„Bóg pierwszy nas pokochał”

1-3. Dlaczego śmierć Jezusa różniła się od wszystkich innych w historii?

PEWNEGO wiosennego dnia blisko 2000 lat temu przed sądem stanął niewinny człowiek, którego skazano za niepopełnione przestępstwa, a następnie w nieludzki sposób stracono. Nie była to niestety ani pierwsza, ani ostatnia okrutna i niesprawiedliwa egzekucja w historii. A jednak ta śmierć różniła się od wszystkich innych.

² Kiedy skazaniec godzinami konał w męczarniach, nawet wygląd nieba świadczył o wyjątkowości tego wydarzenia. Chociaż był środek dnia, nagle zrobiło się ciemno. Jak to opisał pewien historyk, „zanikło światło słoneczne” (Łukasza 23:44, 45). Zanim umierający wydał ostatnie tchnienie, wypowiedział niezapomniane słowa: „Dokonało się!”. Przez swoją śmierć faktycznie dokonał czegoś cudownego. Złożył ofiarę, która stanowi najwspanialszy dowód miłości, jaki kiedykolwiek dał człowiek (Jana 15:13; 19:30).

³ Mężczyzną tym był oczywiście Jezus Chrystus. Jego udręki i śmierć tamtego mrocznego dnia, 14 nisan 33 roku n.e., są dobrze znane. Często jednak zapomina się o czymś istotnym. Jezus straszliwie cierpiał, ale był ktoś, kto cierpiał jeszcze bardziej. Ktoś, kto tego dnia zdobył się na jeszcze większą ofiarę — złożył najwspanialszy dowód miłości w całym wszechświecie. Dlaczego tak mówimy? Odpowiedź na to pytanie ma związek z najważniejszą sprawą, jaką się teraz zajmiemy: z miłością Jehowy.

Najwspanialszy dowód miłości

4. Dlaczego rzymski żołnierz doszedł do wniosku, że Jezus nie był zwykłym człowiekiem, i za kogo go uznał?

⁴ Ciemności w czasie agonii Jezusa oraz trzęsienie ziemi po jego śmierci wprawiły w zdumienie rzymskiego setnika, który nadzorował egzekucję. Oświadczył on: „To na pewno był Syn Boży” (Mateusza 27:54). Rzeczywiście, Jezus nie był zwykłym człowiekiem. Wspomniany żołnierz przyczynił się do zgładzenia jednorodzonego Syna Najwyższego Boga! A jak bardzo Bóg kochał tego Syna?

5. Jak można zilustrować ogrom czasu, który Jehowa i Jego Syn spędzili razem w niebie?

⁵ Biblia nazywa Jezusa „pierwszym spośród całego stworzenia” (Kolosan 1:15). Tak więc ten Syn Jehowy istniał jeszcze przed powstaniem materialnego wszechświata. Jak długo przebywał z Ojcem? Niektórzy naukowcy szacują wiek wszechświata na 13 miliardów lat. Czy potrafisz sobie wyobrazić taki okres? Żeby ułatwić to ludziom, w pewnym planetarium wykonano oś czasu o długości 110 metrów. Kiedy zwiedzający idą wzdłuż tej osi, z każdym krokiem przesuwają się o jakieś 75 milionów lat w dziejach wszechświata. Na końcu skali ukazano całą historię człowieka za pomocą kreski o grubości zaledwie ludzkiego włosa! Nawet jeśli te obliczenia są poprawne, to i tak cała ta oś czasu nie wystarczy, żeby unaocznić długość życia Syna Jehowy. A czym zajmował się on przez te wszystkie wieki?

6. (a) Czym się zajmował Syn Jehowy, zanim przyszedł na ziemię? (b) Jaka więź łączy Jehowę z Jego Synem?

⁶ Syn z radością usługiwał jako „mistrzowski wykonawca” u boku Ojca (Przysłów 8:30). W Biblii czytamy o nim: „Bez jego udziału nic nie zaczęło istnieć” (Jana 1:3). Oznacza to, że współpracował z Jehową w stwarzaniu wszystkiego innego. Musiały to być dla Nich niezwykle emocjonujące i szczęśliwe chwile! Człowiek dobrze wie, jak mocna miłość potrafi łączyć rodziców z dzieckiem. Miłość jest „doskonałą więzią jedności” (Kolosan 3:14). Aż trudno wyobrazić sobie więź, jaka powstała między Jehową Bogiem i Jego Synem przez taki niezmierzony czas. Z całą pewnością połączyła Ich niezwykle silna miłość.

