Chrzest według woli Bożej

„Cierpliwość Boża wyczekiwała za dni Noego, kiedy budowano arkę, w której niewiele osób, to jest osiem dusz, zostało przeniesionych bezpiecznie przez wody. To, co temu odpowiada, zbawia teraz także was, mianowicie chrzest.” — 1 Piotra 3:20, 21, NW.

1. Jakie wezwanie ogłasza Jehowa i z jakim skutkiem?

ŻYJEMY niewątpliwie w znamiennych czasach. Cały świat, czyli obecny system rzeczy, jak oszalały pędzi na oślep ku zniszczeniu, które go czeka w obejmującej całe uniwersum walce Armagedonu, kiedy to raz na zawsze zostanie rozstrzygnięta odwieczna kwestia sporna co do zwierzchnictwa i wszechświatowej suwerenności Jehowy. Tymczasem Bóg Wszechmocny wzywa ludzi dobrej woli spośród wszystkich narodów, szczepów i języków, by opuścili ten skazany stary świat i poszukali schronienia w sprawiedliwym, nowym świecie, który On teraz właśnie powołuje do istnienia. Każdego roku wiele tysięcy osób ze wszystkich stron i zakątków ziemi daje posłuch temu wezwaniu i zajmuje stanowisko po stronie Jehowy oraz Jego Królestwa. Z biegiem czasu dochodzi do ich świadomości, że według woli Bożej mają przywilej i obowiązek poddania się ochrzczeniu.

2, 3. Jakie znaczenia ma chrzest w związku z zmyłem Jehowy co do zbawienia ludzi?

² Co wspólnego ma chrzest z możliwością dostąpienia wybawienia z ginącego starego świata i dostania się do nowego, nigdy się nie kończącego świata tworzonego teraz przez żywego Boga? Apostoł Piotr powołał się kiedyś na proroctwo Izajasza, które w następujący sposób mówi o nowych niebiosach i nowej ziemi: „Oto ja stwarzam niebiosa nowe i ziemię nową, a nie będą w pamięci rzeczy poprzednie ani nie przyjdą na myśl (...) nie będą szkodzić ani zabijać na wszystkiej górze świętej mojej, mówi Pan.” (Izaj. 65:17-25, Wu) Piotr napisał więc: „Nowych niebios i nowej ziemi według obietnicy jego oczekujemy, w których sprawiedliwość mieszka.” Potem ciągnie rzecz dalej, mówiąc: „A cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienie.” W innym miejscu mówi o tym, że — jak przytoczono na wstępie — cierpliwość Boża wyczekiwała również za dni Noego, i wspomina, jak to osiem dusz zostało bezpiecznie przeprowadzonych przez wodę, a potem dodaje: „To, co temu odpowiada, zbawia teraz także was, mianowicie chrzest (nie usunięcie brudu cielesnego, ale prośba do Boga o czyste sumienie), dzięki zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa.” — 2 Piotra 3:12, 13, 15, NT; 1 Piotra 3:20, 21, NW.

³ Słowa samego Mistrza naszego wskazują, że to się spełnia właśnie w obecnym czasie, gdyż powiedział on, iż dni Syna Człowieczego będą takie, jakie były dni Noego. (Mat. 24:37) Wtedy Jehowa spowodował zatopienie istniejącego w owym czasie systemu rzeczy, tak iż uległ zagładzie; zarazem jednak ocalił osiem osób, które sobie wzięły do serca Jego ostrzeżenie. Innymi słowy chrzest całego świata w wodzie skończył się dla większości śmiercią, natomiast dla niewielu wybawieniem. Tak samo dzisiaj: gdy zostanie rozwiązany obecny porządek rzeczy, wówczas ludzi niezbożnych spotka zniszczenie, ale ci, którzy usłyszawszy ostrzegawcze poselstwo Jehowy faktycznie dali mu posłuch, zostaną zbawieni. Tę myśl chciał wyrazić apostoł Piotr, kiedy mówił o zbawieniu przez chrzest.

