‛Postępujmy sprawiedliwie, chodząc z Bogiem’

1-3. (a) Dlaczego mamy wobec Jehowy dług wdzięczności? (b) Czego nasz kochający Wybawca od nas wymaga?

WYOBRAŹ sobie, że znajdujesz się na tonącym statku. Tracisz resztki nadziei, gdy nagle zjawia się ratownik. Zabiera cię w bezpieczne miejsce i mówi: „Już dobrze, już po wszystkim”. Co za ulga! Czy nie jesteś mu wdzięczny? Przecież uratował ci życie.

² Przykład ten w pewnym stopniu pokazuje, co zrobił dla nas Jehowa. Bez wątpienia mamy wobec Niego dług wdzięczności, bo dostarczył okup, żeby nas wyratować z sideł grzechu i śmierci. Czujemy się bezpieczni, wiedząc, że dopóki wierzymy w tę drogocenną ofiarę, dostępujemy przebaczenia grzechów i możemy ufnie wyczekiwać bezkresnej przyszłości (1 Jana 1:7; 4:9). Z rozdziału 14 tej książki dowiedzieliśmy się, że okup jest najwspanialszym dowodem miłości i sprawiedliwości Boga. Jak powinniśmy Mu się odwzajemnić?

³ Musimy przeanalizować, czego nasz kochający Wybawca sobie życzy. Poinformował nas o tym za pośrednictwem proroka Micheasza: „On ci powiedział, człowieku, co jest dobre. A czego Jehowa od ciebie wymaga? Jedynie tego, żebyś postępował sprawiedliwie, wysoko cenił lojalność i był skromny, chodząc ze swoim Bogiem” (Micheasza 6:8). Zwróćmy uwagę, że Jehowa oczekuje od nas między innymi tego, żebyśmy ‛postępowali sprawiedliwie’. Jak możemy to robić?

Dążmy do „prawdziwej prawości” i sprawiedliwości

4. Skąd wiemy, że Jehowa oczekuje, żebyśmy żyli zgodnie z Jego sprawiedliwymi zasadami?

⁴ Jehowa pragnie, żebyśmy przestrzegali w życiu Jego norm dobra i zła. A ponieważ są one sprawiedliwe i prawe, trzymanie się ich oznacza dążenie do sprawiedliwości i prawości. „Uczcie się wyświadczać dobro, postępujcie sprawiedliwie” — czytamy w Księdze Izajasza 1:17. Słowo Boże zachęca nas również do ‛szukania prawości’ (Sofoniasza 2:3). Oprócz tego nawołuje, żebyśmy ‛włożyli na siebie nową osobowość, stworzoną w zgodzie z wolą Bożą i odzwierciedlającą prawdziwą prawość’ (Efezjan 4:24). Taka prawdziwa prawość czy też prawdziwa sprawiedliwość skłania nas do wystrzegania się przemocy, nieczystości i niemoralności, które kalają to, co święte (Psalm 11:5; Efezjan 5:3-5).

5, 6. (a) Dlaczego trzymanie się zasad Jehowy nie jest dla nas ciężarem? (b) Jak Biblia wskazuje, że dążenie do prawości i sprawiedliwości wymaga nieustannych wysiłków?

⁵ Czy przestrzeganie sprawiedliwych zasad Jehowy jest dla nas ciężarem? Nic podobnego. Jeśli w sercu czujemy się blisko związani z Jehową, nie uważamy Jego wymagań za ciężar. Kochamy naszego Boga oraz wszystko, co On sobą reprezentuje, dlatego pragniemy żyć tak, żeby Mu się podobać (1 Jana 5:3). Jak pamiętamy, Jehowa „kocha prawe uczynki” (Psalm 11:7). Jeżeli naprawdę mamy wzorować się na Jego sprawiedliwości i prawości, musimy kochać to, co On kocha, i nienawidzić tego, czego On nienawidzi (Psalm 97:10).

⁶ Ponieważ jesteśmy niedoskonali, niełatwo nam dążyć do prawości i sprawiedliwości. Musimy ‛zrzucić z siebie starą osobowość’ z typowymi dla niej grzesznymi praktykami i ‛włożyć na siebie nową’, która — jak mówi Biblia — „pod wpływem dokładnej wiedzy wciąż się odnawia” (Kolosan 3:9, 10). Słowa „wciąż się odnawia” wskazują, że praca nad nową osobowością to czynność ciągła, wymagająca nieustannego wysiłku. Bez względu na to, jak bardzo się staramy postępować właściwie, z powodu swojej grzesznej natury nieraz „potykamy się” w myślach, słowach lub czynach (Jakuba 3:2, przypis; Rzymian 7:14-20).