7. Jak Jehowa wyraził swoje uczucia do Syna w czasie jego chrztu?

⁷ Mimo to Ojciec wysłał swojego Syna na ziemię, żeby urodził się tu jako człowiek. Oznaczało to, że Jehowa musiał na parę dziesięcioleci zrezygnować z bliskiego towarzystwa swojego ukochanego Syna. Z wielkim zainteresowaniem patrzył z nieba, jak on dorasta i staje się doskonałym człowiekiem. W wieku około 30 lat Jezus dał się ochrzcić. Nie musimy zgadywać, co Jehowa o nim myślał. Osobiście przemówił z nieba: „To jest mój ukochany Syn, którego darzę uznaniem” (Mateusza 3:17). Kiedy widział, jak Jezus wiernie wypełnia wszystkie proroctwa i wywiązuje się ze wszystkich powierzonych mu zadań, musiał być bardzo szczęśliwy (Jana 5:36; 17:4).

8, 9. (a) Co przechodził Jezus 14 nisan 33 roku i jak wpływało to na jego niebiańskiego Ojca? (b) Dlaczego Jehowa pozwolił, żeby Jego Syn cierpiał i umarł?

⁸ Co jednak Jehowa czuł, gdy nocą 14 nisan 33 roku Jezus został zdradzony, a potem schwytany przez motłoch? Gdy został opuszczony przez przyjaciół i bezprawnie osądzony? Gdy go ośmieszano, opluwano oraz bito pięściami? Gdy biczem masakrowano mu plecy? Gdy przybijano mu ręce i nogi do drewnianego pala, na którym potem wisiał, słuchając obelg? Co przeżywał Ojciec, gdy Jego ukochany Syn wołał do Niego w śmiertelnej udręce? Gdy wydał ostatnie tchnienie i po raz pierwszy od powstania dzieła stwórczego przestał istnieć? (Mateusza 26:14-16, 46, 47, 56, 59, 67; 27:38-44, 46; Jana 19:1).

⁹ Nie sposób tego wyrazić. Ponieważ Jehowa żywi głębokie uczucia, cierpiał z powodu śmierci Syna tak bardzo, że nie da się tego opisać żadnymi słowami. Możemy jedynie powiedzieć, czym się kierował, dopuszczając do tych wydarzeń. Dlaczego był gotowy doświadczyć takich uczuć? On sam wyjawia nam coś cudownego w Ewangelii według Jana 3:16 — wersecie biblijnym tak ważnym, że nazywa się go „Ewangelią w miniaturze”. Czytamy tam: „Bóg tak bardzo kocha ludzi [dosłownie „świat”], że dał swojego jednorodzonego Syna, żeby nikt, kto w niego wierzy, nie zginął, ale mógł żyć wiecznie”. Jehowa kierował się więc miłością. Jego dar — to, że posłał swojego Syna, żeby za nas cierpiał i umarł — stanowi najwspanialszy dowód miłości.

Czym jest miłość Boża

10. Czego potrzebuje człowiek i co można dziś powiedzieć o słowie „miłość”?

¹⁰ Czym jest miłość? Uważa się ją za najważniejszą potrzebę człowieka. Ludzie pragną jej od kołyski aż do grobu. W jej cieple rozkwitają, a z jej braku usychają czy nawet umierają. Mimo to wyjątkowo trudno ją zdefiniować. Oczywiście dużo się o niej mówi. Powstało na jej temat mnóstwo książek, piosenek i wierszy. Ale nie zawsze pomagają one wyjaśnić, czym właściwie jest miłość. W gruncie rzeczy tego słowa tak się nadużywa, że jego prawdziwy sens coraz bardziej się zaciera.

11, 12. (a) Skąd możemy się dużo dowiedzieć o miłości i dlaczego? (b) Jakie rodzaje miłości rozróżniano w starożytnej grece i jakim słowem najczęściej opisuje się ją w Chrześcijańskich Pismach Greckich? (Zobacz też przypis). (c) Co często oznacza w Biblii słowo agápe?

¹¹ Z drugiej strony Biblia jasno wskazuje, czym jest miłość. W pewnym słowniku podano: „Miłość można poznać jedynie po uczynkach, do których skłania” (W. E. Vine, Expository Dictionary of New Testament Words). O miłości Jehowy — ciepłym uczuciu, jakim obdarza swoje stworzenia — możemy dużo się dowiedzieć dzięki biblijnym opisom Jego czynów. Jak wspomnieliśmy wcześniej, najwspanialszym dowodem miłości Jehowy było to, że oddał za nas swojego Syna. Czy jest coś, co mogłoby powiedzieć nam o niej więcej? W następnych rozdziałach przeanalizujemy jeszcze inne jej przejawy. Dodatkową pomocą może też być przyjrzenie się użytym w Biblii słowom tłumaczonym na „miłość”. W starożytnej grece istniały cztery takie wyrazya. W Chrześcijańskich Pismach Greckich najczęściej występuje słowo agápe. Pewien słownik biblijny nazywa je „najwymowniejszym określeniem miłości, jakie można sobie wyobrazić”. Dlaczego?

