie pracuje tam teraz 225 głosicieli. Wspomniana jedna rodzina wprowadziła do zboru chrześcijańskiego ponad 30 nowych głosicieli, w tym sześć rodzin w komplecie.
Kiedy duch pionierski przenika całe rodziny w zborze, Jehowa rzeczywiście udziela mu cudownego błogosławieństwa. — Prz. 28:20.
10, 11. (a) Jakiego błogosławieństwa często dostępują osoby wierzące w rodzinach rozdzielonych? (b) Przedstaw w oparciu o miejscowe lub inne przykłady, jak służba pionierska przyczynia błogosławieństw i stanowi ochronę?
10 W rodzinach rozdwojonych wierzący ojciec lub wierząca matka mogą samodzielnie pracować nad ukształtowaniem umysłów dzieci. Jakże często się zdarza, że dzieci decydują się kroczyć drogą strony wierzącej! Niejednokrotnie dzieje się tak niewątpliwie dzięki temu, że dziecko z bliska obserwuje i ocenia „sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze” (Filip. 3:9). Słowem i przykładem oddana Bogu strona rodzicielska może zachęcić dzieci do postanowienia, aby służba na rzecz Jehowy stała się celem ich życia, podobnie jak Eunika przygotowywała do tego swojego syna Tymoteusza (2 Tym. 1:5; 3:14, 15; Prz. 4:1-9).
Młody świadek Jehowy dał się zachęcić przez matkę, będącą pionierką, i podczas trzech lat nauki w szkole średniej kilkakrotnie zgłosił się do okresowej służby pionierskiej. Szereg razy błagał niewierzącego ojca, żeby zezwolił mu po ukończeniu szkoły podjąć stałą służbę pionierską, lecz ojciec stanowczo zażądał, aby wstąpił na uniwersytet. Nauczyciel jego robił mu wyrzuty, ponieważ w okresie wakacji, zamiast się przygotowywać do egzaminu wstępnego, gorliwie udzielał się w działalności kaznodziejskiej. Nieoczekiwanie jednak arkusze testowe zawierały cały szereg należących do wiedzy ogólnej pytań związanych z Biblią. Udało mu się więc wyprzedzić licznych innych kandydatów. Wybrał kierunek studiów nie pochłaniających zbyt wiele czasu, wobec czego wstąpił zarazem do stałej służby pionierskiej. Spośród wielu prowadzonych przez niego domowych studiów biblijnych cztery odbywały się wieczorami z zainteresowanymi mężami sióstr ze zboru. Dwóch z nich poddało się ochrzczeniu na międzynarodowym zgromadzeniu pod hasłem „Boskie zwycięstwo”.
11 Kto miesiąc w miesiąc i rok po roku służy w charakterze pioniera, ten ma życie szczelnie wypełnione aktywnością. Takie głębokie wciągnięcie się w działalność na rzecz Królestwa stanowi dzisiaj wspaniałą ochronę. — Efez. 5:15-17.
O MIEJSCE DLA SŁUŻBY PIONIERSKIEJ
12. W jaki sposób współpraca całej rodziny może ułatwić podjęcie służby pionierskiej jednemu lub większej liczbie jej członków?
12 Apostoł Paweł dał wspaniały przykład, jak troszczyć się o potrzeby swoje i towarzyszy, dzięki czemu wszyscy oni mogli być w pełni zaangażowani w sprawach duchowych. Miał podstawy, by szczerze oświadczyć: „Nie pożądałem srebra ani złota, ani szaty niczyjej. Sami wiecie, że te ręce zarabiały na potrzeby moje i moich towarzyszy” (Dzieje 20:33, 34). Ta sama zasada może znaleźć zastosowanie w rodzinach chrześcijańskich. Niejedna rodzina stawia sobie za cel, żeby jeden lub więcej jej członków — ewentualnie nawet wszyscy — podjęli służbę pionierską. Nadal wówczas jest rzeczą wskazaną, aby każdy osobiście przyczyniał się w jakimś stopniu do swego utrzymania. Wszyscy członkowie rodziny, czy aktualnie pełnią służbę pionierską, czy nie, powinni interesować się popieraniem tej działalności i być gotowi ponieść z tej racji pewne ofiary. — 2 Kor. 8:13-15.
