Skąd wiemy, że Bóg położy kres niegodziwości
CZY Bóg przystąpi kiedyś zdecydowanie do zlikwidowania raz na zawsze zła i niegodziwości we wszechświecie? Charakterystyczne dla naszych czasów stale pogarszające się stosunki wskazują na pilną potrzebę jasnej odpowiedzi na to pytanie. Lekceważenie zasad prawa stało się zjawiskiem powszechnym, tak w życiu prywatnym, jak i publicznym. Wzbierająca fala aktów przemocy i podłych zbrodni wprawia w zakłopotanie socjologów. Skoro obecne tendencje w sposobie postępowania ludzi rzucają złowieszczy cień na przyszłość, to jakąż mamy podstawę do tego, by wierzyć, że Bóg wmiesza się w sprawę, aby zaprowadzić sprawiedliwość i pokój?
Oczekiwanie, że Bóg coś uczyni dla położenia kresu wszelkiej niegodziwości, znajduje oparcie w znajomości przymiotów samego Boga. Jest przecież Bogiem miłości i prawdy. Jeden z Jego natchnionych sług pisze o Nim: „Miłującego nieprawość ma w nienawiści dusza jego.” (Ps. 11:5) A w innym miejscu Bóg sam informuje nas: „Ja, Jahwe [albo: Jehowa], miłuję praworządność, nienawidzę grabieży z bezprawiem.” (Izaj. 61:8, BT) Czy ten Bóg sprawiedliwości mógłby bez końca tolerować to, czego nienawidzi?
Sprawiedliwy Bóg, Jehowa, mając na uwadze oczyszczenie z zarzutów swego imienia, na pewno wystąpi w słusznym czasie przeciw każdemu złoczyńcy, a w dodatku czas ten jest teraz bardzo bliski. Nie zezwoli na to, by źli zawsze wywierali wrażenie, jakoby Bóg pochwalał ich niegodziwości. Ludziom nie szanującym prawa ani zasad moralności Jehowa udziela następującego ostrzeżenia: „Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem Ja tobie podobny; ale będę cię karał i stawię ci to przed oczy twoje.” (Ps. 50:21) Wielkoduszność Boga, która miała na celu danie złoczyńcom pełnej sposobności do okazania skruchy, została przez niejednych opacznie zrozumiana i tacy ukołysali się w niebezpiecznym zadowoleniu z siebie samych. Nie spotkali się z szybką odpłatą na swe występki, więc wyobrażają sobie, że im się nigdy nic nie stanie.
Bóg jednak zna ich najskrytsze myśli. Wie, co sprawia, że posuwają się dalej drogą zła, i wyjawia błąd ich rozumowania: „Ponieważ wyroku nad czynem złym nie wykonywa się zaraz, dlatego serce synów ludzkich bardzo jest skore do czynów złych.” (Kazn. [Eklez.] 8:11, BT) Ponadto całym swoim usposobieniem ludzie tacy zdradzają, że nie biorą pod uwagę wielu stanowczych ostrzeżeń przed zamierzonym wystąpieniem Boga.
OBIETNICE BOŻE WSKAZUJĄ NA KRES NIEGODZIWOŚCI
To prawda, że żyjemy w czasach, gdy panoszy się niegodziwość, a złoczyńców przybywa bez miary, lecz obietnice Jehowy wskazują na zupełny koniec bezprawia. Łagodnie usposobionym daje On na przykład takie stanowcze zapewnienie: „Nie unoś się z powodu złoczyńców ani nie zazdrość czyniącym nieprawość (...). Złoczyńcy bowiem wyginą, a ufający w Panu [w tekście orygin.: Jehowie] posiądą ziemię. I jeszcze chwila, a niezbożnego nie stanie, spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie. Łagodni za to posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem.” — Ps. 37 (36):1, 9-11, BT.
Zwróćmy uwagę na to, jak gruntownie Jehowa oczyści naszą ziemię. Choćby nawet owi pokornie usposobieni pilnie szukali, nie znajdą ani jednego niegodziwca, który mógłby potem zamącić szczęśliwą i spokojną atmosferę. Niegodziwi przeminą, lecz pokorni przeżyją.
