Paradijs of vuilnisbelt — Waaraan geeft u de voorkeur?
NIEMAND zou hem voor een ander hebben aangezien dan hij was: een Europees toerist die rust nodig had en heel graag op een paradijseiland van de zon wilde genieten. Lopend door de uitgestrekte zandduinen aan de zeekust, baande hij zich behoedzaam een weg door overal rondslingerende flessen, blikjes, plastic zakken, kauwgom- en snoeppapiertjes, kranten en tijdschriften. Zichtbaar geïrriteerd vroeg hij zich af of dit het paradijs was waarvoor hij zo’n reis had gemaakt.
Hebt u ooit iets dergelijks meegemaakt? Waarom dromen mensen van een vakantie in een paradijs, maar schromen zij, als zij er eenmaal zijn, blijkbaar niet om het in een ware vuilnisbelt te veranderen?
Niet slechts in een „paradijs”
Deze duidelijke minachting voor schoonheid, netheid en reinheid is niet beperkt tot de „paradijzen” waar veel toeristen naar toe stromen. De hedendaagse maatschappij wordt bijna overal hevig geplaagd door vervuiling. Heel wat bedrijven richten grootscheepse vervuiling aan door tonnen afvalstoffen te produceren. Giftige afvalstoffen die niet op juiste wijze behandeld zijn voordat men zich ervan ontdeed en onvoorziene olierampen dreigen grote gebieden van onze aarde te ruïneren door ze ongeschikt voor leven te maken.
Ook oorlogen vervuilen. Terwijl de wereld vol afgrijzen toekeek, werd er in 1991 door de oorlog in de Perzische Golf een nieuwe dimensie aan toegevoegd. Iraakse strijdkrachten staken opzettelijk ongeveer 600 oliebronnen in brand, waardoor zij Koeweit „in een apocalyptisch visioen van de hel” veranderden, zoals een Europese krant het beschreef. Het Duitse tijdschrift Geo noemde de vlammenzee „de grootste milieuramp die ooit door mensenhanden is aangericht”.
Na de oorlog werd er onmiddellijk een schoonmaakactie begonnen. Alleen al het blussen van de brandende oliebronnen eiste vele maanden hard werk. De Wereldgezondheidsorganisatie berichtte dat door de toegenomen verontreiniging in Koeweit het sterftecijfer daar met 10 procent zou kunnen stijgen.
Minder gevaarlijk maar zeer irritant
Voor elk in het oog springend en schandelijk voorbeeld van milieuverontreiniging op grote schaal zijn er duizenden kleinschalige voorbeelden. Straatvervuilers en graffiti-„kunstenaars” zijn misschien minder gevaarlijke vervuilers, maar zij dragen er niettemin toe bij de planeet Aarde te beroven van haar mogelijkheid een paradijs te zijn.
Op sommige plaatsen is graffiti zo gewoon dat burgers „graffiti-blind” zijn geworden, zodat zij het nauwelijks meer zien. Overal komt men het tegen, op metrowagens, op de muren van gebouwen en op telefooncellen. Graffiti is niet langer beperkt tot de muren van openbare toiletten.
In sommige steden staan heel wat vervallen en leegstaande panden. Woonwijken worden ontsierd door rommelige huizen en tuinen. Erven die anders aangenaam zouden kunnen zijn, liggen vol autowrakken, afgedankte machine-onderdelen en oude troep.
In bepaalde kringen schijnt het mensen niet te kunnen schelen dat hun lichaam vies en onverzorgd is. Er qua kleding en uiterlijke verzorging slonzig bij lopen, is wellicht niet alleen aanvaardbaar maar zelfs modieus. Degenen die netheid en reinheid waarderen, worden als hopeloos ouderwets bezien.
Wat een enorm karwei!
Wat zou er een enorme schoonmaakcampagne nodig zijn om de stranden, bossen en bergen van ons aardse tehuis te veranderen in het paradijs dat op de omslagen van fraai uitgevoerde reisgidsen wordt afgebeeld — om nog maar niet te spreken van wat er aan steden, dorpen en boerderijen en aan mensen zelf gedaan zou moeten worden!
De eerder genoemde toerist was blij te zien dat er later op de dag een schoonmaakploeg door het gebied trok om de grotere stukken afval te verwijderen. Zij lieten echter stukjes glas, flessedoppen, lipjes van blikjes en maar al te veel sigarettepeuken achter. Dus zelfs na een schoonmaakbeurt was het nog steeds overduidelijk dat het landschap meer weg had van een vuilnisbelt dan van een paradijs.
Voor een wereldomvattende schoonmaak die de planeet Aarde ervoor moet behoeden een wereldomvattende vuilnisbelt te worden, zouden alle sporen van deze gesels verwijderd moeten worden. Zijn er vooruitzichten dat zo’n schoonmaak zal plaatsvinden? Zo ja, hoe dan wel? Wie zal die uitvoeren? Wanneer?