7. Jak powinniśmy patrzeć na swoje niepowodzenia w dążeniu do prawości i sprawiedliwości?

⁷ Jak powinniśmy patrzeć na swoje niepowodzenia w dążeniu do prawości i sprawiedliwości? Nie chcemy oczywiście pomniejszać znaczenia grzechu. Ale też nigdy nie możemy się poddawać i myśleć, że z powodu swoich niedociągnięć nie nadajemy się na sług Jehowy. Ludziom, którzy okazują szczerą skruchę, Bóg życzliwie umożliwia odzyskanie Jego uznania. Zwróćmy uwagę na pokrzepiające słowa apostoła Jana: ‛Piszę to do was, żebyście nie popełnili grzechu’. Ale zaraz realistycznie dodaje: „Gdyby jednak ktoś popełnił grzech [z powodu odziedziczonej niedoskonałości], to u Ojca mamy pomocnika — Jezusa Chrystusa” (1 Jana 2:1). Jehowa zadbał więc, żebyśmy dzięki ofierze okupu mogli — mimo grzesznej natury — pełnić dla Niego służbę godną przyjęcia. Czy ze względu na to nie pragniemy ze wszystkich sił zabiegać o Jego uznanie?

Sprawiedliwość Boża a dobra nowina

8, 9. Jak głoszenie dobrej nowiny świadczy o sprawiedliwości Jehowy?

⁸ Możemy ‛postępować sprawiedliwie’, wzorując się na sprawiedliwości Boga, gdy gorliwie uczestniczymy w głoszeniu dobrej nowiny o Jego Królestwie. Ale jaki związek sprawiedliwość Jehowy ma z dobrą nowiną?

⁹ Jehowa nie usunie obecnego złego świata bez wcześniejszego ostrzeżenia. Kiedy Jezus zapowiadał, co nastąpi w czasie końca, oświadczył: „Najpierw wszystkim narodom musi być głoszona dobra nowina” (Marka 13:10; Mateusza 24:3). Słowo „najpierw” wskazuje, że po ogólnoświatowej kampanii kaznodziejskiej rozegrają się jeszcze inne wydarzenia. Należy do nich zapowiedziany „wielki ucisk”, który przyniesie zagładę ludziom niegodziwym i utoruje drogę sprawiedliwemu nowemu światu (Mateusza 24:14, 21, 22). Nikt więc nie zarzuci Jehowie niesprawiedliwego potraktowania takich ludzi. Ponieważ wciąż ich ostrzega, cały czas mają okazję się zmienić i uniknąć zagłady (Jonasza 3:1-10).

10, 11. Jak odzwierciedlamy sprawiedliwość Bożą, kiedy głosimy dobrą nowinę?

¹⁰ Jak w dziele głoszenia dobrej nowiny możemy pokazywać, że naśladujemy sprawiedliwość Bożą? Przede wszystkim robimy, co tylko możemy, żeby również inni zostali wybawieni. Powróćmy do przykładu z tonącym statkiem. Gdybyś już był bezpieczny w szalupie ratunkowej, na pewno chciałbyś pomóc pozostałym rozbitkom, którzy są jeszcze w wodzie. Tak samo musimy podać rękę osobom pogrążonym w odmętach tego złego świata. To prawda, że wielu odrzuca to, co głosimy. Ale dopóki Jehowa okazuje cierpliwość, mamy obowiązek im pomagać, żeby mogli ‛zdobyć się na skruchę’ i oczekiwać wybawienia (2 Piotra 3:9).

¹¹ Głosząc wszystkim dobrą nowinę, odzwierciedlamy sprawiedliwość Bożą w jeszcze inny ważny sposób: przejawiamy bezstronność. Jak wiemy, „Bóg nie jest stronniczy. Jego uznaniem cieszy się każdy, kto się Go boi i czyni to, co właściwe, bez względu na to, z jakiego pochodzi narodu” (Dzieje 10:34, 35). Jeżeli chcemy naśladować tę sprawiedliwość, to nie możemy kierować się uprzedzeniami. Powinniśmy dzielić się dobrą nowiną z drugimi niezależnie od ich narodowości, statusu społecznego czy stanu majątkowego. Robiąc tak, wszystkim dajemy sposobność poznania i przyjęcia dobrej nowiny (Rzymian 10:11-13).

Nasz stosunek do innych

12, 13. (a) Dlaczego nie powinniśmy pochopnie osądzać drugich? (b) Co oznacza rada Jezusa, żeby ‛przestać osądzać’ i ‛przestać potępiać’? (Zobacz też przypis).