4, 5. Czego wymagano od uratowanych za dni Noego? Na czym za naszych dni polegają odpowiadające temu wymagania co do zbawienia?

⁴ Oczywiście nie miał przy tym na myśli, jakoby zbawienie zapewniał literalny akt zanurzenia w wodzie rzeki lub jeziora, ale raczej wyłączne oddanie się Bogu, czego chrzest wodny jest symbolem. A jaki związek ma jedno z drugim? Otóż ci, którzy wraz z Noem znaleźli się w arce, gdy ją otoczyły wzburzone wody wylane z okien niebieskich, i którzy zostali w niego ochrzczeni, musieli przedtem przede wszystkim uwierzyć ostrzegawczemu poselstwu Jehowy, które im głosił Noe, a następnie musieli pracować z nim przy budowie arki, uzewnętrzniając w ten sposób swą wiarę w Słowo Boże oraz gotowość usłuchania Boga. Musieli to czynić wytrwale aż do dnia, kiedy sam Jehowa zamknął drzwi za Noem i za tym wszystkim, co z nim weszło do arki. — 1 Mojż. 7:13-16.

⁵ Co jest za naszych dni odpowiednikiem arki, w której Bóg ocalił Noego? Urządzenie, które Jehowa buduje za pośrednictwem swego Syna, uświetnionego Chrystusa Jezusa, aby w nim zachować posłusznych, mianowicie „nowy system rzeczy”. Ten nowy system rzeczy jest obecnie reprezentowany tu na ziemi przez świadków Jehowy, którzy wszedłszy do niego są teraz zorganizowani w Społeczeństwo Nowego Świata, aby składać świadectwo o imieniu i zamyśle Jehowy, o Jego Królu i Królestwie, jak również, aby wieść życie zgodne z wolą Bożą, wskazując w ten sposób ludziom dobrej woli drogę do zbawienia.

6. Czy chrzest jest sprawą pozostawioną upodobaniu tych, którzy starają się spełniać wolę Bożą?

⁶ Wszyscy, którzy się przyłączają do Społeczeństwa Nowego Świata, żeby poznać drogę życia, i którzy oddają się Jehowie Bogu, powinni zostać ochrzczeni; taki nakaz pozostawił Jezus, jak to zapisano w Mateusza 28:19, 20: „Idźcie więc i czyńcie uczniów z ludzi wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto jestem z wami po wszystkie dni aż do dopełnienie systemu rzeczy.” (NW) Zatem chrzest wodny nie jest sprawą pozostawioną do zadecydowania tym, którzy chcą spełniać wolę Bożą, dopóki Jehowa jeszcze czyni uczniów z ludzi pochodzących ze wszystkich narodów, lecz jest wymaganiem, do którego trzeba się zastosować; z roku na rok rośnie teraz liczba oddanych Bogu osób, które się dają ochrzcić. Dobitnym przykładem tego był chrzest, który się odbył w ów pamiętny dzień międzynarodowego kongresu świadków Jehowy pod hasłem „Woli Bożej”, kiedy zanurzonych zostało w wódzie 7136 osób.

KTO MOŻE BYĆ OCHRZCZONY?

7, 8. Czego symbolem jest chrzest i jak to zostało unaocznione w wypadku Jezusa?

⁷ Jeżeli chodzi o kwestię, kogo i w jaki sposób można ochrzcić, aby to było według woli Bożej, to apostoł Piotr powiedział, że zbawcza moc chrztu nie wynika z usunięcia brudu cielesnego, ale raczej z ‚prośby do Boga o czyste sumienie’ . Tym samym chrzest niemowląt od razu odpada, ponieważ małe dziecko nie potrafi zwrócić się do Boga z taką prośbą. Chrzest jest w swej istocie symbolem, jest wyznaniem tego, co się już dokonało w sercu osoby chrzczonej, mianowicie oddania się Jehowie Bogu, aby odtąd żyć zgodnie z Jego boską wolą. Takie znaczenie miał chrzest samego Jezusa, a on jest wielkim Pierwowzorem, którego muszą naśladować wszyscy pragnący służyć Jehowie Bogu.

