Mężczyźni w średnim wieku

„KIEDYŚ podczas golenia zauważyłem, że bardzo siwieję — wspomina pewien mężczyzna. „Dostrzegłem również worki pod oczami i głębokie zmarszczki na czole. Gdy potem uważnie przyjrzałem się całej twarzy, doznałem wstrząsu”.

Świadomość starzenia się nie zawsze spada na mężczyznę jak grom z jasnego nieba. Wcześniej czy później spostrzega jednak, że przy wchodzeniu po schodach ma zadyszkę lub że wieczorem po całodziennej pracy czuje się bardzo zmęczony. Odtąd uważniej nadsłuchuje, gdy w telewizji mówi się o tym, ilu mężczyzn w średnim wieku dostaje zawału serca. Dochodzi do tego, że ten i ów zaczyna przeglądać nekrologi w gazetach. Jego męska duma czasem cierpi na myśl, że teraz nie będzie już miał powodzenia u kobiet. Poza tym niektórzy dostrzegają u siebie spadek potencji płciowej.

Lekarze twierdzą jednak, że mężczyźni zazwyczaj zachowują zdolności rozrodcze do późnego wieku. Jeżeli zmniejszanie się potencji płciowej miałoby związek z ogólnym stanem zdrowia, można oczywiście poddać się odpowiedniemu leczeniu.

Niemniej dwaj uczeni Masters i Johnson stwierdzili, że u mężczyzn po pięćdziesiątce „sprawność seksualna wyraźnie się obniża”. Najprawdopodobniej przyczyną tego są zarówno procesy fizjologiczne, jak i czynniki psychiczne. Na przykład istotną rolę zdaje się tu odgrywać obawa przed niedopisaniem. W pewnym czasopiśmie fachowym czytamy: „Nawet pojedyncze niepowodzenie seksualne może pociągnąć za sobą katastrofalne następstwa. (...) Zdarza się, że mąż, chcąc uniknąć dalszych upokarzających niepowodzeń, stroni od współżycia z żoną”.

OZNAKI KRYZYSU

Jest rzeczą zrozumiałą, że niejeden mężczyzna boi się średnich lat życia. Wielu przeżywa wtedy głęboki kryzys i walczy o zachowanie młodości oraz swej tożsamości. Taki kryzys przejawia się różnie. Niektórzy mężczyźni stają się próżni. Pewien sprzedawca pracujący w sklepie odzieżowym mówi, że klienci w tym okresie życia często „wchodzą do sklepu w tradycyjnym ciemnoszarym lub granatowym ubraniu, a opuszczają go (...) niosąc marynarkę w kolorową kratkę i ze złotymi guzikami oraz koszule w jaskrawych barwach”.

Spotyka się też inne oznaki kryzysu: rażące zmiany w stylu życia, depresję, skrytość, niezdecydowanie, apatię. Niektórzy mężczyźni są wręcz chorzy.

W czym tkwi przyczyna tego czasami dziwacznego zachowania? Czy nie w zaniedbaniu „siania” rozsądnych wartości oraz w braku wyrobienia sobie realistycznego poglądu na życie? Mężczyzna kierujący się zasadami Słowa Bożego nie popada w taką rozterkę. Dlaczego?

Przede wszystkim uświadamia sobie i uznaje bolesny fakt, że życie jest bardzo krótkie i każdy się starzeje (Zob. Psalm 90:10). Jego poczucie własnej wartości nie zależy od powodzenia u kobiet — on „chlubi” się więzią z Bogiem (1 Kor. 1:31). Nie jest więc zbytnio zaniepokojony, gdy spostrzega, że siwieje lub nieco przybiera na wadze. Wie, jak nierozsądnie jest myśleć „o sobie więcej niż należy” (Rzym. 12:3). Biblijna rada, żeby być „skromnym”, pomaga mu patrzyć realistycznie na swe ograniczone możliwości (Mich. 6:8). Dzięki temu jest wybredny w wyborze odzieży i fryzury. Oczywiście skromność nie przeszkadza mu ubierać się gustownie, a nawet modnie, ale nie widzi potrzeby hołdowania zachodniej modzie młodzieżowej i obwieszania się łańcuszkami lub wciągania na siebie obcisłych dżinsów. Nosi odzież odpowiadającą powadze jego wieku.

„ZNALAZŁEM SIĘ W ŚLEPYM ZAUŁKU”

Średni wiek to także okres, w którym mężczyzna zaczyna ponownie zastanawiać się nad życiem. Może na przykład dużo myśleć o swej pracy zawodowej — o wywieranym na niego nacisku, żeby był wydajniejszy, o monotonni i niepewności swego życia. Być może czuje się tak, jak pewien 52-letni sprzedawca, który powiedział: „Znalazłem się w ślepym zaułku. Praca, którą wykonuję od 20 lat, wiedzie donikąd”. Niejednemu wskutek gorzkich rozczarowań praca obrzydła — awansowano bowiem nie jego, tylko ludzi znacznie młodszych, mających o wiele mniej doświadczenia.

Kto obrał pracę zawodową za cel swego życia, ten oczywiście może się czuć przygnębiony, gdy jego oczekiwania się nie spełniają. Trudne warunki pracy dają się we znaki każdemu. Mężczyzna kierujący się zasadami biblijnymi nie myśli jednak, iż wszystko utraciło dla niego sens jedynie dlatego, że nie potrafił zrobić kariery w swoim zawodzie. Wie, że ubieganie się o stanowiska i zaszczyty to „marność i pogoń za wiatrem” (Kazn. 4:4). Przekonał się już nieraz, że ludzie, którym bardzo zależy na wybiciu się, tracą zdrowie i rujnują życie rodzinne. Zapewne jest zadowolony, że ma pracę, która pozwala mu zarobić na utrzymanie, i cieszy się, gdy może ją dobrze wykonywać. Praca zarobkowa nie jest jednak treścią jego życia, służy tylko zaspokajaniu potrzeb własnych i rodziny. Poświęca się natomiast sprawom duchowym. Dzięki takiemu poglądowi może „widzieć dobro za całą swą ciężką pracę (...) przez liczbę dni swego życia, które mu dał prawdziwy Bóg, bo to jego dział” (Kazn. 5:18; 1 Tym. 5:8).

[Ilustracje na stronie 5]

Niektórzy szukają zadowolenia w hołdowaniu modzie młodzieżowej ...

... ale prawdziwą satysfakcję daje solidna praca