„Święty, święty, święty jest Jehowa”

1, 2. Jaką wizję otrzymał prorok Izajasz i czego dowiadujemy się z niej o Jehowie?

IZAJASZ zobaczył coś, co wzbudziło w nim szacunek, podziw i lęk — wizję od Boga. Była niezwykle realistyczna. Później napisał, że ‛ujrzał Jehowę siedzącego na wyniosłym tronie, a końce Jego szaty wypełniały świątynię’ — wielką świątynię jerozolimską (Izajasza 6:1, 2).

² Ogromne wrażenie wywarło na Izajaszu również to, co usłyszał — śpiew tak donośny, że cała świątynia drżała w posadach. Chór serafów, stworzeń duchowych zajmujących wysoką pozycję, obwieszczał proste, lecz majestatyczne słowa: „Święty, święty, święty jest Jehowa, Bóg Zastępów! Cała ziemia pełna jest Jego chwały!” (Izajasza 6:3, 4). Trzykrotne powtórzenie wyrazu „święty” miało go szczególnie uwypuklić. I słusznie, bo Jehowa jest święty w najwyższym stopniu (Objawienie 4:8). Kładzie na to nacisk cała Biblia. Zawiera ona setki wersetów, w których imię Boże występuje razem ze słowami „święty” lub „świętość”.

3. Jak pod wpływem błędnych poglądów na świętość wielu odwraca się od Jehowy, zamiast się do Niego zbliżyć?

³ Tak więc jedną z najważniejszych rzeczy, które zdaniem Jehowy powinniśmy rozumieć, jest Jego świętość. Tymczasem często samo to pojęcie działa na ludzi odpychająco. Niektórzy mylą świętość z wyniosłością lub ze świętoszkowatością. Z kolei ci, którzy oceniają siebie krytycznie, są nią onieśmieleni. Obawiają się, że nigdy nie będą godni zbliżyć się do takiego świętego Boga. Dlatego wielu się od Niego odwraca. To bardzo smutne, bo w gruncie rzeczy świętość Boga powinna ich do Niego przyciągać. Dlaczego? Zanim odpowiemy na to pytanie, omówimy najpierw, czym jest prawdziwa świętość.

Czym jest świętość?

4, 5. (a) Czym jest, a czym nie jest świętość? (b) Z jakich dwóch ważnych powodów Jehowa jest „oddzielony”?

⁴ To, że Bóg jest święty, wcale nie oznacza, że jest wyniosły, pyszny lub pełen pogardy dla innych. Przeciwnie, On nienawidzi takich cech (Przysłów 16:5; Jakuba 4:6). Jak więc rozumieć słowo „święty”? W biblijnym języku hebrajskim wywodzi się ono od terminu tłumaczonego na „oddzielony”. W sensie religijnym odnosi się do tego, co zostało „oddzielone” od codziennego użytku i uznane za święte. Wyraźnie kryje w sobie również myśl o czystości. W jakim więc znaczeniu święty jest Jehowa? Czy jest „oddzielony” od niedoskonałych ludzi — daleki nam wszystkim?

⁵ W żadnym wypadku. Jehowa, „Święty Izraela”, zapewnił swój lud, że przebywa „pośród” niego, chociaż był on grzeszny (Izajasza 12:6; Ozeasza 11:9). A więc świętość Jehowy wcale Go od nas nie odsuwa. Wobec tego pod jakim względem jest On „oddzielony”? W grę wchodzą dwie istotne sprawy. Po pierwsze, jest „oddzielony” od całego stworzenia, bo tylko Jego można nazwać Najwyższym i tylko On odznacza się czystością absolutną (Psalm 40:5; 83:18). Po drugie, jest całkowicie „oddzielony” od wszelkiego grzechu. Myśl ta bardzo nas pokrzepia. Dlaczego?

