Kres ogólnoświatowego świadczenia coraz bliższy

1. (a) Jaki dodatkowy obowiązek świadczenia przypadł w udziale żydowskim uczniom Jezusa od dnia Pięćdziesiątnicy roku 33 n.e.? (b) Jak miało się to odbić na ich świadczeniu o Jehowie?

OGÓLNOŚWIATOWE dzieło świadczenia przeprowadzają uczniowie Jezusa Chrystusa już od ponad dziewiętnastu stuleci. Kiedy wiosną roku 33 n.e. Jezus Chrystus powiedział na Górze Oliwnej swym żydowskim uczniom: „Będziecie mi świadkami”, mówił do ludzi, którzy z natury rzeczy byli świadkami Jehowy (Izaj. 43:1-12; 44:8). Ale odtąd, a ściślej od czasu wylania na nich w dniu Pięćdziesiątnicy świętego ducha Bożego, co nastąpiło dziesięć dni później w Jeruzalem, mieli oni być także świadkami Jezusa. Po cóż ten dodatkowy obowiązek? Czy może w jakiś sposób uszczuplał on ich rolę oddanych świadków Jehowy albo czy całkowicie miał zastąpić poprzednie ich zadania świadków Jehowy Boga? Wydawanie świadectwa o Jezusie bynajmniej nie miało się odbić ujemnie na ogłaszaniu imienia Bożego, Jehowa, ani usunąć go w cień zapomnienia, przeciwnie, miało jeszcze bardziej uświetnić Jehowę Boga. Miało dodać wyrazistości i dobitności świadczeniu na rzecz Jehowy. Miało wykazać, że Jehowa nie kłamał, ale po przeszło czterech tysiącach lat wzbudził wreszcie swego Mesjasza, czyli Chrystusa.

2. Jakie postanowienie, po raz pierwszy wspomniane w Ogrodzie Eden, nabrało teraz ogólnoświatowego znaczenia?

² Wyłonienie przez Jehowę dawno obiecanego Mesjasza lub Pomazańca było sprawą o znaczeniu ogólnoświatowym. Zasługiwało na rozgłoszenie po całym świecie ludzkim, a więc „aż po krańce ziemi”. Co w związku z tym uczynił sam Jehowa Bóg, to mieli naśladować Jego wierni ziemscy świadkowie. Mieli za Jego przykładem dawać świadectwo o rzeczywistym, historycznym Mesjaszu — Chrystusie, o Jezusie, Synu Bożym. Około roku 4026 p.n.e. Jehowa Bóg rzekł był do Węża, który się przyczynił do upadku człowieka w Ogrodzie Eden: „Ustanowię też nieprzyjaźń między tobą a niewiastą i między nasieniem twoim a nasieniem jej. To zetrze tobie głowę, a ty zetrzesz mu piętę” (1 Mojż. 3:15, NW). Była to ze strony Jehowy pierwsza wzmianka o Mesjaszu, czyli Chrystusie.

3. Co w takim razie Jehowa musiał uczynić, aby potwierdzić prawdziwość słowa swej obietnicy?

³ Kiedy Bóg dowiódł prawdziwości swej obietnicy i wzbudził Mesjasza, czyli Pomazańca, konieczne było też potwierdzenie tożsamości tego Mesjasza, a to przez wydanie o nim świadectwa w jakiś nadnaturalny sposób. Cała ludzkość słusznie wtedy mogła powtarzać prośbę, raz już skierowaną do Niego: „Niech będzie Pan między nami świadkiem prawdziwym i wiernym” (Jer. 42:5). Jehowa rzeczywiście tak postąpił.

4. Jak doszło do tego, że Jan wobec przychodzących do niego celem ochrzczenia został świadkiem na rzecz Jezusa?

⁴ W drugiej połowie roku 29 n.e. kiedy Jego Syn, Jezus, poddał się ochrzczeniu w rzece Jordan, Jehowa Bóg sprawił, że na niego widzialnie zstąpił Jego święty duch, a Jan Chrzciciel usłyszał z nieba słowa Boga: „Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem”. Dlatego później Jan Chrzciciel, żydowski świadek Jehowy, mógł dawać świadectwo o Jezusie, że właśnie on jest Mesjaszem; Jan mówił: „Widziałem to i złożyłem świadectwo, że ten jest Synem Bożym” (Mat. 3:13-17; Jana 1:29-34). Odtąd Jan świadczył tym wszystkim, którzy do niego przychodzili celem ochrzczenia, pragnąc się przygotować do roli uczniów Mesjasza Jehowy, a więc Chrystusa.

