Bent u verplicht een wekelijkse sabbatdag te houden?
MISSCHIEN is u van kindsbeen af door uw kerk geleerd dat God van christenen eist dat zij een wekelijkse sabbatdag houden. Wist u echter dat de bijbel nergens gebiedt dat christenen dit moeten doen?
Misschien zult u op het vierde van de Tien Geboden wijzen als de reden waarom u de sabbat houdt, doch het aldaar gegeven gebod over het heiligen van de sabbat en het niet verrichten van enig werk op die dag, werd niet aan christenen gegeven (Ex. 20:8-11). Het werd aan de Israëlieten gegeven die in de zestiende eeuw voor onze gewone tijdrekening aan de voet van de berg Sinaï vergaderd waren. God zei tot hen dat het in acht nemen van de sabbat „een teken tussen Mij en u, van geslacht tot geslacht” was (Ex. 31:13). Hij zei dit niet tot enige andere natie.
Wat betekende het onderhouden van de sabbat voor deze mensen? Het betekende dat zij op die dag geen enkele soort van arbeid konden verrichten. Zij mochten geen last dragen, geen hout sprokkelen, geen maaltijd bereiden en zelfs geen vuur ontsteken, en een ieder die deze wet overtrad door enig werk te verrichten, werd ter dood gebracht. — Ex. 16:23-25; 31:15; 35:3; Num. 15:32-35.
Wie thans gelooft dat hij verplicht is deze sabbatwet te onderhouden, moet, ten einde consequent te zijn, eveneens elke vorm van arbeid nalaten. Hoe brengen de meeste mensen de dag van de week die zij als een sabbat beschouwen echter door? Zij rusten van hun wekelijkse arbeid doch zijn gewoonlijk met een ander soort van werk bezig, zoals gras maaien, in de tuin werken, golf spelen, het huis schoonmaken, een speciale maaltijd klaarmaken, een autotochtje maken, enzovoort. Als zij werkelijk onder de goddelijke sabbatwet stonden, zou elk van deze activiteiten hen tot een overtreder daarvan maken. Zij houden de sabbat dus niet werkelijk.
Als de sabbatwet echter alleen aan de natie Israël werd gegeven, hoe kan dan van mensen die nooit tot die natie hebben behoord, verwacht worden dat zij deze gehoorzamen? Wanneer de wet in een bepaald land eist dat winkeliers op een bepaalde dag hun winkel sluiten, moeten de winkeliers in andere landen wegens die wet dan ook hun winkel sluiten? Natuurlijk niet! Ze is alleen van toepassing in dat ene land. Zo is het ook met de sabbatwet. Alleen van de mensen binnen de grenzen van het land Israël uit de oudheid eiste God dat zij deze wet gehoorzaamden. Andere naties stonden niet onder die verplichting.
Niettemin zouden sommigen kunnen redeneren dat christenen geacht worden een wekelijkse sabbatdag te onderhouden, en zij zouden als bewijs naar Genesis 2:2, 3 kunnen verwijzen. De bijbel verklaart daar dat God ertoe overging op de zevende dag te rusten en dat Hij ’de zevenden dag zegende en dien heiligde’. Dit is een historische verklaring van wat God deed. Waar vinden wij daarin echter iets dat de mens gebiedt als een religieuze viering op de zevende dag van elke week elke vorm van arbeid te staken? Er schuilt stellig niets verkeerds in om één dag per week van zijn arbeid te rusten, doch wanneer kerken beweren dat God het van alle christenen als een religieuze viering eist, stellen zij de feiten verkeerd voor.
In de meer dan 2500 jaar vanaf Adam totdat aan de Israëlieten bij de berg Sinaï de sabbatwet werd gegeven, maakt de bijbel geen melding van enig gebod van God om een wekelijkse sabbat in acht te nemen. Bovendien is er geen enkel bericht van enige man des geloofs die in deze periode ooit een dergelijke viering in acht heeft genomen. Er is dus geen bewijs dat God van de gehele mensheid het houden van een wekelijkse sabbat eist omdat hij op de „zevende dag” rustte.
JEZUS CHRISTUS HIELD DE SABBAT
Ook al bestaat er geen specifiek gebod dat christenen de wekelijkse-sabbatdagwet moeten onderhouden, kan men dan niet zeggen dat God van hen verwacht dat zij hem houden omdat Jezus Christus dit heeft gedaan? Het antwoord is: Neen! Jezus Christus behoorde tot de natie waaraan de sabbatwet was gegeven en was daarom verplicht haar te houden. Evenals de andere Israëlieten was hij verplicht God gehoorzaamheid te betonen door de vereisten van de wet te gehoorzamen die bij de berg Sinaï was gegeven. — Gal. 4:4.