6. Dlaczego pokrzepia nas świadomość, że Jehowa jest całkowicie „oddzielony” od grzechu?

⁶ Żyjemy w świecie, w którym prawdziwa świętość należy do rzadkości. Wszystko, co ma związek z niewiernym Bogu społeczeństwem ludzkim, jest w jakiś sposób skażone, skalane grzechem i niedoskonałością. Każdy z nas musi też walczyć z własną skłonnością do grzechu. I każdemu grozi w tej walce porażka, gdy przestanie czuwać (Rzymian 7:15-25; 1 Koryntian 10:12). Natomiast Jehowie nic takiego nie grozi. Nie ma On nic wspólnego z grzechem, dlatego nigdy nawet w najmniejszym stopniu nie będzie nim skalany. Utwierdza nas to w przekonaniu, że jest idealnym Ojcem, i oznacza, że możemy Mu bezgranicznie ufać. W odróżnieniu od wielu grzesznych ludzkich ojców Jehowa nigdy się nie zdemoralizuje ani nie zacznie wyrządzać krzywdy. Jego świętość sprawia, że jest to zupełnie niemożliwe. Czasem nawet na nią przysięgał, bo nie istnieje nic bardziej godnego zaufania (Amosa 4:2). Czy to nie podnosi nas na duchu?

7. Dlaczego można powiedzieć, że świętość jest nieodłączną cechą Jehowy?

⁷ Świętość należy do nieodłącznych cech Jehowy. Co to oznacza? Oto przykład: Kiedy mówimy o czymś ludzkim, od razu nasuwa nam się myśl, że chodzi o coś niedoskonałego. Niedoskonałość stanowi wrodzoną cechę człowieka i odbija się na wszystkich jego działaniach. Zupełnie inaczej ma się rzecz z Jehową, który natychmiast kojarzy nam się ze świętością. Rzeczywiście, jest On święty w najwyższym stopniu. Wszystko, co z Nim związane, jest czyste, prawe i prostolinijne. Dlatego nie poznamy Go w pełni, jeśli nie zrozumiemy, co tak naprawdę kryje w sobie słowo „święty”.

„Jehowa jest święty”

8, 9. Co dowodzi, że Jehowa pomaga niedoskonałym ludziom osiągnąć względną świętość?

⁸ Ponieważ Jehowa jest uosobieniem świętości, słusznie można powiedzieć, że jest Źródłem wszelkich jej przejawów. Nie rezerwuje tej bezcennej cechy wyłącznie dla siebie, ale szczodrze obdarza nią innych. Gdy za pośrednictwem anioła rozmawiał z Mojżeszem, nawet ziemia przy płonącym krzewie stała się święta (Wyjścia 3:5).

⁹ Czy więc z pomocą Jehowy niedoskonali ludzie mogą stać się święci? Do pewnego stopnia tak. Izraelitom Bóg zapowiedział, że będą mogli zostać „świętym narodem” (Wyjścia 19:6). Dał im czystą, świętą religię. Dlatego w Prawie Mojżeszowym wielokrotnie nawiązano do świętości. Arcykapłan nosił na przedniej stronie zawoju lśniącą złotą płytkę, na której wszyscy widzieli wyryty napis: „Jehowa jest święty” (Wyjścia 28:36). To znaczy, że ich religia i życie codzienne miały się wyróżniać wyjątkową czystością. Jehowa polecił im: „Macie być święci, ponieważ ja, Jehowa, wasz Bóg, jestem święty” (Kapłańska 19:2). Dopóki Izraelici trzymali się rad Bożych tak dalece, jak to możliwe dla niedoskonałych ludzi, byli do pewnego stopnia święci.

10. Jak świętość odróżniała starożytnych Izraelitów od sąsiednich narodów?

¹⁰ Ten nacisk na świętość zdecydowanie odróżniał religię Izraelitów od kultów sąsiednich narodów. Czciły one bogów, których samo istnienie było kłamstwem i których przedstawiano jako okrutnych, chciwych i rozwiązłych. Nie było w nich ani odrobiny świętości. Ludzie, którzy oddawali cześć takim bóstwom, też nie mogli być święci. Dlatego Jehowa ostrzegł swoich sług, żeby trzymali się z dala od tych narodów oraz ich ohydnych praktyk religijnych (Kapłańska 18:24-28; 1 Królów 11:1, 2).