5. Jak i gdzie Jehowa trzy lata później ponownie dał świadectwo o Jezusie? Jak Piotr poświadczył to na piśmie?

⁵ Trzy lata później, na Górze Przemienienia, Jehowa znowu złożył wyraźnie słyszane świadectwo o swym Mesjaszu, Jezusie. Trzej uczniowie Jezusa, którzy oglądali tę scenę przemienienia w niezwykłej chwale, słyszeli głos Boży z nieba, mówiący: „Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem, jego słuchajcie!” Po zmartwychwstaniu Jezusa ci trzej naoczni świadkowie opowiedzieli tamtą wizję pozostałym apostołom Jezusa Chrystusa (Mat. 17:1-9). Szereg dalszych lat później chrześcijański apostoł Piotr pisał: „Wziął On [Jezus Chrystus] bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy taki go doszedł głos od Majestatu chwały: Ten jest Syn mój umiłowany, któregom sobie upodobał. A my, będąc z nim na świętej górze, usłyszeliśmy ten głos, który pochodził z nieba”. — 2 Piotra 1:12-18.

6, 7. (a) Jak Bóg dawał świadectwo o Jezusie przez cały czas jego służby publicznej? (b) Co Piotr powiedział Korneliuszowi o poczynaniach Boga w związku z Jezusem jako Chrystusem?

⁶ Przez cały czas trwania publicznej służby Jezusa Chrystusa na ziemi Jehowa dawał świadectwo temu, że jest on przepowiedzianym Mesjaszem, gdyż wspierał go w głoszeniu dobrej nowiny o Królestwie Bożym i obdarzał go cudowną mocą. Dlatego gdy apostoł Piotr składał świadectwo pierwszym poganom nawróconym na chrystianizm, mógł słusznie mówić o Mesjaszu Jehowy:

⁷ „O Jezusie z Nazaretu, jak Bóg namaścił go Duchem Świętym i mocą, jak chodził, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich opętanych przez diabła, bo Bóg był z nim. A myśmy świadkami tego wszystkiego, co uczynił w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie; jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Ale Bóg wzbudził go trzeciego dnia i dozwolił mu objawiać się, nie wszystkiemu ludowi, lecz świadkom uprzednio wybranym przez Boga, nam, którzyśmy z nim jedli i pili po jego zmartwychwstaniu. Przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych”. — Dzieje 10:38-42.

8. Jakie niezwykle potężne świadectwo wydał Bóg o Jezusie w myśl słów Pawła z Listu do Rzymian 1:1-5?

⁸ Nadzwyczaj potężne było świadectwo, jakie wszechmocny Bóg Jehowa wydał o swym Mesjaszu przez wzbudzenie go z martwych. Dla zwrócenia uwagi na to nieodparte świadectwo Boże apostoł Paweł napisał do chrześcijan w Rzymie o „ewangelii Bożej, którą przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych o Synu swoim, potomku Dawida według ciała, który według ducha uświęcenia został ustanowiony Synem Bożym w mocy przez zmartwychwstanie — o Jezusie Chrystusie, Panu naszym, przez którego otrzymaliśmy łaskę” (Rzym. 1:1-5). Tylko Bóg Wszechmocny mógł wydać takie świadectwo na dowód tego, kto rzeczywiście jest Chrystusem.

9. Na czyim świadectwie co do swej osoby głównie polegał Jezus? Jak wyjaśnił to Żydom?

⁹ Sam Jezus Chrystus polegał raczej na świadectwie od Boga niż na świadectwie ludzkim. Do Żydów niezbyt przekonanych o tym, czy on jest Mesjaszem, rzekł swego czasu: „Jeżelibym Ja wydawał o sobie świadectwo, świadectwo moje nie byłoby wiarogodne; jest inny, który wydaje o mnie świadectwo, i wiem, że świadectwo, które On o mnie wydaje, jest wiarogodne. Wyście posłali posłańców do Jana [Chrzciciela, przebywającego wówczas w więzieniu], a on dał świadectwo prawdzie. Ja zaś nie polegam na świadectwie ludzkim, ale to mówię, abyście byli zbawieni. (...) mam świadectwo, które przewyższa świadectwo Jana; dzieła bowiem, które mi powierzył Ojciec, abym je wykonał, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że Ojciec mnie posłał. A sam Ojciec, który mnie posłał, wydał o mnie świadectwo. (...) Badacie Pisma, bo sądzicie, że w nich żywot wieczny macie; a one składają świadectwo o mnie” (Jana 5:31-39). Tak więc Jezus polegał na najpotężniejszym i niezbitym świadectwie, którym jest świadectwo Jehowy Boga i Jego natchnionego Słowa, Pisma świętego.