⁸ Mateusz donosi nam, że Jan Chrzciciel zanurzał Żydów żałujących za grzechy popełnione przeciw przymierzu Prawa, które Jehowa zawarł kiedyś z tym narodem. Pewnego dnia do Jana przyszedł Jezus, aby dać się ochrzcić. Jan wahał się, czy go ochrzcić, ponieważ wiedział, że Jezus nie naruszył tego przymierza. Jezus jednak oświadczył, że powinien to uczynić, „bo godzi się, abyśmy w ten sposób wypełnili wszystko, co słuszne”. (Mat. 3:15, Kow) Zaś apostoł Paweł pisze w liście do Hebrajczyków 10:9, że Jezus spełnił wówczas następujące słowa psalmu: „Oto idę (...) abym czynił wolę twoją Boże mój!” (Psalm 40:8, 9) Jezus oddał się więc Bogu, aby przeprowadzić szczególne dzieło, które nakazywała mu wola Boża; napisano o tym „w księgach”, to znaczy w Pismach Hebrajskich, które zawierają święte „wyroki Boże” (Rzym. 3:1, 2) Zatem, gdy Jan całkowici pogrążył Jezusa w wodach Jordanu, było to symbolicznym aktem poświadczającym, że w stosunku do swego dotychczasowego ziemskiego trybu życia Jezusa odtąd już jakby umarł.

9. W jaki sposób musi być dokonany akt chrztu, aby był właściwym symbolem?

⁹ Przykład Jezusa wskazał, dlaczego chrzest — jeżeli ma być obrazem, czyli symbolem — musi być dokonany właśnie w ten sposób, to znaczy przez całkowite zanurzenie. Gdy podczas zanurzania osoba chrzczona znika z pola widzenia, zostaje jak gdyby „pogrzebana” w wodzie. Wniosek, że Jan chrzcił w taki sposób, wynika nie tylko z faktu, iż greckie słowo tłumaczone na „chrzcić” znaczy „pogrążyć” albo „zanurzyć”, ale również z następujących słów sprawozdania apostoła Jana: „A chrzcił i Jan [Chrzciciel] w Enon, blisko Salim, bo tam było wiele wody.” (Jana 3:23, NT) Jednakże ten, kto chrzci, nie każe osobie zanurzonej umrzeć w wodzie. Przeciwnie, podnosi ją znowu, co symbolizuje fakt, że teraz ta osoba ma kroczyć nową drogą życia, gdyż jest w zupełności oddana Jehowie Bogu, którego wola musi być odtąd jej przewodnikiem. Ci, którzy dają się ochrzcić, poświadczają przez to, że zerwali więzy łączące ich ze starym światem, w którym się urodzili jako niedoskonałe dzieci Adama i którym rządzi Szatan, wielki przeciwnik Boga i Jego Królestwa, a nadto, że poszukali schronienia w urządzeniu, które Jehowa zorganizował dla dobra wierzących mężczyzn i niewiast — w urządzeniu odpowiadającym literalnej arce z czasów Noego.

10-12. (a) Co to znaczy, że chrztu dokonuje się „w imię Ojca”? (b) ...w imię „Syna”? (c) ...w imię „ducha świętego”?