11. Jak świętość niebiańskiej części organizacji Jehowy odzwierciedlają: (a) aniołowie? (b) serafowie? (c) Jezus?

¹¹ Starożytny Izrael — wybrany naród Jehowy — w najlepszym wypadku mógł być tylko słabym odbiciem świętości niebiańskiej części organizacji Bożej. Miliony istot duchowych, które lojalnie służą Bogu, nazwano „miriadami świętych aniołów” (Powtórzonego Prawa 33:2; Judy 14). W doskonały sposób odzwierciedlają one nieskazitelne piękno Jego świętości. Przypomnijmy sobie serafów, których zobaczył w wizji Izajasz. Słowa ich pieśni wskazują, że te potężne istoty duchowe odgrywają ważną rolę w ogłaszaniu świętości Jehowy w całym wszechświecie. Ale wszystkie je przewyższa jedno stworzenie duchowe — jednorodzony Syn Boży. Jezus odzwierciedla świętość Jehowy w najdoskonalszy sposób. Słusznie jest znany jako „Święty Boży” (Jana 6:68, 69).

Święte imię, święty duch

12, 13. (a) Dlaczego imię Boże słusznie nazwano świętym? (b) Dlaczego imię Boże musi być uświęcone?

¹² A co z imieniem Boga? Jak się dowiedzieliśmy z rozdziału 1, nie jest ono zwykłym tytułem czy określeniem, które Go po prostu identyfikuje. To imię reprezentuje Jehowę Boga wraz ze wszystkimi Jego przymiotami. Dlatego Biblia mówi, że ono również „jest święte” (Izajasza 57:15). Za bluźnierstwo przeciwko niemu Prawo Mojżeszowe przewidywało karę śmierci (Kapłańska 24:16). Zwróćmy też uwagę, co Jezus postawił na pierwszym miejscu w modlitwie: „Nasz Ojcze w niebie, niech będzie uświęcone Twoje imię” (Mateusza 6:9). Uświęcić coś to uczynić to świętym i otaczać czcią. Ale po co czynić świętym coś już tak czystego, jak imię Boga?

¹³ Święte imię Boże zostało zniesławione kłamstwami i oszczerstwami. W Edenie Szatan przedstawił Jehowę w fałszywym świetle i zasugerował, że jest On niesprawiedliwym Władcą (Rodzaju 3:1-5). Od tamtej pory Szatan rządzi światem całkowicie pozbawionym świętości i dba o to, żeby kłamstwa o Bogu się rozpowszechniały (Jana 8:44; 12:31; Objawienie 12:9). Różne religie dają do zrozumienia, że Bóg jest despotyczny, niedostępny i okrutny. Twierdzą, że mają Jego poparcie w czasie krwawych wojen. Jego cudowne dzieła stwórcze ludzie często przypisują ślepemu przypadkowi czy ewolucji. Imię Boże rzeczywiście jest złośliwie oczerniane. Musi więc być uświęcone — musi odzyskać należną mu chwałę. Wyczekujemy dnia, gdy Jehowa na zawsze oczyści swoje imię z wszelkich zarzutów. Dokona tego za pośrednictwem swojego Królestwa, w którym panuje Jego Syn. Z radością uczestniczymy we wszystkim, co służy temu wspaniałemu celowi.

14. Dlaczego duch Boży jest nazywany świętym i dlaczego bluźnierstwo przeciw niemu to niezwykle poważna sprawa?

¹⁴ Jest jeszcze coś innego nierozerwalnie związanego z Jehową, co prawie zawsze bywa nazywane świętym. Chodzi o Jego ducha, czyli Jego czynną siłę (Rodzaju 1:2). Jehowa używa tej niezrównanej siły do realizowania swoich zamiarów. Wszystko robi w sposób święty i czysty, dlatego Jego czynna siła słusznie jest nazywana duchem świętym (Łukasza 11:13; Rzymian 1:4). Bluźnierstwo przeciw temu duchowi — obejmujące rozmyślne przeciwstawianie się zamiarom Jehowy — to niewybaczalny grzech (Marka 3:29).

