Skromność — przymiot dla każdego
KTO MÓWI, że skromność jest przymiotem pożądanym u każdego człowieka? Nikt inny, tylko sam Bóg. W Jego Słowie, Biblii, czytamy: „Oznajmił ci człowiecze, co jest dobrego, i czegóż Pan [w tekście hebr.: Jehowa] chce po tobie; tylko abyś czynił sąd, a miłował miłosierdzie i pokornie [skromnie, NW] chodził z Bogiem twoim.” — Mich. 6:8.
Skromność nie jest zbyt popularna. Jeżeli już coś o niej czytamy, to bardzo rzadko. W dzisiejszych czasach nawet się z niej pokpiwa. Jest to jednak postępowanie z gruntu fałszywe, gdyż skromność jest ważnym przymiotem; w przeciwnym razie Jehowa nie wymagałby od nas, abyśmy byli skromni. Ten przymiot jest tak ważny, że nawet pożałowania godną sytuację, w której się znalazł obecny świat, można uznać za wynik braku skromności. Dlaczego? Szatan Diabeł przyrzekł Ewie, pierwszej kobiecie, że stanie się równa swemu Stwórcy, Jehowie Bogu. Gdyby Ewa była skromna, wówczas powiedziałaby: „To jest przecież niemożliwe!”, bo rzeczywiście było to rzeczą niemożliwą. Ponieważ jednak brakowało jej skromności, poszła na lep pochlebstwa i uległa pokusie. Jej mąż rozmyślnie podążył za jej przykładem i na skutek tego na świecie pojawił się grzech i śmierć. — 1 Mojż. 3:1-19; Rzym. 5:12.
Słowo „skromność” ma różne znaczenia. Skromność w sensie powściągliwości może np. dotyczyć właściwego wzajemnego zachowania się przedstawicieli obojga płci. Słowo „skromny” jest także używane w znaczeniu „niewielki”. Mówi się np. o skromnym dochodzie, skromnym mieszkaniu, skromnym domku itd. Jednak przez „skromność” rozumie się także „zachowywać miarę” i tym znaczeniem chcemy tu się zająć bliżej, ponieważ skromność w tym sensie jest przymiotem, który powinien przejawiać każdy człowiek. W „Podręcznym słowniku języka polskiego” (wyd. 1957) słowo „skromny” objaśnia się m.in. następująco: „Umiarkowany (...) nie oddający się zbytkom, (...) „nie mający wygórowanego mniemania o sobie, nie zarozumiały, prosty.” Angielskie słowo modesty „skromność”, wywodzące się od łacińskiego słowa modestus „zachowujący umiar”, jest w słowniku angielskim objaśniane jako „wiedza o granicach, które są komuś wyznaczone”.
Skromność obejmuje więc także myśl mierzenia lub porównywania z innymi osobami względnie rzeczami. Dlatego też człowiek ma skromnie chodzić ze swoim Bogiem. Jakże wielki jest Bóg w porównaniu z nami! „Albowiem Bóg jest na niebie, a ty na ziemi; przeto niech słów twoich mało będzie.” Skromność jest więc przymiotem, którego Bóg nie może posiadać; On jest nieporównywalny i Jego przymioty są niezmierzone i nieograniczone. — Kazn. 5:2.
Konieczność unikania wygórowanego mniemania o sobie, wynika też z rady apostoła Pawła, którą czytamy w Rzymian 12:3 (NDb): „Przez niezasłużoną dobroć, która mi jest dana, mówię każdemu spośród was, aby nie miał o sobie wyższego mniemania niż to jest konieczne, lecz aby tak myślał, jak to odpowiada zdrowemu umysłowi.” Coś musimy o sobie mniemać, lecz skromność dba o to, abyśmy nie myśleli o sobie ani zbyt wiele, ani zbyt mało. Ona nie wywołuje kompleksu niższości.