¹² W Biblii słowo agápe często oznacza miłość, którą rządzą zasady. Nie jest to jedynie uczucie, jakie wzbudza w nas inna osoba. Obejmuje coś więcej, wymaga większego zaangażowania umysłu i woli. A przede wszystkim jest to miłość niesamolubna. Wróćmy na przykład do Ewangelii według Jana 3:16. Jaki „świat” Bóg pokochał tak bardzo, że dał za niego swojego jednorodzonego Syna? Świat ludzi, którzy potrzebowali odkupienia. Należy do niego mnóstwo osób, które prowadzą grzeszne życie. Czy Jehowa kocha każdą z nich jak bliskiego przyjaciela — jak kiedyś wiernego Mu Abrahama? (Jakuba 2:23). Nie, ale z miłości wyświadcza im dobro, nawet jeśli dużo Go to kosztuje. Pragnie, żeby wszyscy ludzie okazali skruchę i zmienili swoje postępowanie (2 Piotra 3:9). Wielu rzeczywiście to robi, a Bóg z radością uznaje ich wtedy za swoich przyjaciół.

13, 14. Co dowodzi, że chrześcijańska miłość często wiąże się z serdecznymi uczuciami?

¹³ Niektórzy jednak mają błędne wyobrażenie o miłości, którą w Biblii wyrażono słowem agápe. Uważają, że jest chłodna i czysto rozumowa. Tymczasem zwykle wiąże się ona z serdecznym, osobistym stosunkiem do kogoś. Na przykład Jan użył pewnej formy słowa agápe, gdy napisał: „Ojciec kocha Syna”. Czy miłość ta jest pozbawiona ciepła? Ciekawe, że gdy Jezus powiedział: „Ojciec kocha Syna”, posłużył się przy tym formą wyrazu filéo (Jana 3:35; 5:20). Jehowa często przejawia miłość mieszczącą w sobie ciepłe uczucia. Ale nigdy nie daje się zaślepić emocjom. W swojej miłości zawsze kieruje się mądrymi i sprawiedliwymi zasadami.

¹⁴ Jak się dowiedzieliśmy, wszystkie cechy Jehowy są wzniosłe i doskonałe, wszystkie pociągają nas do Niego. Ale nic nie zbliża nas do Jehowy równie mocno jak miłość. Jest to Jego najważniejszy przymiot. Skąd o tym wiemy?

„Bóg jest miłością”

15. Co Biblia mówi o miłości Jehowy i dlaczego ta wypowiedź jest wyjątkowa? (Zobacz też przypis).

¹⁵ O miłości Biblia wypowiada się inaczej niż o pozostałych głównych przymiotach Jehowy. Nie mówi, że Bóg jest mocą albo że jest sprawiedliwością czy mądrością. On przejawia te cechy, stanowi rzeczywiste ich Źródło i uzewnętrznia je w sposób niezrównany. Jednak o czwartym przymiocie powiedziano coś szczególnego: „Bóg jest miłością” (1 Jana 4:8)b. Co to oznacza?

16-18. (a) Dlaczego Biblia mówi, że „Bóg jest miłością”? (b) Dlaczego ze wszystkich stworzeń na ziemi najtrafniejszym symbolem miłości Jehowy jest człowiek?

¹⁶ W stwierdzeniu „Bóg jest miłością” nie postawiono znaku równości między Bogiem a miłością. Nie możemy przecież powiedzieć odwrotnie — „miłość jest Bogiem”. Jehowa nie jest jakąś abstrakcyjną cechą. Jest Osobą i oprócz miłości przejawia wiele innych uczuć i przymiotów. Jednak miłość przenika Go do głębi. W pewnym dziele tak skomentowano ten werset: „Miłość jest nieodłączną cechą Boga, jest istotą Jego natury”. W uproszczeniu można to ująć następująco: Moc Jehowy umożliwia Mu działanie. Sprawiedliwość i mądrość kieruje tym, co robi. Ale to miłość pobudza Go do czynu. Zawsze też jest widoczna w Jego sposobie korzystania z pozostałych przymiotów.

¹⁷ Często mówimy, że Jehowa jest uosobieniem miłości. Jeśli więc chcemy się czegoś dowiedzieć o miłości agápe, musimy poznawać samego Jehowę. Oczywiście tę piękną cechę możemy też dostrzec u ludzi. Ale dlaczego? W czasie stwarzania Jehowa powiedział, najwyraźniej do swojego Syna: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz, na nasze podobieństwo” (Rodzaju 1:26). Spośród wszystkich stworzeń na ziemi tylko ludzie potrafią świadomie okazywać miłość i w ten sposób naśladować niebiańskiego Ojca. Jak pamiętamy, Jehowa obrazowo przedstawił swoje główne cechy za pomocą różnych zwierząt. Ale na symbol miłości, swojego najważniejszego przymiotu, wybrał najwspanialsze ziemskie stworzenie — człowieka (Ezechiela 1:10).