Dlaczego świętość Jehowy nas do Niego przyciąga

15. Dlaczego lęk jest stosowną reakcją na świętość Jehowy i na czym on polega?

¹⁵ Nietrudno więc zrozumieć, dlaczego w Biblii wskazano, że świętość Boga przejmuje człowieka lękiem. Na przykład w Psalmie 99:3 czytamy: „Niech wysławiają (...) Twoje wielkie imię, bo budzi lęk i podziw i jest święte”. Nie chodzi tu o chorobliwy strach, ale o głęboki respekt w najszlachetniejszej formie. Uczucie to jest stosowne, skoro Bóg tak bardzo góruje nad nami swoją wspaniałą świętością — świętością absolutnie nieskazitelną. Ale nie powinna nas ona onieśmielać. Przeciwnie, jeśli wyrobimy sobie na nią właściwy pogląd, zapragniemy zbliżyć się do Boga. Dlaczego?

16. (a) Jaki związek ma świętość z pięknem? Podaj przykład. (b) Jak opisy wizji ukazujących Jehowę nawiązują do czystości i blasku światła?

¹⁶ Przede wszystkim w Biblii powiązano świętość z pięknem. W Księdze Izajasza 63:15 przedstawiono niebo jako „wzniosłe miejsce pobytu [Boga], święte i pełne chwały [lub „piękne”, przypis]”. Piękno nas pociąga. Przyjrzyjmy się chociażby ilustracji na stronie 33. Czy nie urzeka nas ten zakątek? Ale właściwie dlaczego? Widać tu krystaliczną wodę. Czyste jest też powietrze, o czym świadczy błękitne niebo i krajobraz przesycony światłem. Gdyby jednak coś się tu zmieniło — gdyby strumyk wypełniały śmieci, gdyby na drzewach i skałach były wymalowane graffiti, a w powietrzu wisiał smog — miejsce to nie przyciągałoby nas, ale odpychało. Piękno kojarzy nam się przecież z czymś czystym, pełnym blasku. W ten sam sposób można scharakteryzować świętość Jehowy. Nic dziwnego, że tak fascynują nas opisy wizji, w których ukazano Jego Osobę! Piękno naszego świętego Boga i Jego chwała są jak lśnienie światła, jak migotanie drogich kamieni, jak płomień ognia lub blask najczystszych metali szlachetnych (Ezechiela 1:25-28; Objawienie 4:2, 3).

17, 18. (a) Jaki wpływ początkowo wywarła na Izajasza omawiana wizja? (b) Jak Jehowa posłużył się serafem, żeby pocieszyć Izajasza, i jakie to miało znaczenie?

¹⁷ Czy ze względu na świętość Boga nie czujemy się mało znaczący? Oczywiście. Przecież w porównaniu z Nim rzeczywiście niewiele znaczymy, i to mówiąc bardzo delikatnie. Ale czy miałoby to nas do Niego zrażać? Zwróćmy uwagę, jak zareagował Izajasz, gdy usłyszał serafów wychwalających świętość Jehowy: „Biada mi! Teraz na pewno umrę, bo jestem człowiekiem o nieczystych wargach i mieszkam wśród ludzi o nieczystych wargach, a moje oczy ujrzały Króla, samego Jehowę, Boga Zastępów” (Izajasza 6:5). Nieskończona świętość Jehowy przypomniała Izajaszowi, jaki jest grzeszny i niedoskonały. Początkowo był tym przybity. Ale Jehowa nie pozostawił go w takim stanie.

