Heb je het geprobeerd?
1 Wat geprobeerd? Een aantal van de suggesties toe te passen die enige maanden geleden in Onze Koninkrijksdienst stonden.
2 Kun je je het artikel nog herinneren waarin gevraagd werd: „Hoeveel mensen passeer je op een dag? . . . Heb je je wel eens afgevraagd hoevelen van hen ooit van een van onze broeders en zusters het goede nieuws hebben gehoord? En hoevelen het niet hebben gehoord?” Wat doen wij om deze mensen te helpen? Om een mogelijkheid toe te lichten: wanneer je van huis tot huis werkt — en wij bemerken dat veel mensen tegenwoordig niet thuis zijn — probeer je dan met degenen te praten die buitenshuis bezig zijn en met degenen die je op straat tegenkomt? Dit was een van de suggesties die werd gegeven. Heb je het geprobeerd?
3 Het artikel vroeg verder: „Hoeveel mensen wonen er in jullie gebied die nog nooit de gelegenheid hebben gehad het goede nieuws te horen? Kijk naar de mensen die je onderweg tegenkomt. Sommigen van hen staan te wachten. Sommigen van hen zitten op een bankje of in een auto. Sommigen wandelen en kijken rond. Zou je op hen toe kunnen stappen?” Heb je dat geprobeerd?
4 Eén zuster schreef in een brief aan het Genootschap: „Na het artikel ’Hoevelen kun je bereiken’ in Onze Koninkrijksdienst van februari 1978 gelezen te hebben, hebben vier andere pioniers en ik de suggesties in het artikel uitgeprobeerd. We benaderden de mensen op straat en betrokken hen in een gesprek over een betere regering. We hadden het ene fijne gesprek na het andere. In slechts één uur tijd hadden vijf van ons 27 boeken verspreid. Eén meisje kwam zelfs naar ons toe en vroeg om de boeken. De hele ervaring heeft ons intense vreugde geschonken. Aangezien niemand van ons iets dergelijks ooit eerder had gedaan, danken wij Jehovah dat hij ons heeft geholpen onze aanvankelijke nervositeit te overwinnen. Jullie kunnen er zeker van zijn dat wij van plan zijn dit weer te doen.”
5 Een ander schreef: „We stapten op mensen toe die geen haast schenen te hebben. Over het algemeen waren de gesprekken kort en ter zake, maar wij hebben ook heel fijne lange gesprekken gehad met verscheidene personen die grote belangstelling toonden. Wij waardeerden de suggestie om zelf de mensen uit te kiezen met wie we wilden spreken. We hebben bemerkt dat we het meeste succes hadden bij tieners en oudere mannen, personen die aan de deur maar zelden de kans krijgen om met ons te spreken. Eén broeder zei dat hij het meeste succes had wanneer hij personen benaderde die buiten op een bank wat rustten of zaten te wachten. Over het algemeen hadden we de onverdeelde aandacht van degenen met wie we spraken, aangezien er geen baby’s waren die net werden gebaad, of telefoons die rinkelden of eten dat op stond. Toen we eenmaal over onze aanvangsnervositeit heen waren, hadden we een heel fijne tijd. We hebben ook enkele goede resultaten bereikt door mensen die we op straat hadden getroffen, na te bezoeken.”
6 Wij weten allemaal dat iemand zich niet achter een gesloten deur hoeft te bevinden alvorens wij belangstelling voor hem tonen. Maar hoe vaak benader je mensen die zich buitenshuis ophouden? Heb je het ooit geprobeerd? Je liefde voor mensen en je verlangen de waarheid met hen te delen, zal je hiertoe bewegen.
7 Zou je het graag willen proberen? Door de suggesties nog eens door te nemen die in het artikel „Hoevelen kun je bereiken?” in Onze Koninkrijksdienst van februari 1978 werden gegeven, zul je hierbij worden geholpen.