Na Jezus’ dood was de aan die mensen gegeven wet echter niet langer van toepassing op de joodse volgelingen van Jezus Christus, want hij had een eind aan het Wetsverbond gemaakt door het doel ervan te vervullen. In Romeinen 7:4 verklaart de bijbel: „Zo werdt ook gij, mijn broeders, door middel van het lichaam van de Christus dood gemaakt ten aanzien van de Wet.” En in 7 vers zes wordt deze gedachte uitgebreid door te zeggen: „Maar nu zijn wij ontslagen van de Wet.” Daar Christus het doel van het Wetsverbond heeft vervuld, zegt de bijbel: „Christus is het einde van de Wet” (Rom. 10:4). God heeft haar vervangen door een nieuw verbond, en in dat nieuwe verbond wordt niet van de mensen geëist dat zij een wekelijkse sabbat houden ten einde Gods goedkeuring te verkrijgen. — Hebr. 12:24.
Vele van de voortreffelijke geboden van het Wetsverbond werden voor christenen herhaald en zijn een onderdeel van dat nieuwe verbond geworden. De geboden tegen immoraliteit en afgoderij blijken volgens 1 Korinthiërs 5:11-13 en Handelingen 15:28, 29 bijvoorbeeld ook op christenen van toepassing te zijn, doch er wordt geen melding gemaakt van het onderhouden van een wekelijkse sabbatdag. Een dergelijke wet werd niet aan christenen gegeven.
Dat Paulus, een apostel van Jezus Christus, het in acht nemen van een wekelijkse sabbatdag niet als een christelijk vereiste beschouwde, blijkt duidelijk uit wat hij over het onderhouden van dagen schreef. In zijn brief aan zekere christenen die ertoe gebracht waren voorschriften van het Wetsverbond in acht te nemen, schreef hij: „Gij onderhoudt nauwgezet dagen en maanden en vaste tijden en jaren. Ik vrees voor u dat ik op een of andere wijze voor niets met betrekking tot u heb gezwoegd.” — Gal. 4:10, 11.
WAT HET ONDERHOUDEN VAN DE SABBATDAG VOOR CHRISTENEN BETEKENT
Het onderhouden van de sabbat hetgeen van de natie Israël werd geëist, wees profetisch vooruit naar de vreedzame en door rust gekenmerkte regering van Jezus Christus, die de „Heer ook van de sabbat” wordt genoemd (Mark. 2:27, 28). Zijn duizendjarige regering zal op de wekelijkse sabbat lijken omdat ze gewijd zal zijn aan de aanbidding van Jehovah God en in lichamelijk en geestelijk opzicht een tijd van ware verkwikking voor de mens zal zijn. De sabbatdag was een van de vele dingen in het Wetsverbond die „een schaduw van de toekomende dingen” waren. — Kol. 2:17.
Christenen behoeven niet te denken dat zij verplicht zijn de aan de Israëlieten gegeven wekelijkse-sabbatwet te onderhouden. Zoals de bijbel aantoont, eist God dit niet van hen, doch hij eist wel van hen dat zij hem aanbidden, gehoorzamen en dienen. Er wordt van hen verwacht dat zij dit elke dag van de week doen. Er wordt ook van hen geëist dat zij voor aanbidding en onderricht samenkomen (Hebr. 10:25). Daar het in de meeste landen gebruikelijk is dat de mensen eens per week een dag vrij hebben, zou die dag hiervoor geschikt zijn. Nog een uitstekende manier om deze dag te gebruiken, is door met uw naasten over Gods voornemens te spreken. — Rom. 10:10.
Indien u door uw kerk is geleerd dat de Almachtige God van u eist dat u een wekelijkse sabbatdag onderhoudt om zijn goedkeuring te verkrijgen, heeft men u, gezien deze schriftuurlijke feiten, niet de waarheid verteld. In plaats dat u hierdoor op de weg der waarheid wordt geleid, wordt u erdoor misleid en tot slavernij aan religieuze onwaarheid gebracht. Zou het niet beter zijn de waarheid te volgen die u volgens Jezus zal „vrijmaken”? — Joh. 8:32.