10, 11. (a) Jak przemawia za przyjęciem świadectwa Bożego zwyczaj przyjmowania oświadczeń w sądach ludzkich? (b) W jakim świetle stawiamy Boga według Listu 1 Jana 5:9-12, jeśli odrzucamy Jego świadectwo?

¹⁰ W dzisiejszych czasach sędziowie i ławy przysięgłych wyrażają gotowość przyjmowania świadectwa mężczyzn i niewiast, czyli ludzi niedoskonałych. Dlaczegóż my nie mielibyśmy uznawać świadectwa doskonałego i nieomylnego Boga Wszechmocnego, Jehowy? Mamy wszelkie podstawy ku temu, by Jego niezawodne świadectwo przyjąć za prawdę. Kto by tego nie uczynił, ten jak gdyby odrzucał Jego świadectwo i traktował Go jako kłamcę. Taka jest myśl przewodnia argumentacji apostoła z Listu 1 Jana 5:9-12:

¹¹ „Jeżeli świadectwo ludzkie przyjmujemy, to tym bardziej świadectwo Boże, które jest wiarogodniejsze; a to jest świadectwo Boga, że złożył świadectwo o Synu swoim. Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo w sobie. Kto nie wierzy w Boga, uczynił go kłamcą, gdyż nie uwierzył świadectwu, które Bóg złożył o Synu swoim. A takie jest to świadectwo, że żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w Synu jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota”.

12. (a) Dlaczego nierozsądny byłby pogląd, iż świadectwo Boże jest nie do przyjęcia? (b) Jaka przyszłość ludzkości uzależniona jest od narodzin Jezusa z dziewicy?

¹² Jeżeli świadectwo Boga wykracza daleko poza to, co mogą zaświadczyć ludzie, wcale stąd nie wynika, jakoby Bóg był kłamcą, a Jego słowa niemożliwe do pogodzenia z rzeczywistością. Z góry się przecież można spodziewać, że Bóg będzie czynił rzeczy dla samego człowieka niemożliwe; anioł Gabriel słusznie oświadczył żydowskiej pannie Marii, której chwilę przedtem zakomunikował, że jako dziewica urodzi syna, Jezusa (co wzrastająca liczba duchownych chrześcijaństwa uważa za zdarzenie niewiarogodne): „U Boga żadna rzecz nie jest niemożliwa” (Łuk. 1:26-37). Zapowiedziany przez niego rozwój wydarzeń również nie okazał się niemożliwością. Od tamtych dziewiczych narodzin Syna Bożego uzależnione było przyszłe życie wieczne całej ludzkości w doskonałym szczęściu na rajskiej ziemi. A zatem od tego, czy przyjmiemy, czy też odrzucimy świadectwo Boga, zależy nasze życie wiecznotrwałe lub wieczysta śmierć.

13. Co według wersetu Jana 8:17, 18 daje nam najmocniejszą podstawę do tego, by wierzyć otrzymanemu świadectwu?

¹³ Syn Boży, Jezus Chrystus, powołał się kiedyś na prawo Boże dane Żydom za pośrednictwem proroka Mojżesza i rzekł: „W zakonie waszym jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest wiarogodne. Ja świadczę o sobie, a także Ojciec, który mnie posłał, świadczy o mnie” (Jana 8:17, 18). Mamy tym samym najmocniejszą podstawę do tego, by wierzyć, mianowicie zgodne świadectwo dwóch największych Osobistości we wszechświecie, Jehowy Boga i Jezusa Chrystusa.

14. Co musimy czynić jako prawdziwi chrześcijanie, aby iść w ślady Jehowy Boga i Jezusa Chrystusa oraz by się zastosować do tego, co Jezus nakazał swym uczniom pochodzenia żydowskiego?