¹⁰ Gdy Jezus nakazał swym naśladowcom, by czynili uczniów z ludzi pochodzących ze wszystkich narodów, powiedział — jak wyżej przytoczono — że należy ich chrzcić „w imię Ojca i Syna, i ducha świętego”. Przez chrzest osoba poddająca się temu aktowi musi więc wyznać, iż zrozumiała, że Jehowa jest Najwyższym, że jest wszechmocnym Stwórcą i Życiodawcą, sprawiedliwym i wszechmądrym Bogiem, który miłościwie poczynił rozrządzenie umożliwiające wybawienie ludzi z grzechu i jego bolesnych skutków. Musi też być zapoznana z wielką kwestią sporną, która usuwa w cień wszystko inne na świecie i wkrótce zostanie raz na zawsze rozstrzygnięta ku wieczystej chwale Jehowy. Chodzi tu o sporną kwestię zwierzchnictwa nad całym uniwersum: Czy wszechświatem ma rządzić Jehowa Bóg, czy Diabeł? Powiązana z nią jest dalsza, podrzędna kwestia sporna: Czy ludzie na ziemi potrafią służyć Jehowie w nienaganności, gdy zostaną wystawieni na próby i prześladowania? Człowiek zamierzający poddać się ochrzczeniu zgodnie z wolą Bożą, wiedząc o tym wszystkim, oddał siebie Jehowie i postanowił spełniać tę wolę za wszelką cenę. — Ijoba 1:9-11; Judy 25.

¹¹ Kto dzisiaj daje się ochrzcić, ten przez to wyznaje również, że sobie uświadomił, iż Jehowa dał swemu jednorodzonemu, umiłowanemu Synowi Jezusowi Chrystusowi imię, które jest ponad wszelkie inne imię, wobec czego w żadnym innym nie można uzyskać zbawienia. Jezus Chrystus jest wybranym Królem Jehowy. Przyszedł teraz w chwale swego Królestwa jako sprawiedliwy Sędzia, a wszyscy, którzy pragną żyć, muszą ‚pocałować Syna, to znaczy muszą go radośnie witać jako Króla i słuchać jego rozkazów, po czym w słusznym czasie stanie się on ich ‚Ojcem wieczności’. — Dzieje 4:12; Mat. 25:31; Ps. 2:12; Izaj. 9:6.

¹² Dokonanie chrztu także w imię ducha świętego oznacza poświadczenie przez osobę chrzczoną, iż zrozumiała fakt, że duch święty jest czynną mocą żywego Boga, którą On zsyła przez swego Syna Chrystusa Jezusa i która działa w interesie ludu Jehowy, oświecając Jego dzisiejszą organizację teokratyczną na ziemi i kierując nią tak jak za dni apostołów; osoba zanurzana poświadcza też, że się poddała tej świętej mocy. — Dzieje 1:8; 20:28; Joela 2:28, 29.

13. Co czynił Jezus, gdy po chrzcie otrzymał ducha świętego?

¹³ Gdy Jezus wychodził z wód Jordanu, zstąpił na niego ten sam duch święty, czyli ta oświecająca i dodająca sił moc Boża; zwróćmy więc uwagę na to, co on potem czynił. Po czterdziestu dniach pobytu na pustyni, oparłszy się pokusom Diabła, zaczął obwieszczać poselstwo: „Przybliżyło się królestwo Boże. Okażcie skruchę i uwierzcie w dobrą nowinę.” (Mar. 1:15, NW) Diabeł zaofiarował Jezusowi wszystkie królestwa świata, lecz Jezus nie chciał mieć z nim nic do czynienia, gdyż „napisano: ‚To Jehowę, twego Boga, musisz wielbić i tylko dla niego musisz pełnić świętą służbę.’” (Łuk. 4:6-8, NW) Pragnieniem jego było więc Królestwo Jehowy i w jego interesie chciał teraz działać, świadczyć i znosić prześladowania, a nawet był gotów złożyć za to swoje życie. A dlaczego został zabity? Z powodu swej bezwzględnej lojalności wobec Królestwa Jehowy — wobec środka, który posłuży do wywyższenia świętego imienia jego Ojca i do wybawienia posłusznych stworzeń na podstawie złożonej przez Jezusa krwi okupu. — Jana 18:33-37; 19:12-16.