13. Co potrafi zrekompensować ofiary poniesione na rzecz służby pionierskiej? Zilustruj to przykładem.
13 W celu wstąpienia w szeregi pionierów mężowi być może wypadnie zrezygnować z dobrze płatnej posady albo rodzina będzie musiała wyrzec się pewnych wygód materialnych i luksusów. Ale błogosławieństwa duchowe i radość płynąca z pełnienia służby pełnoczasowej wyrównuje to z nawiązką. — Marka 10:29, 30; Rzym. 14:17.
Młody lekarz, obecnie nadzorca zboru chrześcijańskiego, tak pisze o sobie: „W klinice uniwersyteckiej musiałem pracować od wczesnych godzin rannych do późnego wieczora, nie wyłączając niedziel i dni świątecznych. Znalazłem jednak w innym mieście pracę półetatową w swoim zawodzie, co umożliwiło mi podjęcie służby pionierskiej. Żona moja wychowała się w zamożnej rodzinie, jednak dla zostania pionierką chętnie zrezygnowała z dotychczasowych dostatków. Nosiła te same suknie, co przed wstąpieniem do służby pionierskiej, i zadowalała się mniej wyszukanymi posiłkami. Doskonale rozumiała, że do służenia Jehowie nie są potrzebne najdroższe stroje ani czasochłonne dania. Słabe jej zdrowie poprawiło się i zaznała wiele radości w służbie pionierskiej. Doprowadziła do oddania się Bogu cztery osoby, które stały się jej prawdziwymi przyjaciółkami. Osobiście byłem w stanie dopomóc pewnemu właścicielowi zakładu fryzjerskiego do oddania siebie Bogu, a obecnie aktywnymi głosicielami stało się dalszych pięć osób z tegoż zakładu; wyruszają one do służby polowej na zmianę i tak cała rodzina wychwala Jehowę. Jesteśmy niezmiernie wdzięczni Jehowie za te wspaniałe błogosławieństwa i modlimy się z całego serca o to, żeby nam pozwolił utrzymać się w służbie pionierskiej”.
14. (a) Jak można rozwiązywać pojawiające się problemy finansowe? (b) Ukaż na przykładzie, jak sprawdza się List do Filipian 4:13.
14 W jaki sposób pionierzy mogą rozwiązywać powstające często problemy natury finansowej? Najważniejsza rzecz to przejawiać wiarę i starać się przede wszystkim o sprawy Królestwa (Mat. 6:33). Gdzie jest wiara, tam znajdzie się również droga wyjścia. Pionier będzie ewentualnie musiał wyrzec się pewnych rzeczy, lecz takie ofiary podobają się Bogu (Łuk. 9:23-25; 18:29, 30).