Dalszą obietnicę Boga, mówiącą o tym, że On uwolni sprawiedliwie usposobionych ludzi od brzemienia ciągłego obracania się wśród złoczyńców, wyraził swoimi słowami patriarcha Enoch. Wizja, którą mu Bóg udostępnił, była do tego stopnia realistyczna, że tak zawołał o jej przyszłym spełnieniu: „Oto Jehowa przyszedł ze swymi świętymi miriadami, aby dokonać sądu nad wszystkimi i aby udowodnić wszystkim niezbożnym winę wszystkich ich niezbożnych uczynków, które niezbożnie popełnili, oraz wszystkich okropności, które niezbożni grzesznicy przeciw niemu mówili.” (Judy 14, 15, NW) Na ogrom tego ostatecznego dzieła wykonywania sędziowskiego wyroku wskazuje fakt, że biorą w nim udział miriady aniołów oraz że mają być nim objęci ‚wszyscy niezbożni’.
Następna obietnica wskazująca na nieuchronny koniec złoczyńców, i to w skali międzynarodowej, została ogłoszona przez proroka Bożego imieniem Sofoniasz: „Przetoż oczekiwajcie na mnie, mówi Pan, do dnia, którego powstanę do łupu; bo sąd mój jest, abym zebrał narody i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i wszystką popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia.” (Sof. 3:8) Jednocześnie jednak Bóg ofiaruje ochronę i możliwość przeżycia ludziom pokornym ze wszystkich narodów, tym, którzy szukają Jego samego oraz Jego dróg sprawiedliwości. — Sof. 2:1-3.
Słowa Jezusa z podanej przez niego przypowieści o symbolicznych owcach i kozłach upewniają nas o tym, że Jehowa oraz wyznaczony przez niego Egzekutor, Chrystus Jezus, wykonają wyrok nawet na głównym sprawcy, z którego w istocie wywodzi się wszelkie zło: „Wtedy powie i tym po lewicy: Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny zgotowany diabłu i aniołom jego.” (Mat. 25:41) Właśnie unicestwienie, przedstawione przez „ogień wieczny”, jest przeznaczeniem tego, kto zapoczątkował wszelką niegodziwość i jej przewodził, gdyż apostoł Jan w proroczej wizji danej mu przez Boga opisuje tę akcję następującymi słowami: „A diabeł, który ich [ludzi] zwodził, został wrzucony do jeziora z ognia i siarki.” — Obj. 20:10.
A zatem obietnice Boże stanowią wystarczającą podstawę do oczekiwania kresu wszelkiej niegodziwości oraz obezwładnienia samego prowodyra bezprawia.
BOŻA METODA POSTĘPOWANIA
Oprócz tych i wielu innych obietnic co do uwolnienia wszechświata od złoczyńców istnieją pewne wskazówki, które nam pozwalają się zorientować, jak Bóg z nimi postąpi; orientację tę daje metoda postępowania Boga w stosunku do złych w przeszłości. Weźmy na przykład pod uwagę sytuację, jaka zaistniała za dni Noego. Anielscy synowie Boży, opuściwszy swe niebiańskie miejsce bytowania, materializowali się jako mężczyźni, a następnie pobierali się z pięknymi córkami ludzkimi i wydali na świat mieszaną rasę olbrzymów, którzy zaczęli tyranizować swoje otoczenie. W wyniku tego nastała era niemoralności i przemocy. Święte sprawozdanie powiada, iż Jehowa „widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe”. A co Bóg w związku z tym postanowił? „Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi.” — 1 Mojż. (Rodz.) 6:1-7, BT; 2 Piotra 2:5.
Możemy sobie wyobrazić, jak pospólstwo wyszydzało Noego i naigrywało się z niego, gdy ten zdecydowanie budował arkę dla ocalenia swej rodziny: Noe, tego przecież nie będzie za naszych dni; tylko tracisz czas! — Mimo wszystko arka została ukończona, cenny ładunek w niej porozmieszczany, a drzwi zamknięte. Następnie pojawiła się woda. Ludzie ruszyli na poszukiwanie schronienia. Z godziny na godzinę, z dnia na dzień poziom wody szybko się podnosił. Ludzie w panice, zdezorganizowani uciekali na wyżej położone tereny. Szczyty gór przeobraziły się w wyspy, a wzbierające wody porozłączały rodziny. Ci, którzy obsiedli najwyższe góry, mogli dosłyszeć krzyki i wołania tłumów uwięzionych na niżej położonych szczytach, zalewanych przez wirujące prądy wód. Same rozpaczliwe wysiłki oszalałych mas ludzkich, aby zająć najbardziej wyniosłe miejsca, przyprawiły wielu o utratę życia. W końcu nie pozostał już ani jeden szczyt, a jedyny odgłos, jaki się rozlegał, to szum wód spiętrzonych ponad najwyższymi górami. Umilkły ostatnie daremne wołania o pomoc. — 1 Mojż. 7:17-24.
