„Eerlijke, brave mensen”

HET boek Het geschenk voor de Führer van J. Kessel, vormt de geschiedenis van de menslievende Finse arts Felix Kersten, een begaafde masseur wiens invloedrijkste patiënt Heinrich Himmler, de nazileider van de SS in het Derde Rijk, was. Het gevreesde hoofd van de SS werd door maagkrampen geplaagd, en alleen een behandeling door dr. Kersten bracht hem verlichting. Zo kreeg dr. Kersten een geweldige invloed op de nazileider en kon hij Himmler concessies ontfutselen die duizenden mensen uit de handen van de Gestapo en dus van de dood redden. In een hoofdstuk getiteld „De Jehova’s Getuigen” verklaart dit boek:

„[De Jehova’s Getuigen] werden . . . gegrepen en in concentratiekampen gevangen gezet. Zij werden daar nog onmenselijker behandeld dan de andere gevangenen. Kersten hoorde dit en besloot een poging te ondernemen hen te hulp te komen. . . . Wegens de nijpende schaarste aan mannen als gevolg van de oorlog was het namelijk gewoonte geworden voor het werk in fabrieken en op het land gebruik te maken van gevangenen uit de concentratiekampen. Opzichters en afgerichte honden vergezelden hen om hen tot harder werken aan te sporen. Zodoende kwam Kersten op de gedachte voor zijn landgoed werkkrachten uit de kampen te betrekken.

Op zijn desbetreffende vraag vroeg Himmler: ’Wat voor gevangenen wenst u?’ ’U heeft veel Jehova’s getuigen. Dat zijn eerlijke, brave mensen.’ ’Kom nu’, riep Himmler uit, ’hoe kunt u dat zeggen. Zij zijn tegen de oorlog!’ ’Laten wij onze principiële opvattingen hierbuiten laten’, antwoordde Kersten glimlachend. ’Het gaat mij om praktische maatregelen. Doet u mij een genoegen en geeft u mij een paar vrouwen, die tot deze sekte behoren. Zij zijn echte boerinnen en zij werken uitstekend.’ ’Goed’, zei Himmler. ’Maar zonder bewaker en zonder honden’, verzocht Kersten hem. ’Ik zal ze beter dan wie ook bewaken, dat verzeker ik u.’ ’Afgesproken’, zei Himmler.

Korte tijd later stapten in Hartzwalde tien vrouwen uit een autobus. Zij waren onwaarschijnlijk mager en in lompen gehuld. Toch vroegen zij Kersten niet direct om eten of kleren, maar om een bijbel. Tijdens hun internering hadden zij er geen mogen hebben. . . . Toch vroeg Kersten Himmler nog meer Jehova’s getuigen voor Hartzwalde. Hij kreeg er nog dertig bij, waaronder enkele mannen.”