Były nadzorca obwodu, który obecnie wraz z żoną pozostaje w służbie pionierskiej mimo pojawienia się u nich niemowlęcia, donosi, co następuje: „Urodzenie się dziecka wystawiło na próbę nasze zaufanie do Jehowy, gdyż postanowiliśmy z całego serca, że nie zaniedbamy również tych obowiązków. W myśl Ewangelii według Łukasza 14:28, 29 wyliczyliśmy, jak będzie się kształtował koszt utrzymania nas trojga. Podjąłem pracę polegającą na codziennym porannym rozwożeniu gazet, co nie wymagało zbyt wielu sił. Nasze dziecko przyszło na świat akurat dwa tygodnie przed międzynarodowym zgromadzeniem pod hasłem „Boskie zwycięstwo” i chociaż zalecono trzy tygodnie wypoczynku, starannie przygotowaliśmy się do odbycia podróży liczącej w obie strony jakieś 2000 kilometrów. Byliśmy więc obecni na zgromadzeniu, a niemowlę powróciło do domu zdrowe i dobrze odżywione. Głosząc od drzwi do drzwi, zmieniamy się co półtorej godziny przy noszeniu dziecka. Ponieważ niemowlę cały dzień jest z nami na szlaku służby, w nocy śpi ono spokojnie i nie mamy takich kłopotów jak inni rodzice, którzy zmuszeni są wstawać po nocy, aby doglądać swą płaczącą pociechę. Wszyscy mamy zdrowy sen. Inne gospodynie domowe w zborze po zaobserwowaniu naszego przykładu również podjęły starania, aby wstąpić w szeregi pionierów. Oboje z żoną prowadzimy teraz piętnaście domowych studiów biblijnych, a we wrześniu mieliśmy możność dopomóc dwom gospodyniom i mężowi jednej z nich w przystąpieniu do służby polowej. Pięć dalszych osób, z którymi studiujemy, przychodzi na zebrania i prawdopodobnie już wkrótce zostaną głosicielami. Przekonaliśmy się w naszych sercach, że chrześcijanin śmiało stawiający czoło próbie potrafi wiele dokonać w sile Jehowy”. — Filip. 4:13.
15. (a) Jakie zapewnienie dał Jezus w swoim Kazaniu na Górze? (b) Jakie przygotowania należy poczynić w celu podjęcia służby pionierskiej?
15 Kto chce podjąć służbę pionierską i w niej się utrzymać, ten musi więc mieć silną wiarę i przejawiać inicjatywę. Jehowa ze swej strony potrafi w sposób cudowny zadbać o nasze potrzeby. Czyż nie dowodzą tego słowa Jezusa zawarte w Ewangelii według Mateusza 6:24-34? Wszyscy pragnący rozszerzyć zakres swej służby dla Boga powinni starannie rozważyć wymieniony tekst biblijny oraz paralelne wersety z Łukasza 12:22-31. Nie znaczy to, żeby rzucać się w służbę pionierską bez uprzedniego poczynienia odpowiednich przygotowań. Nie znaczy to również, by odłożyć sobie fundusze wystarczające akurat do określonej daty około połowy lat siedemdziesiątych. Oznacza to raczej takie ułożenie swoich spraw, aby być w stanie trwać w służbie pełnoczasowej latami przy jednoczesnym należytym troszczeniu się o potrzeby rodziny i wywiązywaniu się z innych powinności. Najpierw ‚oblicz koszty’, a następnie poczyń praktyczne kroki, które ci pozwolą osiągnąć cel: służbę pionierską. — Łuk. 14:28; 17:5, 6, NP.
16. (a) Co sprzyja zachowaniu przez pionierów gorliwości i radości? (b) Przedstaw, jak dzięki przystosowaniu się do powstałych problemów można sobie zjednać błogosławieństwo wielkiego Pasterza.
