Bóg-człowiek chrześcijaństwa
W CHRZEŚCIJAŃSTWIE pomost łączący Boga z człowiekiem nazywa się „inkarnacją”. Słowo „inkarnacja” znaczy przy tym, że Bóg przybrał naturę ludzką w osobie Jezusa Chrystusa. W ten sposób stał się Bogiem-człowiekiem.
Chociaż pojęcie Boga-człowieka nie jest obce dla pogan, to jednak myśl, że Logos stał się ciałem, spotyka się — jak mówią ci religioniści — tylko w chrześcijaństwie. Oni twierdzą, że religie pogańskie uczą co prawda apoteozy, czyli ubóstwiania człowieka, ale nie uczą o inkarnacji prawdziwego Boga. Historyk kościoła anglikańskiego Charles Hardwick mówi, że gdybyśmy oczyścili inkarnacje pogańskie od wszelkiej rozpusty i bachicznych obrzędów, które je zniekształcają i poniżają, to jednak mimo uderzającego podobieństwa zdecydowanie ustępowałyby nauce o inkarnacji nauczanej w chrześcijaństwie.
Ale zwykłe zaprzeczanie temu, że to jest nauka pogańska, nie dowodzi, jakoby inkarnacja była nauką chrześcijańską. W książce pt. The Creative Christ (Chrystus twórczy) E. Drown łączy istniejące w chrześcijaństwie pojęcie inkarnacji z mitologią pogańskich Greków i mówi: „To ważne pojęcie (...) przedostało się do teologii chrześcijańskiej ze źródeł greckich. W wyniku tego inkarnacja była zbyt często interpretowana za pomocą pojęć zmysłowych zamiast duchowych.”
istnieją ponadto zarzuty innego rodzaju. Znany uczony, profesor dr Charles A. Briggs, który był także duchownym protestanckiego kościoła episkopalnego uczył, że zrodzenie z dziewicy było tylko „sprawą mniejszej wagi w związku z inkarnacją (...) [i że] ono nie może być tak istotne jak wiele ludzi to przypuszczało”. Dla Adolfa Harnacka, niemieckiego teologa i profesora teologii, Jezus nie był Bogiem w ciele, lecz tylko jeszcze jednym rabinem żydowskim. Otto Pfleiderer, niemiecki teolog protestancki i profesor zwyczajny teologii, był zdumiony „niezliczonymi podobieństwami między bohaterami z legend pogańskich a chrześcijańskimi świętymi” włącznie z Jezusem Chrystusem.
Fakt istnienia sprzecznych zdań, co do tej nauki, to nic dziwnego, gdyż Biblia, jedyny niezawodny autorytet w sprawach prawdy, nie opiera nauki o inkarnacji. (Jana 17:17) Starożytni Żydzi w całej swej długiej historii nigdy nie twierdzili, żeby którykolwiek z ich sędziów, królów, generałów, kapłanów lub proroków był bogiem. Hebrajczycy i chrześcijanie pochodzenia żydowskiego mieli wielki wstręt do plamienia się mitologią pogańską. Te fakty przemawiają za tym, że urojony pogląd, jakoby chrześcijanie żydowskiego pochodzenia przyswoili sobie z pogańskiej mitologii historię o Jezusie, jest niemożliwy do przyjęcia. Ani Biblia, ani wierni chrześcijanie z pierwszego stulecia nie podzielali pogańskiego poglądu, według którego Jezus miałby być Bogiem-człowiekiem. Gdy więc odszczepieńcy spośród chrześcijan starali się popularyzować pogańskie pojęcie Boga-człowieka jako pojęcie chrześcijańskie, wówczas nie znaleźli posłuchu. Sama ta nauka skrystalizowała się dopiero mniej więcej trzysta lat po Jezusie i została zdefiniowana nie wcześniej niż w roku 451 po Chr. na soborze chalcedońskim. Znany teolog amerykański Henry P. Van Dusen, którego prezbiteriańska religia uczy, że Jezus był Bogiem-człowiekiem, nazywa w swej książce World Christianity (Świat chrześcijański), na stronie 75, chalcedońską definicję natury Chrystusa „czystym nonsensem”.
W ciągu pierwszych dwóch stuleci nauka o inkarnacji spotykała się ze znacznym sprzeciwem. Ebionici, członkowie sekty chrześcijan żydowskiego pochodzenia, która powstała w pierwszym wieku, twierdzili, że Jezus urodził się w sposób naturalny, że nie był wcielonym Bogiem. Ariusz, prezbiter z Aleksandrii, który żył mniej więcej na początku czwartego stulecia, uczył, że Jezus nie był ani współwieczny, ani równy Bogu, że jest głową wszelkiego stworzenia, lecz „nie jest identyczny z Ojcem”. Dokeci, członkowie sekty chrześcijan żydowskiego pochodzenia, która powstała w drugim stuleciu, wierzyli, że ciało Jezusa było tylko czymś pozornym, wizją, złudzeniem a nie ciałem materialnym. Gnostycyzm stanowił połączenie niezależnych wyznać „chrześcijańskich”. Jego zwolennicy twierdzili, że zło jest nierozłącznie związane z materią i że z tego powodu ciało Jezusa nie mogło być materialne. Valentinus, najwybitniejszy przywódca ruchu gnostyków, nauczał, że eteryczne ciało Jezusa przeszło przez Marię, ale ona go nie urodziła. Jeszcze inni mówią, że Jezus miał dwie wole: jedną ludzką, a drugą boską — i tak dalej.
