Bóg ma swój zorganizowany lud
CZY Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa ma jakąś widzialną społeczność ludzi, którzy by Go w dobie obecnej reprezentowali na ziemi? Jeżeli tak, to która grupa skupia Jego przedstawicieli? Z pewnością nie posługuje się On licznymi organizacjami, z których każda naucza odmiennych doktryn i dogmatów. „Bóg nie jest Bogiem nieporządku, ale pokoju”, pisał chrześcijański apostoł Paweł. (1 Kor. 14:33) A zatem która społeczność w sposób najbardziej oczywisty jest odzwierciedlaniem Boga pokoju i prawdy?
Byłoby dobrze, gdybyśmy przy badaniu odnośnych twierdzeń różnych odłamów religijnych pamiętali o ostrzeżeniu Jezusa, iż nie wszyscy, którzy się podają za wielbicieli Boga, okażą się naprawdę sługami Bożymi. Jezus oświadczył: „W owym dniu [sądu] wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im wyznam: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.” — Mat. 7:22, 23.
Cała okazała fasada sekt religijnych chrześcijaństwa, wielkich i małych, rzeczywiście wydaje się na pozór piękna, tym bardziej, że roszczą sobie pretensje do świętości oraz głoszą wszem i wobec, iż kontynuują dzieło rozpoczęte przez Chrystusa. Ale jakie wyniki daje zbadanie tego, co się kryje za kulisami? Jak wyglądają organizacje kościelne chrześcijaństwa w blasku przenikliwego światła wymagań Bożych? Czy potężne cuda, jakich może faktycznie dokonały, pozostawały w zgodzie z zasadami sprawiedliwości i prawdy?
SPRAWDZIAN
Chrystus Jezus nie pozostawił swych uczniów bez niezawodnego sprawdzianu, za którego pomocą można by ocenić czyjeś przyznawanie się do chrystianizmu i ustalić, czy jego twierdzenie jest prawdziwe, czy fałszywe. Znak rozpoznawczy prawdziwego chrystianizmu, a zarazem probierz, który odpowiednio określa charakter danej organizacji religijnej, podał Jezus następującymi słowami zanotowanymi w Ewangelii według Jana 13:35: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali.” — BT.
Oto miernik, który możemy słusznie przykładać do każdej społeczności religijnej, uznającej nad sobą zwierzchnictwo Jezusa Chrystusa! Czy śmiałbyś powiedzieć, że ten, kto idzie na pole bitewne i tam zabija swoich współwyznawców, ponieważ ci akurat pochodzą z innej narodowości, odpowiada wymienionemu sprawdzianowi? Czy jest to z jego strony przejaw miłości wzajemnej? Musisz przyznać, że nie. W takim razie zapytaj sam siebie, czy członkowie twojej społeczności religijnej byli i są winni takiego postępowania. Jeżeli tak, to nie dorównują miernikowi podanemu przez Chrystusa. A organizacje, które rozgrzeszają z takiego braku miłości, nie reprezentują Boga pokoju.
A co powiemy o takich ugrupowaniach religijnych, których członkowie lekceważą wskazówkę biblijną, aby unikać przyjaźni z tym światem, i angażują się we współzawodnictwo i walki stronnictw politycznych? (Jak. 4:4) Członkowie tego samego wyznania religijnego przyłączają się do różnych wzajemnie się zwalczających partii i już przez samo swoje członkostwo popierają różne rozgrywki polityczne oraz obrzucanie się obelgami przy ubieganiu się o stanowiska publiczne. Czy członkowie twego Kościoła wdają się między sobą w tego rodzaju utarczki polityczne? Jeżeli tak, wówczas organizacja, w której ich zdaniem wielbi się Boga, nie może być zborem Chrystusa, Księcia Pokoju, gdyż ten rzekł do swych prawdziwych naśladowców: „Gdybyście byli ze świata [częścią świata, NW ] świat miłowałby to, co jest jego; że jednak ze świata nie jesteście, alem Ja was wybrał ze świata, dlatego was świat nienawidzi.” — Jana 15:19.
Istnieją też inne grupy rzekomych naśladowców Chrystusa, które wprawdzie odcinają się od świata, lecz ograniczają swoje praktyki religijne do rozmyślań, a to w obrębie murów klasztornych bądź poza nimi. Czy stosują się posłusznie do zlecenia, jakie Chrystus dał wszystkim prawdziwym chrześcijanom: „Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody”? (Mat. 28:19) Jeżeli nie słuchają tego przykazania, to rzecz oczywista, że nie miłują Chrystusa. (Jana 14:15) A znowu z tego wynika, że nie wchodzą w skład społeczności, która jest poddana Chrystusowi i na ziemi reprezentuje dzisiaj Boga.
ROZPOZNANIE SPOŁECZNOŚCI LUDU BOŻEGO
Czy jednak istnieje wśród ludzi jakaś społeczność, która odpowiada wymaganiom Słowa Bożego, Biblii świętej. Czy jest taka społeczność, której członkowie żywią względem siebie wzajemną miłość bez względu na jakiekolwiek różnice klasowe, rasowe, narodowe, językowe czy inne? I czy dana społeczność zajmuje się na całym świecie dziełem głoszenia i nauczania, udostępniając nawet najbiedniejszym sposobność przyswajania sobie wiedzy biblijnej? Tak, taka społeczność istnieje — i to tylko jedna! Jest to społeczność świadków Jehowy, dobrze znana z tego, że przeprowadza swą działalność kaznodziejską w 198 krajach.