16 Dla uzyskania dobrych wyników w służbie pionierskiej ważne jest zachowanie właściwego usposobienia duchowego. Systematyczne przychodzenie na zebrania, żywy na nich udział, codzienne czytanie Biblii, omawianie tekstu dziennego, opracowanie i trzymanie się planu pilnego osobistego studiowania Biblii — oto, co może dopomóc pionierowi w zachowaniu gorliwości i radości oraz co wyposaża go do rozwiązania niezwykłych i nieoczekiwanych problemów (Ps. 1:1-3). Po upływie dziesięciu lat nader produktywnej służby pionierskiej pewna siostra napisała:
Mąż mój pracuje w telewizji i musimy co dwa lata przeprowadzać się do innej części kraju, wobec czego służyłam już przy dziewięciu zborach, w tym od czasu podjęcia stałej służby pionierskiej przy pięciu. Szybko rezygnuję z prowadzenia studium, jeśli dana osoba nie czyni postępów, a za to staram się umocnić tych, którzy naprawdę uznają Jehowę. W każdym miejscu nasz wspaniały Bóg dał poznać swoją rękę, dzięki czemu udało mi się za każdym razem pomóc przeciętnie pięciu osobom w poznaniu prawdy. Pierwsze zebranie, na którym byłam obecna w pewnym mieście, odbyło się w małym, ciemnym pokoju z udziałem poza mną 5 dalszych osób. Kiedy po dwóch latach wyprowadzałam się stamtąd, na zebrania chodziły 62 osoby. W kolejnym mieście byłam w stanie bezpośrednio dopomóc ośmiu osobom w zostaniu chwalcami Jehowy i byłam świadkiem, jak ilość obecnych na zebraniach wzrastała od 25 do około 100. W następnym mieście rozpoczęłam służbę jedynie w towarzystwie pary pionierów stałych, doczekałam się jednak chwili, gdy dziesięciu dalszych głosicieli uzupełniło szeregi pionierów. W roku 1966 byłam obecna na wszystkich punktach programu zgromadzenia okręgowego pod hasłem „Wolność synów Bożych”, a następnego dnia po zakończeniu tego kongresu urodziłam rano swoje trzecie dziecko. W owym roku służby byłam w stanie zaraportować 1294 godziny pracy. Nie dopuściłam, żeby niemowlę zaabsorbowało mnie całą, lecz narzuciłam swemu życiu z tym dzieckiem odpowiednie tempo, co pozwoliło mi pozostać w służbie pionierskiej. Sporo osób, z którymi prowadziłam studia, tak ułożyło po chrzcie swoje życie, że najpierw mogły podjąć służbę pioniera okresowego, a następnie również pioniera stałego. Podobnie jak ja nauczyły się nigdy nie zaniedbywać codziennego czytania Biblii, studium osobistego i modlitwy, co zapewnia niezwykłą radość i stale odnawia siły. We wszystkich sytuacjach Jehowa, nasz wielki Pasterz, znajduje się bardzo blisko. — Izaj. 40:11, 31.
17. Jak starsi mogą dopomagać pionierom i innym w gorliwym pełnieniu służby Bożej?
17 Starsi zboru mają duży przywilej, żeby pionierom spieszyć z zachętą i pokrzepieniem. Często potrafią podsunąć praktyczne sugestie i udzielić innej pomocy, co pionierom ułatwi pozostanie w służbie. Mogą również z zapałem polecać innym służbę pionierską. — Zobacz dla porównania List do Hebrajczyków 6:11, 12.
CZY SŁUŻBA PIONIERSKA JEST DLA CIEBIE?
18, 19. (a) Jakie pytania mogą być w tym miejscu stosowne? (b) Czy to uzasadniony powód do zniechęcenia, jeśli ktoś nie może być pionierem?
18 Tylko ty sam, czytelniku, możesz odpowiedzieć na tego rodzaju pytanie. Jak dotychczas zapatrywałeś się na służbę pionierską? Czy jako na coś, co jest dobre, ale dla innych? Czy powstrzymywałeś się od niej, ponieważ wyżej ceniłeś swą świecką pracę niż codzienne ogłaszanie dobrej nowiny? A może twoje warunki rzeczywiście wymagały tego, co robiłeś? Czy zadowalałeś się służbą „dla oka”? Do czego obecnie pobudza cię serce? Czy po rozważeniu wszystkich okoliczności możesz teraz twierdząco odpowiedzieć na pytanie: czy służba pionierska jest dla mnie dostępna? Jeżeli tak, to na pewno czekają cię wielkie błogosławieństwa. — Mal. 3:10.
