Vragenbus

● Zijn er omstandigheden waarin dienaren in de bediening gebruikt mogen worden om buiten hun eigen gemeente openbare lezingen te houden?

De Schrift legt ouderlingen de verantwoordelijkheid op in de gemeenten ’te spreken en te onderwijzen’ (1 Tim. 5:17; 3:2). Waar mogelijk, dienen zij de openbare lezingen te houden. Als er, zelfs met een uitwisseling van sprekers tussen gemeenten, niet genoeg ouderlingen beschikbaar zijn, mag het lichaam van ouderlingen bepaalde dienaren in de bediening de toewijzing geven in hun eigen gemeente openbare lezingen te houden (of, mogelijk, een onderdeel van een symposium te behartigen).

Onder normale omstandigheden zullen alleen ouderlingen de toewijzing krijgen in andere gemeenten openbare lezingen te houden. Maar als er in de omgeving eenvoudig niet genoeg ouderlingen beschikbaar zijn dan kan aan dienaren in de bediening uit nabijgelegen gemeenten gevraagd worden openbare lezingen te houden om de openbare vergaderingen op geregelde basis voortgang te doen vinden. Als de presiderende opziener een verzoek om de diensten van dienaren in de bediening ontvangt en het plaatselijke lichaam van ouderlingen meent dat zij zich goed van de toewijzing zullen kwijten, kan hun de toewijzing gegeven worden in die andere gemeente te spreken. Er dienen echter, tenzij er speciaal om dienaren in de bediening als sprekers gevraagd wordt, slechts ouderlingen uitgezonden te worden om in andere gemeenten te spreken.

Waar het gedurende bepaalde weken helemaal onmogelijk is een regeling voor openbare sprekers te treffen, wordt de raad gegeven de stof in de uitgebreide schema’s die het Genootschap verschaft aan de gemeente voor te lezen, en zij kunnen de schriftplaatsen dan gezamenlijk opzoeken en bespreken. (Bestel in dit geval geen uitnodigingen.) Op deze wijze zullen allen, of er nu wel of geen openbare sprekers beschikbaar zijn, het geestelijke voedsel ontvangen waarin door middel van het openbare-vergaderingsprogramma wordt voorzien.