Gevraagd! Vissers van mensen
IN DE herfst van het jaar 36 G.T. werd het christelijke „visnet” voor het eerst onder leiding van de thans opgewekte Jezus Christus in internationale wateren neergelaten. Welk doel werd hiermee beoogd? Een grote menigte mensen te vangen — nu bestaande uit zowel heidenen als joden — voor de dienst van Gods Koninkrijk. Petrus, Paulus, Timótheüs, Barnabas, Silas en anderen verlieten hun huis en gaven gehoor aan de dringende oproep naar verre „vis”-gronden te trekken, waar hun een reusachtige mensenvangst wachtte.
In deze tijd wordt er wederom een dringende oproep gedaan. Jezus zegt nog altijd tot zijn volgelingen: „Ik zal u vissers van mensen maken” (Matth. 4:19). Er zijn nog steeds schitterende gelegenheden voor hen die zijn aanbod willen aanvaarden en zich willen bezighouden met het opwindendste, meest veeleisende en toch voldoening schenkende beroep ter wereld. Hebt u de Handelingen van de apostelen met spanning gelezen? Hebt u hun beproevingen en hun vreugdevolle ervaringen gevolgd toen zij zich onder de natiën bewogen? Ook u kunt zich, evenals zij, in het voorrecht verheugen in alle wateren te „vissen”. De behoefte aan hen die naar produktieve gebieden van de zee der mensheid kunnen verhuizen, is nog altijd groot!
Als u gezinshoofd bent, waarom zou u dan niet ernstig overwegen te gaan verhuizen naar een gebied waar de behoefte aan de toegewijde dienst van uzelf en uw gezin groter is? Men bericht dat er in Midden-Amerika talrijke steden zijn met 10.000 en meer inwoners waar de hulp van mannen die verantwoordelijkheden in gemeenteactiviteiten op zich kunnen nemen, nodig is. Er is in die landen misschien zelfs wel werelds werk op uw eigen terrein te krijgen. En wat een zegen is het uw kinderen in de taal van een ander volk te kunnen laten onderrichten, en hen toe te rusten om het goede nieuws van het Koninkrijk onder die mensen te prediken! Als u getrouwd bent en geen kinderen hebt, dient het nog gemakkelijker voor u te zijn te verhuizen.
Wat ongehuwde mannen en vrouwen betreft, hun die reeds aan God zijn opgedragen: wat fijn zou het zijn wanneer zij zich zouden losscheuren uit de onbevredigende bezigheden van deze wereld, in de volle-tijdpredikingsdienst zouden gaan en zich klaar zouden maken voor een uitnodiging op de Wachttorenbijbelschool Gilead te worden opgeleid voor de zendingsdienst! Als u plannen gaat maken voor zulke grotere voorrechten van Koninkrijksdienst, zal Jehovah u zegenen. U zult u nauwer verwant voelen aan al die toegewijde mannen en vrouwen uit de eerste eeuw en uit onze eigen eeuw die huis en vrienden hebben verlaten met het vaste besluit ter wille van het Koninkrijk in een ander land nieuwe vrienden te zoeken en te maken.
GUATEMALA, EEN VISSERSPARADIJS
Neem Guatemala. Meer dan twintig jaar geleden kwamen daar ongeveer twintig zendelingen nadat zij afgestudeerd waren van Gilead. Wat is er gebeurd? Laten zij de geschiedenis vertellen: „Toen wij in deze tropische hooggelegen stad (Guatemala City) van huis tot huis gingen, verwonderden wij ons dat wij dag in dag uit in de zon baadden, die niet te heet noch te koud was. Wij leerden de namen kennen van de vulkanische toppen die tegen de horizon afstaken. Wij bezochten de kleurige markten waar wij vreemde tropische vruchten en groenten kochten waarvan wij leerden houden. Wij konden orchideeën kopen voor een paar cent per dozijn. Wij ontdekten hoe wij op houtskoolkacheltjes moesten koken. Wij kwamen tot de ontdekking dat sanitaire maatstaven geenszins in de hele wereld gelijk zijn. Wij holden net als ieder ander de patio op als er een aardbeving was. Wij leerden iedereen volgens plaatselijk gebruik te groeten met een handdruk en een vriendelijk klopje op de schouder.”