19 Jak jednak przedstawia się sprawa z wielką liczbą naszych czytelników, którzy nie są w stanie podjąć stałej służby pionierskiej? Czy powinni się pogrążać w smutku, widząc, jak inni wstępują do tej służby? W żadnym wypadku! Każdy członek ludu Jehowy może i powinien służyć Jemu z całej duszy. Niektórzy zdołają tak ułożyć swoje sprawy, żeby co jakiś czas poświęcić dwa tygodnie lub nawet miesiąc i więcej na pełnienie okresowej służby pionierskiej, a to również przyniesie im obfite błogosławieństwa. Inni mogą całe serce wkładać do działalności głoszenia i nauczania w charakterze głosicieli zborowych.
20. (a) Jaką pewność możemy mieć zawsze pomimo ograniczonych sposobności do udzielania się w służbie? (b) Przedstaw na przykładzie, jak Jehowa błogosławi rzetelnym staraniom swoich sług.
20 „Pan zna tych, którzy do Niego należą”, i wszystkim im błogosławi, bez względu na rozmiar ich możliwości udzielania się w służbie głoszenia (2 Tym. 2:19, Kow; Prz. 10:22). Umie również pobłogosławić tym, którzy z powodu choroby, podeszłego wieku, prześladowań bądź z innych przyczyn nie są w stanie uczestniczyć w zorganizowanej służbie polowej z innymi głosicielami. Jehowa zna ich serca. (Zobacz Księgę 1 Samuela 16:7).
Pewna uczennica szkoły średniej poznała prawdę i zaczęła głosić od domu do domu. Ojciec jednak wyraził gwałtowny sprzeciw i kategorycznie zabronił jej uczestniczyć w jakiejkolwiek działalności świadków Jehowy. Co jej pozostało w takiej sytuacji? Wydawała świadectwo koleżankom i kolegom szkolnym; zarówno we własnej klasie, jak i w innych, założyła cały szereg studiów biblijnych. A wyniki? Troje z tych, z którymi dawniej studiowała, obecnie bardzo aktywnie uczestniczy w głoszeniu prawdy — jedna siostra pracuje jako pionierka specjalna, jeden brat jest pionierem stałym i sługą pomocniczym w zborze, a drugi brat również pionierem stałym i nadzorcą. Po latach ta wierna siostra zdołała uwolnić się z ograniczeń i sama teraz bierze udział w okresowej służbie pionierskiej.
Jehowa nie skąpi swego błogosławieństwa tym, którzy Mu służą z całego serca.
21, 22. (a) Dlaczego zachodzą różnice między poszczególnymi osobami pełniącymi służbę Bożą „z całej duszy”? (b) Dlaczego powinniśmy się modlić: „Daj nam więcej wiary”?
21 Kiedy apostoł Paweł zachęcał wierzących do sprawowania się „jako słudzy Chrystusowi, którzy pełnią wolę Bożą z całej duszy” — nie żądał od nich rzeczy niemożliwych. Duszą twoją jesteś TY SAM. Oddajesz się Bogu na spełnianie Jego woli według tego, czym jesteś, jakie masz zdolności i warunki. Każdy człowiek jest inny, co uwzględnił również Jezus w kilku swoich przypowieściach, gdzie wskazał, że pewnym osobom powierzono więcej niż drugim i że niektórzy chociaż wydają mniej owoców, i tak mają uznanie u Boga. — Efez. 6:6, NP; Mat. 13:23; 25:19-23; Łuk. 19:15-19.
22 Czyń tyle, na ile ci zezwalają warunki i twoja wiara. Podążając teraz całą duszą tą drogą, która prowadzi do życia wiecznego, miej radość i zadowolenie z możliwie najpełniejszego uczestnictwa w dziele, które już nigdy nie będzie powtórzone — a to ku chwale Jehowy. Obyś po rozważeniu, jak do tej sprawy podejść, osiągnął to samo przepojone modlitwą usposobienie, co apostołowie naszego Pana, którzy mu powiedzieli: „Daj nam więcej wiary”. — Łuk. 17:5, 6, NW.