¹⁴ Skoro więc Jezus Chrystus przyjął świadectwo złożone przez jego niebiańskiego Ojca, wszechmocnego Boga, i polegał na nim, to z całą pewnością również ci wszyscy, którzy chcą być prawdziwymi chrześcijanami, powinni przyjąć świadectwo Boże i w tym naśladować Jezusa Chrystusa. Co więcej, Jezus Chrystus dawał świadectwo prawdzie dlatego, że tak czynił jego Ojciec, bo jaki Ojciec, taki Syn (Jana 18:37). A skoro sam Jehowa Bóg wydał godne zaufania świadectwo o Jezusie Chrystusie, to i wszyscy ci, którzy chcieliby naśladować Boga, wszyscy, którzy się mają za świadków Jehowy, wszyscy, którzy się podają za naśladowców jednorodzonego Syna Jehowy — powinni i muszą się stosować do tego, co powiedział Jezus Chrystus swym żydowskim uczniom na Górze Oliwnej: „Będziecie mi świadkami”.

15. (a) Do czego Jehowa przez świadectwo o Jezusie przyczynił się w odniesieniu do własnego imienia? (b) Dlaczego prawdziwi chrześcijanie są bardziej uprzywilejowanymi świadkami niż przedchrześcijańscy świadkowie Jehowy?

¹⁵ Dawszy tak cudowne świadectwo na rzecz swego Syna, Jezusa Chrystusa, Jehowa Bóg zarazem w sposób dotąd nie spotykany uwypuklił własną swoją wielkość. Pomnożył swą chwałę wszechmocnego i prawdziwego Boga, który zarówno obiecał, jak też faktycznie wyłonił Mesjasza. Dostarczył jeszcze więcej powodów do tego, by uświęcać Jego imię — imię Ojca niebiańskiego (Mat. 6:9). Jego imię, Jehowa, nadal góruje nad imieniem Syna, Jezusa. Jeżeli ktoś się staje świadkiem Jezusa Chrystusa, nie znaczy to, by nie miał być świadkiem Jehowy. Jest przede wszystkim świadkiem Jehowy Boga, a potem dopiero świadkiem Jezusa Chrystusa, Jego Syna. Jest chrześcijańskim świadkiem Jehowy i ma wspanialszą nowinę oraz zajmuje bardziej uprzywilejowaną pozycję niż ci, co byli wiernymi świadkami Jehowy przed przyjściem Jego Syna, Jezusa Chrystusa. — Hebr. 11:1 do 12:2.

TREŚĆ ŚWIADECTWA KIEDYŚ I DZISIAJ

16. Dlaczego żydowscy uczniowie Jezusa mieli czekać w Jeruzalem przed rozpoczęciem świadczenia o Jezusie?

¹⁶ Uczniowie Jezusa Chrystusa, którzy słyszeli ostatnie jego polecenie wydane na Górze Oliwnej i którzy widzieli go wstępującego ku niebu, wiernie spełnili to, co im nakazał. Zaczekali w Jeruzalem do czasu otrzymania ducha świętego od Boga poprzez Chrystusa, aby w jego mocy wystąpić ze świadectwem o Jezusie; również samemu Jehowie Bogu przysporzyli chwały tym świadectwem o Jego mesjańskim Synu. Nie polegali na własnych siłach, lecz zaufali duchowi Jehowy i z jego pomocą złożyli świadectwo w roli chrześcijańskich proroków. Stało się to zgodnie ze słowami anioła, który według księgi Objawienia 19:10 rzekł do apostoła Jana: „Jestem tylko współniewolnikiem twoim i twoich braci, którzy wykonują dzieło świadczenia o Jezusie. Bogu oddaj cześć; bo właśnie dawanie świadectwa o Jezusie inspiruje do prorokowania” (NW). Dlatego też gdy dzieło świadczenia napotkało gwałtowny sprzeciw, tenże duch potężnie ich wspierał, jak czytamy w Dziejach Apostolskich 4:31: „A gdy skończyli modlitwę, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i głosili z odwagą Słowo Boże”.

17, 18. (a) Skąd mieli ci uczniowie z pierwszego stulecia rozpocząć świadczenie o Jezusie Chrystusie i Jehowie? Co przedtem jeszcze mieli otrzymać? (b) Co Piotr poświadczył o Jezusie w dniu Pięćdziesiątnicy?