¹² ‛Postępujemy sprawiedliwie’ również wtedy, gdy traktujemy drugich tak, jak Jehowa nas traktuje. Bardzo łatwo jest mieć krytyczne nastawienie — wytykać innym błędy i podawać w wątpliwość ich pobudki. Ale czy ktoś z nas chciałby, żeby w taki bezduszny sposób Jehowa oceniał nasze pobudki i niedociągnięcia? Na szczęście On tak nie robi. Psalmista napisał: „Jah, gdybyś zważał na przewinienia, to kto, Jehowo, by się ostał?” (Psalm 130:3). Czy nie jesteśmy wdzięczni sprawiedliwemu i miłosiernemu Bogu, że nie skupia się na naszych wadach? (Psalm 103:8-10). Jak wobec tego sami powinniśmy się odnosić do drugich?

¹³ Jeżeli rozumiemy, że sprawiedliwość Boga jest pełna miłosierdzia, nie będziemy pochopnie osądzać innych w sprawach, które w gruncie rzeczy nas nie dotyczą albo nie mają większego znaczenia. W Kazaniu na Górze Jezus ostrzegł: „Przestańcie osądzać, żebyście sami nie byli osądzeni” (Mateusza 7:1). Według relacji Łukasza dodał jeszcze: „Przestańcie potępiać, a na pewno nie będziecie potępieni” (Łukasza 6:37)a. Jak widać, zdawał sobie sprawę, że niedoskonali ludzie są skłonni do surowego osądzania innych. Dlatego wezwał wszystkich słuchaczy, którzy mieli taki zwyczaj, żeby już tego nie robili.

14. Z jakich powodów musimy ‛przestać osądzać’ innych?

¹⁴ Dlaczego musimy ‛przestać osądzać’ innych? Przede wszystkim dlatego, że nie zostaliśmy do tego upoważnieni. Uczeń Jakub przypomina: „Jest tylko jeden Prawodawca i Sędzia” — Jehowa. W związku z tym otwarcie pyta: „Kim jesteś, żebyś osądzał bliźniego?” (Jakuba 4:12; Rzymian 14:1-4). Poza tym z powodu grzesznej natury łatwo możemy dokonać złej oceny. Nieraz wpływają na to nasze uczucia i nastawienie, na przykład uprzedzenia, urażona duma, zazdrość czy zbytnia pewność siebie. Mamy też inne braki. Pamiętając o tym, nie będziemy doszukiwać się błędów u drugich. Nie potrafimy czytać w sercach naszych braci ani nie znamy dokładnie ich sytuacji. Kim więc jesteśmy, żeby przypisywać im złe pobudki lub krytykować ich udział w służbie dla Boga? O wiele lepiej jest naśladować Jehowę i dopatrywać się w nich zalet, a nie wad!

15. Jakie słowa i zachowanie są niedopuszczalne wśród czcicieli Boga i dlaczego?

¹⁵ A jak to ma wyglądać w rodzinie? Z przykrością trzeba powiedzieć, że w dzisiejszym świecie ludzie bywają najsurowiej oceniani tam, gdzie powinni zaznawać spokoju i czuć się bezpiecznie — we własnym domu. Często słyszy się o agresywnych mężach, żonach lub rodzicach, którzy słowami albo czynami nieustannie znęcają się nad najbliższymi. Ale wśród czcicieli Boga nie ma miejsca na złośliwe uwagi, zjadliwą ironię ani przemoc (Efezjan 4:29, 31; 5:33; 6:4). Wezwanie Jezusa, żeby ‛przestać osądzać’ i ‛przestać potępiać’, obowiązuje też wtedy, gdy jesteśmy w domu. Pamiętajmy, że sprawiedliwe postępowanie to traktowanie innych tak, jak Jehowa nas traktuje. A On nigdy nie obchodzi się z nami szorstko ani okrutnie. Przeciwnie, dla tych, którzy Go kochają, „jest bardzo tkliwy w uczuciach” (Jakuba 5:11, przypis). To naprawdę wspaniały wzór do naśladowania!

Starsi usługujący „na rzecz sprawiedliwości”

16, 17. (a) Czego Jehowa oczekuje od starszych zboru? (b) Jak należy postąpić z grzesznikiem, który nie okazuje szczerej skruchy, i dlaczego?

¹⁶ Wszyscy musimy ‛postępować sprawiedliwie’, ale szczególnie są do tego zobowiązani chrześcijańscy starsi. Zwróćmy uwagę na proroczy opis „książąt”, czyli starszych, zawarty w Księdze Izajasza: „Oto król będzie panował na rzecz prawości, a książęta będą sprawować władzę na rzecz sprawiedliwości” (Izajasza 32:1). Jehowa oczekuje więc od nich, że będą działać w interesie sprawiedliwości. Jak mogą to robić?