¹⁸ Gdy więc przejawiamy niesamolubną miłość, opartą na zasadach, naśladujemy ten najważniejszy przymiot Jehowy. Apostoł Jan tak to wyraził: „My kochamy, bo Bóg pierwszy nas pokochał” (1 Jana 4:19). W jakim jednak sensie Jehowa pokochał nas pierwszy?

Jehowa wykazał inicjatywę

19. Co pobudziło Jehowę do stwarzania i dlaczego można tak powiedzieć?

¹⁹ Miłość istnieje od zawsze. Bo co skłoniło Jehowę do stwarzania? Na pewno nie samotność czy potrzeba towarzystwa. Jehowa nie jest od nikogo zależny ani niczego Mu nie brakuje. Ale kierując się miłością — przymiotem skłaniającym do działania — zapragnął podzielić się radością życia z inteligentnymi stworzeniami, które by ten dar doceniły. „Początkiem stworzenia Bożego” był Jego jednorodzony Syn (Objawienie 3:14). Następnie Jehowa posłużył się tym „mistrzowskim wykonawcą”, żeby powołać do istnienia wszystko inne, zaczynając od aniołów (Hioba 38:4, 7; Kolosan 1:16). Te potężne istoty duchowe, obdarzone wolnością, inteligencją i uczuciami, mogły teraz same utrzymywać więź ze sobą nawzajem i co najważniejsze — z Jehową Bogiem (2 Koryntian 3:17). Kochały, ponieważ wcześniej też zostały otoczone miłością.

20, 21. Jakie dowody miłości Jehowy otrzymali Adam i Ewa i jak je przyjęli?

²⁰ Podobnie było z ludźmi. Adamowi i Ewie Jehowa od samego początku okazywał miłość na różne sposoby. Każde spojrzenie na ich rajski dom, Eden, przypominało im o tym uczuciu Ojca. W Biblii czytamy: „Jehowa Bóg zasadził (...) ogród w Edenie, na wschodzie, i tam umieścił człowieka, którego ukształtował” (Rodzaju 2:8). Czy spacerowałeś kiedyś po naprawdę pięknym ogrodzie lub parku? Co cię zachwyciło najbardziej? Promienie słońca przebijające się przez liście w cienistym zakątku? Wielobarwne kobierce kwiatów? Szmer strumyka, śpiew ptaków, bzyczenie owadów? Może cudowny zapach drzew, owoców i kwiatów? A jednak żaden współczesny park nie dorównuje Edenowi. Dlaczego?

²¹ Tamten ogród został zasadzony przez samego Jehowę! Musiał więc być bajecznie piękny. Jego drzewa zachwycały wyglądem i wybornymi owocami. Był dobrze nawodniony, przestronny i żyły w nim najróżniejsze gatunki zwierząt. Dlatego Adam i Ewa — którzy na dodatek mieli ciekawe zajęcie i doskonałe towarzystwo — mogli się cieszyć pełnią szczęścia. Jehowa pierwszy ich pokochał i mieli wszelkie powody, żeby to uczucie odwzajemnić. Jednak tego nie zrobili. Zamiast z miłością podporządkować się niebiańskiemu Ojcu, samolubnie się zbuntowali (Rodzaju, rozdział 2).

22. Jak reakcja Jehowy na bunt w Edenie pokazuje, że Jego miłość jest lojalna?

²² Niewątpliwie był to dla Jehowy bolesny cios! Ale czy przestał On kochać ludzi? W żadnym wypadku! „Jego lojalna miłość trwa wiecznie” (Psalm 136:1). Dlatego natychmiast postanowił, że odkupi wszystkich potomków Adama i Ewy, którzy będą mieli właściwe nastawienie serca. Jak się już dowiedzieliśmy, dużo Go to kosztowało, bo dał na ofiarę swojego ukochanego Syna (1 Jana 4:10).

23. Co między innymi sprawia, że Jehowa jest „szczęśliwym Bogiem”, i jaką ważną sprawę omówimy w następnym rozdziale?

²³ Widzimy więc, że w przejawianiu miłości do ludzi Jehowa od samego początku wykazuje inicjatywę. Na niezliczone sposoby dowiódł, że „pierwszy nas pokochał”. A ponieważ miłość jednoczy i przysparza radości, nic dziwnego, że Jehowę nazwano „szczęśliwym Bogiem” (1 Tymoteusza 1:11). Nasuwa się jednak ważne pytanie: Czy Jehowa kocha każdego z nas indywidualnie? Omówimy to w następnym rozdziale.