Hadden hun „vissers”-werkzaamheden echter succes? Alleen al in de stad Guatemala is het aantal actieve Getuigen in twintig jaar gegroeid van 10 tot meer dan 700. De stad heeft nu dertien gemeenten. En sommige zendelingen zijn naar andere steden verhuisd waar de zendingshuizen in heel wat plaatsen de kern van nieuwe gemeenten werden. Heeft Guatemala echter nog steeds meer vissers nodig? Volgens het 1968 Yearbook of Jehovah’s Witnesses is er nog altijd slechts één Getuige op elke 3024 inwoners. Zou u daar nuttig zijn? Ziehier wat de zendelingen die daar reeds zijn, antwoorden:
„Zou u het met de Israëlieten in de Arabische woestijn hebben kunnen uithouden? Zou u het hebben aangedurfd om met Zerubbabel door de wildernis te trekken toen hij van Babylon naar Jeruzalem ging? Zou u met Jezus een rondwandeling hebben kunnen maken helemaal door Galilea en Judea? Stelt u geloof in de geïnspireerde woorden: ’Ze is ongetwijfeld een middel tot groot gewin, deze godvruchtige toewijding gepaard aan het genoegen nemen met wat men heeft. Want wij hebben niets in de wereld meegebracht en kunnen er ook niets uit meenemen. Wanneer wij daarom voedsel en kleding hebben, zullen wij daarmee tevreden zijn’? (1 Tim. 6:6-8) Als uw antwoorden bevestigend zijn, bezit u de ware zendingsgeest en kunt u beslist in Guatemala helpen.”
HONDURAS BELOOFT EEN GOEDE „VANGST”
Honduras lijkt op de kaart heel klein, maar met minder dan duizend Getuigen is er slechts één Getuige op elke 2152 inwoners. Er zijn daar dus goede „vis”-mogelijkheden. In het bericht uit Honduras wordt dan ook het volgende gezegd: „Indien er meer zendelingen beschikbaar waren, zou het gebied hier voor onze ogen in volle bloei raken.” En wat een verscheidenheid aan plaatsen waaruit men kan kiezen! Puerto Cortés, de voornaamste havenstad, pal aan de Atlantische oceaan, met een warm klimaat dat voortdurend wordt getemperd door koele winden; San Pedro Sula, de op één na grootste stad, waar één plaatselijke volle-tijdprediker in vijf maanden tijd vijf nieuwe personen in contact met de gemeente bracht; Tela, nog een havenstad, met een prachtig strand, een prettig warm klimaat en heel veel belangstelling; Choluteca, de op zeven na grootste stad, waar het werk voornamelijk door vrouwelijke Getuigen wordt verricht.
Hier volgt wat de zendelingen over de hoofdstad, Tegucigalpa, zeggen: „Je hebt hier bijna het hele jaar door een volmaakt klimaat, en wat een belangstelling is er in het gebied! De boodschap wordt hier goed ontvangen en men zou onmiddellijk vele huisbijbelstudies in de huizen van gretige onderzoekers kunnen beginnen.” Een uitnodiging die veel lijkt op de Macedonische oproep (Hand. 16:9) is de volgende smeekbede om meer zendelingen in Honduras: „Wat een stimulans zouden zij zijn voor de plaatselijke broeders, en hoe zouden zij de plaatselijke Getuigen tot rijpe bedienaren kunnen opleiden die in alle opzichten bedreven zijn in hun bediening!”
KOM MET UW „NETTEN” NAAR EL SALVADOR
El Salvador is nog een gebied waar „vissers van mensen” dringend nodig zijn. Hoewel er 1105 actieve Getuigen zijn, is dit niet voldoende, want dit komt neer op slechts één Getuige op elke 3000 inwoners. Een plaatselijke vertegenwoordiger van het Wachttorengenootschap zegt: „Ondanks het goede werk van 48 speciale volle-tijdpredikers, zijn er nog altijd veel plaatsen waar de nood groot is. De bevolking heeft zich in de laatste twintig jaar verdubbeld, dus er is nu eigenlijk meer te doen dan toen de Getuigen hier ongeveer drieëntwintig jaar geleden begonnen.”