14. Jakie pytania powinien sobie zadać ten, kto zamierza dać się ochrzcić?

¹⁴ Stojąc w obliczu tego przykładu wierności każdy, kto rozważa kwestię chrztu, powinien zapytać siebie: Czy jestem gotów postępować tak jak Jezus, to znaczy obwieszczać Królestwo Niebios i pozostawać mu lojalnie oddany? Czy mogę się uznać za członka owej szczęśliwej rzeszy ludu, która — jak to apostoł Jan opisał w Objawieniu — stoi przed tronem i radośnie wykrzykuje: „Zbawienie zawdzięczamy naszemu Bogu, który zasiada na tronie, oraz Barankowi”? Ludzie ci zostali tam przedstawieni z gałązkami palmowymi w rękach. Tak było i wówczas, gdy Jezus triumfalnie wjeżdżał na oślęciu do Jeruzalem; zgromadzone wtedy rzesze zrywały gałęzie palmowe i szły na jego spotkanie, wołając: „Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Jehowy, sam król Izraela!” Do wielkiej rzeszy wielbicieli którzy dzisiaj ‚wychodzą mu naprzeciw’ i publicznie go witają, należą wszyscy oddający siebie teraz Jehowie Bogu. — Obj. 7:9, 10; Jana 12:12-15, NW.

15. (a) Czego początkiem jest chrzest? (b) Co ochrzczony musi czynić, aby sobie zapewnić wieczne życie? Jakiej rady udzielił w związku z tym ap. Paweł?

¹⁵ Chrzest, czyli zanurzenie, oznacza w istocie publiczne obwieszczanie czegoś nowego: Oto ktoś oddał swe życie Jehowie Bogu. Teraz jak gdyby przypieczętowuje umowę, którą już zawarł w modlitwie i która go wiąże z Jehową, mianowicie ślubowanie posłuszeństwa wobec woli Bożej i popierania Jego wzniosłej sprawy. Oczekuje się, że zgodnie z określeniem użytym przez ucznia Jakuba (1:25, NW) będzie „wykonawcą dzieła” i że „będzie w czynieniu tego szczęśliwy”. Samo zdecydowanie się na chrzest nie zapewni ci jeszcze zbawienia, lecz musisz — jak mówi apostoł Paweł — ‚nadal z bojaźnią i ze drżeniem wypracowywać swoje zbawienie’. (Filip. 2:12, NW) Kto się oddał Jehowie, aby być Jego niewolnikiem, ten nie może tej służby porzucić, gdyż ona oznacza dla niego życie i też jest służbą na całe życie. Aby móc żyć na zawsze, trzeba być zawsze posłusznym niewolnikiem Jehowy, a w tym celu trzeba się dzisiaj koniecznie przyłączyć do Jego Społeczeństwa Nowego Świata, które podlega rozkazom i kierownictwu większego Noego, Chrystusa Jezusa. To wymaga regularnego studiowania Słowa Bożego, ale nie tylko osobiście, lecz i na specjalnie po to urządzanych zebraniach, które pomagają uczestnikom w utrzymaniu duchowej przydatności do uczestniczenia w szerzeniu dobrej nowiny o już panującym Królestwie. Apostoł Paweł dał co do tego dobrą rade, pisząc do Hebrajczyków (10:23-25, NW) następujące słowa: „Bez wahania trzymajmy się mocno publicznego oznajmiania naszej nadziei, bo wierny jest ten, który obiecał. I miejmy wzgląd jedni na drugich, aby się pobudzać do miłości i właściwych uczynków, nie opuszczając naszych wspólnych zebrań, jak to niektórzy maja zwyczaj czynić, ale zachęcając się wzajemnie, a to tym więcej, gdy zobaczycie zbliżanie się owego dnia.” Dzień, o którym tu wspomniał, istotnie bardzo się teraz przybliżył. Tego nie wolno nigdy zapominać!

16. (a) Czego powinien ochrzczony starannie unikać? (b) Jakie postępowanie bez względu na prześladowania spotyka się z uznaniem Jehowy?