Właśnie z tej mieszaniny ścierających się poglądów chrześcijaństwo przyswoiło sobie naukę o inkarnacji. Ponieważ jedni uczyli, że Jezus był człowiekiem, a inni wyznawali pogląd, że był Bogiem, więc sobór, który się odbył w Nicei w roku 325 po Chr. i któremu przewodniczył pogański władca polityczny Konstantyn, zdecydował się na przyjęcie nauki o Bogu-człowieku, aby zadowolić obie strony. Ta nauka na ogół uznawana przez protestantów i katolików aż po dzień dzisiejszy, mimo że nie ma oparcia w Piśmie Świętym. The Catholic Encyclopedia (Encyklopedia katolicka) stwierdza wprost: „Chrystus jest Bogiem”. Wydawnictwa kościoła prezbiteriańskiego mówią o Jezusie jako o „Bogu i człowieku”.
CZY JEZUS BYŁ BOGIEM-CZŁOWIEKIEM?
Bez względu na to, co jakikolwiek sobór lub człowiek powiedział o naturze Jezusa, jedynym niezawodnym źródłem prawdy religijnej jest Biblia. To Słowo objawia, że Jezus jest Synem Bożym. Sam Jezus powiedział: „Jestem Synem Bożym.” Anioł Gabriel powiedział do Marii: „Co się z ciebie narodzi, nazwane będzie Synem Bożym.” Nie ma tu mowy o Bogu-człowieku lub o człowieku-Bogu. W Biblii nigdzie Jezus nie jest nazwany „Bogiem-człowiekiem” ani „Bogiem wcielonym”. Takie przypuszczenia są czysto ludzkimi wyobrażeniami, które są skażone poglądami pogańskimi. — Jana 10:36; Łuk. 1:34, 35; 2:21, NT.
Pismo Święte mówi o Jezusie, że jest ‚początkiem stworzenia za sprawą Bożą’. On jest pierwszym stworzeniem Bożym, zwanym Słowem Bożym, czyli Logosem. Gdy Adam zgrzeszył, Wszechmocny Bóg powziął zamysł zesłania swego jednorodzonego Syna na ziemię, aby wyzwolić człowieka z grzechu. On miał się stać drugim doskonałym człowiekiem, czyli drugim Adamem. To wymagało od niego zrezygnowania z życia niebiańskiego, aby się urodzić jako człowiek. Nie chodziło tu o inkarnację, lecz o narodzenie doskonałego człowieka. Zostało to dokonane za sprawą ducha świętego, czyli czynnej mocy Bożej, jak na to wskazuje ewangelia Łukasza 1:26-38. Narodził się z dziewicy Marii i został nazwany Jezusem, który stał się „człowiekiem”. — Obj. 3:14, NW; Jana 1:29; 19:5; 1 Kor. 15:45.
Czy Jezus był ciałem i krwią? Jan mówi nam: „SŁOWO stał się ciałem i przebywał wśród nas.” Paweł powiedział o Jezusie: „Skoro więc ‚małe dzieci’ są uczestnikami krwi i ciała, podobnie i on brał udział w tych samych rzeczach.” Gdyby Jezus był Bogiem-człowiekiem, to byłby wyższy niż aniołowie i człowiek. A w Piśmie Świętym czytamy, że on był ‚nieco niższy od aniołów’. Nie był też równy swemu Ojcu, gdyż sam powiedział: „Ojciec mój większy jest niż ja”. — Jana 1:14; Hebr. 2:14, 9, NW; Jana 14:28, NT; Filip. 2:5-7.
Gdyby Jezus był inkarnacją, wówczas nie byłby drugim Adamem. Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie — wszystko to byłoby kłamstwem. Wiara chrześcijan byłaby daremna. Nadal bylibyśmy w grzechu, nie mając żadnej nadziei. Dzięki Bogu Jego Słowo pozostaje prawdziwe! Chrystus mówi prawdę. On był drugim Adamem, doskonałym człowiekiem, który dał swą duszę na „okup w zamian za wielu”. Ci, którzy nauczają, że Jezus był Bogiem-człowiekiem, nie mają poparcia biblijnego dla swych wypowiedzi. Nic więc dziwnego, że gdy się poddaje pod dyskusję naukę o inkarnacji, którą The Encyclopedia Ameriacna nazywa „podstawową doktryną chrystianizmu”, duchowieństwo stara się ją zasłonić słabą odpowiedzią: „To jest tajemnica.” — Mat. 20:28, NW.