Kiedy arka miotana tu i tam unosiła się na powierzchni bezkresnych wód, jej mieszkańcy, to znaczy Noe wraz z rodziną, mieli czas na zastanowienie się nad faktem, że ogłaszane przez Boga zamiary zawsze są potem wprowadzane w czyn. Chociaż niegodziwość rozprzestrzeniła się szeroko i prawie niepodzielnie zapanowała na ziemi, to jednak najwyższy Władca potrafił oczyścić ziemię ze złych ludzi.
Dalszy uderzający przykład Bożego sposobu postępowania z podłymi ludźmi znajdujemy w sprawozdaniu biblijnym o Sodomie i Gomorze. W tejże Sodomie mieszkał sprawiedliwy Lot, który „cierpiał katusze z powodu wyuzdania niecnych ludzi”. W celu zaspokojenia swych zwierzęcych namiętności owi niecni obywatele Sodomy gotowi byli nawet uciec się do gwałtu wobec pozornie bezbronnych przybyszów. Wieść o strasznej otchłani ich zepsucia dosięgła uszu Jehowy jak głośna „skarga”. Aniołowie wysłani na ratunek Lota i jego rodziny przekazali pilną wiadomość: „Chodźcie, wyjdźcie z tego miasta, bo Jahwe [albo: Jehowa] ma je zniszczyć!” — 2 Piotra 2:7, Kow; 1 Mojż. (Rodz.) 18:20; 19:4-14, BT.
Ostrzeżenie Lota o zagrażającej miastu i okolicy katastrofie zostało przez jego przewidywanych zięciów potraktowane jako świetny żart. Ludność od dawna przyzwyczajona do żartobliwego traktowania zła dała się uśpić fałszywym poczuciem bezpieczeństwa i nie obawiała się kary. Jednakże skoro tylko Lot wraz z córkami znalazł się poza terenem skazanym na zagładę, Jehowa spuścił na całą okolicę „deszcz siarki i ognia”. Nawet z dość dużej odległości Abraham zdołał zaobserwować „unoszący się nad ziemią gęsty dym, jak gdyby z pieca, w którym topią metal”. — 1 Mojż. (Rodz.) 19:24-28, BT.
Wszyscy mieszkańcy tej okolicy — podobnie jak ich miasta, zabudowania, ogrody i cała dobrze nawodniona, urodzajna ziemia — zginęli w ognistej katastrofie. Ocalały jedynie trzy osoby, bogobojny Lot i jego córki, mogąc odtąd występować jako naoczni świadkowie tych strasznych zdarzeń. Tu znowu Bóg najpierw oznajmił zamiar wytracenia złych i znowu potwierdził swą metodę postępowania: że usuwa nieprawych, a wyswobadza sprawiedliwych.
PROROCZE PIERWOWZORY NA CZAS OBECNY
Wymienione przykłady metody postępowania Boga w stosunku do niegodziwości z pewnością stanowią lekcje poglądowe, które powinni byli poznać i zrozumieć wszyscy ludzie, jacy od tamtych czasów żyli. Uczą nas one o tym, że złe czyny wzbudzają odrazę Jehowy oraz że jest On gorliwy w tępieniu zła. Przykłady te jednak mają jeszcze głębsze znaczenie. Właściwie zostały zapisane jako prorocze wzory tego, co miało się wydarzyć na znacznie większą skalę. A my wcale nie musimy z ludzkiego punktu widzenia zgadywać, jakie przyszłe, większe rzeczy przedstawiały tamte wydarzenia.
Wieść o zatopieniu niegodziwego rodu przeżyła w tradycjach niemal wszystkich plemion i narodów aż do dnia dzisiejszego. Ale dziewiętnaście wieków temu nabrała ona nowego znaczenia jako pierwowzór przyszłych zdarzeń, gdy Jezus Chrystus oświadczył: „Jak było za dni Noego, tak będzie i przyjście [obecność, NW] Syna człowieczego. Albowiem jak za dni onych przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do dnia, którego wszedł Noe do korabia, i nie spostrzegli się, aż nadszedł potop i zabrał wszystkich: tak będzie i przyjście Syna człowieczego.” (Mat. 24:37-39, NT) Podobnie jak tamci zaspokajali swe samolubne żądze cielesne i ignorowali ostrzeżenie Boże, tak jest też dzisiaj.