Jakie fakty tego dowodzą? Rozważmy niektóre z nich. W obrębie zboru świadków Jehowy w żadnym kraju nie ma podziału na klasy. Biedniejsi i zamożniejsi członkowie społeczności obcują ze sobą bez skrępowania i pełnią wspólnie zadania głosicieli i nauczycieli Słowa Bożego. Wszyscy świadkowie Jehowy mają jednakową możność wypowiadania się w trakcie zborowych dyskusji biblijnych. A kiedy ci świadkowie spotykają się na wielkich zgromadzeniach, wówczas jedzą wspólnie, wspólnie też wielbią Boga i przestają z sobą niby jedna wielka, szczęśliwa rodzina — jak gdyby znali się ze sobą całe życie. Ludzi postronnych zdumiewa fakt, że naprawdę ‚wzajemnie się miłują’.
Świadkowie Jehowy jeszcze pod innym względem odpowiadają temu, co Biblia przedstawia jako prawdziwy obraz społeczności, która by na ziemi spełniała wolę Bożą. Zajmują się głoszeniem dobrej nowiny o Królestwie Bożym po całym świecie, podkreślając, że właśnie to Królestwo — a nie Narody Zjednoczone ani żadna inna ludzka organizacja — jest jedyną nadzieją skołatanej ludzkości. Poza obwieszczaniem tej nadziei aż do krańców ziemi, jak to zresztą było przepowiedziane (Mat. 24:14), świadkowie Jehowy zajęci są również nauczaniem przykazań Chrystusa i czynieniem uczniów z ludzi, którzy doceniają te przykazania. Całe to publiczne dzieło kaznodziejskie, również zgodnie z przepowiednią stanowi nieodzowny składnik służby Bożej, prawdziwych naśladowców Chrystusa. — Mat. 28:19, 20.
Jak więc z tego widać, świadkowie Jehowy nie są taką grupą ludzi, która zbiera się raz na tydzień celem wysłuchania krótkiego kazania, aby po powrocie do domu o wszystkim zapomnieć. Przeciwnie, są oni ludem aktywnym; każdy z nich jest głosicielem dobrej nowiny, głęboko przeświadczonym o swej osobistej odpowiedzialności za głoszenie i nauczanie. Nie pozostawiają całej sprawy głoszenia jednej osobie ze swego zboru. Wiedzą, że zamierzeniem Bożym jest, aby każdy, któremu głoszono, z kolei sam stał się dla innych kaznodzieją dobrej nowiny. W pełni doceniają następujące słowa apostoła Pawła: „A coś słyszał ode mnie (...), to przekaż ludziom godnym zaufania, którzy będą zdolni i innych nauczać.’ — 2 Tym. 2:2.
Ludzie się zastanawiają, jakim sposobem nawet młodzi chłopcy i dziewczęta w zborach świadków Jehowy bywają tak wyszkoleni, że znają swoje Biblie i potrafią skutecznie się nimi posługiwać. Ci młodzi ludzie nie spędzili po parę lat na uczelniach, studiując teologię i filozofie ludzkie. Mimo to umieją wyjaśnić ludziom, co jest wolą Bożą w stosunku do człowieka, oraz wskazać, jak stosować Słowo Boże w życiu. Za swego Nauczyciela uznają Boga i obce im jest wszelkie chełpienie się mądrością ludzką. — Izaj. 54:13.
Czy dzisiaj wszyscy należący do zboru chrześcijańskiego na ziemi nie powinni być świadkami Boga i Chrystusa? Sam Chrystus Jezus poświęcił swe życie świadczeniu o Bogu i Jego zamierzeniach, do tego stopnia, że otrzymał oficjalny tytuł „Wiernego Świadka”. (Obj. 1:5, NW) On też z kolei oznajmił swym uczniom: „Będziecie mi świadkami (...) aż po krańce ziemi.” (Dzieje 1:8) Właśnie tym dziełem zajmują się świadkowie Jehowy — tak zbiorowo, jak i indywidualnie. Oddali swe życie Bogu i przez to wzięli na siebie obowiązek występowania w roli Jego świadków. — Izaj. 43:10-12.
Tak, świadkowie Jehowy w swoich zborach na całym świecie dobrze odpowiadają biblijnemu opisowi społeczności ludzi reprezentujących Boga i Chrystusa w obecnych krytycznych „dniach ostatecznych”. (2 Tym. 3:1) A czy ty się do nich zaliczasz? Możesz się stać jednym z nich, lecz sposobność po temu jest teraz już bardzo ograniczona, bo czas jest krótki. Pilną sprawą stało się dla ciebie, drogi czytelniku, żeby stanąć w szeregach ludu, który dzisiaj służy sprawom Królestwa Bożego, ponieważ na niegodziwcach i wszystkich oszustach, co się tylko podają za sług Bożych, Bóg wkrótce wykona wyrok zagłady. (2 Tym. 3:13) Zwlekanie pociągnie za sobą fatalne następstwa. Natomiast bezzwłoczne działanie może zarówno otworzyć ci drogę do licznych radosnych przywilejów w usługiwaniu ziemskiej społeczności ludu Bożego, jak też dać tobie nadzieję na przeżycie przełomowej chwili Armagedonu, przed którym teraz stoi cały ród ludzki.