¹⁷ Wszyscy, którzy w pierwszym stuleciu n.e., w czasach apostolskich, stali się uczniami Chrystusa, potrafili świadczyć na rzecz Jezusa Chrystusa razem z jego niebiańskim Ojcem, Jehową Bogiem. Świadczyć — ale o czym? Sprawozdanie pisemne przepojone tym, co „inspiruje do prorokowania”, podaje nam wyraźnie, o czym oni świadczyli, co było treścią ich świadectwa. Donosi, że zmartwychwstały Jezus powiedział swym apostołom: „Począwszy od Jerozolimy (...) będziecie świadkami tych rzeczy. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca [zawartą w proroctwie Joela 2:28, 29]. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie wyposażeni mocą z wysoka” (Łuk. 24:47-49, BT). Zgodnie z tymi zaleceniami apostoł Piotr po wylaniu ducha świętego na uczniów w Jeruzalem oświadczył kilkutysięcznej rzeszy Żydów przybyłych na obchody święta Pięćdziesiątnicy:

¹⁸ „Dawid w istocie nie wstąpił do niebios, lecz sam powiada: ‚Jehowa rzekł do mego Pana: „Siądź po prawicy mojej, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek pod stopy twoje”’. Niech więc cały dom Izraela ma za pewne, że Bóg uczynił go zarówno Panem, jak i Chrystusem — tego Jezusa, którego wy przybiliście do pala”. — Dzieje 2:1-36, NW.

19. W jakim charakterze nadal występował Piotr i komu przysporzył chwały, gdy w dniu Pięćdziesiątnicy dawał świadectwo o Jezusie?

¹⁹ Sprawozdanie z wypadków, jakie nastąpiły w owym dniu, podaje dalej: „Wieloma też innymi słowami dawał wyczerpujące świadectwo i napominał ich, mówiąc: ‚Dajcie się uratować z tego spaczonego pokolenia’” (Dzieje 2:40, NW). Warto tutaj zwrócić uwagę na okoliczność, że chociaż apostoł Piotr wiernie składał świadectwo o Jezusie Chrystusie, to jednak zarazem występował również jako świadek Jehowy, przede wszystkim przysparzając chwały Jehowie Bogu za to, co uczynił w sprawie swego Mesjasza.

20. Jak w Samarii rozpoczęło się świadczenie o Jezusie? Czy zostało ono tam wprowadzone bez żadnej wzmianki o Bogu?

²⁰ O prowincji Samarii, sąsiadującej z Judeą, czytamy: „Wszakże ci, którzy się rozproszyli [na skutek prześladowania pod przewodem faryzeusza Saula], szli z miejsca na miejsce i zwiastowali dobrą nowinę. A Filip dotarł do miasta Samarii i głosił im Chrystusa (...) uwierzyli Filipowi, który zwiastował dobrą nowinę o Królestwie Bożym i o imieniu Jezusa Chrystusa, [i] dawali się ochrzcić, zarówno mężczyźni, jak i niewiasty. (...) A gdy apostołowie w Jerozolimie usłyszeli, że Samaria przyjęła Słowo Boże, wysłali do nich Piotra i Jana, którzy przybywszy tam, modlili się za nimi, aby otrzymali Ducha Świętego (...) gdy złożyli świadectwo i opowiedzieli Słowo Pańskie [Jehowy, NW], udali się w powrotną drogę do Jerozolimy, zwiastując dobrą nowinę po wielu wioskach samarytańskich” (Dzieje 8:4-25). Wierzący, ochrzczeni Samarytanie otrzymali ducha świętego, gdy apostołowie Piotr i Jan kładli na nich swe ręce. Słuchali świadectwa o Jezusie, ale wchodziło ono w zakres ogłaszania „Królestwa Bożego”. Duch, jaki na nich zstępował, był duchem Bożym.

21, 22. Jak rozpoczęcie świadczenia o Jezusie wśród nawróconych z pogan odbiło się na pamiętaniu o Bogu?

²¹ W jakiś czas po tym wydaniu świadectwa obrzezanym Samarytanom apostoł Piotr został wysłany na północno-zachodni kraniec Judei, do Cezarei, aby tam przedłożyć świadectwo o Jezusie italskiemu setnikowi Korneliuszowi i jego krewnym oraz przyjaciołom.

²² Kiedy następnie Piotr wyjaśniał uczniom w Jeruzalem, dlaczego ochrzcił tych wierzących pogan, rzekł im: „Jeżeli tedy Bóg dał im ten sam dar [ducha świętego], co i nam, którzyśmy uwierzyli w Pana Jezusa Chrystusa, to jakże ja mogłem przeszkodzić Bogu?” A jak ci uczniowie zareagowali na wiadomość o nawróceniu nieobrzezanych pogan? Sprawozdanie podaje: „Gdy to usłyszeli, uspokoili się i wielbili Boga, mówiąc: Tak więc i poganom dał Bóg upamiętanie ku żywotowi” (Dzieje 10:1 do 11:18). Zatem wydanie świadectwa o Jezusie nieobrzezanym ludziom z narodów pogańskich sprawiło, że uczniowie oddali chwałę Jehowie Bogu, Ojcu Pana Jezusa, Mesjasza.