Hier is een lijst van geschikte plaatsen voor degenen die het geloof hebben om te verhuizen naar gebieden waar de „visgelegenheid” beter is: Metapán, een in een warm dal gelegen stad, ongeveer zesenvijftig kilometer ten noorden van Santa Ana, met geen enkele Getuige, doch veel mensen die belangstelling hebben voor bijbelkennis; Santa Rosa de Lima, gelegen aan een voortreffelijke militaire verkeersweg, dertien kilometer van de grens met Honduras, met een bevolking van ongeveer 15.000 en geen Getuigen; Ilobasco, een typisch stadje nabij de Lempa rivier, met witte huisjes en een prachtig uitzicht op een vulkanische top, waar niemand zorgdraagt voor de belangstelling die er wel degelijk is; Port Libertad, aan de Stille Zuidzeekust, met 10.000 inwoners, dat als geïsoleerd gebied moet worden beschouwd; en de hele staat Chalatenango, op de grens met Honduras, waar tot op heden geen Getuigen zijn.
Een afgestudeerde Gileadiete, die thans al zeventien jaar in El Salvador dient, spreekt met voldoening en vreugde over het werk dat zij daar blijft verrichten: „De mensen hebben zoveel geestelijke hulp nodig, opdat zij mogen leren wat het betekent te leven. Als zij de waarheidsboodschap van de bijbel aannemen en hun leven in overeenstemming gaan brengen met Gods wil, is hun vooruitgang verbazingwekkend. Hun oorspronkelijke achtergrond heeft niet de nadruk gelegd op geestelijke waarden. Het is echter alle ongemakken en moeilijkheden die men eventueel tegenkomt waard de verandering in hun leven te zien wanneer hun ogen van geestelijk begrip worden geopend. Ik dacht altijd dat ik hier zou blijven tot Armageddon, maar nu schijnt het de natuurlijkste zaak ter wereld hier voor eeuwig en altijd te leven.”
EEN VOORTREFFELIJKE PLAATS OM ’UW NETTEN NEER TE LATEN’
Nicaragua, een land van meren en vulkanen, blijkt ook een land te zijn waar het „vissen naar mensen” de moeite waard is. Er is daar slechts één Getuige op elke 2000 inwoners. Ongeveer de helft van het hele land kan als „niet-toegewezen gebied” met betrekking tot het geven van getuigenis omtrent het Koninkrijk worden beschouwd, en in de gehele oostelijke helft wonen slechts vijfendertig Getuigen. De macht van bijgelovige, religieuze vrees is grotendeels gebroken en de mensen ontvangen de Koninkrijksboodschap op een vriendelijke, eerbiedige wijze.
In dit land moet de nieuweling zich aan het langzamer levenstempo aanpassen. Soms moet men niet alleen de hitte van de tropen verduren, maar ook de stortregens, die een overvloed van dikke, kleverige modder produceren. Er moeten maatregelen worden genomen ter bescherming tegen malaria, geelzucht en parasieten. Doch luistert u eens naar wat een zendeling die daar reeds vele jaren woont, hierover heeft te zeggen: „Het schijnt dat al mijn vrienden en familieleden in het noorden (Canada) evenveel ziekten hebben gehad als ik, en toen ik in het noorden pionierde heb ik mij nooit beter gevoeld dan hier. Bovendien leven wij in een tijd waarin medicijnen en behandelingsmethoden beter zijn geworden. De eerste christenen hebben nooit gehad wat wij hebben om hun ziekten te behandelen en toch leerden zij met hun problemen te werken en kwamen zij ze te boven.”