¹⁸ Proroka natychmiast pocieszył jeden z serafów. W jaki sposób? Zbliżył się do ołtarza, wziął stamtąd węgielek i dotknął nim ust Izajasza. Może się to wydawać bardziej bolesne niż pokrzepiające. Pamiętajmy jednak, że była to pełna symboli wizja. Izajasz, wierny Żyd, doskonale wiedział o codziennym składaniu na ołtarzu w świątyni ofiar przebłagalnych za grzechy. Seraf więc życzliwie przypomniał mu, że choć ma „nieczyste wargi”, czyli jest niedoskonały, w oczach Bożych może stać się czystya. Jehowa był gotowy uznać niedoskonałego, grzesznego człowieka za świętego — przynajmniej w pewnym stopniu (Izajasza 6:6, 7).

19. W jakim sensie możemy być święci mimo niedoskonałości?

¹⁹ Tak samo jest dzisiaj. Wszystkie ofiary składane na ołtarzu w Jerozolimie były tylko zapowiedzią czegoś większego: jednej doskonałej ofiary, złożonej przez Jezusa Chrystusa w roku 33 n.e. (Hebrajczyków 9:11-14). Gdy szczerze żałujemy za swoje grzechy, korygujemy niewłaściwe postępowanie i wierzymy w tę ofiarę — uzyskujemy przebaczenie (1 Jana 2:2). Nas też Bóg może uznać za czystych. W związku z tym apostoł Piotr przypomina: „Jest (...) napisane: ‚Macie być święci, ponieważ ja jestem święty’” (1 Piotra 1:16). Zauważmy: Jehowa nie powiedział, że mamy być równie święci jak On. Nigdy nie wymaga od nas rzeczy niemożliwych (Psalm 103:13, 14). Mówi natomiast, żebyśmy byli święci, ponieważ On jest święty. Będąc „Jego kochanymi dziećmi”, staramy się Go naśladować najlepiej, jak potrafimy, mimo swojej niedoskonałości (Efezjan 5:1). Tak więc dążenie do świętości jest procesem ciągłym. Rozwijając się pod względem duchowym, dzień po dniu ‛dążymy do pełnej świętości’ (2 Koryntian 7:1).

20. (a) Dlaczego zrozumienie, że możemy być czyści w oczach naszego świętego Boga, jest takie ważne? (b) Jak zareagował Izajasz, kiedy się dowiedział, że za jego grzechy dokonano przebłagania?

²⁰ Jehowa kocha to, co prawe i czyste, a nienawidzi grzechu (Habakuka 1:13). Ale nie czuje nienawiści do nas. Dopóki patrzymy na grzech tak jak On — czyli nienawidzimy zła, a kochamy dobro — i staramy się naśladować doskonały wzór Chrystusa Jezusa, przebacza nasze przewinienia (Amosa 5:15; 1 Piotra 2:21). Zrozumienie, że możemy być czyści w oczach naszego świętego Boga, ma dla nas ogromne znaczenie. Jak pamiętamy, świętość Jehowy najpierw przypomniała Izajaszowi o tym, że sam jest nieczysty. Zawołał wtedy: „Biada mi!”. Ale gdy uświadomił sobie, że za jego grzechy dokonano przebłagania, zmienił nastawienie. Kiedy Jehowa zapytał, kto wykona pewne zadanie, Izajasz od razu się zgłosił, choć nie wiedział nawet, na czym będzie ono polegać. Oświadczył: „Jestem gotowy! Poślij mnie!” (Izajasza 6:5-8).

21. Na jakiej podstawie jesteśmy przekonani, że możemy dążyć do świętości?

²¹ Jesteśmy stworzeni na obraz świętego Boga, zostaliśmy więc obdarzeni poczuciem moralności oraz zdolnością rozumienia spraw duchowych (Rodzaju 1:26). Wszyscy możemy w pewnym stopniu przejawiać świętość. Kiedy ją rozwijamy, Jehowa z radością nam pomaga. Jednocześnie coraz bardziej zbliżamy się do naszego świętego Boga. A gdy w następnych rozdziałach będziemy analizować Jego przymioty, przekonamy się, że mamy naprawdę wiele ważnych powodów, żeby nawiązać z Nim przyjaźń!