23, 24. (a) O kim — jak wynika ze sprawozdań — apostoł Paweł składał świadectwo w Koryncie i w Rzymie? (b) Jak szeroko ogłaszana była dobra nowina w okresie, gdy Pawła trzymano uwięzionego w Rzymie?

²³ Z kolei apostoł Paweł został wysłany z misją działania w roli „apostoła pogan” (Rzym. 11:13; Dzieje 13:1-4; 16:6-12). O jego pracy w greckim mieście Koryncie czytamy: „Paweł oddał się całkowicie słowu, przedkładając Żydom świadectwa, że Jezus jest Chrystusem [czyli: Mesjaszem]” (Dzieje 18:5). Kiedy później Pawła uwięziono w Jeruzalem, Pan Jezus powiedział mu: „Bądź dobrej myśli; bo jak świadczyłeś o mnie w Jerozolimie, tak musisz świadczyć i w Rzymie” (Dzieje 23:11). A co Paweł robił dwa lata później, gdy przebywał pod strażą w Rzymie? Sprawozdanie podaje: „A on im [odwiedzającym go] wyłuszczał sprawę od rana aż do wieczora, składał świadectwo o Królestwie Bożym i przekonywał ich o Jezusie w oparciu o zakon Mojżesza oraz proroków” (Dzieje 28:23). Stamtąd też, z Rzymu, już gdzieś w roku 61 n.e. apostoł Paweł mógł napisać do chrześcijańskiego zboru w Kolosach na terenie Azji Mniejszej:

²⁴ „Nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, [a] która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem”. — Kol. 1:23.

25. (a) Co ówczesne spełnienie słów Jezusa z Dziejów Apostolskich 1:8 miało wspólnego z nawracaniem świata? (b) W jakim stopniu tamto zakrojone na skalę ogólnoświatową dzieło świadczenia zwróciło na siebie uwagę historyków świeckich?

²⁵ Zatem już w tamtych apostolskich czasach, w pierwszym stuleciu naszej ery, sprawdziły się prorocze słowa Jezusa Chrystusa: „Będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii i aż po krańce ziemi”. Ale to wcale nie doprowadziło do nawrócenia świata przed dziewiętnastoma stuleciami. Słowa Jezusa nigdy zresztą niczego takiego nie oznaczały. Niemniej jednak świadectwo, jakie o nim wydano, było tak potężne, że nawet historycy świeccy nie mogli przeoczyć istnienia i działalności zborów wczesnochrześcijańskich; po dzień dzisiejszy ci niebiblijni pisarze poświadczają rzeczywiste istnienie chrystianizmu przed tysiącem dziewięciuset laty.

ŚWIADCZENIE PO CAŁYM ŚWIECIE W DWUDZIESTYM WIEKU

26. Czego chrześcijaństwo dokonało w zakresie udostępnienia Biblii? Czy tym samym wydało ono prawdziwe świadectwo o Jezusie?

²⁶ A jak dalece prawdziwe okazują się tamte słowa Jezusa dzisiaj, po tak długim czasie od chwili, gdy je po raz pierwszy wypowiedziano? Przyznać trzeba, że chrześcijaństwo rozprzestrzeniło Biblię świętą w setkach języków; prawdą jest też, że w całości lub poszczególnych częściach wydano ponad dwa miliardy jej egzemplarzy. Ale czy to nominalne chrześcijaństwo, objaśniając owe święte Pisma, wydało prawdziwe świadectwo o Jezusie Chrystusie? Aktualny stan chrześcijaństwa oraz stan, w jakim się znajduje świat, którego chrześcijaństwo jest najpotężniejszym składnikiem, zmusza uczciwego obserwatora do odpowiedzi negatywnej!

27. Co więc trzeba powiedzieć o spełnianiu w naszych czasach słów Jezusa z Dziejów Apostolskich 1:8?

²⁷ Prawdziwy chrystianizm to coś krańcowo różnego od pogmatwanego zbiorowiska setek odstępczych wyznań, jakie obecnie egzystują w chrześcijaństwie. Niemniej jednak słowa Jezusa są dzisiaj spełniane przez uczniów tego samego pokroju co tamci, do których przemawiał on na Górze Oliwnej w roku 33 n.e. Wszyscy ówcześni uczniowie byli świadkami Jehowy Boga i takimi samymi świadkami są dzisiaj ci, którzy na podstawie Pisma świętego składają świadectwo o Jezusie — bez względu na to, czy są rodowitymi Żydami, czy też pochodzą z narodów nieżydowskich, zwanych pogańskimi. — Izaj. 43:10-12.