¹⁷ Ci duchowo usposobieni mężczyźni wiedzą, że sprawiedliwość nakazuje dbać o czystość zboru. Dlatego czasem muszą rozpatrywać poważne wykroczenia. Pamiętają wtedy, że gdy to tylko możliwe, sprawiedliwość Boża wymaga okazania miłosierdzia. Starają się więc pobudzić grzesznika do szczerej skruchy. A jeśli ten mimo ich starań nie chce jej okazać? W takim wypadku Słowo Jehowy zobowiązuje ich do podjęcia zdecydowanego i w pełni sprawiedliwego działania: „Usuńcie niegodziwego spośród siebie”. Oznacza to, że muszą usunąć go ze zboru (1 Koryntian 5:11-13; 2 Jana 9-11). Robią to ze smutkiem, ale rozumieją, że krok taki jest konieczny, żeby chronić zbór pod względem moralnym i duchowym. Nie tracą jednak nadziei, że grzesznik kiedyś ‛się opamięta’ i powróci (Łukasza 15:17, 18).

18. O czym pamiętają starsi zboru, udzielając innym biblijnych rad?

¹⁸ Działanie w interesie sprawiedliwości polega również na udzielaniu w razie potrzeby biblijnych rad. Starsi rzecz jasna nie doszukują się u innych błędów. Nie uważają też, że przy każdej okazji powinni ich pouczać. Niekiedy jednak ktoś ze współwyznawców „zrobi fałszywy krok, a nie zdaje sobie z tego sprawy”. Starsi pamiętają, że sprawiedliwość Boża nie jest bezduszna ani okrutna, dlatego próbują „go skorygować w duchu łagodności” (Galatów 6:1). Nie robią tego w gniewie ani szorstko. Przeciwnie, udzielają mu życzliwych rad, które mogą go zachęcić. Nawet gdy muszą błądzącego stanowczo upomnieć — jednoznacznie pokazać mu skutki niemądrego postępowania — nie zapominają, że jest owcą Jehowy (Łukasza 15:7)b. Jeśli takie rady czy napomnienia wypływają z miłości i w tym duchu są udzielane, to zapewne prędzej spełnią swój cel.

19. Jakie decyzje muszą podejmować starsi i na czym je opierają?

¹⁹ Starsi często podejmują decyzje mające wpływ na współwyznawców. Na przykład co jakiś czas spotykają się, żeby rozważyć kwalifikacje braci, których można by zalecić do usługiwania w zborze w roli starszych lub sług pomocniczych. Wiedzą, jak ważna jest przy tym bezstronność. Kierują się więc wymaganiami Bożymi, a nie własnymi odczuciami. W ten sposób pokazują, że ich postępowanie jest całkowicie wolne od „uprzedzeń czy stronniczości” (1 Tymoteusza 5:21).

20, 21. (a) Jakie wysiłki podejmują starsi i dlaczego? (b) Jak starsi mogą pomagać przygnębionym?

²⁰ Starsi naśladują sprawiedliwość Bożą w jeszcze inny sposób. Gdy Izajasz zapowiedział ich usługiwanie „na rzecz sprawiedliwości”, dodał: „Każdy z nich będzie jak schronienie przed wiatrem i kryjówka przed deszczową nawałnicą, jak strumienie wody w bezwodnej krainie, jak cień masywnej skały w spieczonej ziemi” (Izajasza 32:1, 2). Starsi nie szczędzą więc starań, żeby pocieszać i umacniać współwyznawców.

²¹ Z powodu mnóstwa przytłaczających problemów obecnie wiele osób potrzebuje zachęt. Starsi, jak możecie pomagać przygnębionym? (1 Tesaloniczan 5:14). Wysłuchujcie ich, okazując im empatię (Jakuba 1:19). Niewykluczone, że chcieliby podzielić się z kimś zaufanym ‛troską, która przytłacza ich serce’ (Przysłów 12:25). Upewniajcie ich, że są mile widziani, cenieni i kochani — przez Jehowę oraz przez braci i siostry (1 Piotra 1:22; 5:6, 7). Poza tym módlcie się z nimi i za nich. Żarliwa modlitwa starszego może kogoś takiego bardzo pokrzepić (Jakuba 5:14, 15). Wasze życzliwe wsparcie udzielane przygnębionym niewątpliwie nie ujdzie uwagi Boga sprawiedliwości.

22. Jak możemy wzorować się na sprawiedliwości Jehowy i jaki będzie tego rezultat?

²² Wzorując się na sprawiedliwości Jehowy, coraz bardziej się do Niego zbliżamy. Przymiot ten naśladujemy, jeśli trzymamy się prawych zasad Bożych, dzielimy się z ludźmi ratującą życie dobrą nowiną i chętnie dopatrujemy się w innych dobra, a nie zła. Wy, starsi, odzwierciedlacie sprawiedliwość Bożą, gdy strzeżecie czystości zboru, udzielacie budujących rad z Biblii, podejmujecie bezstronne decyzje i podnosicie na duchu przygnębionych. Jehowa musi się bardzo cieszyć, kiedy patrzy z nieba na swoich sług, którzy ze wszystkich sił starają się ‛postępować sprawiedliwie, gdy z Nim chodzą’.