Inzicht in het nieuws

Dialoog tussen katholieken en marxisten

In Boedapest (Hongarije) hadden in oktober 1986 vijftien katholieke theologen en filosofen een ontmoeting met vijftien marxistische intellectuelen. De vergadering was belegd door het Vaticaanse Secretariaat voor de niet-gelovigen en de Hongaarse Academie van wetenschappen met het doel de ontwikkeling der morele waarden te bespreken.

Onder de aanwezige katholieken bevonden zich de Franse kardinaal Poupard, voorzitter van het Secretariaat voor de niet-gelovigen, en de Oostenrijkse kardinaal König, een deskundige op het gebied van de betrekkingen van de Katholieke Kerk met communistische landen. Onder de marxisten bevonden zich het hoofd van het Hongaarse Instituut voor filosofie en van het Russische Instituut voor wetenschappelijk atheïsme.

Het Franse dagblad Le Monde berichtte: „Marxistische intellectuelen erkennen dat zij zich voor een crisis in de morele waarden geplaatst zien, waarvan de ernst door hen wordt afgemeten naar het aantal zelfmoorden, het gebruik van drugs en het alcoholgebruik. Volgens de katholieke delegatie rekenen zij [de marxisten] bij hun zoeken naar een oplossing op de medewerking van de christelijke kerken. Aan roomse zijde was het tweeledige doel, beter te evalueren hoe mens en moraal passen in een marxistische samenleving en ’een onderzoek in te stellen naar de morele basis voor concrete coëxistentie tussen christenen in de oostelijke [communistische] landen en marxisten’.”

De ware oplossing voor de hedendaagse morele problemen zal niet gevonden worden op conferenties tussen strijdige ideologieën. Ze zal gevonden worden wanneer Jehovah’s koninkrijk in handen van zijn Zoon, Jezus, het huidige samenstel van dingen omverwerpt en in plaats daarvan onder dat hemelse koninkrijk een nieuwe wereld opbouwt. — Daniël 2:44; Openbaring 21:4, 5.

Ware bevrijding?

De bevrijdingstheologie — een beweging die geweld vergoelijkt als middel om „de armen en onderdrukten te bevrijden”, vooral in de Derde Wereld, wint aan populariteit. Dit was het onderwerp van gesprek tijdens het tweede internationale congres van het Oecumenisch genootschap van theologen uit de Derde Wereld, dat van 8-13 december 1986 in Oaxtepec (Mexico) gehouden werd. Waarom zijn deze theologen vastbeslotener dan ooit om sociale veranderingen te bewerkstelligen?

Hoewel het Vaticaan in 1985 een instructie uitgaf waarin de bevrijdingstheologie werd veroordeeld, beweerde de Instructie over christelijke vrijheid en bevrijding die in 1986 werd uitgegeven, dat het „volkomen gerechtvaardigd is dat degenen die onderdrukt worden door de rijken of de politieke machthebbers, tot actie overgaan”. „Gewapende strijd” wordt nu goedgekeurd als een „laatste redmiddel”.

Raakte Jezus Christus, toen hij op aarde was, echter betrokken bij de sociale bewegingen in de wereld? Neen, integendeel, want toen de apostel Petrus zijn toevlucht nam tot „het zwaard” om Gods Zoon te verdedigen, bestrafte Jezus hem met de woorden: „Steek uw zwaard weer op zijn plaats, want allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard vergaan” (Matthéüs 26:52). De bijbel belooft dat ware bevrijding door goddelijk ingrijpen tot stand zal komen wanneer God de wereld niet alleen vrijmaakt van armoede, internationale strijd, rassendiscriminatie en onderdrukking, maar ook van tranen, pijn, rouw en dood (Openbaring 21:4). Dat zal pas ware bevrijding zijn!

Kinderdoop geweigerd

Een Duitse protestantse predikant uit Frankfurt heeft de kerkelijke autoriteiten er onlangs over ingelicht dat hij voortaan zou weigeren „kinderen van zijn gemeente die nog geen begrip hebben, te dopen”. Uitleggend waarom zijn eigen doop als kind de naam doop niet verdiende, zei de 58-jarige Klaus Hoffmann: „Er werd niet voldaan aan het eerste vereiste voor een bijbelse doop, namelijk geloof, en ook bediende men zich niet van het juiste symbool, namelijk onderdompeling.” Ter ondersteuning van zijn zienswijze liet hij zich overdopen en „onderging [aldus] de bijbelse doop door onderdompeling”, bericht de Duitse Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Aanvankelijk schorsten de kerkfunctionarissen Hoffmann, maar dit vonnis werd veranderd in „drie maanden verlof voor studiedoeleinden”. Met welke resultaten? De krant bericht dat zijn verdere onderzoek in deze kwestie alleen maar bevestigde „dat er in de bijbel zelf geen ondersteuning voor de kinderdoop te vinden is. Ook spreken geschriften van de eerste christenen niet eerder dan in de derde eeuw over de invoering van deze praktijk.”

Het hoeft daarom geen verbazing te wekken dat religieuze autoriteiten zich op traditie beroepen als de basis voor deze praktijk. Ondanks deze feiten wordt de kinderdoop echter in een groot deel van de christenheid gehandhaafd. Maakt die steun van klerikale zijde het juist? Jezus gaf zijn volgelingen niet de opdracht baby’s te dopen, maar gelovigen die geleerd was al zijn geboden te onderhouden. Hijzelf was toen hij in het water van de Jordaan gedoopt werd geen baby maar „ongeveer dertig jaar”. — Lukas 3:21-23; Matthéüs 28:19, 20.