28. Jaki okres zakończył się w roku 1914 n.e.? Co w związku z tym zawiera dziś świadectwo o Jezusie Chrystusie?

²⁸ Dawanie świadectwa na rzecz Jezusa Chrystusa obejmuje dziś znacznie więcej niż tysiąc dziewięćset lat temu. Historia nie stoi w miejscu. Tak samo niepowstrzymanie spełniają się proroctwa biblijne. Według biblijnego rozkładu czasu świat ludzki znalazł się teraz w „czasie końca” (Dan. 12:4; 11:40, BT). W tej sytuacji prawdziwi świadkowie Jezusa Chrystusa muszą składać świadectwo o tym, co się dokonało z Jezusem Chrystusem właśnie w „czasie końca”, który się rozpoczął w roku 1914, kiedy upłynęły tak zwane „czasy pogan”, inaczej określane jako „wyznaczone czasy narodów” (Łuk. 21:24, NW; Dan. 4:16, 23, 25, 32). Nadeszła wtedy pora, by Jehowa Bóg położył kres deptaniu przez narody pogańskie prawa Jego Mesjasza, Jezusa Chrystusa, do władzy królewskiej. Dlatego też osadził swego Syna Jezusa Chrystusa na tronie i nakazał mu wyruszenie na podbój między nieprzyjaciół, aby ich ostatecznie zdruzgotać w starciu zwanym „wojną wielkiego dnia Boga Wszechmocnego”, stoczonym na polach Har-Magedonu (Obj. 16:14, NW; Ps. 110:1-5; Hebr. 10:12, 13). Po osadzeniu go na tronie w niebie rozpętała się na ziemi pierwsza wojna światowa, ale była ona tylko dalekim echem faktu, że „wybuchła walka w niebie”, w której Szatan został zrzucony na ziemię. — Obj. 12:1-13.

29, 30. Kto dzisiaj składa świadectwo o wydarzeniach obecnego „czasu końca”? Jak to poświadcza pewne świeckie źródło informacji?

²⁹ Kto dzisiaj świadczy po całym świecie o narodzinach mesjańskiego Królestwa Bożego i o zwycięstwie dopiero co osadzonego na tronie Króla, Jezusa Chrystusa, nad Szatanem Diabłem i jego demonami? Zajmują się tym od roku 1914 n.e. chrześcijańscy świadkowie Jehowy. Moglibyśmy na dowód tego przytoczyć wiele danych z poszczególnych Roczników świadków Jehowy, ale poszukajmy informacji o nich w źródłach świeckich. W dziele pt. The New York Times Encyclopaedic Almanac 1970 (Almanach encyklopedyczny wydawnictwa New York Times na rok 1970), na stronie 448, w szpalcie drugiej, pod hasłem „świadkowie Jehowy” można przeczytać:

³⁰ „Świadkowie Jehowy wierzą, iż trzymają się najstarszej religii na ziemi, obejmującej wielbienie Boga Wszechmocnego, który objawił się w Biblii jako Jehowa. (...) Wszyscy świadkowie Jehowy uważani są za kaznodziejów ewangelii. (...) kaznodzieje tacy głoszą i nauczają ludzi ze wszystkich narodów o tym, że Słowo Boże jest prawdą oraz że jedyną nadzieję pokładają w Królestwie Jehowy pod władzą Chrystusa Jezusa, które zostało ustanowione, aby objąć panowanie i zastąpić wszystkie inne rządy”.

31. (a) Co wskazuje, czy istotnie przeprowadzają „ogólnoświatowe” dzieło świadczenia? (b) Jak Objawienie 12:17 wskazuje, czy Diabłu podoba się ich dzieło świadczenia?