U ludzi młodych skłania ona do zrównoważenia i rozsądnych poglądów. Ona chroni ich przed nadmiernym krytycyzmem, chełpliwością, megalomanią, bezczelnością lub niestosownym zwracaniem na siebie uwagi. Skromność mówi im, że w obecności dorosłych nie powinni nadawać tonu rozmowie. Ona nie dopuszcza, żeby zawsze starali się wobec rodziców postawić na swoim, np. jeśli chodzi o wybór programu telewizyjnego.
Także niewiastom wypada przejawiać skromność. Jak wiadomo Biblia określa kobietę jako „słabsze naczynie”. Jej gotowość schodzenia na drugi plan może się w znacznej mierze przyczynić do harmonii i szczęścia w rodzinie. Gdy kobieta wzbrania się uznać tę prawdę, wówczas wykracza poza wyznaczone jej miejsce i unieszczęśliwia swego męża i siebie. — 1 Piotra 3:7.
Ale nie tylko kobiety i dzieci mają być skromne, lecz każdy. Jezus Chrystus, największy człowiek, jaki kiedykolwiek żył na ziemi, dowiódł tego swoim przykładem i swoją nauką. On zawsze zdawał sobie sprawę ze swego podporządkowanego stanowiska i nie wymagał chwały dla siebie. Gdy pewien dostojnik nazwał go jednego razu „nauczycielem dobrym”, wtedy odpowiedział: „Dlaczego zwiesz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden Bóg.” On uczył swych naśladowców skromności, gdy powiedział do nich: „Tak i wy, gdy czynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: Sługami nieużytecznymi jesteśmy, bo cośmy winni byli uczynić, uczyniliśmy.” — Łuk. 18:18, 19; 17:10, NP; Jana 5:19, 30; 14:28.
Tak, skromność jest przymiotem pożądanym u każdego, gdyż nikt nie ma powodu do chwalenia się. „Bo kto sprawia, że się różnisz od drugiego? Co właściwie masz, czego byś nie otrzymał? Jeśli więc w rzeczywistości to otrzymałeś, dlaczego się chełpisz, jak gdybyś tego nie otrzymał?” Człowiek skromny nigdy nie będzie się chełpił swoim kolorem skóry, swoim bogactwem, swoimi duchowymi zdolnościami, swoją siłą fizyczną lub swoją zręcznością. — 1 Kor. 4:7, NW.
Skromność jest także ochroną. Człowiek skromny nigdy nie wystawia się niepotrzebnie na niebezpieczeństwo. Nie naraża swego życia, ani teraźniejszego ani przyszłego czy życia wiecznego, jak to robi np. chrześcijanin, który igra z nieobyczajnością. Dlatego chrześcijanom nakazano: „Przeto (...) ze drżeniem i z bojaźnią o zbawienie wasze się troszczcie.” „Błogosławiony człowiek, który się zawsze boi.” Kto jest świadomy swoich słabości i zna swe granice, jest skromny i chroni się, aby nie paść ofiarą pokus i pochlebstw. Pamiętajmy o Ewie! — Filip. 2:12, NDb; Przyp. 28:14.
Skromność pomaga nam poza tym w pokojowym współżyciu z naszymi bliźnimi jak również utrzymywaniu pokoju z Bogiem. Ona chroni nas przed nieżyczliwością i kłótliwością. Ona chroni partnerów małżeńskich przed stawianiem sobie nawzajem nierozsądnych warunków i powstrzymuje dzieci przed zbytnimi wymaganiami od rodziców. Nawet w naszych modlitwach powinna się przejawiać skromność; one nie powinny zdradzać chciwości i niestosownej ambicji. Skromność pomaga poprzestawać na swoim, co łącznie z oddaniem wobec Boga jest środkiem do wielkiego zysku. — 1 Tym. 6:6, NW.
Skromność jest naprawdę przymiotem dla każdego. Szczęśliwi są ludzie skromni! Ileż piękniej byłoby na tym świecie, gdyby bardziej doceniano skromność!