¹⁶ Kto się daje ochrzcić, ten powinien również pamiętać, że nie wolno mu dopuścić do tego, by go nęciły bogactwa materialne, co skłoniłoby go do porzucenia właściwego sposobu postępowania, odpowiadającego wyłącznemu oddaniu się Jehowie. Nie może sobie na to pozwolić, nawet gdyby z zastosowania metod samolubnego, starego świata miał przejściowo czerpać korzyści. Zawsze musi się mieć na baczności przed niebezpieczeństwem uwikłania się w sprawy materialne do tego stopnia, że zaczną dla niego więcej znaczyć niż wzniosłe zasady życia na sposób nowego świata. Żadne oszczerstwa ani prześladowania, na które by się naraził przez branie udziału w dziele wydawania świadectwa, także nie powinny go powstrzymać od podążania właściwą drogą. „Skierujcie swe myśli ku niemu [ku Jezusowi]”, radzi apostoł, „który doznał do ostatka od grzeszników tak wielkiej wrogości.” Pomyślcie też o tym, jak apostoł Jan nawet w podeszłym wieku wiernie służył Jehowie, chociaż to oznaczało dla niego wygnanie i ciężką pracę więźnia na wyspie Patmos, oraz o tym, jak wiernie wytrwał sam Paweł pomimo ustawicznego, zaciekłego prześladowania. (Hebr. 12:2, 3, Kow; Obj. 1:9; 2 Kor. 11:23-27) Pomyślcie o świadkach Jehowy w Niemczech hitlerowskich, jak również o tych, którzy obecnie w różnych krajach totalitarnych cierpią pod panowaniem dyktatorów; uprzytomnijcie sobie, jak te cierpienia i niedostatki tylko pobudzają ich do jeszcze większej gorliwości oraz jak Jehowa cudownie błogosławi ich wysiłkom.

17. Jakie szczególne ostrzeżenie dał Jezus na nasze dni?

¹⁷ Nikt nie powinien nigdy stać się tak pewnym siebie, żeby pomyślał, iż do niego nie mają dostępu pokusy, aby z tej czy innej racji porzucić służbę na rzecz Jehowy. Przypomnijmy sobie, że sam Król, Jezus Chrystus, podał w Mateusza 24:12, 13 następujące ostrzegawcze słowa: „Przez rozmnożenie się nieprawości oziębnie miłość wielu. Ale kto wytrwa aż do końca, ten zbawiony będzie.” (NT) Trzeba koniecznie pamiętać nawet o pozornie małych rzeczach związanych z dziełem Jehowy, na przykład o obowiązkach przyjętych na siebie w programie szkoleniowym, rozwijanym w zborach świadków Jehowy, albo tym, żeby nie zaniedbywać sporządzania sprawozdań o wynikach służby lid.

18. Czy należy myśleć o prawdzie tylko wtedy, gdy się jest obecnym na zebraniu?

¹⁸ W Objawieniu 12:9, 17 czytamy, że „wielki smok, pierwotny waż, nazywany Diabłem i Szatanem”, którego działalność jest obecnie ograniczona do okolic ziemi, pała gniewem i walczy przeciw tym, „którzy przestrzegają przykazań Bożych i zajmują się dziełem świadczenia o Jezusie”. (NW) Z tego właśnie powodu jest rzeczą tak konieczną, by stale mieć się na baczności, przyoblec zupełną zbroję Bożą i uczyć się władania mieczem ducha, którym jest Słowo Boże, a to zarówno do własnej obrony, jak i do atakowania wroga. (Efez. 6:11-18) W samej rzeczy najlepszą obroną jest przecież ofensywa. W duchowej walce, którą toczą słudzy Jehowy, oznacza to wyruszenie do ludzi i opowiadanie im o naszym wielkim Bogu, który czyni cuda, oraz wskazywanie im drogi ku życiu. Chrześcijanin nie powinien myśleć o prawdzie tylko na zebraniach, lecz ma ją nosić w sercu. Psalmista napisał: „Jakże miłuję prawo twoje! Zajmuję się nim przez cały dzień.” (Ps. 119:97, NW) A było tak nie tylko w porze dziennej, ale także w nocy: „Boże, tyś jest Bogiem moim, ustawicznie wyczekuję ciebie. (...) Gdy wspominam na ciebie, będąc na swym łożu, rozmyślam o tobie półgłosem podczas straży nocnych.” (Ps. 63:1, 6, NW) Gdy serce jest przepojone prawdą, nietrudno opowiadać o niej innym, i tak powinno się czynić, skoro właśnie „ustami dokonuje się publicznego oznajmiania ku zbawieniu”, jak powiada apostoł Paweł w Rzymian 10:10 (NW). A apostoł Piotr oświadczył chrześcijanom, że powinni być „zawsze gotowi podjąć obronę przed każdym, kto się od was domaga uzasadnienia nadziel, jaką macie w sobie”. — 1 Piotra 3:15, NW; Łuk. 6:45.