³¹ Świadczenie o Jehowie Bogu i o Jego Synu Jezusie Chrystusie w 206 krajach całej ziemi chyba zasługuje na nazwę ogólnoświatowego dzieła świadczenia, nieprawdaż? Z całą pewnością! A czy poniżonemu Szatanowi Diabłu podoba się to świadczenie o mesjańskim Królestwie Bożym? Bynajmniej! Tekst Objawienia 12:13-17 podaje: „Gdy smok [Szatan] ujrzał, iż został zrzucony na ziemię, zaczął prześladować niewiastę [niebiańską organizację Bożą], która porodziła chłopczyka [Królestwo Mesjańskie]. (...) I zawrzał smok gniewem na niewiastę, i odszedł, aby podjąć walkę z resztą jej potomstwa, które [1] strzeże przykazań Bożych i [2] trwa przy świadectwie o Jezusie”.

32. (a) Z czego można wnioskować, czy prześladowanie świadków Królestwa będzie trwało jeszcze długo? (b) Jakiemu celowi miało więc służyć ogólnoświatowe dzieło świadczenia o Jezusie?

³² Prześladowanie świadków Królestwa trwa od czasów pierwszej wojny światowej. A jak długo jeszcze potrwa? Na pewno już niedługo, gdyż triumfujące niebiosa obwieściły w związku ze strąceniem Smoka, Szatana Diabła: „Biada mieszkającym na ziemi i na morzu, iż zstąpił diabeł do was, mając wielki gniew, wiedząc, iż krótki czas ma” (Obj. 12:12, Gd). Kiedy w miejscu zwanym Har-Magedon rozgorzeje „wojna wielkiego dnia Boga Wszechmocnego”, w której zginie cała widzialna, ziemska organizacja Szatana, skończy się dla niego i jego demonicznych duchów „krótki czas”, jaki teraz mają. Zostaną wtedy związani i usunięci z pobliża ziemi przez wrzucenie do „przepaści”, a w następstwie tego nie będą mogli kusić ani zwodzić narodów, gdy nad ziemią i jej mieszkańcami rozciągnie się tysiącletnie panowanie Jezusa Chrystusa. Zatem wydawanie na całym świecie świadectwa o Jezusie Chrystusie nie oznacza i nigdy nie oznaczało nawracania świata ludzkiego na chrystianizm. Dzieło to polega jedynie na świadczeniu, zwracaniu uwagi narodom, zanim ich dosięgnie koniec w Har-Magedonie. Nikt nie powie, że nie było ostrzeżenia!

33. (a) Co proroctwo Jezusa podaje o końcu świadczenia po całym świecie? (b) Jaką decyzję musi powziąć każdy z nas przed zakończeniem tego ogólnoświatowego świadczenia?

³³ Kiedy w wojnie Bożej na polach Har-Magedonu zaczną ginąć wszelkie takie wrogie narody, będzie można powiedzieć o ogólnoświatowym dziele świadczenia, że spełniło swoje zadanie. Wtedy też zakończy się ono, jak przepowiedział Jezus Chrystus słowami: „Będzie głoszona ta ewangelia o Królestwie po całym świecie na świadectwo wszystkim narodom, i wtedy nadejdzie koniec” (Mat. 24:14). „Lecz najpierw musi być zwiastowana ewangelia wszystkim narodom” (Marka 13:10). Choćby „koniec” nastąpił jutro, narody nie mogłyby twierdzić, iż omawiane proroctwo nie zdążyło się spełnić. Najwyraźniej jednak to ogólnoświatowe dzieło świadczenia ma dopiero osiągnąć punkt szczytowy. Ale wszelkie oznaki przemawiają za tym, że kulminacyjny moment jest bliski. A gdy już wkrótce nadejdzie koniec, gdzie nas wówczas zastanie? Czy w szeregach narodów, które nie chciały się nawrócić? Czy raczej po stronie niezwyciężonego Królestwa Jehowy Boga, z władzą złożoną w ręce Jego Syna, Jezusa Chrystusa? Każdy z nas musi sam za siebie zadecydować i to już teraz, zanim zgodnie z wolą Bożą nastąpi kres świadczenia po całym świecie.

34. Kto będzie szczęśliwy, gdy zakończy się ogólnoświatowe dzieło świadczenia?

³⁴ Szczęśliwi będą wszyscy, którzy znajdą się wówczas po stronie Królestwa, wszyscy, którzy będą mieli za sobą czynny udział w tym niepowtarzalnym, ogólnoświatowym dziele świadczenia na rzecz mesjańskiego Królestwa Bożego i do których Bóg będzie mógł wtedy powiedzieć: Wyście świadkowie moi i mojego Syna Jezusa Chrystusa, Króla, a ja jestem waszym Bogiem, Jehową. — Izaj. 43:12; Dzieje 1:8.