Tak więc Jezus autorytatywnie ostrzegł, że ów proroczy pierwowzór zostanie w pełni wyzyskany, na wskutek czego złych niechybnie spotka zgubny koniec. A apostoł Piotr, powołując się na ten sam proroczy przykład potopu, podaje dalsze szczegóły tego, w jaki sposób położony będzie kres niegodziwości rozplenionej wśród narodów: „Przez co [przez Słowo Boga, którego moc sprowadziła niebywałe przedtem opady] świat ówczesny, zalany wodą, zginął. Ale teraźniejsze niebo i ziemia mocą tego samego Słowa zachowane są dla ognia i utrzymane na dzień sądu i zagłady bezbożnych ludzi.” (2 Piotra 3:6, 7) Jeszcze raz wytracony zostanie cały świat podłych stworzeń, lecz sprawiedliwi ocaleją, tak jak Noe i jego rodzina.
Podobnie to, co się stało z Sodomą i okolicznymi miastami, nie jest tylko wypadkiem historycznym, nie mającym nic wspólnego z ludźmi żyjącymi obecnie na ziemi. Pod kierownictwem świętego ducha Bożego apostoł Piotr został pobudzony do napisania: „Miasta Sodomę i Gomorę spalił [Bóg] do cna i na zagładę skazał jako przykład dla tych, którzy by mieli wieść życie bezbożne.” (2 Piotra 2:6) Z pewnością więc Bóg zastosuje tę metodę postępowania także do bezecnego pokolenia, które dziś sobą zaśmieca ziemię.
Inny pisarz biblijny, Juda, dodaje swe natchnione świadectwo, aby wskazać na rzeczywisty cel spisania doniesienia o obróceniu w perzynę Sodomy i Gomory: „Podobnie też Sodoma i Gomora oraz okoliczne miasta, gdy tak samo jak wyżej wymienieni [zmaterializowani aniołowie] oddały się rozpasanemu nierządowi i poszły za ciałem w użyciu przeciwnym naturze, posłużyły nam za ostrzegawczy przykład, ponosząc przysądzoną im karę ognia wiecznego.” (Judy 7, NW) Bóg nie będzie tolerował złych w nieskończoność.
Czy są obecnie tacy, którzy wyszydzają pogląd, iż Bóg położy na zawsze kres niegodziwości i wyzwoli sprawiedliwych? Czy są tacy, którzy każdą wzmiankę o zbliżającym się wyroku zagłady traktują jako świetny dowcip? Bóg przewidział, że będą tacy, i skłonił apostoła Piotra do wypowiedzenia proroctwa: „W dniach ostatecznych przyjdą z drwinami szydercy, którzy będą postępować według swych własnych pożądliwości i mówić: Gdzież jest przyobiecane przyjście [obecność, NW] jego? Odkąd bowiem zasnęli ojcowie, wszystko tak trwa, jak było od początku stworzenia.” (2 Piotra 3:3, 4) Katastrofalne wydarzenia z czasów Noego i Lota wskazują, jak bardzo błądzą tacy szydercy; potwierdzają również fakt, że Jehowa uwolni sprawiedliwych. — 2 Piotra 2:9.
Zatem przymioty sprawiedliwego i miłościwego Boga stanowią dla nas mocną gwarancję, że On powstanie i położy kres pokoleniu złoczyńców, którzy Go dzisiaj fałszywie przedstawiają i tutaj na ziemi rujnują dzieło Jego rąk. Ponadto również Jego obietnice wskazują na taką stanowczą akcję, a u Niego kłamstwo jest niemożliwe. (Hebr. 6:18, NW) Jego postępowanie w stosunku do ludzi złych żyjących w przeszłości oraz wyswobodzenie sprawiedliwych wskazuje na metodę, jaką zastosuje w naszych czasach. A chyba najdobitniej przemawia fakt, że w Jego Słowie niszczycielski potop z dni Noego oraz ogniste zatracenie Sodomy i Gomory są specjalnie nazwane ostrzegawczymi przykładami tego, co nadchodzi. Nie może być żadnej wątpliwości, że Bóg położy kres wszelkiej niegodziwości.