De medaille heeft ook haar keerzijde: Een schoon en gerieflijk huis om aan het eind van elke dag van lonend „vissen” naar terug te keren; goede, gezonde maaltijden, met ruimschoots vers fruit; doch bovenal een waar paradijs om in te werken, waar iedereen de tijd neemt om te luisteren naar wat u zegt, waar de meesten gretig bijbelverklarende lectuur nemen, en waar u in de huizen meer studies kunt oprichten dan u ooit kunt behartigen. Dit alles valt u ten deel, èn de voldoening te weten dat u bezig bent met het grootse „vissers”-werk dat door Christus Jezus werd ingesteld!
WAT KUNT U DOEN?
Hoe kunt u voldoen aan deze dringende behoefte aan vissers om in vele delen der wereld ’mensen levend te vangen’? (Luk. 5:10) Als u persoonlijk gehoor aan de oproep kunt geven, doe dit dan. Het kan echter zijn dat U, ten gevolge van leeftijd, zwakte of andere onvoorziene omstandigheden, hier niet toe in staat bent, ook al zou u het graag willen. Als u echter een ouder bent of iemand die invloed heeft op jongere mensen, is er iets wat u kunt doen. Wat dan wel? Luistert u maar eens naar dit bericht uit een van de landen waar meer „vissers van mensen” nodig zijn:
„Ongeveer de helft van de zendelingen hier verklaart dat zij vanaf hun prille jeugd door hun ouders waren aangemoedigd. Een van hen zei hierover: ’Mijn ouders vertelden mij dat de beste erfenis die zij mij konden geven, de volle-tijdbediening was.’ Anderen waren aangemoedigd door andere volle-tijdbedienaren en zendelingen die met hen spraken en hen aanmoedigden de loopbaan van zendeling te gaan volgen.”
Er kunnen dus eigenlijk velen een aandeel hebben aan de dienst die erin bestaat meer „vissers van mensen” naar de vruchtbare gronden van de mensenzee te leiden. Kinderen kunnen er vanaf hun jeugd toe worden aangemoedigd zich de zendingsdienst ten doel te stellen en te doen wat Paulus en Timótheüs en zoveel anderen hebben gedaan — ter wille van het Koninkrijk huizen en kinderen verlaten. Er is geen grens aan de „vangst” waarmee zij gezegend zullen worden, aangezien de Heer Jezus Christus de hele operatie vanaf zijn glorierijke hemelse troon leidt.
Het zendelingenleven is, in sommige opzichten, een leven van zelfopoffering, doch een leven dat zijn eigen kostbare beloningen meebrengt. Ziet u maar eens hoe zendelingen die thans in Midden-Amerika dienen, erover denken: „Je wordt in de grootst mogelijke mate gebruikt; Jehovah heeft je daar geplaatst en je hebt de voldoening dat je alles wat je hebt in zijn dienst geeft.” Ik heb mijn hele leven nog nooit zoveel sensaties en zegeningen gehad als nadat ik in mijn zendingstoewijzing kwam.” „Wij hebben bemerkt dat Gods volk over de hele wereld hetzelfde is. Wij voelden ons hier onder de plaatselijke broeders meteen thuis, net alsof wij tot hetzelfde gezin behoren maar in een andere streek wonen. Wij zien uit naar vele gelukkige jaren hier.”
Wilt u nog eens ernstig over deze kwestie van het dienen waar de behoefte sterker wordt gevoeld, nadenken? De omstandigheden die zich in enkele van die landen in het zuiden ontwikkelen, vormen op zich al een uithangbord waarop met grote letters staat: „Gevraagd! Vissers van mensen.”
(Zij die gehoor kunnen geven aan de oproep om te dienen waar de behoefte sterker wordt gevoeld, kunnen schrijven naar het kantoor van de president, Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania. 124 Columbia Heights, Brooklyn, N.Y. 11201, voor een memorandum over het dienen waar de behoefte sterk wordt gevoeld. Zij kunnen voor meer gegevens ook schrijven naar het bijkantoor van het Genootschap in het land waarheen zij willen verhuizen.)
[Kaart op blz. 25]
(Zie publicatie voor volledig gezette tekst)
MIDDEN-AMERIKA