19. Co powinno być pobudką do oddania się Bogu i do chrztu oraz w czym ta siła pobudzająca przejawia się za naszych czasów?

¹⁹ Kto się z miłości oddaje Bogu i zastosowuje do nakazu dotyczącego chrztu, temu będzie łatwo przestrzegać dalszych przykazań Bożych, jak na przykład o publicznym oznajmianiu swojej wiary i o przychodzeniu na zebrania, bo to także wyniknie u niego z miłości. Okazywanie miłości wobec współchrześcijan wiedzie do większego doceniania wymagań Bożych. W Przypowieściach powiedziano: „Żelazo żelazem bywa naostrzone; tak mąż zaostrza oblicze przyjaciela swego.” (Przyp. 27:17) Kto po chrzcie uchyla się od aktywnej służby, ten na równi z odkładającym chrzest staje poza ścisłym kręgiem bliskości Bożej. W Dziejach Apostolskich 2:46, 47 czytamy, że apostołowie i inni z pierwszych chrześcijan „codziennie także przebywali po społu w świątyni, (...) chwaląc Boga i zyskując łaskę u całego ludu”. (Dą) Obecnie przedstawiciele wielkiej rzeszy „drugich owiec”, którzy się przyłączyli do ostatka współdziedziców Chrystusa, zostają „po społu” z nimi ochrzczeni i „po społu” uczestniczą w dziele głoszenia dobrej nowiny o Królestwie.

20. (a) Jaką pieśń przeciw Szatanowi śpiewają obecnie chrześcijanie? (b) Kto zostanie ocalony, gdy Gog przypuści swój ostatni atak?

²⁰ Duchowi bojownicy chrześcijańscy będą tym sposobem także śpiewać pieśń szyderczą przeciw Szatanowi, ciemiężycielskiemu władcy starego świata, gdyż będą opowiadać ludziom, że jego czas jest ograniczony i potrwa tylko do chwili, kiedy wielki Usprawiedliwiciel Jehowy, Król królów i Pan panów, wrzuci go wraz z hordami jego niecnych demonów do przepaści. Zanim to jednak nastąpi, Szatan — Inaczej mówiąc Gog z proroctwa Ezechiela — przypuści swój ostatni, rozpaczliwy atak generalny na lud Jehowy, opisny przez proroka w 38 i 39 rozdziale tej księgi; ocaleni zostaną wtedy tylko ci, którzy ‚wyznali przed ludźmi’ swą wiarę w Chrystusa Króla. — Izaj. 14:3-20; Łuk. 12:8, 9.

21. Dlaczego jest słuszne, żeby każdy zamierzający dać się ochrzcić pilnie siebie zbadał i na co powinien przy tym zwrócić uwagę?

²¹ Jeżeli chodzi o pytanie, czy poddanie się ochrzczeniu jest w danym wypadku stosowne, to trzeba pamiętać, że Jehowa bada serca i doświadcza myśli tych, których przyjmuje do chrztu. W Przypowieściach 21:2 powiedziano: „Pan jest, który serca waży.” Przed Nim stoimy albo upadamy i przed Nim jesteśmy odpowiedzialni. Zatem będzie słuszne, żeby każdy, kto ma zamiar zdecydować się na chrzest, pilnie zbadał siebie w świetle Słowa Bożego, a wtedy zobaczy, czy rzeczywiście mu coś przeszkadza w poddaniu się ochrzczeniu. Temat ten będzie szerzej omówiony w następnym artykule.